Bin-jip (2004)

de film begint heel sterk en myserieus, en eindigd ook heel sterk. met een ijzersterke zelfzaam mooie eindscene. Helaas is een klein stukje in het middenstuk een beetje minder. Het feit dat er heel weinig gesproken word in de film maakt het aan de ene kant een unieke en aparte film, maar aan de andere kant zorgt het er ook voor dat je niet echt een band krijgt met de personages.

Dus ik vind het een goeie film, die zeker boeit van het begin tot het einde.

Maar toch 3*

Nee, dat deze gewoon een matig script heeft volgens mij, en dat klopt als een bus.

Dus, omdat jij vindt dat deze film een matig script heeft, vind jij dat andere mensen dit geen goeie film (Top250) mogen vinden ??

Een 'matig script' is volgens mij een subjectieve uitspraak, maar buiten dat vind ik dat een script een ondergeschikte rol heeft bij de Beleving van een film. (al heeft een film helemaal geen script....)

Mag jij vinden, het matige script is hier nog een van de minst zwakke zaken overigens wat mij betreft. Maar ik ken weinig films die geniaal zijn en een matig script hebben.. dus enige samenhang is er wel.

Wat ik eigenlijk dacht dat met de opmerking 'hoort niet in de top250' bedoeld werd is, dat deze film dusdanig essentiële kenmerken van een standaard film mist dat hier feitelijk niet meer van een film kan worden gesproken en dus niet meer te beoordelen valt als "movie".

Misschien valt dit onder een andere categorie; kunstproject, experimentele opname of psychologische studie, whatever.

Wat is het toch hartverwarmend om te zien hoe lief en symbolisch deze geliefden met elkaar omgaan, het is ware kunst gewoon. Ik zou willen dat ze van zo'n concept eens een keer een real life soap zouden maken. Want ik kan wel eeuwig kijken naar dit soort mensen.

Mijn eerste kennismaking met een Zuid-Koreaanse film en het is een zware teleurstelling. Een ongelofelijk saaie en langdradige film. Het geforceerd zwijgen van de hoofdpersonages gedurende de gehele film was ronduit irritant. In de hoofdpersonages kon ik me ook totaal niet inleven, mede door hun gebrek aan dialoog. De relatie komt toch ongeloofwaardig over, evenals sommige scenes aan het eind van de film (in de politiecel en de huizen). Soundtrack bestond uit een nummer, dat keer op keer werd herhaald.

Hoewel de film nog geen anderhalf uur duurt was het een enorm lange zit. En dat is nooit een goed teken...

Prachtige tedere film.

Hele mooie film, stil en adembenemend, zoals eigenlijk de films van Kim Ki-Duk. Ik kan eigenlijk geen genoeg krijgen van zijn films, maar deze is wel heel bijzonder. De energie spat er vanaf ondanks de stilte van de film, prachtig!

Prachtige eindscene, interessant begin. Alles daartussen kabbelt voort en wordt nergens echt boeiend. Mooi thema, veelbelovend script, maar de uitwerking is wat zwak. Acteerwerk vind ik niet heel overtuigend, met name rondom het golfbalincident. Jammer, want de enkele keren dat deze film mij raakt, raakt hij mij heel diep. 3*

Tussen mij en Ki-duk was er voorlopig nog maar weinig chemie. Bad Guy en Spring, Summer, Fall, Winter... And Spring bevielen me niet echt en zelfs deze Bin-jip wist me bij een eerste kijkbeurt niet te betoveren. Die laatste eens herbekeken en warempel, nu kon de Zuid-Koreaan me wel overtuigen. Nog steeds geen naar de strot grijpend meesterwerk wat mij betreft, maar wel een mooi, gevoelig filmpje. Visueel sterk en met een geslaagde (soms wel een beetje kitscherige) soundtrack.

Moet die andere 2 wellicht ook eens herzien, 3,5* voor deze.

Een opmerkelijke film, vooral omdat er bijna niet in gesproken wordt. De hoofdrolspeler zegt misschien maar 5 woorden in heel de film (als het er al zoveel zijn). Er wordt ook niet veel muziek gebruikt en de muziek die er in voorkomt is steeds dezelfde

Het genre is een mengeling van komedie en drama. 'k wist trouwens niet dat golf zo populair was in China of Japan.

'k Vond de film de moeite om eens te bekijken en hij bleef boeien.

Mede door het ontbreken van tekst deed het soms denken aan een tutorial van de regisseur.

Knappe dingen heb ik gezien daar niet van. Echt beklijven doet deze helaas minder..

Mooi contemplatief zen filmpje. Ben er stil van. 4*

Na het indrukwekkende Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) opnieuw een zeer aangename film van Ki-duk Kim, waarin met een minimum aan dialoog een heel apart romantisch en soms triest verhaal wordt verteld. Door het grotendeels ontbreken van dialogen gaat de focus bijna exclusief naar de beelden en het mooie camerawerk.

Een hartstikke leuke film.

Geweldig verhaal, goede film!
Wel een beetje vreemd dat ze op een gegeven moment een man vinden die dood is en die vervolgens gaan begraven zonder de politie in te lichten o.i.d.

Ja, maar dan moet je praten en dat kunnen ze niet :-p

Artistiek, onderscheidend en creatief, maar ook stil, fantasierijk en zelfs wat saai.. Ik kon er maar weinig mee, niet echt mijn soort film, maar had wel de drang om hem af te kijken. En toen ging het helemaal mis vanwege belachelijke ontknoping.. Een van de mindere Koreaanse films, terwijl ik er toch een liefhebber van ben.

Aparte, maar intrigerende film dat ondanks een gebrek aan dialogen toch enorm weet te boeien en te ontroeren. Ook al vond ik bepaalde zaken vrij onlogisch (waarom zegt de vrouw niet tegen de politie dat ze nergens toe gedwongen is?), het was erg sfeervol en boeiend. Vanaf het moment dat Tae-suk de gevangenis in moest werd de film wel iets minder, omdat de scenes tussen hem en de vrouw juist het sterkste waren, maar het einde maakte dat wel weer goed met dat sneaken door het huis. Op zo'n moment vergeet ik even graag dat het allemaal onzin is. Het was vooral erg mooi en bij vlagen ook wel grappig op een wat vreemde manier. Ik ga maar eens meer werk van deze regisseur opzoeken.

4*

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, probeer deze eens naar mijn mening een prachtige film.

Vrijdag 28 december te zien in Filmfoyer Tilburg.

(Tijdelijk) uit top 10. Had MM maar een top 11 (lost niets op, I know).

In het kader van alle films van Kim Ki-duk op chronologische volgorde (her)zien, heb ik deze weer eens gekeken. Deze film zal altijd erg speciaal voor mij zijn, om de reden dat ik door deze film verslingerd ben geraakt aan het medium. Daarvoor uit een gevoel van verveling met Hollywood al eens Spring, Summer ... opgezocht, die ik al interessant vond, maar met Bin-jip was het pas echt raak.

Ik heb Bin-jip destijds voor het eerst gezien op Nederland 2. Ik weet dat de omschrijving me nieuwsgierig maakte. Een man die huizen binnendringt om vervolgens spullen te repareren. Het vervolg was dusdanig intrigerend dat de impact na afloop gigantisch was. Toen ik vervolgens erachter kwam dat de regisseur dezelfde was als die van Spring, Summer ... ben ik meteen op zoek gegaan naar meer films van de goede man. Dit met het gevolg dat ik helemaal verslingerd ben geraakt aan de Aziatische film.

Ook vandaag was ik weer enorm onder de indruk. De hoofdpersonages blijven fascinerend, maar bovenal blijf ik het plot ontzettend sterk vinden. Enorm fantasierijk, maar tegelijkertijd ook zo poëtisch. Ik heb Seul contre Tous van Gaspar Noé wel eens vergeleken met De wereld als markt en strijd, geschreven door Houellebecq, maar deze film zou ik willen vergelijken met het werk van Belcampo, een schrijver waar ik een groot bewonderaar van ben. Wat ik me niet meer zo kon herinneren was dat de filmer visueel zo verzorgd uitziet, met name in hoe de camera wordt neergezet.In de loop der tijd visueel mooiere films gezien, maar toch een aangename verrassing. Het enige minpuntje wat ik kan opnoemen is het Arabische liedje. Daar heb ik wat minder mee, maar goed, geen film is helemaal perfect.

Toen ik op een gegeven moment meer Aziatische films had gezien, heb ik deze afgewaardeerd, omdat het visuele aspect steeds belangrijker voor me werd. Een film als Dolls, die net zo poëtisch is wat plot betreft, ziet er gewoon mooier uit. Toch wil ik op die afwaardering terugkomen, omdat ik merk dat de impact van een film ook behoorlijk kan zijn zonder dat er audiovisueel het onderste uit de kan gehaald wordt. En zoals gezegd, visueel viel de film me juist mee bij deze herziening. 5* dus. en ik sluit ook niet uit dat Bin-jip ooit weer in mijn top 10 terugkeert.

Aangenaam.

Dat Bin-jip grotendeels van dialogen gespeend is, is tegelijk de grootste troef als grootste zwakte. Ik heb het niet echt voor kwebbelfilms, cinema is in de eerste plaats immers een emotionele ervaring en dan is een film als deze - ik denk niet dat de hoofdpersonages ook maar iets tegen elkaar zeggen - een zeer welgekomen afwisseling.
Maar dat gebrek aan dialoog is mij soms iets te ver doorgedreven. Op enkele sleutelmomenten (bv bij de bokser thuis of bij de politie) smeekt de situatie gewoon om verbale interactie. De beleving is ál sprookjesachtig (trouwens, wat een leuk einde!), dan hadden de personages in dergelijke situaties wel wat meer menselijkheid mogen tonen.

De mij volslagen onbekende cast staat goed te acteren, vooral de hoofdacteurs dan. De echtgenoot en enkele politie- en gevangenismannetjes komen nogal theatraal over. Dan verkies ik de emotiegedreven stilte van de hoofdpersonages.

Visueel is Bin-jip niet buitenaards mooi - daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Het camerawerk is evenwel aangenaam rustig, hetgeen de sprookjesachtige sfeer sterk in de hand werkt.
Muzikaal ben ik niet zo overtuigd - sterke stukjes worden afgewisseld met weengejengel op de piano.

3,5

Een intiem portret is het haast van Tae-suk, een handige jongeman die in tijdelijk verlaten huizen verblijft waar hij zichzelf fotografeert en kapotte dingen zoals een weegschaal, stereotoren en klok repareert. Op een dag stuit hij op een mooie en mishandelde vrouw die met hem meegaat.

In de film wordt nauwelijks gesproken, dit vind ik geen punt. Een aantal scenes zijn werkelijk pareltjes, met name de slotscène is zeer fraai.

Worden acteurs in Zuid-Korea soms per woord betaald?
Ik stoorde me er in eerdere films van Kim Ki Duk al aan maar hier slaakte ik regelmatig een diepe zucht, ik vond het steeds irritanter worden en op een gegeven moment zat ik alleen nog daarop te letten.
Dat gedoe met steeds maar voor dat balletje gaan staan (beiden zwijgend( en als hij dan ook nog eens iemand dood(?) slaat is het even huilen geblazen en hup we gaan weer verder. De ''boze'' minachtende blik van haar man was ook erg triest om te zien .
Dit stukje typen doet me nu beseffen dat ik het gewoon een k*t-film vond en dat ik er zelfs nog een halfje vanaf haal.
Sorry Kim

Subtiel, droogkomisch en poëtisch.

Na het zien van Soom op tv, eind vorig jaar, nam ik mij voor de films van Kim Ki-Duk die ik in mijn kast had staan (en mij in eerste instantie niet als heel bijzonder waren opgevallen) weer eens aan een nadere beschouwing te onderwerpen.

Met de oosterse levenslesjes van Bom..Bom heb ik nog steeds niet zo veel, maar Bin-Jip bevalt mij intussen een stuk beter.

Een pas geleden geziene trailer van de film deed mij het ergste vrezen (het leek wel een jaren tachtig videoclip), maar Kim blijft ver weg van de flauwe romantische kitsch waarin deze onderneming, met een iets andere aanpak, had kunnen vervallen.

Het originele plot, het haast totale zwijgen van de hoofdpersonen, de foto's, de spiegels, de aard van de relaties van de diverse bewoners, de rol van het golfspel, de weegschaal, de overstap gaandeweg naar een sprookjesachtige, magische sfeer: dat alles geeft de film een onderliggende structuur die aanleiding biedt tot mijmeringen over perceptie, 'zien' en niet-zien, en (het bevrijdende van) verbeelding.

Bij terugblik vallen mij de raakvlakken op met Soom; zelfs de drie medegevangenen zijn hier al present, al is het slechts in één scène.

Over enkele dingetjes heb ik nog wel mijn twijfels, zoals de (ietwat overbodig lijkende) afrekening met de rechercheur en de portrettering van de echtgenoot, die wel erg nadrukkelijk als een grote kleuter wordt neergezet. En misschien is de pay off van de film, over droom en werkelijkheid, net iets te veel.

Het zijn naar mijn gevoel echter geen zaken waar de film aan hangt, en wie weet concludeer ik bij een volgende herziening wel dat deze dingen er naadloos in passen, en gooi ik er qua waardering nog een schepje boven op.

Want 3 sterretjes in eerste instantie: waar zat ik met mijn hoofd?

Een indrukwekkende film van weinig woorden. Prachtige film, goed acteerwerk en een mooi verhaal. 5

Na lange tijd weer herzien.

En weer onder de indruk. Was bang dat deze film doorheen de jaren een beetje weggezakt zou zijn, maar da's allerminst het geval. Visueel had het best wel wat beter gekund, maar da's meteen ook zowat het enige minpuntje (en slecht is het nu ook weer niet).

Acteerwerk en soundtrack vormen de basis voor een prachtige film, afgewerkt met Ki-duk's eigen eigenaardigheidjes. Het fantastische einde, de zwijgende personages, de kleine details zoals de kapotgeknipte foto ... ze zorgen allen voor een bijzondere film die me meteen weer wist in te palmen.

Na 10 jaar nog niks van z'n pluimen kwijt. Ki-duk wel, maar dan enkel op persoonlijk vlak, want als regisseur blijf ik enorme fan van hem.

4.5* en een uitgebreide review

popcorn en cola en ik maar denken dat jij geen films keek onder de 3 sterren.

Blijkbaar dus toch wel!!