Bin-jip (2004)

Nadat ik absoluut niet te spreken was over de eerste film die ik van hem zag, Seom, ben ik me toch steeds meer gaan interesseren voor Kim.

Achteraf verstandig om hem te blijven volgen (waarvoor nog dank Menni e.a., zie verhaal bij Seom ).

Het is toch een interessant regisseur met een eigen stijl en vooral altijd een originele insteek. Op het eerste gezicht lijkt deze film, evenals Samaria, een grotestadsverhaal zoals er wel meer zijn, over personen die hun draai niet kunnen vinden en er een aparte levensstijl op na houden. Maar Kim weet er telkens een verhaaltje van te brouwen, waardoor het weer totaal anders verloopt dan je verwacht.

Aan de andere kant lijken zijn films dan wel compleet, maar missen ze toch iets belangrijks om echt diepe indruk te maken. Die afstandelijke, moeilijk te doorgronden beweegredenen van de personages die de film mooie momenten meegeven door de mystiek, geven de kijker aan de andere kant iets onverschilligs, waardoor hij zich nooit echt kan inleven. Bij mij althans.

Deze film is daar weer een goed voorbeeld van. Het is allemaal mooi, je ziet wat de regisseur wil vertellen, maar het komt maar niet echt over.

Maakt wat mij betreft alle verwachtingen waar. Prachtig en ontroerend universeel spritueel liefdesverhaal. Met heerlijke zwijgzame karakters. Prachtige subtiele humor. Een film waar je vanaf minuut één in zit.

Voor het eerst zie ik ook eens een film van Kim Ki-Duk in de stad. En aangezien in over het algemeen gevoeliger ben voor stadse decors dan voor natuur vond ik dat ook erg mooi om te zien.

Zoals Onderhond al zei: Kim Ki-duk is een zekerheid aan het worden. Volgende: Samaria. Daarna: Zijn oudere werk maar eens gaan zien.

Ruim 4.0*

Ik sluit me aan bij alle lovende woorden: Kim Ki-duk is één van de meest interessante filmers ter wereld aan het worden, eentje die volledig gaat voor de zuivere, beeldende cinema. Stilistisch vind ik hem ronduit meesterlijk en qua inhoud bouwt hij ook echt een eigen (en steeds interessantere) signatuur op.

Bin Jip vind ik zijn sterkste film tot nu toe: grappig, ontroerend, origineel en wonderschoon. Wie wil kan bovendien nog wat filosoferen over de thema's die hij aansnijdt. Dit was mijn hoogtepunt van het afgelopen iffr.

Mooi, en vaak ook grappig, maar maakte niet heel diepe indruk. Betoverde me niet zoals Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom dat in zo grote mate heeft gedaan. Ook geen geurigo soep genuttigd na afloop zoals toen. Scheelt ook.
Ik vond het allemaal net wat te veel verzonnen. Het golf-bal incident overtuigde me niet en vooral de nasleep ervan. Ik ging trouwens alle rampspoed die de jongen ten deel van zien in dat licht, want ik kon niet snappen dat die gebeurtenis anders zo weinig zou nalaten.
De muziek vond ik ook een beetje irritant. En de politie-inspecteur werd wel erg makkelijk overgehaald door de rijke amateurgolfer het vriendje van zijn vrouw in elkaar te beuken. Ik ben het ook eens met de kritiek dat die vrouw wel erg passief is.
Wat dan wél weer leuk was, was dat ik met mijn vriendje van Koreaanse afkomst deze film bezocht. Hij wist als Engelstalige niet of hij nu het Koreaans kon volgen of de Nederlandse ondertiteling. Het bleek geen probleem te zijn met zo weinig dialoog. Dit was de eerste Koreaanse film die hij zelf in de bioscoop heeft gezien.

Bin-jip verenigt op een mooie manier het gewone met het ongewone.

Waarbij gewoon ongewoon wordt, en ongewoon gewoon.

Ki-duk heeft het lef en het talent om verhalen te schrijven die zich van de geijkte filmwetten niet veel aantrekken. Bij een andere regisseur zou ik veel van deze rare fratsen en onlogica hard afstraffen, bij Ki-duk niet (uitgezonderd Seom en Bad Guy waar wat mij betreft de balans ontbrak).

Het steeds opnieuw opzetten van hetzelfde nummer deed me denken aan Wong Kar Wai's Chungking Express, waar hetzelfde 'principe', overigens in nog extremere mate wordt doorgevoerd.

Er zit ook in deze Ki-duk film weer veel symboliek. De slotzin stipt nog even kort de kern aan. Deze zin was niet strikt noodzakelijk geweest, maar toch vind ik 'm mooi.

De film is deze week voor het laatst in de bioscoop (althans in Utrecht), dus ik ben gauw nog even geweest.

De perfecte film bestaat ook vandaag nog

Wat een meesterwerk. 5*

Een soort van sprookjesachtig urbaan spirutueel liefdesrelaas van een grote schoonheid waarin het zwijgen van de hoofdpersonen boekdelen spreekt.

De film werkt in een rustig tempo en vol met mooie beelden naar een ontroerend en verassend spiritueel einde toe. Het laatste zinnetje deed voor mij verder weinig afbreuk aan de pracht van deze film. Alhoewel niet erg oorspronkelijk vond ik het wel een goede samenvatting van het gevoel wat bij deze film past. Kon me er niet aan storen iig maar zou het ook niet gemist hebben mocht het achterwege gebleven zijn.

Maar bovendien, Bin-Jip heeft wel een van de allermooiste filmzoenen ooit, en er wordt toch heel wat afgekust, geknuffeld en gezoend in filmland.

Prachtig in al zijn eenvoud en over die weegschaal ben ik nog steeds aan het nadenken, het wil me maar niet loslaten. Klasse 4.5*

Ik heb me nog maar eens gewaagd aan de Aziatische cinema.
Nadat ik tot de conclusie was gekomen dat de Japanse samuraifilm niet mijn genre is, probeerde ik vandaag een Koreaans drama.
Dat is mij een stuk beter bevallen, en moet zelfs toegeven dat ik nogal onder de indruk was van deze film.
In eerste instantie is deze film natuurlijk een drama, maar de omschrijving komedie zou deze titel ook zeker niet misstaan.
Ik vond de hoofdpersoon in ieder geval zeer grappig, en wat ik helemaal hilarisch vind, als het tenminste hilarisch bedoeld is, is de liefde die tussen twee mensen ontstaat zonder dat ze maar 1 woord hebben gewisseld.
Ik ben van plan om meer van deze regisseur ze gaan zien, sterker nog: Ik heb een aantal maanden geleden de DVD gekocht van Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring, en ik heb ineens veel meer zin gekregen om die te gaan zien.
Ik heb bij het terugbrengen van Bin-Jip naar de videotheek meteen de film Bad Guy weer meegenomen, dus die zal ik van de week ook wel gaan zien.
Ik heb met deze film een (voor mij) nieuw soort film ontdekt: Drama uit Azië!

Ik snap niet dat deze film zo hoog gewaardeerd wordt hier.

Hoofdrolspelers spelen stommetje, wat op den duur puur saai om niet te zeggen irritant wordt. Slechts een paar noemenswaardige scenes gezien in een over het geheel genomen slaapverwekkende film met een wel zeer gewoon verhaaltje. Toch een enorme tegenvaller. 1*

Wonderschone kennismaking met Ki-Duk. Een haast stomme film die tegelijk meer vertelt dan menig andere film. Deze visuele vertelstijl, gepaard met een observerende cameravoering, die ik herken van vele andere Aziatische produkties, is hier perfect gebruikt.

De quote aan het einde snap ik niet helemaal, tenzij Ki-Duk de magie van het voorgaande half uur in twijfel wil trekken, wat ik me nauwelijks voor kan stellen. Het weerhoudt mij van de volle mep maar 4,5 * voor dit pareltje is meer dan verdiend.

Mooie film wel.

Verhaal zat goed in elkaar, maar op een gegeven moment vond ik hem wat minder worden, en ik dacht dat het zo zou blijven maar het einde was dan wel weer mooi.

Dat er weinig in gepraat werd vond ik niet zo erg, maar dit soort gezichtsuidrukkingen heb ik wel vaker gezien, wil niet zeggen dat het niet goed was, maar het sprong er voor mij niet uit.

Wel een film die even blijft hangen.

4*

Eindelijk gezien. Mijn tweede van Ki-duk Kim, en tot dusver mijn favoriet - wat niet heel moeilijk is als je enkel twee films van hem gezien hebt.

Een film waar pas na minutenlang een woord gezegd word - en waar je daarna opnieuw minuten moet wachten tot er een zin te horen valt; en niet eens uit de mond van een belangrijk acteur in de film. Intrigrerend verhaal over een wel heel interessante zwerver.

Ik heb enkele reacties gelezen, - en mensen hebben nogal snel de neiging - zo ook ik, oneindig door te zoeken naar symboliek, betekenissen, en wat al niet. Echter kwam Bin-Jip totaal niet zo op mij over. Erg mooie film waarbij niet het woord ons verteld wat we zien, maar ook de camera verteld ons niet wat het bedoelt; dat is waarvan ik houd, geen eindeloze mysterieuze achterliggende gedachtes; echter wel een mooie mysterieuze sfeer.

Genoemd is het einde, dat ik interessant vond opgebouwd. Ik wil bijna zeggen dat Ki-Duk Kim een mooi oog voor detail heeft in deze film, echter is er weinig gedetailleerd in deze film. Opnieuw, zo ervaar ik veel dingen die ik zie; kijken, ontvangen en vooral genieten.

4,5.

"Dit wordt minstens een vier", zo sprak ik tevoren. Nu kom ik uit op 'slechts' vier sterren.

Na Bom Yeoreum was het voor mij even wennen aan de stadsdrukte van Bin-Jip. Veel beelden vond ik niet echt fraai, vooral door de wat viezige kleurstelling. En aangezien Ki-duk het meer moet hebben van zijn decors dan van de cinematografie is het visueel wat teleurstellend na eerdergenoemde film.

Bijzonder boeiend is het verhaal, dat eigenlijk even ingenieus als eenvoudig is te noemen. Naarmate de film vordert en de personages zich ontwikkelen (dus dankzij het script) wint Bin-Jip aan kracht. Vooral het laatste half uur is heel goed. Jammer vond ik echter dat Tae-suk zo ongrijpbaar is en menselijkheid een beetje ontbreekt aan zijn personage (het golfbal-incident lijkt ook niet bepaald een diepgaande invloed te hebben op zijn leven).

Waar het uiteindelijk echter op neer komt is dat ik de magie miste. De magie die zo duidelijk aanwezig is in de welhaast louterende sereniteit van Bom Yeoreum. Alleen de twee schitterende momenten met de melancholische pamfluit muziek raken aan dat gevoel.

Bin-Jip is wel gewoon een hele goede film waarin Ki-duk eens te meer de kracht van het zwijgen expliciet maakt. Ik moet hem maar eens herzien met een wat opener blik. Voor nu 4*.

Een ontluikende romance in stilte ontvouwen. Waarom met woorden bederven waar nonverbale expressie toon zet voor een intense verbondenheid? Een moralistische, principiële, maar vooral verkeerd begrepen vagebond en een eenzame, mishandelde vrouw zoeken bij elkaar de rust en liefde die hen tot op heden nog in gebreke lijken gebleven. Helaas brengt hun levensstijl problemen mee in de zoektocht naar rust, gepersonificeerd door rechtmatige eigenaren van de huizen waarin zij bivakkeren, corrupte politieagenten en een jaloerse, abusieve echtgenoot. Deze obstakels in hun toenadering tot elkaar lijken gelukkig niet onoverwinnelijk.

Het in rust en kalmte gefilmde Bin-Jip neemt alle tijd om zijn boodschap uit te dragen. Gewapend met een mat kleurenpalet en statische cameravoering lijkt de film net zo stilzwijgend als de hoofdpersonen. Beeld en geluid zijn op deze wijze sterk op elkaar afgestemd, in zover deze uitspraak gedaan kan worden. Spaarzame muziek geeft daarbij een mooie ondertoon: emotieversterkend wanneer nodig, ondanks de voldoening die de beelden weten over te dragen.

Is de kijkervaring dan alleen maar rozengeur en manenschijn, of zit er ook een luchtje aan Bin-Jip, daar waar het maanlicht niet kan schijnen? Jawel, maar het is vooralsnog voldoende te zeggen dat deze film bijzonder de moeite waard is. Immers, waarom met woorden bederven waar een kijkervaring zoveel moois weet te vertellen?

4*

Tweede keer aziatische cinema. Of misschien zelfs wel de eerste keer, als ik dit vergelijk met Battle Royale is nr.2 een stuk 'normaler' (westers)

Bin-Jip is een aparte film. Naar mijn smaak wat te rustig. Wel is Bin-Jip erg stijlvol qua beelden. Qua muziek nogal saai en eentonig. Draagt echter wel bij aan het rustige sfeertje van de film. Sterk punt is dat het allemaal nooit echt drama wordt, door een vreemdsoortig subtiele humor. Nu ik erover nadenk komt ontdeugend in me op. Het golfen, het 'ongelukje', het voor de gek houden van de bewaker . Dit houdt de film luchtig.

Toch weet het me allemaal niet echt te raken. Word nooit warm of koud van drama/romantiek dat er te dik boven op ligt, maar misschien is Bin-Jip wel weer iets te subtiel. Ik weet het niet.

Is dit een 'sfeertje' dat in veel Aziatische films terug te vinden of is(binnen dit genre) dit iets typsisch van deze regiseur?

3,25 *

Bin-Jip kan ik niet beschrijven in woorden. Je moet het gewoon zien en tijdens de aftiteling ben je zo sprakeloos dat je jezelf gaat afvragen of het niet beter is om te zwijgen over dingen die je niet kunt beschrijven. 5*

Het is bij Aziatische cinema blijkbaar hollen of stilstaan: of het zijn van die schreeuwerige actiefilms óf het zijn slaapfilms zoals deze. Kan het er niet een beetje meer tussenin zitten zodat het wat meer gelijkenis vertoont met de realiteit waarin we leven?

De film begon goed; ik had er van tevoren niets over gelezen, maar heb me laten inspireren door de gebruikers die deze in hun top 10 hebben. Bovendien wilde ik ook zo onbevoordeeld mogelijk zijn; zeker nadat ik van de week het teleurstellende 2046 had gezien.

Ik heb me dus langzaam mee laten voeren en was daarom erg verrast met het originele gegeven en de sfeervolle beelden. Alleen houdt de film daar ook gelijk op. Nadat de hoofdpersoon het ongelukkige vrouwtje heeft gevonden gebeurt er eigenlijk een hele tijd niets. Ze breken bij nog wat huizen in en ze bedrijven een paar keer de liefde. Maar waarom trekken de hoofdpersonen geen enkele keer hun bek open? Zelfs als ons spookje beschuldigd wordt van moord, diefstal, ontvoering etc. blijft het stil. Waarom zegt die vrouw ook niets; ze is immers helemaal niet ontvoerd!

Daar kan ik met mijn verstand dus niet bij. Is dat om het verhaal een dramatische draai te geven, is het de Japanse cultuur, of is het gewoon elitair kunstzinnig gefilm? Ik neig naar het laatste, omdat het volkomen irrationeel en belachelijk op mij overkomt. Japanners zullen zeker wat stiller zijn dan Amerikanen en niet elk verhaal hoeft bol te staan van de dialogen. Maar hier werd werkelijk zo weinig in gezegd dat ik ook nog in staat was een stukje NOVA erbij te kijken. Ook saai, maar daar wordt nog in gesproken.

Na dit slaapverwekkende middenstuk en de hoofdpersoon in de cel belandt , krijgt het verhaal een magisch-realistisch tintje. Dat wekte bij mij nog meer irritatie op. Het vervelende gegrijns, het bovennatuurlijk stille gesluip en de Kafkaeske gevangenis pasten al helemaal niet in het verhaal, maar als de hoofdpersoon ook nog eens Bruce Lee-achtige oefeninkjes gaat doen in zijn cel, gaan mij de haren werkelijk overeind staan van verbazing. Het slaat allemaal als een tang op een varken, zolang het maar mooi gefilmd is, moet de regisseur gedacht hebben. Iets dat blijkbaar vaker voorkomt bij Aziatische cinema, zie 2046.

Over het slot hoef ik al niet eens meer te beginnen; het script ontspoort volledig en het lijkt werkelijk wel een soort haunted mansion-achtig verhaal te worden. De hoofdpersoon is nu een spookje dat gezellig bij het mishandelde vrouwtje en haar boze echtgenoot is ingetrokken. Absurdistisch en bizar; misschien heeft één van de bovenstaande reageerders gelijk en zijn het slechts droombeelden. Maar dan nog vind ik het maar matig passen in het geheel.

Tot slot de positieve punten: het acteerwerk was goed; een compliment aan de Japanse filmacademie voor doofstommen. De beelden waren weer mooi, zoals je bij een Aziatische film kan verwachten. Maar samen met het originele gegeven is dat natuurlijk veel te mager, gezien het treurig samenraapsel van 'stijlen' in de uitwerking. Is dit het beste wat de hedendaagse Aziatische cinema te bieden heeft? Survive Style 5+ is next, dus dan maar hopen dat die film beter is. Een magere 2,5*.

Ik sluit me aan bij Lord Flashheart en zijn mening over de Aziatische film in het algemeen:

Het is bij Aziatische cinema blijkbaar hollen of stilstaan: of het zijn van die schreeuwerige actiefilms óf het zijn slaapfilms zoals deze. Kan het er niet een beetje meer tussenin zitten zodat het wat meer gelijkenis vertoont met de realiteit waarin we leven?

Zelf kan ik niet zeggen dat ik al veel Aziatische films gezien heb, maar diegenen die de eer wel te beurt gevallen zijn, hebben me toch niet echt aangespoord om in de toekomst opnieuw dit soort films te kiezen.

Het is nu aan Onderhond en de andere fans van dit genre om me enkele iets toegankelijkere films aan te raden om zo mijn appreciatie van de Aziatische film te laten stijgen

Toch vond ik Bin Jip zeker geen slechte film, juist omdat het eens iets gans anders was dan ik gewend was. Het was dankzij de school dat ik deze film heb gezien, want anders had ik hem waarschijnlijk nooit gekozen. 3 sterren.

Dat kan er ook nog wel bij; naast een opstekende verstandskies zal ik toch minimaal een weekje rondlopen met kaakpijn na het kijken van de ultieme gaapfilm; Bin Jip.

Premisse van de film vond ik nog best aardig, maar na 20 minuten verzandt de film in niet vooruit te branden quasi diepzinnigheid vol onlogische gebeurtenissen en het oh zo symbolische einde had vooral een hoog Piet Bambergen gehalte.

1,5*.

Een ode aan de stilte, maar voor mij mocht het allemaal nog wat stiller. Teveel randgebeurtenissen die een beetje als stoorzender inwerken op de essentie. De vele stille momenten verliezen op die manier hun kracht, ook al zijn ze losstaand bekeken erg fraai.

De audiovisuele inkleding is ook niet meteen een hoogvlieger; veel slechte muziek gehoord en ik kan niet zeggen dat de cinematografie spectaculair of spectaculair eenvoudig is.

Het idee dat achter de film steekt is dan weer vrij uniek bij mijn weten en levert derhalve enkele mooie scènes op. Daar blijft het een beetje bij wat mij betreft.

Aardige film met leuke vondsten. Ik bleef tot het (vage) einde toe nieuwsgierig naar waarop het zou uitdraaien. Grappig en zeker nog wel eens het herzien waard.

Bin-Jip heeft sinds gisteravond vele stemmen vergaart en is daarbij maar liefst met vier honderdsten gezakt. Tot mijn verrassing lag het niet aan mij.

Zelden heb ik liefde tussen twee personen zo goed in beeld gebracht zien worden. Stiekem had ik de verwachting dat een dergelijk concept, een blik zegt meer dan duizend woorden, niet echt zou aanslaan. Dat is, niet in deze vergaande vorm. Dat de hoofdrolspeler geen woord uitbrengt heeft me echter allerminst gestoord, integendeel. De hele mimiek, uitstraling en een simpele blik van een beider personages was genoeg om hun liefde voor elkander te belichamen, en bovenal overtuigend.

Overigens moet ik de filmkunsten van Ki-Duk hier ook roemen, ook al lees ik tot mijn verrassing dat velen het niet bijzonder in beeld gebracht vinden. Bin-Jip ziet er namelijk uiterst verzorgd uit, de camera die in stilte al het schone observeert.. Prachtige film, visueel maar ook op het gevoel spelend.

Edit: wat een schitterende scène was dit

Wederom een sterke film van Ki-duk Kim. Ik had alleen wat moeite met het midden van de film. Op dat moment is het namelijk totaal onduidelijk welke kant de film op zal gaan, en of het de moeite waard is om te blijven kijken. Ik had het gevoel dat de film op dit moment wat stuurloos was, en dat vond ik wel jammer. Gelukkig herstelt de film zich goed, met het prachtige laatste deel als hoogtepunt van de gehele film.

Fraaie film. Hou persoonlijk niet zo van de statische camerashots, hoe welomlijnd en mooi gekadreerd ook, dus het was in het begin even doorkomen maar gelukkig geeft ook Ki-duk Kim zijn camera uiteindelijk de vrije loop. Levert een mooie finale op. Geniaal eindshot ook.

Verder natuurlijk een mooi, integer en ingetogen en afgerond verhaal. Zal vast (nog) niet alle metaforen en symboliek hebben opgemerkt, maar dat komt bij de herziening wel .

Overigens vind ik het prima als personages weinig zeggen, maar het moet wel geloofwaardig en praktisch blijven (binnen de diëgese dan). Vond ik niet altijd het geval.

Desondanks 4*

Bin-jip is echt een bijzondere film, en tevens mijn eerste kennismaking met Kim Ki-duk.En wat een kennismaking.

Ik vind het echt moeilijk om wat over deze film te vertellen maar hij heeft mij zeker diep geraakt en dat zegt al heel veel.

Prachtig gemaakte film die laat zien dat je eigenlijk bijna geen dialogen nodig bent om een bepaalde sfeer over te brengen, en dat doet Bin-jip zeer goed.Ik moet toegeven dat het voor mij in het begin wel even aan de stijl die deze film heeft, maar dat verdween later in de film helemaal.De acteurs doen goed hun best om zonder woorden toch wat op het scherm over te brengen,het ene liedje wat steeds gedraaid word past ook helemaal in de sfeer van deze film. En dat einde wat mooi gedaan. Ja Bin-jip is mij zeer goed bevallen en ben zeer benieuwd naar meer werk van deze man.

De 1ste 10 minuten bleef dat magische gevoel dat ik bij mijn 1ste kijkbeurt ervaarde nog uit, gelukkig pakte de film mij daarna wel om mij ook niet meer los te laten.

Of de hoofdrolspeler nou een bepaald nummer van een disc afdraait of zichzelf fotografeert naast anderen, troost biedt/ontvangt of een mentaal spel speelt met zijn tegenstanders. De film geeft mij vrijwel constant een magisch gevoel omdat de ziel van de film zich open en bloot geeft wat leidt tot eerlijke, hartstochtelijke en vertederende momenten. 4,5* blijven staan.

Wederom een bij vlagen mooie film van Ki-duk, die ik in zijn geheel toch net wat minder vind dan Seom. De twee hoofdrolspelers in deze film zeggen nauwelijks een woord, maar net als in Seom lijkt praten echter niet nodig om toch goed met elkaar te kunnen communiceren. De lichaamstaal is in dit geval meer dan voldoende. De sfeer van de film is best apart. Aan de ene kant zijn sommige gebeurtenissen in de film best dramatisch, maar mede door de rustige muziek, wordt het soms ook op een luchtige manier aan de kijker getoond. Ik vond de scènes in de gevangenis, als de bewaarder iedere keer weer voor de celdeur gaat staan en dan Tae-Suk niet ziet wel grappig. Ik vond de film op sommige moment ook iets inzakken, mede ook doordat de personages mij niet helemaal wisten te ontroeren. Aan het einde, net op het moment dat ik denk dat de film langzaam uitblust, komt Ki-Duk echter met een geweldige eindscène op de proppen. Geweldig gedaan moet ik zeggen en dat zorgt ervoor dat deze film toch weer ruim boven de middenmoot uitstijgt.

Hele ruime 3,5*

Kim Ki-Duk heeft hier een reputatie, Bin-jip is zijn 3de film die ik zag en ik begrijp die reputatie nu maar al te goed.

Van het begin was ik al geïnteresseerd over het concept van deze film, een ander romantisch verhaaltje, zonder één woord te zeggen. Alhoewel dit als kortfilm misschien veel beter geslaagd zou geweest zijn, maar echt geen kwaad woord over het tempo hoor. Vanaf Tae-suk in de gevangenis raakt is het er een beetje af. Je mist de hele tijd de chemie tussen de 2 sublieme hoofdrolspelers waardoor het iets oninteressanter wordt. Je wordt dan wel goed getrakteerd op de nodige porties humor. Het spelletje dat hij speelt met zijn bewaker. Dat lijmt de brokken wel samen met het onverwacht spannend einde. Zou het nu een droom zijn? Mooie afsluiter van de film.

De regisseur begint zich zowat in het lijstje van mijn favoriete regisseurs te wringen. Opnieuw een schitterend gemaakt film van Ki-Duk. Bin-jip is wondermooi: Visueel klopt alles met mooie decors en schitterend camerawerk gemengd met de perfecte soundtrack. Het dringt diep in je door, geweldig gevoel.

Net zoals bij Spring, Summer, Fall, Winter and Spring zou 4,25 de perfect score geweest zijn. Bij Spring, Summer, Fall, Winter and Spring werd het naar onder afgerond, laat ik het nu maar naar boven doen.

4,5*

Leuk, stil filmpje, maar ik had echt veel meer verwacht. Er wordt redelijk geacteerd, de sfeer is prima en de beelden zijn bij vlagen erg mooi, maar daar houdt het ook zo ongeveer op. Oké, zo nu en dan nog een glimlach, maar bijzonder vond ik het niet. Ik zat steeds te denken; zeg nou iets man! Waar slaat dat belachelijke gedoe op? Daarom werd het op een gegeven moment wel erg saai, vooral het middenstuk van de twee samen en dat vond ik wat jammer. Later komen we in een soort ''magische'' sfeer terecht, waar ik eigenlijk een beetje een dubbel gevoel aan over houdt. Opzich een prima film, maar geweldig vond ik het niet... en toch zal ik 'm waarschijnlijk op dvd aanschaffen, voor een herziening. Drie sterren voor nu.

Bin-Jip is een film die ik een beetje kan vergelijken met een man die op een draad loopt. De gehele afstand legt hij wankelend af en een paar keer dreigt hij gewoon hard te vallen, maar op een bepaalde manier komt hij toch aan de overkant. In normale taal: de film balanseerde voor mij sterk tussen een totale mislukking en een groot meesterwerk, met sterke ups en sterke downs, maar hij bevredigt uiteindelijk wel. Misschien niet zo goed als ik had gehoopt, maar wel een stuk beter dan Ki-Duks Bad Guy, waarvan de vieze nasmaak nu is weggespoeld.

Bin-Jip is ook echt zo'n film waarbij de unieke momenten voor zowel de kracht als voor de zwaktes zorgen. Het zwijgende van de twee hoofdpersonages en hun compleet wereldvreemde karakters zorgen voor soms schitterende momenten (met name hun eerste ontmoetingen en de eindscène), maar ook voor momenten die totaal niet werken. De jongen die in elkaar geslagen wordt door die bokser bijvoorbeeld en dan nog steeds komt er geen geluid uit zijn mond of die van zijn vriending? Het zou natuurlijk een artistieke breuk zijn geweest als de film hier voor woorden had gekozen, maar ik geloofde op dat moment niet meer in de personages als mensen, zelfs niet als mensen uit een magisch-realistische wereld. Dat werd later nog eens versterkt door de scène waarin de jongen een ongeluk veroorzaakt met zijn golfbal. Die scène werkte voor mij gewoon niet.

En zo gaat de film heen en weer tussen matig en uitstekend, maar het wordt nooit slecht of meesterlijk. De slechtere momenten voorkomen emotionele betrokkenheid bij de film, maar de goede scènes overheersen waardoor de mindere scènes beter verdraagbaar lijken. Gelukkig blijft overall toch een positief gevoel hangen.

Het moet Ki-Duk ook nagegeven worden: ondanks het gebrek aan dialoog worden zijn films nooit saai of onduidelijk. Hij beheerst beeldtaal uitstekend.

3,5*