Bin-jip (2004)

Hooggespannen verwachtingen niet helemaal ingelost.
Prachtige stukken waarin de hoofdpersoon zich onzichtbaar maakt voor iedereen afgewisseld met enigszins koddige scenes met golfballen.
Ik vind het hartstikke mooi dat een film als deze het bij een relatief groot publiek zo goed doet, maar ik had liever gehad dat hiervoor in de plaats echte meesterlijke en vergelijkbare films hadden gestaan zoals Vive L'Amour, Maborosi of Ki-Duk Kim's eigen The Isle.

Normaal ben ik niet de man die het voor films heeft met een romantisch thema, maar omdat ik van Kim Ki-Duk nog geen enkele tegenvallende film heb gezien gaf ik deze een kans.

Dit is echt 1 van de beste films die ik in de laaste maanden heb gezien. Geen cliché romantisch verhaaltje waar de loser de knapste vrouw krijgt, maar gewoon liefde of het eerste zicht. Echt fantastisch!

Jaja, aangename film van Ki-duk Kim. Wat me vooral zal bijblijven is het droogkomische gehalte van Bin-Jip door vooral de alles en iedereen opnaaiende hoofdrolspeler. Er zitten een paar geweldige scenes in, vooral de gevangenisscenes waren subliem. Wat een leuke rol had hij te spelen . Anyway, leuke film met een aparte vervreemdende, maar gelukkig ook genietbare sfeer.

Ik ben het eens met de vergelijking van The One Ring, dat het kijken naar deze film iets is als naar het kijken van een man die op draad loopt. De film balanceert tussen falen en succes, uiteindelijk blijkt het wel een aardige film te zijn. Maar voor mij geen meesterwerk zoals sommigen hier deze film beschouwen.

Het is gewoon een dromerige film over een jongeman die geen kwaad in zin heeft en een vrouw probeert te helpen.

Dit uit zich in (letterlijke) stilte, de jongeman zegt niks en de vrouw zegt misschien maar een paar woorden (die overigens niet zijn gericht aan de jongen). Steeds had ik het gevoel van: Zeg nou eens iets tegen elkaar! Maar de stilte had wel iets, het was alsof ze met elkaar konden communiceren door hun gedachten en woorden overbodig waren.

Sommige dingen waren wel wat raar, zoals dat hij opeens onzichtbaar kon worden of dat hij achter haar man staat zonder dat hij iets merkt. Maar soms is het denk ik beter om er niks achter te zoeken, je moet het gewoon als gegeven zien. Net zoals er niks wordt uitgelegd over zijn verleden.

Wat ik nog steeds niet snap is waarom hij zo een obsessie heeft voor golf?

Voor nu 3, 5 sterren, wellicht dat het hoger wordt na een herziening.

Alweer een meesterwerk van Kim-Ki Duk. Deze keer nog beter dan Bad Guy en Spring, summer enz. Opnieuw is dit weer een liefdesverhaal die gewoon weer op een prachtige manier gemaakt is. Het verhaal is ook weer zo goed en word ook zo goed gespeeld en wat ook juist zo mooi is is dat de hoofdrolspelers (die man en die vrouw) de hele film niks zeggen en alle andere figuranten doen het woord. De film zuigt je verder ook gewoon mee, de sfeer is in Bin-jip echt fantastisch, die poezie, die stilte en ook het verhaal en de locaties. En het volgt het verhaal over die stille kraker (zoiets denk ik) die als inbreker word aangezien terwijl hij alleen maar in de verlaten huizen de nacht doorbrengt. En daar hoort natuurlijk liefde bij, die stille vrouw die ook nog mishandeld word door der man omdat die man denkt dat hij niet serieus genomen word. En ook word er een piep klein beetje Zuid-Koreaanse politie-stuff in gebruikt, vooral bij die scene dat die stille man is opgepakt (lees veel police brutality)

Maar voor de rest weer een erg mooi werkje van Ki-Duk die me op nieuw tevreden hebt gesteld en dit keer ook echt. De film is om te genieten en om erin meegezogen te worden door die prachtige rustige sfeer en kleuren. Ook kan ik dit ook weer vergelijken met de stijl van Kitano. Alleen zonder geweld. Maar voor de rest weer een parel.

4,5*

Een film maken waarin de hoofdrolspeler geen enkel woord zegt lijkt bij voorbaat een onmogelijke opgave, maar Kim-Ki Duk slaagt daar glansrijk in. Juist het gebrek aan woorden, zegt zoveel (zoals hierboven terecht is opgemerkt). Prachtig, rustiek verfilmd. Dit geeft maar weer aan dat Asian Cinema vaak onlosmakelijk verbonden is met originaliteit.

Blijkbaar val ik uit de toon. Eerst maar de positieve punten: het laten spreken door middel van beelden in plaats van woorden is een aparte beleving, de verweving van rustiek met actie is bijzonder gedaan en de lieve soundtrack en kleurrijke beelden vind ik mooi.

Een meeslepend verhaal had daar allemaal meer recht aan kunnen doen. Voor m'n gevoel duurde de film drie uur lang, met een arty-farty plotontwikkeling en dito gebeurtenissen. Ik kan dan ook weinig sympathie opbrengen voor de jongen en z'n vreemde praktijken met als hoogtepunt twee mensen neermeppen met golfballen. Dat het vervolgens hem zelf ook overkomt moet dan opeens zielig zijn.

De overgang naar het onzichtbaarheisgebeuren geeft er weliswaar een mooie dromerige sfeer aan mee, maar die pakt op het einde wel zo ridicuul uit dat ik afhaak in het mee laten voeren in de symboliek. Jammer ook dat de afsluitende zin daarom overkomt als een quasi-poëtische dooddoener van jewelste.

Tot slot valt me op dat hier vaak Amerikaanse grote producties wordt verweten eendimensionale, onontwikkelde en stereotiepe karakters te hebben, maar Bin-jip wordt het wonderwel vergeven met de gemene agenten, de nare man die z'n arme vrouw slaat en last but not least de sadistische gevangenisbewaarder,
een karakter dat met name in Darabonts films door critici om genoemde redenen met de grond wordt gelijk gemaakt (terwijl die ook in Bin-jip bedoeld lijkt te zijn om medeleven met de hoofdpersoon op te wekken).

Gisteren weer op tv dus, en ook deze keer weer gezien, derde keer alweer.

Blijft een hele mooie film, maar het blijft ook jammer dat het laatste halfuur zo veel mooier is dan het eerste stuk. Echt een geweldig slot, vanaf het moment dat de jongen zijn stealth-technieken perfectioneerd in de cel is deze film pure magie. Sowieso prachtig gestileerd en een mooie soundtrack, maar ik vind het bovenal jammer dat deze film 'maar' 4* verdient, had bij een even magisch begin zeker 4.5* of 5* gekregen.

Mijn eerste Kim Ki-Duk,

Stond in de van Leest en zat naar The Directors Collection te kijken. Tussen de andere Regisseurs zag ik Kim Ki-Duk staan. Had Bin-Jip al lang in mijn gedachten staan. En toen ik deze collectie met Bin-Jip en Spring, Summer, fall...... mee kon pikken voor maar 5 euro. Aarzelde ik geen moment.

De volgende dag dan ook maar meteen Bin-Jip opgezet. En het is een fantastisch sprookje kan je het bijna noemen.

We zien Tae-suk die zijn plek in de wereld niet kan vinden. Om deze wel te vinden trekt hij van huis naar huis, tot hij op een dag Sun-hwa op zijn pad treft. Vanaf dan zijn ze onafscheidelijk. Dit script wat Kim Ki-Duk zelf heeft geschreven heeft iets magisch en ontrekt zich van de maatschappij.

Kim Ki-Duk heeft geen opleiding gevolgd, en dit dit zorgt ervoor dat zijn creativiteit niet bellemerd word. Maar een nadeel is dat veel dingen er objectief zijn gefilmd. Er zitten zeker een paar mooie geschoten shots en scenes in. Maar het overgrote deel is kwa visueel niveau nooit van een hoogstaand niveau. Wat erg jammer is en deze film tot een waar meesterwerk kon maken.

Het budget waar Kim het allemaal mee heeft gedaan is dan wel weer een compliment naar de beste man. Met maar 1 miljoen dollar weet hij Bin-Jip te vormen. Het helpt natuurlijk dat hij geen ster acteurs in zijn film heeft. Waar Kim een hekel aan heeft. Deze acteurs doen het overigens erg goed. Ze zwijgen maar toch stralen ze veel uit.

Dat de film in één maand is geschreven. In 16 dagen is gefilmd en ge-edit is in 10 dagen is erg knap.

Het feit dat Kim in Zuid-Korea een buitenbeentje is en niet erg geliefd en dit ook niet wil. Zorgt ervoor dat hij eigenlijk alleen in het Westen word bekeken. En hier word de film dan ook goed ontvangen en krijgt aandacht op de festivals.

Om Korea nog een beetje te treiteren is het enige materiele bezit van Tae-suk een dure BMW motor.

Een eerste zeer aangename kennismaking met Kim Ki-Duk. Binnenkort maar eens Spring, Summer, Fall........... opzetten. En ook naar Seom ben ik erg benieuwd.

Voor nu een 4*

Overtuigd wel, maar is niet spectaculair genoeg. Een mooi eerste half uur. Lekker mysterieus en ondanks de minimale setting blijft Bin-jip interessant. Jammer genoeg volgt dat een stukje dat gewoon saai is. Het mysterieuze is eraf. Nou ja, eraf.. het is er nog wel, maar het maakt niet nieuwsgierig meer. Een stuk doorbijten. Het einde daarentegen is echt goed. Mooie wraakscènes en over het algemeen gewoon steengoede scènes met Tae-suk.

Een beetje zonder verwachtingen opgezet vanavond, maar hoppa-tee, weer een top-250 film die me tegenvalt.
De film begint goed, en het 'niet praten' beviel me in eerste instantie vrij goed: het feit dat de kijker zelf meer mag nadenken ipv dat alles d.m.v. dialogen wordt opgelegd.

Maar vervolgens begint de film, die vrij kort duurt, langdradig te worden. Er wordt van de hak op de tak gesprongen en het 'niet praten' werd gewoon niet functioneel meer. Ook een aantal praktische zaken van het (uiteraard) bijzondere plot/verhaallijn begonnen me te storen:
Waarom kan hij bij de bokser bijvoorbeeld ongeveer direct weer het huis verlaten? Waarom gaat die bewaker een cel van 6m2 inspecteren en op zijn tenen rondlopen ? Wat is het nut van de vrouw die hij vermoord met zijn golfbal ? Waarom de dialoog tussen de bokser en zijn vrouw op het laatst ?
Het pakte gewoon niet. Ik was te veel bezig met het zoeken naar een doel dat verbonden is aan deze film, maar dat is er niet.

Ik zag hierboven een opmerking over dat de zoenscene een van de mooiste was uit de filmhistorie. In mijn ogen leken het wel twee dertienjarigen die voor het eerst, achter een kerk op zaterdagavond, hun speeksel uitwisselen. Deed me helemaal niks.
Net als het gegolf, de muziek, de verhoring bij de politie en de romance tussen de twee.
Lag grotendeels aan het acteerwerk dat mij niet kon bekoren. De twee hoofdrolspelers vielen nog mee, maar iedereen die sprak viel tegen... Ironisch...

Als laatste van de film volgt de uitspraak zoals hierboven genoemd. Dit komt een beetje over alsof het toch wel een beetje meer 'lading' mocht krijgen, de regisseur plakt er nog even wat achter en dit laat de kijker achter met een aantal vragen, maar ik had niet eens zin om daar over na te gaan denken (i.t.t. films van Boe, Lynch etc.).

Ik heb begrepen dat de andere top-250-notering van Ki-Duk Kim 'Spring, Summer... ' een andere soort film is, dus die krijgt nog ooit een kijkbeurt.

Mijn eerste kennismaking met een Zuid-Koreaanse film en het is een zware teleurstelling. Een ongelofelijk saaie en langdradige film. Het geforceerd zwijgen van de hoofdpersonages gedurende de gehele film was ronduit irritant. In de hoofdpersonages kon ik me ook totaal niet inleven, mede door hun gebrek aan dialoog. De relatie komt toch ongeloofwaardig over, evenals sommige scenes aan het eind van de film (in de politiecel en de huizen). Soundtrack bestond uit een nummer, dat keer op keer werd herhaald.

Hoewel de film nog geen anderhalf uur duurt was het een enorm lange zit. En dat is nooit een goed teken...

Hele mooie film, stil en adembenemend, zoals eigenlijk de films van Kim Ki-Duk. Ik kan eigenlijk geen genoeg krijgen van zijn films, maar deze is wel heel bijzonder. De energie spat er vanaf ondanks de stilte van de film, prachtig!

Tussen mij en Ki-duk was er voorlopig nog maar weinig chemie. Bad Guy en Spring, Summer, Fall, Winter... And Spring bevielen me niet echt en zelfs deze Bin-jip wist me bij een eerste kijkbeurt niet te betoveren. Die laatste eens herbekeken en warempel, nu kon de Zuid-Koreaan me wel overtuigen. Nog steeds geen naar de strot grijpend meesterwerk wat mij betreft, maar wel een mooi, gevoelig filmpje. Visueel sterk en met een geslaagde (soms wel een beetje kitscherige) soundtrack.

Moet die andere 2 wellicht ook eens herzien, 3,5* voor deze.

Een opmerkelijke film, vooral omdat er bijna niet in gesproken wordt. De hoofdrolspeler zegt misschien maar 5 woorden in heel de film (als het er al zoveel zijn). Er wordt ook niet veel muziek gebruikt en de muziek die er in voorkomt is steeds dezelfde

Het genre is een mengeling van komedie en drama. 'k wist trouwens niet dat golf zo populair was in China of Japan.

'k Vond de film de moeite om eens te bekijken en hij bleef boeien.

Mooi contemplatief zen filmpje. Ben er stil van. 4*

Na het indrukwekkende Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) opnieuw een zeer aangename film van Ki-duk Kim, waarin met een minimum aan dialoog een heel apart romantisch en soms triest verhaal wordt verteld. Door het grotendeels ontbreken van dialogen gaat de focus bijna exclusief naar de beelden en het mooie camerawerk.

Een hartstikke leuke film.

Aparte, maar intrigerende film dat ondanks een gebrek aan dialogen toch enorm weet te boeien en te ontroeren. Ook al vond ik bepaalde zaken vrij onlogisch (waarom zegt de vrouw niet tegen de politie dat ze nergens toe gedwongen is?), het was erg sfeervol en boeiend. Vanaf het moment dat Tae-suk de gevangenis in moest werd de film wel iets minder, omdat de scenes tussen hem en de vrouw juist het sterkste waren, maar het einde maakte dat wel weer goed met dat sneaken door het huis. Op zo'n moment vergeet ik even graag dat het allemaal onzin is. Het was vooral erg mooi en bij vlagen ook wel grappig op een wat vreemde manier. Ik ga maar eens meer werk van deze regisseur opzoeken.

4*

In het kader van alle films van Kim Ki-duk op chronologische volgorde (her)zien, heb ik deze weer eens gekeken. Deze film zal altijd erg speciaal voor mij zijn, om de reden dat ik door deze film verslingerd ben geraakt aan het medium. Daarvoor uit een gevoel van verveling met Hollywood al eens Spring, Summer ... opgezocht, die ik al interessant vond, maar met Bin-jip was het pas echt raak.

Ik heb Bin-jip destijds voor het eerst gezien op Nederland 2. Ik weet dat de omschrijving me nieuwsgierig maakte. Een man die huizen binnendringt om vervolgens spullen te repareren. Het vervolg was dusdanig intrigerend dat de impact na afloop gigantisch was. Toen ik vervolgens erachter kwam dat de regisseur dezelfde was als die van Spring, Summer ... ben ik meteen op zoek gegaan naar meer films van de goede man. Dit met het gevolg dat ik helemaal verslingerd ben geraakt aan de Aziatische film.

Ook vandaag was ik weer enorm onder de indruk. De hoofdpersonages blijven fascinerend, maar bovenal blijf ik het plot ontzettend sterk vinden. Enorm fantasierijk, maar tegelijkertijd ook zo poëtisch. Ik heb Seul contre Tous van Gaspar Noé wel eens vergeleken met De wereld als markt en strijd, geschreven door Houellebecq, maar deze film zou ik willen vergelijken met het werk van Belcampo, een schrijver waar ik een groot bewonderaar van ben. Wat ik me niet meer zo kon herinneren was dat de filmer visueel zo verzorgd uitziet, met name in hoe de camera wordt neergezet.In de loop der tijd visueel mooiere films gezien, maar toch een aangename verrassing. Het enige minpuntje wat ik kan opnoemen is het Arabische liedje. Daar heb ik wat minder mee, maar goed, geen film is helemaal perfect.

Toen ik op een gegeven moment meer Aziatische films had gezien, heb ik deze afgewaardeerd, omdat het visuele aspect steeds belangrijker voor me werd. Een film als Dolls, die net zo poëtisch is wat plot betreft, ziet er gewoon mooier uit. Toch wil ik op die afwaardering terugkomen, omdat ik merk dat de impact van een film ook behoorlijk kan zijn zonder dat er audiovisueel het onderste uit de kan gehaald wordt. En zoals gezegd, visueel viel de film me juist mee bij deze herziening. 5* dus. en ik sluit ook niet uit dat Bin-jip ooit weer in mijn top 10 terugkeert.

Aangenaam.

Dat Bin-jip grotendeels van dialogen gespeend is, is tegelijk de grootste troef als grootste zwakte. Ik heb het niet echt voor kwebbelfilms, cinema is in de eerste plaats immers een emotionele ervaring en dan is een film als deze - ik denk niet dat de hoofdpersonages ook maar iets tegen elkaar zeggen - een zeer welgekomen afwisseling.
Maar dat gebrek aan dialoog is mij soms iets te ver doorgedreven. Op enkele sleutelmomenten (bv bij de bokser thuis of bij de politie) smeekt de situatie gewoon om verbale interactie. De beleving is ál sprookjesachtig (trouwens, wat een leuk einde!), dan hadden de personages in dergelijke situaties wel wat meer menselijkheid mogen tonen.

De mij volslagen onbekende cast staat goed te acteren, vooral de hoofdacteurs dan. De echtgenoot en enkele politie- en gevangenismannetjes komen nogal theatraal over. Dan verkies ik de emotiegedreven stilte van de hoofdpersonages.

Visueel is Bin-jip niet buitenaards mooi - daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Het camerawerk is evenwel aangenaam rustig, hetgeen de sprookjesachtige sfeer sterk in de hand werkt.
Muzikaal ben ik niet zo overtuigd - sterke stukjes worden afgewisseld met weengejengel op de piano.

3,5

Een intiem portret is het haast van Tae-suk, een handige jongeman die in tijdelijk verlaten huizen verblijft waar hij zichzelf fotografeert en kapotte dingen zoals een weegschaal, stereotoren en klok repareert. Op een dag stuit hij op een mooie en mishandelde vrouw die met hem meegaat.

In de film wordt nauwelijks gesproken, dit vind ik geen punt. Een aantal scenes zijn werkelijk pareltjes, met name de slotscène is zeer fraai.

Subtiel, droogkomisch en poëtisch.

Na het zien van Soom op tv, eind vorig jaar, nam ik mij voor de films van Kim Ki-Duk die ik in mijn kast had staan (en mij in eerste instantie niet als heel bijzonder waren opgevallen) weer eens aan een nadere beschouwing te onderwerpen.

Met de oosterse levenslesjes van Bom..Bom heb ik nog steeds niet zo veel, maar Bin-Jip bevalt mij intussen een stuk beter.

Een pas geleden geziene trailer van de film deed mij het ergste vrezen (het leek wel een jaren tachtig videoclip), maar Kim blijft ver weg van de flauwe romantische kitsch waarin deze onderneming, met een iets andere aanpak, had kunnen vervallen.

Het originele plot, het haast totale zwijgen van de hoofdpersonen, de foto's, de spiegels, de aard van de relaties van de diverse bewoners, de rol van het golfspel, de weegschaal, de overstap gaandeweg naar een sprookjesachtige, magische sfeer: dat alles geeft de film een onderliggende structuur die aanleiding biedt tot mijmeringen over perceptie, 'zien' en niet-zien, en (het bevrijdende van) verbeelding.

Bij terugblik vallen mij de raakvlakken op met Soom; zelfs de drie medegevangenen zijn hier al present, al is het slechts in één scène.

Over enkele dingetjes heb ik nog wel mijn twijfels, zoals de (ietwat overbodig lijkende) afrekening met de rechercheur en de portrettering van de echtgenoot, die wel erg nadrukkelijk als een grote kleuter wordt neergezet. En misschien is de pay off van de film, over droom en werkelijkheid, net iets te veel.

Het zijn naar mijn gevoel echter geen zaken waar de film aan hangt, en wie weet concludeer ik bij een volgende herziening wel dat deze dingen er naadloos in passen, en gooi ik er qua waardering nog een schepje boven op.

Want 3 sterretjes in eerste instantie: waar zat ik met mijn hoofd?

Een indrukwekkende film van weinig woorden. Prachtige film, goed acteerwerk en een mooi verhaal. 5

Na lange tijd weer herzien.

En weer onder de indruk. Was bang dat deze film doorheen de jaren een beetje weggezakt zou zijn, maar da's allerminst het geval. Visueel had het best wel wat beter gekund, maar da's meteen ook zowat het enige minpuntje (en slecht is het nu ook weer niet).

Acteerwerk en soundtrack vormen de basis voor een prachtige film, afgewerkt met Ki-duk's eigen eigenaardigheidjes. Het fantastische einde, de zwijgende personages, de kleine details zoals de kapotgeknipte foto ... ze zorgen allen voor een bijzondere film die me meteen weer wist in te palmen.

Na 10 jaar nog niks van z'n pluimen kwijt. Ki-duk wel, maar dan enkel op persoonlijk vlak, want als regisseur blijf ik enorme fan van hem.

4.5* en een uitgebreide review

Bijzonder fijne film.

Niet alleen vanwege het meest opvallende - het vrijwel totale gebrek aan dialoog - maar ook door het originele en geniaal simpele verhaal. Onwerkelijk en sprookjesachtig, maar ook echt en geloofwaardig. Ook erg fijn vind ik de vele subtiele grapjes - de foto in het mozaïek, de weegschaal. Erg goed.

Mooie film, waarbij het gebrek aan dialoog soms iets te veel een gimmick is, maar Bin Jip komt ermee weg. De hoofdpersoon is een soort geest, die niemand opmerkt- hij rijdt wat rond op zijn motor in een opmerkelijk lege stad, heeft geen vaste woonplaats maar breekt in daar waar hij vermoedt dat de bewoners niet thuis zijn, om na een tijdje weer te verkassen. Hij wordt door niemand opgemerkt, totdat hij een vrouw tegenkomt, een zielsverwant, die met hem meegaat. Samen zijn ze minder onzichtbaar, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij in de gevangenis belandt, waar hij zijn gave van onzichtbaarheid perfectioneert.

Wat Kim Ki-duk met Bin Jip wil zeggen, daar kan over gediscussieerd worden. Maar de quote op het eind doet vermoeden dat je de film niet te letterljk moet nemen: het is wellicht een droom waarin de ongelukkig getrouwde vrouw zich verliest.

Originele, fascinerende fabel, afwisselend mysterieus en magisch realistisch. Knap hoe de twee hoofdrolspelers boeiende personages weten neer te zetten zonder een woord te zeggen. De film wordt prachtig opgebouwd en regisseur Kim Ki-Duk weet met weinig middelen veel indruk te maken. Erg knap gedaan.

Door de korte speelduur was Bin-Jip mijn tweede Ki-duk Kim van de avond. Ik zie in de Aziatische markt (Japan en Zuid-Korea) een kleine openbaring en zal in de nabije toekomst nog geregelder een Japanse of Zuid-Koreaanse film opleggen. Kore-Eda, Takita, Miyazaki met zijn Ghibli-producties, Miike, Kurosawa (films liggen hier klaar) of deze Ki-duk Kim waren tot voor een paar maanden vrij onbekend, maar een nieuwe wereld ging open. Zelden ontgoochelend, steeds sereen en meestal puur vakmanschap!

Ook dus deze Bin-Jip die om aandacht schreeuwde om zijn sterke ranking en quotatie op IMDB en MM. Bin-Jip - duidelijk vertaald als "leeg huis" - vertelt het verhaal van een luxe-zwerver die tijdelijk leegstaande huizen kraakt om zich te soigneren, maar intussen ook de was en de plas te doen. Een interessant uitgangspunt waarbij hij in den lijve ondervindt dat het niet steeds loopt volgens plan. Een overleden vereenzaamde man dreigt roet in het eten te gooien of de overactieve narcistische echtgenoot die als hobby graag zijn vrouw fysiek en mentaal kleineert. Het zijn vaak die kleine voor ons onbekende culturele gebruiken die ik zo fijn vind om te ontdekken in dit soort films: de zorg en het respect om lichamen op te baren bijvoorbeeld.

Derde film van Ki-duk Kim en derde film met amper dialogen, zal iets typisch voor hem zijn denk ik dan. Maar wederom laat hij de beelden zelf spreken met een uitstekende choreografie en serene voor zichzelf sprekende cinema. De evolutie van het hoofdpersonage is spectaculair te noemen. Hij was onzichtbaar en ging op in het huis als "inbreker". Zijn transformatie op het einde ging echter nog een stapje verder: de inbreker werd in de bewoonde huizen een deelnemer van het gezin, als geest ronddwalend in de ruimtes, onzichtbaar, maar ongemakkelijk voelbaar, behalve voor die ene dame dan. Erg knap in beeld gebracht! Die kus op het einde, wow! Bin-Jip is een speciale versie van een liefdesverhaal, niet melig romantisch, maar sereen en overweldigend. Ik ben fan! Op naar de volgende!

Aangename Kim Ki-Duk. Acteerwerk blinkt uit door zijn gebrek aan dialoog, met een mooi einde.

Is wel uniek in zijn genre maar ik zie er geen weergaloos meesterwerk in. Op dit soort films ben ik ook gewoon wat minder tuk. De dialogen worden vervangen door blikken en gebaren en de twee hoofdspelers komen daardoor bevreemdend over en staan eigenlijk los van de realiteit om hen heen. Dat is ook wat ze eigenlijk opzoeken. Ze leven hun leven op een ongewone bijna afwijkende manier om zich los te rukken uit een realiteit waarin ze vastzitten en niet gelukkig zijn (de vrouw in een liefdeloos huwelijk, de man in een onbeduidend dagelijks bestaan). De man gaat hier steeds verder in en probeert zichzelf volledig onzichtbaar te maken in de gevangenis waar hij belandt... met het doel om dichter bij zijn geliefde te kunnen zijn wat resulteert in één van de mooiste filmkussen ooit . Ergens is het gegeven onweerstaanbaar romantisch zodat het aanslaat, anderzijds vond ik het ook afstandelijk door de keuze om het duo zwijgzaam te houden... dat heeft ook zo zijn nadelen