Bin-jip (2004)

Erg fijne film. Sowieso is het enorm genieten van alle rijke decors die ergens protserig zijn maar toch smaakvol. En daarin twee mensen die nergens met elkaar praten en toch voelt dit niet gemaakt aan. Geen idee hoe men het doet, maar het is knap gedaan en het werkt. Sfeervol, goed van tempo, emotioneel precies de juiste snaar en soms een enorm fijne humor. Het laatste halfuur is wat minder. Meer symbolisch en metaforisch wat ik iets minder kon hebben, maar is op een zeker basisniveau nog wel te volgen dus nog wel acceptabel. Maar dat fijne sfeertje uit het eerste uur wordt helaas nergens meer gehaald. 4,0*.

Bin-jip

Schitterende film. Bin-jip is een sfeervolle, hypnotiserende en spirituele film met misschien wel de mooiste zoenscene ooit. In het begin moest ik nog wennen aan het gebrek aan dialoog en uitleg over sommige plotontwikkelingen, maar als je dit voor lief neemt, en je jezelf laat meevoeren door de regie van Ki-duk Kim en het acteerwerk, staat je veel moois te wachten. Het laatste gedeelte (vanaf het moment dat Tae-suk uit de gevangenis "ontsnapt") is fantastisch uitgewerkt, en ik denk dat iedere kijker er wel zijn eigen interpretatie aan kan geven. Met de schitterende zoenscene als kers op de taart.

In iemands huis inbreken : foei, foei, foei..

Maar de ondeugende, schalkse manier waarop, de nadelen van een antwoordapparaat, de essentiële ontmoeting, enz...deden me geamuseerd toekijken.

Ik dacht : dit is een sprookje, maar toen kwam het geweld en de vele verwikkelingen en toen dacht ik, dit is meer een opsomming van mijmeringen, verzuchtingen...

Helaas vrees ik dat wellicht wat essenties van deze film mij zijn ontgaan. Een zin op het einde is onvoldoende. Met de symboliek van het golfspel en zo meer blijf ik met vragen zitten.

Had bewondering voor het goede camerawerk, de mooie kleurenschakeringen (interieurs) en de klasse van de hoofdacteur. Wat een verscheidenheid van expressies kan die man in zijn ogen leggen.

Geen gewone film, wel een mooie.

Ja maar het kan toch geen toeval zijn dat "die echtgenoot" zijn ziel en zaligheid legt in het hard wegmeppen van golfballetjes en dat de zwijgende hoofdrolspeler van de film nou net ook zo goed kan meppen tegen die balletjes?

Afijn, zie hier, Kim Ki-duk zadelt zijn publiek met heerlijke raadsels op. Dan het begin, waarin de motorrijdende mooi-boy een confrontatie lijkt aan te gaan, jawel, met diezelfde echtgenoot.

Op z'n kortst samengevat, mijn interpretatie (voor wat 't waard is) : Kim Ki-duk vertelt op geheel eigen (lees unieke) wijze hoe een vrouw de liefde voor haar man herwon, en ik vraag me daarbij af, of die mooi-boy de geest van haar/hun overleden zoon is ...

Hoe dan ook, Bin-Jip is uitmuntende cinema !

Bijzonder.

Aparte cinema dit, een "stille" film zoals deze. Ik heb het nog niet zo vaak eerder gezien, wellicht zelfs helemaal nooit. Natuurlijk wel een rustige of stille film, maar nooit eentje die er echt voor lijkt te gaan. Voor Bin-jip lijkt het wel een doel te zijn geweest wat soms net te duidelijk overkomt.

Het acteerwerk is half. Daarmee bedoel ik dat sommige acteurs / actrices goed spelen en sommige wat minder. Hee vond ik bijvoorbeeld erg goed, zit perfect in zijn rol. Seung-yeon daartegenover vond ik weer geweldig slecht en gemaakt. Hyuk-Ho doet het redelijk, maar krijgt een relatief makkelijke rol.

Het stille aspect van de film heeft zo zijn voordelen en soms ook zijn nadelen. Maar Kim kan de meeste nadelen verdoezelen door zijn timing on-point te hebben. Als een scene net te ongemakkelijk wordt, schakelt Kim over. Daardoor zijn de nadelen die het stille aspect met zich mee brengt prima te slikken.

Visueel vond ik het wat saai. Het camerawerk is erg verzorgd en precies, maar de beelden zijn wat simpel in elkaar gestoken. Het had echt wel wat frisser /kleurrijker gemogen. Kim kiest goede locaties uit, maar daar blijft het dan ook eigenlijk een beetje bij.

De romantiek is voorzichtig, onwerkelijk en vreemd, maar niet vervelend. Aan de andere kant ook niet erg meeslepend helaas. De soms seksuele humor van de film vond ik overigens dramatisch en onnodig. Dat Seung-yeon bijvoorbeeld op een masturberende Hee inloopt als introductie kan ik niet zo om lachen.

De film kent ook een aantal dramascenes tussendoor maar ook deze voelen wat te gemaakt aan. Toch blijft de film intrigeren en het duurt bovendien ook niet lang. Hee doet het erg goed en het camerawerk oogt erg verzorgd. Het is apart en uniek genoeg voor een voldoende voor de rest, maar ook niet echt perfect wat mij betreft.

Prachtige film. Klein, maar erg mooi.

Maar hebben ze geen wasmachines in Zuid Korea?

Bin-jip blijft een heerlijke film met de nodige symboliek. Het verhaal is al bijzonder van een man die inbreekt in huizen om er te eten en te slapen, maar dan wel enkele klusjes doet of de was als wederdienst. Een soort passief agressief bedelen, maar dan zonder iemand rechtstreeks lastig te vallen. Soms gaat het wat verder zoals de ontmoeting van de vrouw die onder huiselijk geweld gebukt gaat en de oude man die in eenzaamheid overleden is.

Een film over status en klassenverschil, mooi gesymboliseerd door de verschillende manieren van golftraining, van de rijke man met zijn vangnet in de tuin tot het armere hoofdpersonages dat een golfbal vastbindt rond een boom.. Kim Ki-duk kiest voor zwijgende personages waardoor de beelden nog meer voor zich spreken. Met als hoogtepunt voor mij toch wel de scène in de gevangenis waar hij probeert zich onzichtbaar te maken voor de cipier. Pure poëzie. Dat leidt tot de scène er na waar het open blijft of hij nog in de gevangenis is en zijn aanwezigheid bij het rijke koppel een illusie is waar de vrouw zich kan aan optrekken, of dat hij echt ontsnapt is en een manier heeft gevonden om onzichtbaar te zijn voor de rijke man zodat hij ook in een huis kan leven zonder dat het leeg staat.

En op de vrijdagavond verder met de Top 250 die dit keer het Aziatische Bin-Jip bracht die ik voor een prikje had verkregen op het internet. Maar dat niet iedere Top 250 raak is bleek wel weer.

Een apart uitgangspunt bezit de film wel degelijk met Tae-Suk die een bijzondere manier heeft zichzelf van onderdak te voorzien en daar eigenlijk verder geen schade mee berokkend of dingen steelt. Hoe dom ben je dan om die foto's te nemen mocht je gepakt worden, want het was niet opgevallen dat je er geweest bent en dan verstrek je in die zin het bewijsmateriaal zelf, maar goed. Zijn way of life brengt de zwijgzame Sun-Wha op zijn pad die het niet bepaald getroffen heeft in haar relatie, iets waar hij terecht ingrijpt, lekker trouwens, om met zijn tweeën een eigen weg te gaan.

Opvallend toch wel de zwijgzame stijl waar er weinig dialoog aan te pas komt tussen de twee en het geheel vooral leunt op stille chemie, een zwijgend verbond, geladen met een zekere sfeer door de mystiek klinkende zweverige muziek. Daarnaast bezit het geheel een zekere tragiek, liefde en goedheid die op scherp worden gezet door alle problemen in het tweede deel waar vooral de zwart wit deling tussen goed en kwaad door elkaar gehusseld wordt met de man van Sun-Wha die zijn eigendom komt opeisen en een corrupte smeris met losse handjes. Wat nu goed en kwaad is betreft op een gegeven moment de vraag, vooral met de begrafenis van de oude man die praktisch op rituele wijze en met veel zorg wordt afgelegd.

En zoals ik zo vaak zeg, dan heb je toch heel wat zou je zeggen, maar nee, helaas lukt het voor mij niet echt met deze Bin-Jip die toch tot op zekere hoogte ongrijpbaar blijft met zijn kern en boodschap. Interessant is tot op zekere hoogte nog wel de fase in de cel, en begrijp ik dat veel rond boeddhistische symboliek gaat en er ook veel karma op het geheel los gelaten kan worden, toch gaat het geheel, wat hier nu zo goed aan moet zijn, behoorlijk aan mij voorbij door de zwijgzame stijl en het weinige dat aan houvast of leidraad geboden wordt. Opgeven doe ik de film in eerste instantie nog niet maar een hit en blijvertje in de collectie is dit zeker nog niet.

Sprookje, fantasy, metafysische overdenking, of… Knap hoe Kiduk geen uitsluitsel geeft maar bij mij ook niet de verdenking van vrijblijvendheid oproept: terwijl hij zijn acteurs alle vrijheid geeft houdt hij de teugels toch strak in handen, zodat ik het idee krijg (en blijf houden) dat hij precies weet wat hij met deze film wil zeggen – en dat hoeft niet per se een eenduidige uitleg of een enkelvoudige "clou" te zijn. Wat realistisch begint kruipt langzaam maar zeker in de richting van het magisch-realistische, en vanaf dat moment is de kijker "on his own", geen slechte zaak. Technisch prachtig.