Bin-jip (2004)

Een contrast dat me juist zo boeit aan deze cinema, al zal ik het geen slaapfilms noemen.

Ik zie al aan je top tien dat je zelfs een nog grotere liefhebber bent van Aziatische cinema dan Onderhond. Misschien heb jij nog een aanrader voor mij, want ik heb de Aziatische film nog lang niet opgegeven hoor.

Forum » Film » Genres en landen » De Aziatische film

Forum » Film » Toplijsten en favorieten » Top 10 Aziatische films

Vond het een mooie film en in tegenstelling tot sommigen vond ik juist het ontbreken van dialoog goed passen.

Tegen het einde toe verandert de film inderdaad. Ik denk op het moment dat hij in de cel belandt. Op dat moment lopen droom/wens en werkelijkheid meer door elkaar heen. Het moment dat hij uit de cel is en bij haar en haar man in huis loopt, is ook niet zozeer "haunted mansion"-achtig zoals iemand hier boven zegt. Denk dat het meer het idee is van een andere man in dat huis. Ze gaat vreemd en hij heeft op zich wel wat door, maar kan het niet aantonen. Bovendien lijkt ze weer met plezier rond te lopen, waardoor hij het misschien ook opgeeft om de ander te betrappen. Zo kan de hoofdpersoon dus gewoon rond blijven lopen als hij er niet is, terwijl hij toch weet dat er iemand anders in het huis is.

een zeer mooie film met een leuk gevonden verhaal! geen japanse vecht of costuum film, maar een film in de wereld van nu. verder kan ik er weinig over zeggen voor een ander. kijk deze film gewoon en laat je verrassen. hier kan je zien dat simpele film's erg mooi kunnen zijn. 4.5

Ik heb de hele film met een glimlach op mijn gezicht gezeten. Vond het werkelijk een schitterende film. Een film met veel symboliek en interessante personages. Kan me voorstellen dat anderen deze film als saai betitelen, er zit natuurlijk niet zo heel veel actie in, maar ik heb hem in een ruk uitgekeken. Vond het prachtig om te zien hoe twee mensen van elkaar kunnen houden zonder maar een woord tegen elkaar te zeggen. 4,5.

Schitterende film. Uiterst knap hoe de relatie zich opbouwt tussen de twee hoofdpersonen en dat terwijl ze geen woord tegen elkaar zeggen. Subliem. Er valt ook nergens meligheid te bespeuren en dat komt de film alleen maar ten goede.

4,5 *

"Je hoeft je kamer niet te verlaten. Blijf aan je tafel zitten en luister.
Nee, zelfs dat niet, wacht gewoon. Nee zelfs dat niet, wees stil en alleen. De wereld zal zich aan je aanbieden om ontmaskerd te worden, zij heeft geen keus. Ze zal in extase aan je voeten kronkelen"
(Dit schreef Franz Kafka, die het liefst een groot deel van zijn werk ongepubliceerd wilde laten........)

Wat schrijvers in boeken moeilijk (spatie, lege pagina etc) kunnen aantonen: de schoonheid en het belang van zwijgen.... kan in film wel worden aangetoond, al moet de regisseur wel de juiste toon weten te vinden. Ki-Duk Kim is daar wonderwel in geslaagd. Dit komt vooral door het mooie gegeven (de levenstijl van de hoofdrolspeler) en de uitwerking daarvan. Eigenlijk krijg je een soort film in een film, ik bedoel de 2 geliefden spelen, of beter leven, stom hun liefde uit tegen een gewoon pratende omgeving. Een stomme film in een talkie movie. Het effect is intrigerend.

In het begin dacht ik een soort "Dolls" te krijgen zien: de piano muziek en de zwijgende geliefden deden me eraan denken. Er kwam zelfs een Engel voorbij. En ook hier net als in "Dolls" leven de geliefden een bestaan in de marge: ze zijn outcast. Maar Kim kiest gelukkig duidelijk een eigen weg.....door, heel opmerkelijk, Natacha Atlas prachtige muziek omlijst.

Want zou Kim met zijn eigen verhaal een kritisch antwoord hebben willen geven op het tragische verhaal van "Kitano's kitsch Dolls" door een positievere versie te verzinnen.? Het is natuurlijk pure speculatie gebasseerd op wishfull thinking....maar filmers inspireren elkaar vaak langs zwijgzame wegen. Maar die Engel is opvallend........ want de huizen hier worden bezocht door een Engelachtige jongen die dan ook zichzelf onzichtbaar weet te maken, want zwijgen is niet genoeg om aan de maatschappij te ontsnappen. En de dood is de ultieme ontsnapping. Gelukkig kiest Kim een andere opening.

Als je thuiskomt en je huis blijkt door een mysterieuze gast bezocht te zijn, dan heeft dat effect op je gevoel van veilig thuis zijn. Je eigen huis zal nooit meer hetzelfde zijn. Bij elk vreemd geluid vermoedt je onraad en verbeeldt je onzichtbare entiteiten. Rond dit gegeven lijkt Kim zijn Bin-Jin ook uit te werken.

En wie ooit de macht van het zwijgen heeft geproefd, weet hoe verslavend dat kan zijn.......Het is dan ook fascinerend om te zien hoe zij door zijn helende levenstijl wordt aangestoken. Zijn zwijgende handelingen geven een harmonische rust. Waardoor de pratende anderen zich extra, positief of negatief, te kijk zetten.
Dit liet mij als kijker en luisteraar niet onberoerd.

De cinematografische stijl is heel toepasselijk onopvallend, bijna documentaire achtig: gewoon doordacht en doeltreffend. Maar niet echt origineel.

Ik geloof dat in de Oosterse vechtsporten zwijgen en je onzichtbaar maken belangrijke eigenschappen zijn.....en als je eenmaal spreekt lijkt het meteen veel betekend.

Dat ze haar geliefde in de spiegel uiteindelijk weer te zien krijgt, in die prachtige eindscéne, maakte mij sprakeloos: echte verliefden spiegelen elkaar zwijgend! Maar ook als de geliefde onverhoopt niet meer zichtbaar aanwezig is: de herinnering maakt een onzichtbaar geestelijk bestaan mogelijk, in welke krachtgevende gedaante ook.

Een onzichtbaar stille buiging voor Ki-duk Kim! vette 4,5*

Eh..ps...ssst:
"Wat is het spiegel van het zijn? Niet-zijn.
Bied, als je geen dwaas bent,
niet-zijn* aan als je geschenk".
(Djelal-oed-din-Roemi bloemlezing "Daglicht" uit zijn Masnavi, uitg.
Servire)

*ook in de zin van 'niet-aanwezig-zijn'

Erg mooie film.

Apart dat de 2 hoofdpersonen de hele film geen woord tegen elkaar zeggen...knap dat zich zonder woorden zo'n relatie vormt

Er zit een erg goed verhaal in deze film..ik heb de hele film aandachtig gevolgd.

Kan me wel voorstellen dat sommige mensen deze film als saai betitelen..deze film is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Ik geef 4*

Ik sluit me aan bij Lord Flashheart en zijn mening over de Aziatische film in het algemeen:

Het is bij Aziatische cinema blijkbaar hollen of stilstaan: of het zijn van die schreeuwerige actiefilms óf het zijn slaapfilms zoals deze. Kan het er niet een beetje meer tussenin zitten zodat het wat meer gelijkenis vertoont met de realiteit waarin we leven?

Zelf kan ik niet zeggen dat ik al veel Aziatische films gezien heb, maar diegenen die de eer wel te beurt gevallen zijn, hebben me toch niet echt aangespoord om in de toekomst opnieuw dit soort films te kiezen.

Het is nu aan Onderhond en de andere fans van dit genre om me enkele iets toegankelijkere films aan te raden om zo mijn appreciatie van de Aziatische film te laten stijgen

Toch vond ik Bin Jip zeker geen slechte film, juist omdat het eens iets gans anders was dan ik gewend was. Het was dankzij de school dat ik deze film heb gezien, want anders had ik hem waarschijnlijk nooit gekozen. 3 sterren.

Eén van de betere films die ik vorig jaar zag, met weinig teksten zoveel duidelijk maken dat maakt Bin-jip zo apart, het verhaal op zich is ook wel leuk gevonden.

Misschien niet voor iedereen deze film maar voor mij een pareltje!

Dat kan er ook nog wel bij; naast een opstekende verstandskies zal ik toch minimaal een weekje rondlopen met kaakpijn na het kijken van de ultieme gaapfilm; Bin Jip.

Premisse van de film vond ik nog best aardig, maar na 20 minuten verzandt de film in niet vooruit te branden quasi diepzinnigheid vol onlogische gebeurtenissen en het oh zo symbolische einde had vooral een hoog Piet Bambergen gehalte.

1,5*.

Mijn recensie:




... ...

Mooi dat hij op tv te zien is. Ik ga hem zeker nog eens kijken aangezien ik het gevoel heb dat ik hem hoger zal waarderen.

moet je zeker doen want deze film verdient idd meer dan 3 sterretjes ik vond het verhaal erg mooi het was erg indrukwekkend het einde ook erg mooi zonder meer een van de beste aziatische films die ik ken !

Hmm ik weet niet of dit iets voor mij zal zijn, maar ik ga het gewoon proberen.

same here... hij duurt wel kort

Ik heb er maar een klein stukje van gezien (20min.) en dat deel vond ik zeker en vast goed, als hij nog eens op tv is kijk ik hem wel uit

Mooie film, origineel maar niet helemaal mijn kop thee

Toch weer even blijven hangen bij het laatste half uur, net op tv. Waarschijnlijk het beste stukje cinema ooit.

Goede keuze voor de eerste reclame direct na de aftiteling trouwens. Natacha Atlas was nét klaar met zingen, en..

Zin om verder te ontspannen, neem dan nog een Leffe

Wonderlijk uitganspunt alvast. De film zelf is al even wonderlijk. Film met weinig spraak, waar toch vel kracht vanuit gaat. Tenminste, ik denk dat je dat wel moet liggen, ikzelf vond er juist veel emotie inzitten. Hij werd naar mijn mening ook steeds beter naar het einde toe, omdat je meer en meer in de sfeer van de film kwam.

De quote op het eind stoorde me niet, maar vond ik dan ook weer totaal niks toevoegen.

Een 4* kan ik hier wel aan kwijt.

Heel knappe film...

Aan het begin van de film, een hedendaagse witte ridder te paard, maar dan op een motor.

't is net een of andere superheld!

Wie zou dit niet eens willen proberen...?

Na alle stilte eindigt de film met 1 citaat! Deze woorden zetten de film weer op losse schroeven. Heel sterk!

Zeker een aanrader.

Een ode aan de stilte, maar voor mij mocht het allemaal nog wat stiller. Teveel randgebeurtenissen die een beetje als stoorzender inwerken op de essentie. De vele stille momenten verliezen op die manier hun kracht, ook al zijn ze losstaand bekeken erg fraai.

De audiovisuele inkleding is ook niet meteen een hoogvlieger; veel slechte muziek gehoord en ik kan niet zeggen dat de cinematografie spectaculair of spectaculair eenvoudig is.

Het idee dat achter de film steekt is dan weer vrij uniek bij mijn weten en levert derhalve enkele mooie scènes op. Daar blijft het een beetje bij wat mij betreft.

Intrigerende en erg aparte en originele film.
Als je het plot leest weet je eigenlijk al dat dit geen doorsnee-film is. Zoek je Hollywood-vermaak dan is dit niet de film voor je. Bin-jip is een trage film met heel vil stiltes, amper dialogen of monologen (Tae-suk spreekt zelfs geen woord, Sun-hwa pas in de laatste minuten van de film. Terwijl er meer dan genoeg situaties zijn die daar nogal aanleiding toe geven.
Hoewel er die vele stiltes zijn weten de twee hoofdpersonen toch op een goede manier met elkaar te communiceren, en zelfs sterke gevoelens voor elkaar te ontwikkelen. Hun onderlinge relatie en omgang is erg boeiend. Het zijn ook boeiende karakters, net als de andere karakters die in de film voorkomen.
Verder zitten er in de film ook wat bizarre gebeurtenissen en (symbolische) verwijzingen. Golfen komt bijvoorbeeld steeds weer terug in de film. En de golfclubs en balletjes worden soms op een wat opmerkelijke manier gebruikt.
Gek genoeg dacht ik vlak voor de scène waarin Tae-suk en Sun-hwa in een van de huizen waarin ze inbreken "wat zou er gebeuren als ze in een van die huizen dan een lijk aantreffen?" En toevallig genoeg is dat precies wat een paar seconden later gebeurt.
In de film zitten twee prachtige ontroerende scènes, vond ik persoonlijk. Allereerst dat mooie, vreemde en symbolische einde. Daarnaast vond ik die scène waarin Tae-suk en Sun-hwa communiceren via een golfballetje heel mooi. Ook de spelletjes die Tae-suk met de gevangenbewaarder speelt leveren leuke en ook erg grappige scènes op.
Er zit weinig muziek in de film, maar bepaalde muziek komt steeds weer terug, een mooi en rustig liedje dat goed bij de film past.
Het camerawerk en de montage zijn knap gedaan.
Al met al is Bin-jip een erg originele, symbolische en mysterieuze film geworden. Ik hou lang niet altijd van zulke trage films, maar deze wist me zeer te boeien. Ook doordat hij niet langer duurt dan nodig is. De meeste trage films die ik kijk duren wel langer dan 85 minuten.

Stiller? Hoe stel je je dat voor? Ik vond het touwens wel fijn dat het even werd onderbroken af en toe.

Wel, ik had liever een hele film met enkel de twee hoofdpersonages gezien. Hoe ze mekaar in stilte verkennen, liefhebben.

De bijkomende personages en hun vreemde gedrag vond ik nogal overbodig. Het voelde aan als een compromis om de film hier en daar toch van wat beweging/geluid te voorzien. En dat vond ik spijtig.

De film wordt boeit me toch wat minder na een aantal kijkbeurten. Het is wel een mooie rustige film (echter niet zo sloom als bijvoorbeeld Tarkovsky of Angelopoulos). Lekker weinig dialoog, lekker veel mimiek. Ik weet niet precies wat me ervan weerhoudt echt te genieten. Ik denk dat ik het geheel toch iets te gefragmenteerd vind. Bovendien vind ik dit visueel niet de mooiste Ki-Duk. Het einde is toch wel krachtig, een goed gevoel heb ik wederom overgehouden aan de film.

De film begint erg goed en origineel, mooie beelden en mooie gebeurtenissen maar de 2e helft van de film is te zweverig met die oosterse wijsheden en boodschappen.

Maar zeker het aanschouwen waard, al is het alleen voor de eerste steengoede helft van de film.

Aardige film met leuke vondsten. Ik bleef tot het (vage) einde toe nieuwsgierig naar waarop het zou uitdraaien. Grappig en zeker nog wel eens het herzien waard.

Mooie film, nog niet veel Aziatische films gezien behalve natuurlijk met Bruce Lee vroeger.