A Clockwork Orange (1971)

Het is niet verrassend dat ''grootmeester'' Kubrick werk heeft gemaakt van het aangrijpende,controversiële verhaal van Anthony Burgess.

Er is géén enkele regisseur die op gebied van ''mens en gevoel/keuzes'' beter kan verfilmen dan ''grootmeester'' himself. In dit verhaal van Anthony Burgess worden een aantal controversiële punten aangehaalt : Wat is het goede wie is het kwade ? Wat is de drijfkracht van de mens ? Er was ook daarom bij mijn geen enkele twijfel dat dit een klassieker zal worden want bij Kubrick is deze film veilige handen : als een schip in de haven.

Mede wat in deze film bij mij in het oog sprong is de mystiek wat rond de personage(s) hangt. Ik vroeg me verschillende keren af van : wat is hun motief ? Is het de lol of is het de verveling ? haten ze mensen ? Wie zijn die mensen om hun ? of waar kennen ze elkaar van ? Al die vragen worden ook ( gelukkig) niet beantwoord in deze film dat is een van de krachten van deze film. Het maakt het personage(s) ontzettend onvoorspelbaar en mysterieus en dan bedoel ik specifiek Alex. Wat een heerlijk ondoorgrondbaar personage is dat zeg !

Dat Kubrick het medium ''beeld-spraak'' beheerst als de beste, wordt in deze film nog maar eens bevestigd. De beelden zien er ontzettend kleurrijk uit,de kleuren dienen als kunst als doordacht-heid van die specifieke scene.Het geeft bovenal een beklemmende als afstandelijkheid aan dat gevoel-moment,maar ook-weer schoonheid tot gruwel. En dat onder het orkest symfonie van beethoven. Het is alles behalve toegankelijk. Dat is Kubrick op zijn best alles in het midden laten waardoor je een eigenkeuze mag maken van....alles heeft een reden.Alles is doordacht.

Wat mij na deze film bijstaat is de ijdelheid van het mens.

Nogal een rare film, waardoor ik het eerder een komedie vond dan een drama. In het begin nogal artistiek (dansen, muziek, interieur), in het tweede deel kwam meer aandacht voor het maatschappelijk thema dat werd behandeld. Door de aparte en originele opzet vond ik de film toch wel boeiend.

Persoonlijk had ik niet zo'n hoge verwachtingen bij deze film, maar omdat hij me al vaker is aanbevolen en ik er goede dingen van gehoord had, heb ik het er toch eens op gewaagd. Al na enkele minuten kwam ik erachter dat het niet om een hedendaagse film gaat. De film heeft een bijzondere, maar wel mysterieuze sfeer. Alles wordt best goed in beeld gebracht, de film heeft veel boeiende (maar ook schokkende) scenes en mooie, aparte settings. De film bevat daarnaast muziek, die goed aansluit bij de situaties die zich voordoen en ook goed acteerwerk. Maar ik moet wel zeggen dat de film een van de vreemdste is die ik ooit heb gezien. Ik begrijp het geheel wel, en wat er gebeurd. Maar toch was het vaak bizar om naar te kijken, dit had ik vooral ongeveer het eerste half uur. Later vond ik de film steeds interessanter worden, en de problemen die Alex krijgt na zijn therapie worden goed in beeld gebracht. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat voor een cijfer ik het moet geven. Ik vond het dus best een goede film voor zijn tijd, en ook wel een hele aparte. Maar toch vond ik hem niet altijd even prettig, maar dat komt misschien ook omdat de film niet geheel mijn stijl is. Ik geef hem nog net een halve ster hoger dan ik eigenlijk in gedachten had.

3,5*

Het was al weer sinds 2005 geleden dat ik deze film voor het laatst had gezien. Ik vond hem wel bijzonder, maar omdat de film me altijd een wat unheimisch gevoel gaf, wilde ik hem niet de maximale score geven. Ik gaf hem toen 4*. Na hem gisteren opnieuw gezien te hebben, gaat hij naar 5*.

De film maakt op mij een tijdloze indruk, wat waarschijnlijk te maken heeft met het surrealistische karakter en de subtext. Het unheimische gevoel, veroorzaakt door de gebeurtenissen in de film, maar ook door de sets, cinematografie en muziek, zie ik nu louter als een pluspunt. Geweldig dat een film dit teweeg kan brengen! De gewelddadige acties van de groep jongeren zijn behalve afstotelijk en walgeliijk, regelmatig toch ook humoristisch, wat te maken heeft met de manier waarop ze in beeld werden gebracht: de verschillende mise en scènes zijn dermate stylistisch en over the top dat je er gedeeltelijk afstand van gaat nemen. Het aparte woordgebruik van de hoofdpersoon en het karikaturale acteerwerk van zo'n beetje alle belangrijke personages dragen bij aan het surrealisme. Door deze elementen, maar misschien ook door mijn voorkennis, wist ik dat ik niet naar een misdaadfilm, maar naar een kunstwerk aan het kijken was, gemaakt door iemand die meer te vertellen heeft dan alleen een verhaal.

Kubrick lijkt vooruit te willen kijken naar hoe we criminelen willen gaan behandelen en vervroegd willen laten terugkeren naar de maatschappij en stelt dat dat onwenselijk is, want het maakt van hen een soort machines die zich alleen maar goed gedragen omdat dat zo ingeprogrammeerd is, op laste van de overheid. Daarmee zie ik deze film ook als aanklacht tegen TBS. Goedheid komt van binnenin en als het er niet is, dan is het er niet. We weten als kijker dat Alex helemaal niet goed wil worden. Wat heeft hij daar immers voor belang bij? Hij wil alleen maar uit de gevangenis en heeft daar alles voor over en liegt dat het gedrukt staat. Daarnaast maakt Kubrick in de laatste acte duidelijk dat mensen helemaal niet willen dat dit soort mensen (vervroegd) terugkeren in de maatschappij.

Samen met Lock, Stock & two Smoking Barrels is dit veruit mijn lievelingsfilm. Ik vond het boek ook geniaal, en de film doet deze zeker eer aan.

Het is aan de ene kant jammer dat de film niet zo toegankelijk is voor mensen die een "normaler" type film gewend zijn. Ik kan deze film 2x op een dag kijken zonder verveeld te raken, maar de meeste mensen met wie ik hem wil zien kijken compleet verward op van de vreemde aankleding, het taalgebruik en al het geweld. Dat is echt jammer, want voor mij doet de film helemaal niet gedateerd aan, het is echter een nogal 'anders' toekomstbeeld dan men gewend is uit films.

Even een opsomming dan:

-aankleding is een perfecte combinatie van boek & tijd waarin de film gemaakt is. Ziet er in mijn ogen echt uit als doorgeschoten jaren '70 met al dat hysterische behang, platen en kleurige outfits.

-fantastisch script. Net genoeg Nadsat om te kunnen volgen, en heerlijk theatraal.

-sowieso steekt het toekomstbeeld uit A Clockwork Orange mooi af tegen dat uit de meeste films, waarin alles strak geregeld, emotieloos en computergestuurd is. Hier is dat allemaal totaal niet van belang.

-de eerste drie kwartier van de film houden je als kijker compleet verbaasd overeind in je stoel, pas na een boel ultraviolence komt de rest van het verhaal op gang, mooie omslag

-de muziek is natuurlijk fantastisch, dat spreekt voor zich.

-geniale en bizarre personages

-perfect einde

ik vergeet zeker weten nog wel een paar dingen. En natuurlijk het belangrijkste nog:

-het waanzinnige en perfecte acteerwerk van Malcolm McDowell. Ik heb nog nooit zo'n charismatisch filmpersonage gezien als Alex Delarge. Alle andere dingen die ik net opnoemde hadden uit de film gelaten kunnen worden, en McDowell had er nog iets moois van kunnen maken.

Kan me heel goed voorstellen dat deze film wat teveel van het goede is voor sommige kijkers, maar ik ben er helemaal weg van. Nu ik dit schrijf krijg ik alweer zin hem opnieuw te kijken.

5*, maar als het kon 10*.

Unieke, tijdloze film, tevens Kubrick's meest surrealistische werkstuk. De bizarre plot, de vreemde architectuur en production design, het maffe taalgebruik, het dik aangezette (en sporadisch Monty Python-achtige) akteerwerk, de volstrekt losgeslagen personages; het resulteert allemaal in een film die moeilijk te plaatsen is maar wel van de eerste tot de laatste seconde fascineert. Ondersteund door bijzonder doeltreffende (klassieke) muziek is en blijft dit een onvergetelijke kijkervaring.

De Kubrick-herzieningen #8: A Clockwork Orange.

Al sinds ik de film voor de eerste keer zag staat die in mijn top 25 en is het de grootste rivaal geweest van Dr. Strangelove voor de titel van beste film van Stanley Kubrick. Niettemin heb ik hem sinds zijn eerste kijkbeurt in 2005 nooit herzien. Waarom weet ik niet, al zijn hebben zelfs de beste films niet een even grote herzieningswaarde, vooral niet als ze zo extreem zijn als A Clockwork Orange. Dat heeft weinig met de kwaliteit van de film te maken. Echter, in dit geval was het ook niet echt nodig hem te nog eens te kijken. Ik had namelijk altijd het gevoel dat ik me iedere scène kon herinneren.

Ik zat er niet ver naast. Slechts twee niet al te relevante scènes waren me door de tijd heen ontglipt. Samen met 2001 is A Clockwork Orange Kubricks meest unieke film. Er bestaat er maar één die zo is en dat maakt hem zo gedenkwaardig. Daar komt nog eens bij dat Kubrick bijna iedere scène erin weet te laten hakken. Weinig films weten zo consistent de en na de ander briljante scène af te leveren. Het is wellicht ook Kubricks meest foutloze film wat mij betreft. De enige serieuze kritiek die ik kan bedenken is dat ik Patrick Magee wel erg flauw vind spelen. Ik kan er mee leven.

Alex De Large blijft misschien wel de ultieme filmschurk, waarschijnlijk omdat Kubrick zoveel moeite doet om hem aan zijn kant te zetten, ondanks dat zijn personage geen sprankje goedheid vertoond. Erg geestig is de scène waarin Alex de Bijbel zit te lezen en zich inbeeld dat hij degene is die Jezus zweepslagen geeft, terwijl die zijn kruis naar zijn sterfplaats sleept. Het briljante van het verhaal is om vervolgens dit figuur het slachtoffer te maken, waardoor we even veel afkeer als medelijden voelen met Alex. De centrale vraag over wat het betekend om vrije wil te hebben zou niet lang zo veel kracht hebben als we niet een personage hadden dat bewust voor het kwade kiest. Daarnaast krijgt het daardoor die zwartgallige humor waar ik zo voor val. Stel je een film voor waarin een wat meer onschuldige crimineel de Ludovico-behandeling ondergaat, gevolgd door de gebeurtenissen die Alex daarna meemaakt. Het is moeilijk om niet voor te stellen dat het wat sentimenteel en makkelijk wordt. Alex is echter onze priester van het kwaad en maakt zo de centrale kwesties lastiger en vermakelijker.

En het is vermakelijk. Vermakelijk en ongemakkelijk. De humor die Malcolm McDowell in de rol legt en de charisma die hij aan het personage geeft zijn duivels onweerstaanbaar, maar hij is tegelijkertijd vaak onuitstaanbaar en soms angstaanjagend. Tijdens de eerste scène rond Singin' in the Rain vergaat het lachen me wel en de film weet steeds een oncomfortabel gevoel vast te houden. Het blijft me verbazen dat dit nergens een komedie genoemd wordt, maar dat komt waarschijnlijk omdat het zo'n ongemakkelijke gevoelens losmaakt. Daarmee wordt het voor mij juist zwarte komedie in zijn meest pure vorm. Daarbij val ik overigens ook echt voor de manische aanpak. Dat compleet overdrevene in acteerwerk, sets en camerawerk vind ik geweldig. Dat is echt ontzettend moeilijk om te doen zonder irritant te worden en nog lastiger als je tegelijkertijd een serieuze laag onder de film hebt zitten, want die kan dan begraven worden onder de waanzin. Kubrick weet alles echter zo te balanceren dat alles perfect samenkomt. Misschien is het daarom wel zijn meest grote prestatie, hoe knap zijn andere werk ook is.
5* blijven staan en ik maak me een beetje zorgen om de top 10 positie van Dr. Strangelove.

Ik heb (nog) niet alles van Kubrick gezien, maar A Clockwork Orange behoort, samen met Dr. Strangelove, 2001, Barry Lyndon en The Shining, wat mij betreft tot zijn klassiekers. Laatstgenoemde misschien uitgezonderd, kenmerken die fims zich door een welhaast buitenaardse blik op de mens, in een nadrukkelijk tijdgebonden setting, waarvan de sfeertekening en vormgeving bij tijd en wijle verbluffend is.

Hier is de couleur locale een op de spits gedreven jaren zestig en zeventig, waarbij de uitingen van die tijd in kleding, interieurs en kunst tot ver in het wansmakelijke wordt doorgetrokken, en vooral in het eerste gedeelte van de film in een aantal scènes indrukwekkend neergezet. Gecombineerd met het jolige, gekunstelde en quasi-geaffecteerde taaltje waarmee de jeugdbende zijn brute geweld begeleidt, levert dat een zeldzaam bizarre, onbehaaglijke en onthutsende film op.

Gaandeweg echter vernauwt Kubricks 'buitenaardse' blik zich tot iets dat op een wat al te makkelijke sociaal-politieke satire lijkt, en daarmee maakt deze klassieker helaas toch een wat roestige indruk. De balans van geestigheid en flauwiteit begint iets te veel door te slaan naar het laatste.

Het is alsof Kubrick zich niet geheel wil verlaten op zijn beeldtaal, en de film wat extra 'body' wil geven met 'inhoudelijke' maatschappijkritiek. Niet nodig, lijkt mij; de kijker kan zelf wel aan de hand van de beelden associëren en/of concluderen, als hij dat wil.

Een soortgelijke blikvernauwing meende ik ook te bespeuren in Dr. Strangelove en 2001, en dat maakt dat ik Kubrick vooralsnog niet tot mijn echt favoriete filmmakers reken.

Dat alles neemt niet weg dat vrijwel al zijn films zeer de moeite waard blijven, en dat geldt ook voor deze.

Net als vrijwel elke flim van Kubrick is ook deze film echt rotzooi. Wat een draak van een film zeg.

Ik begrijp niet waarom deze film zo hoog gewaardeerd word. Ik vond er werkelijk helemaal niets aan, en vond het maar een vreemde film. Vreselijk gedateerd (het gemaakte absurdisme, dom en voorspelbaar plot, oubollige kostuums, felle kleurtjes, irritante stijl van acteren, kinderachtige loopjes, soundtrack waar niets aan is), alles straalt de jaren ’70 uit en dat bedoel ik in negatieve zin. En daarnaast natuurlijk nog de ellenlange trage monologen. Een groot deel van de tijd vond ik de film zelfs ronduit saai.

Schokkend is de film inmiddels ook al totaal niet meer, de morele boodschap vond ik daarbij weinig interessant: ik kan me eigenlijk ook bijna niet voorstellen dat er mensen zijn die door deze film beïnvloedt worden in de zin dat ze moreel gezien anders tegen dingen aankijken.

Ik vrees dat ik niet erg veel waardering kan opbrengen voor dit soort quasi diepzinnige en kunstzinnige films.

Maar ach, smaken verschillen zullen we maar zeggen.

Het punt van deze film is verwarrend, omdat geweld het doel is. Normaal word geweld gebruikt om iets te bereiken, maar in deze film is dat echter niet zo. De klassieke muziek onder de gewelddadige scènes geeft toch een ongemakkelijk gevoel. Een prima film, je moet wel gewelddadige films kunnen tolereren, anders is dit niks voor jou.

Ja zeker!

Het is wel wat anders dan deze film, minder art, meer actie en geweld.

Maar als je niet vies bent van wat zinloos geweld op de buis, kan ik je deze wel aanraden.

Ik had eigenlijk helemaal geen problemen met de ondertiteling, daar het er in dit geval wel goed aan bijdroeg om de film te kunnen blijven volgen. Het zou anders maar knap moeilijk zijn geweest met al die aparte woorden.
McDowell zet in deze film een puike acteerprestatie neer als een gestoorde jonge knaap die besluit mee te doen aan een experimentele "genezingswijze". De film begint best onheilspellend en met het geweld en de actie gaan ze flink over-the-top. Erg vermakelijk om het gewelddadige viertal aan het werk te zien, waarbij ik naast McDowell ook nog een jonge Warren Clarke wist te onderscheiden. Ik ken hem vooral van het spelen van die oude brompot uit Dalziel & Pascoe. Daarnaast wist Michael Bates bijzonder te vermaken als de stijve en strenge gevangeniswachter.
Geweldig hoe Kubrick het experimentele van de (geestelijke) gezondheidszorg naar boven weet te brengen. Daarnaast komt er in het tweede gedeelte van de film een soort vicieuze cirkel waarin bijna alle mensen die McDowell in zijn wilde verleden kleineerde of fysieke/psychische pijn toebracht op brute wijze hem weten af te straffen.
Ook komt de kritiek op de politiek duidelijk naar voren.
Ondanks de vele, soms bijna grappige absurditeiten weet Kubrick zijn boodschappen wel goed door te brengen door middel van deze film. Sterk gedaan.

Kubrick: voor de ene een geniale regisseur, voor de ander een totale prutser. Zijn aparte stijl onderscheidt hem van ongeveer alle andere regisseurs en stelt hem erboven. Klassieke muziek op de meest onverwachte momenten, constant mooi ogende beelden en shots, het surrealistische, de achterliggende gedachten/thema's die op vele manieren interpreteerbaar zijn,.. Ook deze film is weer op en top Stanley Kubrick. Het is net niet zijn beste film (the shining is onovertroffen), maar absoluut wel zijn interessantste.

De sfeer is ook hier het belangrijkste: een heel eigenaardige sfeer die wel ideaal bij de film past. Het verhaal is interessant. Het is duidelijk op te delen in drie stukken: de eerste +/- 40 minuten waarin Alex en zijn groepje de straten onveilig maken en vernieling zaaien, daarna het gedeelte met in de gevangenis en Alex die zijn speciale therapie ondergaat en uiteindelijk het laatste stuk waarin Alex in zijn vroegere omgeving omgaat met de therapie en zijn 'veranderde' zelf. Veel interessante onderwerpen/thema's van morele aard zoals de therapie. De therapie verandert Alex niet echt in een ander en beter persoon, het voorkomt alleen maar dat hij slechte dingen doet die hij eigenlijk wel wil doen. Een soort gevangenis in je eigen lichaam. Oké of niet, dat is discussieerbaar. Het einde is typisch op zijn Kubricks; vreemd, eigenaardig en sterk tegelijkertijd en op vele manieren te interpreteren. Alex die uiteindelijk op een mysterieuze manier terug in zijn oude gedrag ( en zijn echte ik) verandert. Het zou er op kunnen duiden dat wat je ook probeert, je je innerlijke zelf nooit kan veranderen. Ook al verander je het voor een tijdje, zoals hier, het komt altijd wel terug. Tuurlijk zullen er nog erg veel andere manieren zijn en dat is ook het mooie. Maar nog mooier is het feit dat, hoewel je als kijker weet dat Alex een onverbeterlijke crimineel en psychopaat is, je de hele film toch met hem meeleeft en op veel momenten zelfs medelijden met hem hebt. McDowell heeft een fantastische anti-hero neergezet.

4.5*

"No. No! NO! Stop it! Stop it, please! I beg you! This is sin! This is sin! This is sin! It's a sin, it's a sin, it's a sin!"

- "Sin? What's all this about sin?"

"That! Using Ludwig van like that! He did no harm to anyone. Beethoven just wrote music!"

A Clockwork Orange was een film die ik al erg lange tijd wilde zien. Mijn vierde film van Kubrick alweer, ik vind toch nog toe geen van zijn films perfect maar slecht ook zeker niet. Het beste vind ik tot nog toe 2001: A Space Odyssey (een prachtige film die misschien een beetje langdradig is), gevolgd door The Shining (een cinematografisch hoogstandje maar als horror-film niet heel sterk). En nu dan deze dan, op Andrzej Zulawski's Possesion na de meest aparte film die ik in lange tijd heb gezien.

A Clockwork Orange verteld het verhaal over een sombere en verknipte toekomst waarin de jonge Alex samen met zijn maten iedere avond er op uit trekt om te knokken, dronkenlappen in elkaar te trappen en vrouwen te verkrachten. Alex vrienden zijn zijn opvliegende gedrag echter een beetje zat en besluiten om hem een lesje te leren... Dan word hij opgepakt door de politie en veroordeelt tot en celstraf. Na twee jaar gevangenis wil Alex zich aanmelden voor een experimentele behandeling...

Uitstekend acteerwerk van Malcolm McDowell, die het naar mijn idee erg zwaar te verduren gehad moet hebben tijdens de productie. Verder zat de film ook vol met goede Britse acteurs die hun rol allemaal prima vertolken. Noemenswaardig waren nog David Prowse (Darth Vader in Star Wars) als de bodybuilder en Michael Bates als de ouderwetse hoofdbewaker van de gevangenis.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Anthony Burgess. Burgess is streng Katholiek opgevoed en schreef het boek oorspronkelijk over de christelijke vrije wil en vergeving. Hij vond dat een echte christen in staat moest zijn om de meest afschuwelijke wandaden te vergeven, hetgeen hij maar al te goed kende aangezien zijn hoogzwangere vrouw in 1944 door Amerikaanse soldaten is mishandelt, hetgeen resulteerde in een miskraam. Het boek heb ik zelf nooit gelezen, maar naar mijn idee licht de christelijke vergeving veel meer op de achtergrond in Kubrick's adaptatie. Wel komt de vrije wil aanbod door middel van de priester in de gevangenis, die van mening is dat de gevangen uit eigen vrije wil goed moeten worden en niet door middel van een experimentele behandeling. Kubrick heeft ook een aantal - voor mij als christen - toch wel vrij choquerende beelden in de film gestopt, ik doel dan op de scènes waar we Alex zien in Bijbelse taferelen en die van een nogal apart beeld op Alex nachtkastje waar vier Jezus-sen naakt schouder aan schouder staan te dansen .

Net als de hoofdpersoon uit de film houd ik erg van klassieke muziek. Ik vind de soundtrack van de film dan ook schitterend. Wendy Carlos (die later nog prachtige muziek zou maken voor The Shining en Tron) maakte voor de film magistrale elektronische bewerkingen van klassieke muziekstukken en ook nog wat originele muziek. Vooral de bewerking van Funeral Music for Queen Mary van Henry Purcell (het hoofdthema van de film) werkt uitstekend bij de beelden. Ook vond ik de tegenstelling tussen het geweld op het scherm en de rust/schoonheid van de muziek fascinerend.

Vooral de latere helft van de film vond ik erg sterk. Hoewel ik mezelf wel beschouw als een liefhebber van horror en goede actiefilms, ben ik niet zo weg van verkrachtingen en zinloos geweld (ik vond die scène waar Alex en z'n maten het opnemen tegen een andere bende dan wel weer erg vermakelijk). De nogal ouderwetse gevangenis was daarentegen wel erg leuk, vooral hoe de stijve waarden van de hoofdbewaker botsen met die van de wetenschappers van de inrichting. Aanvankelijk dacht ik dat de film zich in de jaren '70 afspeelde maar het werd me wel snel duidelijk dat het ging om een (in mijn ogen) nogal somber toekomstbeeld van een perverse samenleving (in ieder huis hangen portretten van naakte vrouwen, om een voorbeeld te noemen) met geweld en sluwe politici.

A Clockwork Orange is echt een film die je aan het denken zet. Kubrick heeft er aardig wat maatschappelijke kritiek en ethische kwesties ingestopt. Vooral het einde heeft niet bepaald een vrolijke gedachte... Daarvoor kan ik de film zeker waarderen. Daarbij komt ook nog dat de film uitstekend is opgenomen, de cinematografie is schitterend en ik vond het gebruik van natuurlijk licht erg sterk gedaan. Al met al een film die terecht gewaardeerd word en zeker origineel genoeg is voor een plekje in de top 250. Ik vind de film moeilijk te beoordelen en vind dat ik deze recensie ook maar een beetje rommelig heb geschreven, toch besluit ik om de film voorlopig een 4/5 te geven (misschien gaat dat bij een tweede kijkbeurt omhoog).

Een film die je gezien moet hebben.

Persoonlijk ben ik niet zo van de literatuur, maar deze film stond al een langere tijd om m'n verlanglijst. Vooral omdat regisseur Stanley Kubrick met minder nooit genoegen heeft genomen. Na 2001: A Space Odyssey (1968) wist ik ongeveer wat me te wachten stond.

De film was voor die tijd behoorlijk controversieel, en ook deze Kubrick-klassieker kon niet aan de kritiek ontkomen. De regisseur werd zowel bedreigd als gestalkt. Met name de gewelddadige scènes en brute verkrachtingen waren het belangrijkste gespreksonderwerp. De destijds 27-jarige Malcolm McDowell vertolkt de rol van de 15-jarige Alex. Zonder hem had Kubrick de film waarschijnlijk nooit gemaakt, nadat Tim Curry en Jeremy Irons de hoofdrol hadden afgewezen. De acteur moest net zoals zijn personage geregeld lijden tijdens de opnames. Een duidelijk voorbeeld is de scène waarbij zijn oogleden worden opengehouden. De arts die naast hem staat, was in dit geval een echte arts. Hij zou voorkomen dat McDowell's ogen gingen uitdrogen. Daarnaast was de acteur niet bepaald een liefhebber van reptielen, en maakte Kubrick door middel van een slang hier maar al te graag gebruik van. Verder heeft McDowell een belangrijk aandeel gehad bij de track "Singin' in the Rain." Deze werd namelijk geïmproviseerd. Kubrick kocht de rechten voor maar liefst $10,000. De soundtrack in deze film is fantastisch. Deze werd mede mogelijk gemaakt door Walter Carlos. 1 Jaar na het uitbrengen van de film onderging Carlos een geslachtsoperatie, en veranderde haar naam in Wendy Carlos.

Ondanks de negatieve hype werd deze film een groot succes. Hij sleepte 8 prijzen in de wacht en werd ruim 21 keer genomineerd. Hij kreeg o.a. een Oscar voor beste film, regie en beste montage. De stijl van Kubrick zal niet voor iedereen zijn weggelegd, en het succes zal lang niet altijd begrijpelijk zijn. Indien je echter een groot filmliefhebber bent, dan hoort deze zeker in je kast te staan!

4,5 *

Iedereen ziet hier graag een groot meesterwerk in (en ergens vind ik dat ook wel een beetje), maar mijn favoriete Kubrick zal het niet worden. Kubrick maakte hier een sociale satire van het meest bijtende soort. Het bijt en doet pijn en het is gewoon de waarheid. Clockwork Orange gaat over geweld, en over de manier waarop de maatschappij ermee omgaat. De absurditeit van aversietherapie om Alex van zijn gewelddadig gedrag te genezen wordt over de hekel gehaald en het eindelijk best geniale einde toont hoe de kleine crimineel op het einde een door de maatschappij beschermde crimineel wordt dankzij de publieke opinie. Goed? Kwaad? Allemaal zo relatief toch... Ook heel wat genres in een film : misdaad, zwarte komedie, tragedie en drama...

De achterliggende boodschap smaakte me nog wel, en het acteerwerk van McDowell (zeg maar gerust de overgave waarmee hij acteert) is één van de beste prestaties ooit in een film. Daar kan je ook niet omheen. Kubrick geeft echter mateloos toe aan overdreven artistieke vormgeving, en dat beviel me veel minder en daar kreeg ik dan weer een aversie van. Overdaad schaadt. Speciale film, maar toch geen behoefte om nog eens te zien; daarvoor doet de film net te weinig met mij.

A Clockwork Orange..

Tja, A Clockwork Orange. Wat een prachtige naam. Als een kunstwerk bekritiseerd en de hemel in geprezen. Want, smaken verschillen. Huiverigheid ten top voorafgaand aan mijn bezichtiging. Ik heb een paar films van Kubrick gezien. 2001 A Space Odyssey en Eyes Wide Shut vond ik zeer teleurstellend, maar the Shining blijft een meesterwerk. Moeilijk om dus echt een mening te vormen over deze man en z'n films. Omdat dit dan echt een typisch Kubrick's werkje zou zijn, vielen mijn ogen op deze film. Gaat het richting Shining? Of wordt het een 3de teleurstelling?

Laten we voorop stellen, deze man maakt bijzondere films met een eigenaardig sfeertje. Doorgaans is deze bij zijn films aanwezig, in meer of mindere mate en telkens op hun eigen manier. Vreemde personages, overdreven dialogen en rare camerastandpunten.

A Clockwork Orange benadert absoluut het niveau van The Shining, maar laat toch net teveel steken vallen om tot deze hoogte te kunnen stijgen. Toch zou de term meesterwerk voor veel mensen op zijn plaats zijn. Deze film is namelijk 136 minuten genieten. Geweldige shots, neem bijvoorbeeld het allereerste shot. Onovertroffen. Het acteerwerk is van uiterst hoog niveau, vooral voor die tijd, en dan doel ik met name op het hoofdpersonage. Tjonge jonge, deze man heeft een rol neergezet waar hij de rest van zijn leven op kan teren. Het verhaal is zowel dramatisch, humoristisch en sadistisch, maar deze mix blijkt hier absoluut te werken. De achterliggende gedachte is schijnbaar de kritiek op de samenleving van destijds, maar dit kon ik niet helemaal plaatsen. Niet helemaal mijn soort film, maar desondanks heb ik er zeker van kunnen genieten.

“I was cured, all right!”

Dit is mijn vierde Kubrick film. Waar ik Full Metal Jacket, Eyes Wide Shut en The Shining echt briljante films vind, ben ik bij A Clockwork Orange wat minder enthousiast. Nadat ik de film had afgekeken, zat ik echt met een leeg en ontheemd gevoel voor me uit te staren. Ik kon genoeg sterke punten opnoemen, maar de film zelf deed me niet veel. Natuurlijk, de decors (van John Barry!) waren prachtig en de muziek was waanzinnig. Ook het acteerwerk is degelijk en de vreemde gevoel voor humor van Kubrick kan ik wel waarderen.

Het verhaal is ook wel interessant maar toch kon ik niet goed in de film komen. Het lijkt wel of Kubrick de kijker met opzet op afstand houdt door zulke afschuwelijke personages te creëren, waar je geen enkel sympathie voor voelt. Ik wil als ik een film kijk toch wel graag emotioneel betrokken zijn bij tenminste één personage of het verhaal. Alex is zo'n afschuwelijk personage dat ik nou niet met medelijden zat te kijken toen er geëxperimenteerd werd op hem. Gruwelijk was het zeker, maar de man had net een vrouw verkracht. Karma is a bitch. Een mens moet vrij zijn in zijn doen en laten (hoe afschuwelijk deze activiteiten ook mogen zijn) maar als je een bepaald pad kiest moet je ook de consequenties dragen. Alex wordt van dader slachtoffer maar Kubrick heeft in het eerste gedeelte zo'n afschuwelijk mens van hem gemaakt, dat het slachtoffer gedeelte niet echt uit de verf komt. Maar A Clockwork Orange is een audiovisueel overdonderende film en ik ben toch blij dat ik hem gezien heb.

Wat een geweldige film!

Ook in deze film is de enige "aparte" visie van Stanley Kubrick te zien. Hierbij bedoel ik apart in de beste zin van het woord. Waar ik de visie goed vond was voor mij dit verhaal duidelijker te volgen dan 2001: A Space Odyssey (1968) en daarom ook beter.

A Clockwork Orange verteld het verhaal van een "distopiaans" beeld van ik vermoed Engeland ergens in de toekomst ( de toekomst van '71 uiteraard). We komen een jongen tegen die op zijn zachts gezegd knettergek is en volgen hem op zijn pad naar "genezing".

Kubrick weet de absurdheid van de wereld werkelijk fe-no-me-naal neer te zetten. Vanaf minuut een waan je je in een wereld vol met gekken en overmatig gebruik van alle vormen van geweld. Alles klopt: de acteurs, de kleding, de sets en natuurlijk de muziek van "Ludwig van".

Later in de film gaat het nog een stap verder. De kijker wordt voor een vraag gesteld. De vraag tot op welk punt het ethisch verantwoord is met gevangenen om te gaan. Ik wil niet te veel spoilen over hoe de film zich ontwikkeld, maar ik kan vertellen dat hij niet teleur stelt.

Voor de mensen die de film al gezien hebben:Ik vond de laatste scène echt geniaal. Waar de film probeert een soort medelijden voor Alex te creëren, is het medelijden door die laatste scéne weer helemaal weggespoeld. Dit maakt het vinden van een antwoord op de vraag nog moeilijker. Tot op welk punt is het ethisch verantwoord dmv wetenschap een gevangene te weerhouden op het overtreden van de wetten. Waar je, door de keerzijde te zien, toch gaat neigen naar ons eigen systeem zonder wetenschap, wordt je (althans ik) toch weer volledig aan het twijfelen gebracht omdat je ziet dat Alex nog steeds gestoord is en daarmee ook een gevaar voor zijn medemens.

Wat een geniale film zich, Kubrick op zijn best! 4,5* (misschien heb ik mij later nog bedacht en het cijfer verhoogd naar 5*, zit namelijk enorm te twijfelen).

Geweldige tijdloze film dit van Kubrick! Goed verhaal, mooie opbouw en vooral een uitstekend uitgangspunt. Kan je een mens herprogrammeren van iets slechts tot een goed individu? Griezelig als je er even bij stilstaat: wat als je dat ook kan in de andere richting? De film suggereert verder dat kwaad en verderf, los van de morele keuzes die je maakt, los staan van het individu en dat je er eigenlijk niet kan zan doen. Je bent ziek en daarom ben je niet verantwoordelijk. Gevaarlijk precedent dus ...

Kubricks hand is duidelijk zichtbaar: een vleugje genialiteit in combinatie met wat absurditeit. Toch komt de film niet in zijn geheel als absurd over, integendeel zelfs. Seks en zinloos geweld spatten van het scherm (niet zo extreem zoals je dat vandaag ziet in vele films). Knappe vertolkingen, heerlijk accent ook van die McDowell (perfect als arrogante rascal), perfecte kostuums van the gang en eigen ook aan Kubrick een wederkerende passende (klassieke) muziek die steeds de toon zet en de scenes en het geweld versterken en uitdiepen.

Ik ben het veelal eens met IH88 en lees er graag zijn rencensies op na (op filmvlak zijn er wel wat gezamenlijke interesses), maar ik voelde wel degelijk betrokkenheid met het hoofdpersonage. Niet dat ik sympathie kon opwekken met het individu. Het charisma en de flair spat er gewoon vanaf. Als rascal is McDowell gewoon subliem. Het einge minpunt aan de film is misschien het feit dat het psychologisch gedeelte van de film net iets te weinig is uitgediept. Zo komt de klemtoon op het geweld en losbandigheid te liggen.

Blijkbaar was deze film destijds een groot succes, tot het ziekelijke toe met copy cats. Zieke en zwakke geesten zijn dus van alle tijden. Toont nog maar eens de kracht van deze Kubrickfilm Vernieuwend en chockerend voor die tijd, vandaag nog steeds "in". Een film die me nadien nog bijblijft en me doet nadenken over het leven of de samenleving krijgen steeds een streepje voor. Mooi!

Stanley Kubrick haalde deze film hoogstpersoonlijk uit de roulatie nadat de politie hem had geadviseerd om zijn afgelegen huis in Engeland te verlaten wegens aanhoudende, serieuze bedreigingen. A Clockwork Orange kwam veelvuldig negatief in het nieuws, omdat verschillende jongeren misdaden pleegden die geïnspireerd zouden zijn door de film: een jongen schopte een oude zwerver dood, een groep jongens, verkleed als Alex en zijn ‘droogs’, sloegen een andere jongen in elkaar en andere groep jongens verkrachtte een 15-jarig Nederlands meisje terwijl ze “Singin’ In The Rain” zongen. Kubrick was geschokt dat jongeren zijn film op deze manier misbruikten en besloot de vertoning van zijn eigen film te verbieden. Pas na zijn dood in 1999 was de weg vrij voor een herontdekking en ontdekte een nieuwe generatie filmliefhebbers dit meesterwerk. En nog steeds is A Clockwork Orange een film die vaak als argument naar voren komt in het eeuwige debat over de vraag of geweld in films [negatieve] invloed heeft op kijkers. De ironie is dat Anthony Burgess, de schrijver van het gelijknamige boek, hierin zijn persoonlijke ervaringen verwerkte [zijn vrouw was slachtoffer van een verkrachting] en met het boek juist duidelijk wilde maken dat iedere mens een vrije wil heeft en dat het gebruiken van geweld een keuze is. Kubrick liet Burgess de eerste versie van het scenario schrijven, maar wees dat af en koos voor een dubbelzinnig einde dat ik uiteraard niet ga verraden.

Alex Delarge [Malcolm McDowell] is de leider van een bende ‘droogs’ die zich regelmatig – en onder invloed van ‘Drencrom’, in de vorm van Moloko Plus – uitleven in de vorm van vechtpartijen, verkrachten en brutale overvallen. Ze overvallen een schrijver [Patrick Magee], waarbij Alex hem mishandelt terwijl hij ‘Singin’ On The Rain’ zingt en daarna verkracht hij diens vrouw [Adrienne Cori]. Wanneer Dim [Warren Clarke] en Georgie [James Marcus] hun onvrede uitspreken over de manier waarop Alex leiding geeft, grijpt hij weliswaar keihard in, maar Dim en Georgie nemen wraak door Alex er in te luizen bij een volgende overval. Alex wordt veroordeeld, maar krijgt kans op strafvermindering wanneer hij zich vrijwillig aanmeldt voor ‘The Ludovico Treatment’, een behandeling waarmee de minister-president hem denkt te kunnen ‘genezen’ van geweld.

Malcolm McDowell geeft één van de meest iconische vertolkingen in de hoofdrol, die ervoor zou zorgen dat hij de rest van zijn carrière steeds varianten op deze rol zou spelen. Het heeft hem geen windeieren gelegd, want 46 jaar later is hij nog steeds volop actief in film- en TV-producties. De film zit ook vol met iconische beelden, vooral in de eerste helft van de film. Het openingsshot waarin we Alex en zijn ‘Droogs’ in de Korova Milk Bar zien zitten op stoelen met een bijzonder ontwerpen, het prachtige shot waarin de ‘Droogs’ een tunnel inlopen waar ze een dronkelap in elkaar slaan en het shot waarin Alex, met de broek naar beneden, kruipend op de grond de mishandelde schrijver toespreekt met de woorden: “Viddy well, little brother. Viddy well!” Onvergetelijk is ook de versneld afgespeelde scène waarin Alex seks heeft met twee jonge meiden onder de klanken van een razendsnelle versie van Rossini’s Willhelm Tell Overture.

De film is een ware tour-de-force voor Malcolm McDowell, die werkelijk geleden heeft voor de kunst. ‘The Ludivico Treatment’ is feitelijk een martelwerktuig en Kubrick dwong McDowell deze marteling lange tijd te ondergaan: de wanhopige kreten van zijn karakter zijn dan ook maar voor een deel gespeeld. Maar het meest schokkend is de scène waarin Alex na zijn behandeling bij toeval Dim en Georgie tegen het lijf loopt, die nog een appeltje met hem willen schillen. Ik kan de scène niet verraden natuurlijk, maar houdt de stopwatch maar gereed en bedenk je dat Kubrick nooit tevreden was met één take! De sets, de kostuums en de make-up van deze film zijn fantastisch. Patrick Magee geeft een bizarre, maar uiterst knappe vertolking weg als de mishandelde schrijver en ook Aubrey Morris laat een onuitwisbare indruk achter als Deltoid, Alex’ reclasseringsambenaar – of iets wat daarvoor moet doorgaan. Maar het is McDowell die hier de grootste indruk achter laat en ervoor zorgt dat het liedje “Singin’ In The Rain” opeens hele andere beelden bij je oproept dan een vrolijk dansende Gene Kelly. Maar daarover is het laatste woord nog niet gesproken!

Ik wist bij aanvang weeral helemaal niet wat te verwachten en werd daarom eigenlijk 'gebombardeerd' door een aantal zaken die bij andere films geregeld een gevoel van afkeer bij me wisten op te wekken. Eerst en vooral het kleurgebruik is nogal opvallend met al die speciale kledij die wordt gedragen. Speciale decors en kunstvoorwerpen zoals die enorme penis in het huis van die vrouw met al haar katten konden mij niet echt bekoren. Ik heb ook heel erg weinig met kunst en al dat artistiek gedoe. Het is ook lichtelijk politiek getint en laat ook politiek me geen moer interesseren. Ook dat Britse accent is toch altijd even wennen. Een ander, niet te ontkennen punt, is dat de film tergend traag durft te zijn. Misschien typisch jaren '70 maar sowieso ook typisch Kubrick. Als je mee kan gaan in de sfeer, geen probleem, maar bij deze film had ik voortdurend de neiging om te pauzeren en iets 'leukers' te gaan doen. Al bij al is het wel een lange zit, maar ik wou hem toch volledig bekijken. Tot nu toe de Kubrick die mij het meest tegenviel.

Alles wordt verteld vanuit het standpunt van een zieke geest. De zelfgekozen naam Alex DeLarge verwijst naar Alexander de Grote. In z'n grootheidswaan identificeert hij zich met Beethoven. Hij acht zichzelf moreel boven de gewone stervelingen verheven. Hij gebruikt geweld (ultraviolence) zoals een jongetje dat een insektenpoot uittrekt, zonder empathie voor z'n slachtoffers.

De stijl is futuristisch en onrealistisch: gekke kleren, interieurs met felle kleuren. Sommige nevenrollen worden als typetje neergezet, met name de cipier en de gehandicapte man. De psychiater met paars haar op het einde blijft altijd vriendelijk, hoe onbeschoft haar patiënt zich ook gedraagt.

Visueel is het strak vormgegeven. Een terugkerend patroon is een symmetrische vorm met hoog in het midden een lamp. Dat komt voor in de tunnel en in verschillende gebouwen. Gezagdragers worden in kikkerperspectief getoond, soms vanuit een scheve hoek, om een onstabiel wereldbeeld weer te geven. In het begin zien we een close-up van Alex gevolgd door een achterwaarts tracking shot. Hij heeft een dolle blik in z'n ogen. Later komt een buste van Beethoven in beeld met een gelijkaardige blik. Dat "boze oog" gebruikt Alex ook als manchetknoop, en dan zijn er de met haken opengesperde ogen tijdens z'n behandeling.

Symmetrie zit niet enkel in de visuele vormgeving, maar ook in de drie bedrijven. In het derde bedrijf herkent Alex de personages uit het eerste bedrijf en wordt hij herkend door het zingen van Singin' in the Rain. Gene Kelly was hier naar het schijnt niet over te spreken. In het tweede bedrijf zit de grote ommekeer. Behavioristen willen Alex omvormen tot een voorbeeldig burger. Als een hond van Pavlov willen ze hem conditioneren om een gevoel van walging te krijgen bij de gedachte aan geweld. In de jaren '60 kregen psychiaters meer invloed op rechtszaken. Er was de tegenstelling rechts-links tussen degenen die geloofden in repressie van misdadigers en degenen die hen wilden heropvoeden en reïntegreren. Twee weken is wel zéér kort om iemands karakter ingrijpend te veranderen.

Het taaltje, het Nadsat, bevat veel uit het Russisch afgeleide woorden. Droog komt van droeg (vriend); Horrorshow komt van horosjo (goed); viddy komt van videt (zien). Andere woorden zijn meer een soort kindertaaltje, zoals eggiweg voor ei. De zwerver spreekt Cockney rhyming slang. Cutter (geld) rijmt op bread and butter. De titel is afgeleid van orang, Maleis voor persoon. Het gaat over een persoon die de vrijheid verliest om morele keuzes te maken en nog slechts fungeert als een radertje in een uurwerk.

Hoge en lage cultuur gaan op een merkwaardige manier samen. Barbaarse daden worden gepleegd door een liefhebber van klassieke muziek. Muziek verzacht de zeden niet. Zelfs de deurbel van het echtpaar Alexander speelt het noodlotsmotief van de Vijfde van Beethoven. De treurmars van Purcell wordt op een synthesizer gespeeld, toen een futuristisch instrument. Land of Hope and Glory wordt ironisch gebruikt. Het taalgebruik van Alex is grof, maar als verteller is hij soms dickensiaans: "your humble narrator". Qua originaliteit in stijl, taalgebruik en inhoud is dit zelden geëvenaard.

Stanley Kunrick's verfilming van Anthony Burgess' boek 'A Clockwork Orange' zorgde in het begin van de jaren zeventig voor de nodige ophef door het extreme geweld (en een paar blote tieten). Na bijna vijftig jaar heeft de film nog nauwelijks iets aan kracht ingeboet. Kubrick nam zeer uitgebreid de tijd om de juiste decors te vinden voor de scenes en bracht alles met vervreemdende camera-effecten in beeld. Een hoogtepunt is de point-of-view zelfmoordpoging van hoofdrolspeler Malcolm McDowell, die door een uit het raam geworpen camera werd gefilmd. Tot zijn grote vreugde kon perfectionist Kubrick maar liefst zes takes opnemen voor het toestel definitief naar zijn grootje was.

Een prachtige, tijdloze film, met een thematiek die nog altijd actueel is.

Het naargeestige toekomstbeeld dat Kubrick hier schetst lijkt maar al te vaak werkelijkheid te worden. Mensen martelen om hun gedrag te beinvloeden is nu niet bepaald iets van vroeger helaas, evenals jonge ontspoorde misdadigers.
De manier waarom in deze film de invloed van media en omgeving op een jong individu in beeld wordt gebracht is onovertroffen.

Gedurende de hele film zien we verwijzingen naar de de acties van Alex (zo knipt hij bijvoorbeeld de jurk van een vrouw kapot, op een manier die we later terugzien in een schilderij tijdens de bekende Penis-matador-scene, en grijpt hij een agent in het kruis, nadat hij eerst zelf in het kruis is gegrepen door de jeugdwerker). De vraag die op blijft komen is of Alex echt zelf verantwoordelijk is voor zijn gedrag, en hierin dus een bewuste keus heeft, of dat hij simpelweg een product is van een zieke samenleving, en dus door de maatschappij tot een slecht mens geconditioneerd is.

Deze vraag wordt in de film door de overheid echter niet gesteld, en zij doen slechts aan symptoonbestrijding: het kwade individu behandelen, zonder de achterliggende oorzaak (seks en geweld in media, een vervallen maatschappij, apatische ouders, falende jeugdzorg) te onderzoeken. Dat dit uiteraard niet tot de gewenste oplossing leidt wordt aan het eind van de film weer duidelijk.

Kubrick toont zich in deze film zoals altijd een meester in beeldtaal. De geweldscenes tussen de bendes zijn prachtig om te zien, als een choreografie gevoed door klassieke muziekstukken van Rossini. Maar het geweld tegen onschuldigen wordt rauw en naar in beeld gebracht, ondersteund door vervreemdende synthesizers. Hierin wordt duidelijk onderscheidt gemaakt tussen geweld als machtsmiddel om het territorium te verdedigen, en het zinloze geweld tegen onschuldigen.

Het enige minpunt van deze film vind ik dat het eerste uur van de film simpelweg beter is. In het tweede deel komt de booschap duidelijk naar voren, en zien we Alex af glijden naar zijn dieptepunt, met een zelfmoordpoging als ultieme daad. Dit deel is vergeleken met het sublieme eerste deel wat zwaarder, en minder pakkend.
Ook de hele setting mist de klassiek moderne schoonheid die het begin heeft. Daar leefden we mee in Alex’s droomwereld waarin hij regeert. In het tweede deel is hij een doodgewoon persoon in een grauwe maatschappij en is er van die fantastische wereld niets over.
Kubrick kennende is dit bewust gedaan, maar het is daardoor allemaal wat minder sprankelend dan het eerste deel en na de adrenalinerush die ons daar geboden wordt valt dit qua kijkplezier wat tegen. Desondanks is dit tweede deel natuurlijk onmisbaar vanwege de nog altijd actuele moraal die het biedt. Klassieker.

Best goed.

Gekeken vanwege de naam Kubrick, waar ik eerder deze week 2001 van zag. Van die film was ik best van onder de indruk, en dat was bij deze niet echt. Ondanks de lollige taal en natuurlijk mooie decors. Ook het uit het raam smijten van je camera was leuk bedacht

McDowell zet hier zijn beste rol neer in tijden, vooral omdat hij nu geen interessante rollen meer krijgt aangeboden. De rest hangt er wat slap bij en acteert wel heel overdreven, had iets minder gekund. Daarnaast is het verhaal lollig bedacht.

Eerste deel is vermakelijk, maar erg bruut. Kubrick maakt soms ook erg gewaagde keuzes in zijn scenes. Tweede deel in de gevangenis was voor mij het hardst om naar te kijken, vooral omdat nogal echt overkwam. Derde deel is gedeeltelijk In Your Face maar toch het minst.

Toch wel een echte Kubrick, ook zeer aangeraden onder Kubrick fans.

Stanley Kubrick. Het blijft een meesterlijke regisseur.

Maar de meeste credits gaan wat mij betreft naar de auteur van A Clockwork Orange, Anthony Burgess. Man, hoe verzin je zo’n verhaal? Sterker nog, best knap dat hij zo’n boek kon schrijven nadat zijn hoogzwangere vrouw was aangerand door vier gedeserteerde Amerikaanse soldaten waarna het kind overleed.

Malcolm McDowell haalde letterlijk alles uit zijn rol in de film. Mijn mond viel gewoon open. De verhaallijn is briljant. Kubrick is een fenomeen als het gaat om het meeslepen van kijkers in een overtuigende vertelling. Barry Lyndon (1975) is daarbij een uitstekend voorbeeld.

Nog altijd weet ik niet precies wat A Clockwork Orange met mij heeft gedaan. Ik sta helemaal versteld van de film.

A fucking absolute masterpiece.

In de reeks herzieningen na Sicario, is dit de tweede die ik een nieuwe kans wilde geven.

Echter kwam hij niet beter uit de verf dan de eerste keer. Om te beginnen met McDowell zijn personage die uiteraard als een rode draad door de film loopt. De invloed van een hoofdrol in een film moet niet onderschat worden, daar deze rol mijn tenen meermaals deed krommen. Wat een ontzettend irritant en vervelende rol blijft het toch, ook de tweede keer. Ergens draagt dit bij aan het feit dat de film mij niet beklijft, totaal niet zelfs. Ik overdrijf niet wanneer dit, naar mijn idee, een van de irritantste filmrollen allertijden moet zijn.

Naast McDowell worden ook alle bijrollen ontzettend over de top neergezet, ook niet mijn smaak om eerlijk te zijn.

Tja, wat blijft er dan nog over om tot een 3,5 te komen. Wel, het mag gezegd dat de regie van Kubrick niet teleur stelt. Een flink aantal scenes zijn weer met grootse schoonheid weergegeven, of juist extravagant. Te denken valt hierbij aan de melk-salon, of het huis (samen met het echtpaar) waar de verkrachting door McDowell en zijn groep plaats vindt. Ook de muziekkeuze slaat dit maal meer aan, sterk gevonden hoe dit uiteindelijk een sleutelrol in de film vervuld.

In vergelijking met andere Kubricks als The Shining of Full Metal Jacket staat dit mij minder aan. Toch ga ik me binnenkort eveneens wagen aan een herziening van 2001...

Ben benieuwd.

A Clockwork Orange is een film van Stanley Kubrick die op zekere wijze nogal geschiedenis heeft geschreven. Zeker als je het hebt over de persoonlijke gevolgen voor deze man zelf en de wereld om hem heen. Het was voor die tijd niet overal wenselijk om dit te zien en niet iedereen kon er dan ook echt mee omgaan. Niettemin de film zelf is een pareltje. Malcolm McDowell wordt in een klap een van je meest succesvolste acteurs.