A Clockwork Orange (1971)

McDowall is briljant in deze uiterste gestileerde, gewelddadige satire. Hij speelt Alex, een ontspoorde crimineel die door zijn 'droogs' verraden wordt en in de gevangenis belandt. Daar wordt hij door een vooraanstaande politicus uitgekozen voor een experiment waarbij hij een lichamelijke aversie ontwikkelt tegen seks en geweld.

Een ware tour-de-force van McDowall, die ondanks zijn volstrekt verwerpelijke karakter toch de sympathie van de kijker weet op te wekken. Scenario (van Kubrick zelf), cinematografie, montage, muziek en montage zijn stuk voor stuk subliem in deze klassieker die je absoluut niet mag missen!

deze film is mijn naar gevoel een ongelooflijke illustratie van de maatschappij. Het toont dat de pogingen om een mens te conditioneren in een maakbare maatschappij, gedoemd zijn om te mislukken. Alex is een oermens, het vleesgeworden onbewuste denken, dat door de maatschappij neurotisch wordt. De maatschappij ziet Burgess via Kubrick als een virus dat de mens neurotisch maakt. Het probleem bij deze film is natuurlijk om dit op te merken. Door in het eerste deel van de film, de "ultra violence" van alex te tonen (zijn verkrachtingen, zijn vandalisme en de moord met de reuze penis) is het moeilijk om in eerste instantie met hem te sympathiseren. Door de muziek van Rossini en Beethoven krijg je weliswaar een ander perspectief en zie je alex' daden vanuit een ubermensch gegeven (hoewel het spuugsel van deltoid schrijnend is) maar het gros van het publiek zal alex altijd een smeerlapje vinden. Maar vergis je niet, Alex is pas neurotisch na de ludovico behandeling. De minister, dia hem in de kliniek komt bezoeken om een regeling te treffen na de mislukte operatie (om zijn eigen hachje te redden) komt mij walgelijker over dan heel het eerste deel van de film, hoe gewelddadig het ook is. Alex is gewoon een vrije mens, dieniet met zijn vrijheden weet om te gaan (zoals Smerdjakov of Raskolnikow in de Dostojewski romans).

Deze film draag ik eigenlijk al sinds mijn 13e/14e met me mee. Het was, samen met The Shining, de eerste film waar ik echt stapelgek op was.

Ik kan niet goed in woorden vangen wat het is met Kubrick is voor mij, maar de decors in The Shining, A Clockwork Orange, Full Metal Jacket en 2001 hebben een bepaald aura over zich heen dat zo magistraal is dat ik er niet over uit kan hoeveel het me doet. De decors in A Clockwork Orange hangen zwaar op de begin jaren 70-sfeer met de mooie designmeubels, de strakke lijnen d.m.v. van de lange shots door gangen, langs de waterkant, etc.

Toen ik deze film voor de eerste keer zag, zat ik net op de middelbare school en ik ontmoette een vriendje wier vader een Kubrick-box had en tevens de meest fanatieke David Bowie-fan is die ik ken, maar dit terzijde. Deze box vond ik vanaf het begin al wonderlijk, en de titels vond ik net zo space als de tracklisting van OK Computer destijds. Toen we midden in de nacht A Clockwork Orange keken, was ik totaal verkocht.

wat een film...

Een unicum in zijn genre. Aan het begin van de film weet ge niet wat te verwachten, en de film ontplooit zich tot een ... nja geen idee welk genre ik hier op moet plakken of waarmee ik het moet vergelijken. Ben er een beetje stil van geworden. Wat een meesterwerk

4*!

Toch gezakt in waardering. Dit is vooral te danken aan de herzieningen van The Shining, 2001 en Eyes Wide Shut, die mij hebben bevestigd dat vooral de visuele kant van Kubrick mij het meeste trekt. A Clockwork Orange heeft een geweldige setting en een fantastische 'main theme', maar er wordt simpelweg te weinig gedaan met dit gegeven. In plaats hiervan krijgen we lang uitgesponnen dialoog, meer nadruk op de boodschap en voor mijn smaak iets teveel klassieke muziek. Desalniettemin blijft dit een fantastisch karakteristiek en iconisch werkje, maar ik prefereer persoonlijk Kubricks visuelere werk.

4*

Eindelijk deze film dan bekeken. Moet wel zeggen dat ik na een paar minuten toch maar de Nederlandse ondertitelingen erbij heb gepakt...

Het acteerspel van McDowell was gewoonweg uitstekend, zelden zo goed gezien. In het 2de deel van de film had ik toch medelijden met hem, ondanks zijn verleden. En dan natuurlijk het verhaal wat achter de film zat, een toekomstbeeld wat niet bij iedereen in goede aarde viel. Net als bij ''2001'' vond ik het visuele en de soundtrack uitstekend.

Een 10 voor deze film, dat zegt wel wat

One thing I could never stand was to see a filthy, dirty old drunkie, howling away at the filthy songs of his fathers and going blurp blurp in between as it might be a filthy old orchestra in his stinking, rotten guts. I could never stand to see anyone like that, whatever his age might be, but more especially when he was real old like this one was.

Het moet zo'n vijf jaar geleden zijn dat ik A Clockwork Orange voor het eerst te zien kreeg. In die tijd had ik nog niet zoveel met films, afgezien van de commerciële Hollywood-films die iedereen toen wel kende. Zeker met een film die al meer dan 30 jaar oud was had ik niets, alleen de leeftijd was al een motivatie om deze niet te zien. Toch kreeg ik op een dag deze film op school voor het eerst te zien tijdens les esthetica en sindsdien ben ik alleen maar meer en meer films beginnen kijken. Ondertussen ben ik al enkele herzieningen verder en heb ik ook al het gelijknamige boek van Anthony Burgess gelezen. Gisterenavond heb ik de film dan nog eens na ruim een jaar herzien op Blu-Ray om tot de conclusie te komen dat het verhaal nooit aan kracht inboet, het blijft een bizar meesterwerk.

De begincredits met de felle kleuren en de klassieke muziek van Henry Purcell's Funeral Music for Queen Mary geven al meteen de hele sfeer van de film weer. In de hele film is er namelijk sprake van een bizarre art direction van felle kleuren en klassieke muziek. Wanneer je in de eerste scène Alex ziet zitten met zijn drie 'droogs' in de Korova Milkbar weet je ook al meteen dat je met een speciale film te maken hebt, niet alleen de kostumering maakt dat duidelijk maar ook de felle kleuren en de gebeeldhouwde naakte vrouwen die als meubilair dienen zijn al veelzeggend. Als Alex zijn openingstekst opzegt valt ook het taalgebruik meteen op, in plaats van algemeen Engels te praten, krijg je meer een soort van Engelse 'slang' te horen met in elke zin weer het vertrouwde sarcasme van Alex z'n stem. Zo zegt hij voor zich te verontschuldigen: Appy-polly-loggies of tegen een oude vrouw: Naughty, naughty, naughty! You filthy old soomka! en zo zijn er nog talloze voorbeelden van speciaal taalgebruik te horen.

In het eerste half uur van de film krijg je een blik uit het leven van Alex te zien waarbij hij met zijn drie droogs, Pete, Georgie, and Dim, vrouwen verkrachten, geweld gebruiken en mensen van de weg rijden. Om uiteindelijk terug te keren naar de Korova Milkbar waar je als kijker getuige bent van Alex's voorliefde voor de muziek van Beethoven, de 9de symphonie om precies te zijn. Ondertussen krijg je ook al een beeld geschept van de andere personages, Georgie blijkt namelijk zelf ook een leidersfiguur te zijn en pikt Alex's opmerkingen niet altijd, Dim is verreweg de domste van het gezelschap, zijn domme lach en houding maken dat meer dan duidelijk. Over Pete krijg je dan weer opvallend weinig te weten. Verder weet Alex, door middel van voice-overs, de kijker op de hoogte te houden met wat er gaande is. De film laat overigens ook nog wat politieke belangen zien en de technologische vooruitgang waneer men denkt criminelen te kunnen genezen.

De meest artistieke en vreemde settings bevinden zich waarschijnlijk wel in het huis waar Alex met zijn moeder en vader leeft. Van de opvallende kleuren tegen de muur tot het paarse haar van de moeder, de film weet zich wat art direction betreft te onderscheiden van de gemiddelde 'seventies'-film. Ook daar krijg je de 9de symphonie van Beethoven nog een keer te horen. Maar de klassieke soundtrack blijft heel de film aanwezig, al dan niet lichtjes gemoderniseerd, The Thieving Magpie van Walter Carlos in de platenzaak-scène maakt dat nog maar eens duidelijk. Het is ook dat wat soms het misselijkmakende effect in de film veroorzaakt, de combinatie klassieke muziekscore - geweld-scène's. Ook wanneer Alex Singin' in the Rain zingt tijdens een verkrachtingsscène weet je al dat je die scène niet zo vlug zult vergeten, juist omdat je geen feel-goodmuziek verwacht in een dergelijke scène. De film moet in de begin jaren '70 ook bijzonder controversieel geweest zijn, anno. 2010 ben ik als kijker natuurlijk wel al meer gewoon, toch blijft het een artistiek spektakel dat zich onderscheid van de doorsnee film, van het idiomatische taalgebruik tot de misplaatste muziek.

5.0 sterren

Echt mijn favoriete film aller tijden.

Ik vind zo ie zo alle Kubrick films vet, maar deze steelt de kroon.

De hele sfeer van de film, acteerprestaties en tweede laag die door het plot verweven is, is simpelweg fenomenaal.

Moet Barry Lyndon en The Killing nog kijken maar weet zeker dat dit Kubricks beste is . Zonder afbreuk te doen aan Dr. Strangelove, The Shining en Full Metal Jacket.

5/5

'This would sharpen you up and make you ready for a bit of the old ultra violence.'

A Clockwork Orange sprak me vroeger al aan door z'n status (van gewelddadigheid), en eigenlijk vind ik dat nog steeds een mooi uitgewerkt element. Althans niet het geweld zelf, dat is niet meer opzienbarend, maar het scherpe contrast met de klassieke muziek, de abstracte decors, het kleurgebruik en het deftige taaltje. De scene in de auto met die blikken in de ogen, vooral die van McDowell De witte pakken met zwarte bolhoeden en wandelstok zijn sowieso meesterlijk.

Over de film hangt ook een moeilijk te plaatsen sfeer, alsof het soms een toneelstuk is met personages die zwaar zijn aangezet. Maar het irriteert me niet, zie het dan ook als een vertelling en visualisatie die Alex aan de kijker laat zien. Ik vind hem ook lekker onpeilbaar wanneer hij is opgepakt; hij doet oprecht, maar komt vaak sarcastisch over, of dat hij doet alsof.

De soundtrack is weergaloos (Music for the Funeral of Queen Mary ), de betekenis van de film kan ik ook beter waarderen dan vroeger en niet te vergeten het perspectiefgebruik, dat overigens in The Shining nog weer (veel) beter is overgedaan. De decors doen allemaal seventies aan, terwijl het toch een toekomstbeeld moet voorstellen. Komt goed uit, want ik ben niet zo van de future settings/movies.

Helemaal perfect vind ik de film niet. Op momenten zijn de decors rommelig, en het laatste deel van de film vind ik net iets te uitgesponnen worden als hij van plek tot plek gaat / wordt gebracht.
4 - 4,5*

Nadat ik het boek heb gelezen nu dus ook de film (weer) gezien. Allereerst wil ik opmerken dat dit sowieso de meeste bizarre film is die ik ooit gezien heb. Als ik één film niet snel zal vergeten, zal het deze zijn.

Voor sommigen een oversekste, vage film. Voor anderen een waar meesterwerk.

Je zit er vanaf de eerste seconde in. Wat een rare kop heeft die Alex. Het is bijna eng. De muziek zit er ook al vanaf seconde één bij. (Eigenlijk al bij het dvd-menu).

Dan beginnen de 'ultra-violence' scènes. Zelfs 40 jaar later zijn de beelden nog steeds schokkend! Dit eerste deel is voor mij bedoeld als puur vermaak.

Daarna krijg je het tweede gedeelte. Hier wordt een belangrijk iets verteld en ik merkte dat heel veel dialogen letterlijk uit het boek over genomen zijn. Is geen minpunt, maar vond het wel grappig.

En natuurlijk het slot. Hier komt de werkelijke genialiteit van A Clockwork Orange naar voren. Van plottwist naar plottwist.

Sommige stukjes voorlopen in mijn ogen toch nog iets te traag om de volle mep punten te krijgen voor deze film.

4,5 blijft staan, maar het is nu wel een iets dikkere 4,5 geworden

Mooie film. Geweldig verhaal ookal was het niet het meest normale verhaal (en dat is zachtjes uitgedrukt) en goed geacteerd.

Wat ik trouwens wel een beetje irritant vond was het zware accent, maar zo erg is dat dan ook weer niet.

Geniale film. Prachtig. Sterk geacteerd, vooral de karakterverandering was erg sterk neergezet. Mooi camerawerk met enkele zeer leuke shots. Het decor was ook geweldig, en dan heb ik het niet (alleen) over de kunst . Hoewel ik hem niet helemaal begreep, vooral het einde niet, heb ik van het begin tot het eind genoten.

Tja, Kubrick..

Ik begin toch wel een beetje bang te raken dat zijn films mij niet echt liggen. Na het tegenvallende The Shining heb ik Full Metal Jacket ook hoopvol maar tevergeefs deze Kubrick geprobeerd. De twee waar ik het meeste van verwachtte (op Spartacus na) stelden mij aardig teleur. A Clockwork Orange was mijn derde Kubrick ervaring en opnieuw eentje die ik niet op positieve manier zal onthouden.

Tot nu toe had ik bij al zijn films hetzelfde idee, ijzersterke scenesl wisselt hij af met ongekend saaie stukken die nergens op lijken te slaan. Op een bepaalde manier weet hij mij niet geboeid te houden. Erg jammer, want dat zijn films vernieuwend en bijzonder zijn dat zie ik maar al te goed. Ook de prachtige kijk op de toekomst die hij in deze film geeft is erg bijzonder. De huizen zijn bijzonder mooi en ook de kleding valt op. Nog een positief punt is de hoofdpersoon, wat een geniaal acteur. Voor de rest heeft de film een aardig verhaal, verder niet bijzonder, maar wist dat voor mij niet boeiend neer te zetten.

Jammer!
Op naar Spartacus en 2001: A Space Odyssee die mij hopelijk beter liggen.

2*

Overigens nog een vraag:
Waarom hebben die bengels van die witte pakjes aan?

Deze film vind ik toch niet zo geniaal dan de meeste mensen hier.

Op zich een goed verhaal en de acteerprestaties waren ook niet slecht.

Wat ik dan mis? Geen idee waar het precies in zit, maar ik werd niet mee getrokken. De sfeer van deze film paste bij deze film maar de sfeer deed mij te weinig om mee getrokken te worden. De personages deden mij allemaal niet veel zowel de hoofdrolspelers als de slachtoffers niet. Waarschijnlijk door het overdreven sausje, dat surealistische. Dan had ik liever gehad dat het surealistische sfeertje nog verder was doorgevoerd. Al met al kan ik de film nog wel waarderen maar voor mij is het geen meesterwerk helaas!

Ik zal mijn best doen om een nog een keer te bekijken, wie weet....

Met pijn in mijn hart, lag Clockwork Orange al drie weken in mijn kast, ongezien. Wat een nogal lange tijd is, zeker voor mij. Gelukkig vandaag tijd gevonden om eens lekker te gaan zitten.

Je hoeft geen filmcriticus te zijn om te zien dat deze film een meesterwerk is. In alle opzichten springt de originaliteit er vanaf. Toch had ik wel wat moeite met de afentoe langzame scènes, hoewel het niet verveelde was ik wel weer toe aan een montage wisseling. De film begint namelijk met vrij (normale) snelle wisselingen qua beelden, wat steeds langzamer gaat hoe verder de film vordert. Het maakt de film wel eigen, maar af en toe een klein beetje langzaam.

Clockwork is mijn derde Kubrick film, de minst verrassende, hoewel dat mij zelf verrast. Misschien té hoge eisen gesteld aan deze film, door de status van ''gewelddadige'' film vergeet je even dat dit al een recensie op zich is en dat ik mezelf er eigenlijk blanco in had moeten sturen. Op de een of andere manier heb ik het gevoel alsof ik teleurgesteld ben geraakt, terwijl ik de film heel hoog heb zitten en ook zeer hoog beoordeeld heb. Waarschijnlijk is het te veel film in zoon korte tijd, je krijgt ook wat over je heen haha. Gelukkig heb ik hem thuis liggen en ligt 'ie nu al klaar om weer gekeken te worden!

Naast het opmerkelijke verhaal, de manier van filmen, de muziek, de geweldige McDowell en de rest van de cast en het decor viel mij het script heel erg op, wat mij niet heel erg is bijgebleven als ik the Shining en Full Metal Jacket erbij mag halen. Erg leuke en grappige dialogen, misschien wel het sterkste aspect van de hele film.

Drie hoeraatjes voor Kubrick, ik denk dat ik morgen gelijk Eyes Wide Shut eraan plak om vervolgens een korte Kubrick-jacht te openen. Ik MOET en ZAL meer van deze man te zien krijgen, ik ben helemaal onderste boven en weet nog steeds niet hoe ik me moet voelen na dit meesterwerk.

Wat maakt het, 4,5 ster!

Wat een maffe film zeg. Ik was erg benieuwd en mijn verwachtingen zijn uitgekomen. Wat ik niet altijd heb bij films die hoog aangeschreven staan.
Mooie recensie van erik neuteboom al hiervoor. Eigenlijk klopt alles ja. De settings (en kostuums) zijn ongeloofelijk goed uitgezocht. Op wat voor manier dit verhaal uitgewerkt is, daar valt gewoon van te genieten. Ik zat zelfs zó relaxed te kijken dat ik vaak vergat om te luisteren. Ik moet 'm dus sowieso herzien deze week om echt een duidelijk beeld van de film te hebben. Er zitten stuk voor stuk aparte en originele scenes in.
Acteren kunnen ze allemaal wel.
Drama/Komedie lijkt me ook wel geschikt. Ik heb niet echt gelachen maar het is allemaal best wel droog.
Leuke rollen allemaal, ieder personage is goed uitgewerkt.

Een boekenkast die omver wordt gehaald, tijdperk van ridders, trackingshot waarbij er iemand twee maal een poolbal scoort, het is allemaal goed aangepakt.

En ik heb me erg verbaasd over het jaar 1971. Ik vind het er veel beter uit zien dan andere films van die tijd.

Nu alvast het maximale, maar ik moet 'm even herzien en goed gaan luisteren. Ook geen (Engelse)subtitels met deze gedownloade versie vandaar.

Ik heb me er ook weer aan gewaagd want hij staat toch in de kast, maar niet voor lang meer want ik denk dat ik 'm nog één keer als frisbee ga gebruiken. Het soms idiote decor waarin de film is geschoten het houterige overdreven acteren wat je alleen nog in een musical van een basis school tegenkomt.

Ik ben blij dat de meester maar één uitglijder heeft gemaakt (het is hem vergeven).

Ik gun ieder het zijne maar dit is echt niks voor mij.

Vrij saaie film die ondanks een goed begin steeds verder en sneller de berg afrolt. Het magere moraaltje dat je van kilometers afstand aan ziet komen maakt thans weinig of geen indruk meer, terwijl je een aantal andere films van de regisseur wel degelijk tijdloos kan noemen. Ik meen me nochtans te herinneren dat ik deze Kubrick vroeger fenomenaal vond, mede dankzij een geweldige McDowell. Na deze toevallige herziening ga ik hier slechts deels mee akkoord. De theatrale manier van acteren blijft nog steeds leuk, maar zorgt niet voor een algemene goedkeuring. Ook de overdosis aan klassieke muziek blijkt uiteindelijk nefast. In feite gaat alle lof richting cast, want daarnaast is er werkelijk niets dat overweldigend of imponerend overkomt op mijn bescheiden persoontje.

3,00 (2,75)

Ik heb gisteren A Clockwork Orange voor het eerst gezien, en ik vind hem geweldig. Geweldige sfeer, geweldig gefilmd, geweldig kleurgebruik, geweldig gebruik van klassieke muziek, geweldig verhaal, geweldige moraal... Kortom, dit is zeker één van de beste en uniekste films die ik heb gezien en eentje die een grote indruk op mij heeft achtergelaten.

Film afgelopen weekend nogmaals gezien, en waardering met een halve ster verhoogd. Wat een heerlijk vage film, met geweldige dialogen. Het is net alsof ik naar poezie zit te luisteren. Daarbij is de muziek geweldig bij de film.

Echter veel hoger dan 4 sterren kom ik nu niet, want ik merkte wel dat ik op een gegeven moment de aandacht niet meer bij de film had. Gelukkig duurde dat niet heel lang, maar vreemd was het wel.

Een film die helaas per kijkbeurt minder lijkt te worden. De eerste keer dat ik hem zag vond ik het wel een grappig uitgangspunt: jongeren die van melk, Beethoven en geweld houden. Leuke combinatie. Ook vond ik het einde van het verhaal sterk dat hij genezen van het genezen zijn is. Wat mij betreft had het verfilmen van het echte laatste hoofdstuk de film zwakker gemaakt.
Ook grappig dat de term The Ultra-Violence de titel is geworden van het debuutalbum van één van mijn favoriete metalbandjes, Death Angel.

Echter, bij elke herziening merk ik dat de film behalve het verhaal maar weinig anders te bieden heeft. En dat verhaal gaat ook steeds meer vervelen per kijkbeurt.
Visueel is er maar weinig te genieten. Het hoogtepunt komt vrij vroeg: het shot als de groep met tegenlicht komt aanlopen om de zwerver in elkaar te slaan, ziet er echt mooi uit. Verder is de vechtscène in het theater nog mooi qua belichting, en zijn er een twee korte scènes met hyperediting, maar de rest was niet meer dan redelijk. Visueel te weinig, gezien de lengte van de film. Twee scènes die niet zozeer visueel sterk zijn, maar wel enigszins grappig is de seksscène met de twee meisjes en de Bijbelscène.

Ook genoeg zaken die niet slechts saai zijn, maar ook irriteren:
1) Het taalgebruik. Het mag vast de bedoeling zijn, het irriteert wel.
2) De overacting van sommige acteurs. Vooral die ouwe schrijver kan er wat van.
3) De setting. Vooral het huis van pa en ma, en laatstgenoemde zelf zag er ook niet uit met dat kapsel.
4) De muziek.De klassieke stukken die ik hoor doen me op Beethoven na niet echt veel. De elektronische muziek is echt verschrikkelijk, met name de elektronische bewerking van Beethoven vind ik pure verkrachting.

Ja, de film heeft een interessant filosofisch uitgangspunt over de vrije wil. Het is echter wel jammer dat hetzelfde uitgangspunt in slechts een halve aflevering van een tekenfilmserie, Kino no Tabi, veel poëtischer wordt uitgewerkt. En ja, het achteloze geweld mag destijds nieuw en schokkend geweest zijn, maar wat dat betreft is de film ook al ingehaald door bijvoorbeeld C'est Arrivé près de chez Vous of desnoods Pulp Fiction..

Het spijt me, hier kan ik steeds minder mee. Voor de bovengenoemde spaarzame lichtpuntjes 1,5*.

De eerste keer dat ik deze film zag (jaren terug) zette ik 'm uit na circa 20 minuten omdat ik er misselijk van werd. De tweede keer heb ik 'm gezien omdat een vriend 'm wilde zien en ik er dus bij zat met frisse tegenzin. Toen kon ik de boodschap echter in zijn geheel waarnemen en de film meer waarderen. De derde keer ging ik er echt voor zitten.
Deze film is een kunstwerk en daar hoort bij dat mensen het kunnen en mogen waarderen in vele gradaties. Voor mij zijn de uitingen in deze film soms echt té overdreven waardoor het mij niet pakt, zoals extreem zinloos geweld, kunstwerken in de vorm van een penis, té gestileerde conversaties, etc. Ik weet dat bv redeloos geweld bestaat en ik weet dat het daarom uit kunstenaars vloeit, maar ik wil er niet voor mijn plezier (of verontrusting) zomaar naar kijken. Ik zie dan graag de psychologische achtergrond erbij en kijk dan bv liever naar Full Metal Jacket.
Ik vind dat de kunstenaar, want zo wil ik Kubrick zeker noemen, zich met deze film ondanks pretenties/waagstukken kwetsbaar opstelt en dat is eveneens te waarderen. Voor het tijdstip waarin de film uitkwam, de jaren zeventig, was deze film heel gewaagd en daarmee baanbrekend, hoewel het ook de tijdgeest was om flink over grenzen te gaan. Het hele stuk over het 'beter maken' is geniaal.
Het gevoel wat ik bij deze film krijg wil ik vergelijken met het gevoel wat ik kreeg bij Antichrist van Von Trier. Beide films voel ik als een uiting van het laten vloeien wat uit de kunstenaar komt, in eerste instantie zonder enige remming, en daar dan meer of minder een richting aan geven en/of een rem op zetten. Bij ACO een meer gewenste, bedachte en gestuurde richting en bij Antichrist een minder gestuurde richting. Bij de laatstgenoemde kreeg ik het daarom zelf ook minder op een rijtje omdat daar voor mij essentiële dingen ontbreken. ACO waardeer ik hoger door het meer compleet en 'af' en toegankelijk voor het publiek zijn.
In ieder geval wil ik Kubrick bedanken voor hetgeen hij geeft. Een 4.0 voor wat hij mij geeft.

Burgess vind ik niet zo'n interessante schrijver, en Kubrick niet zo'n interessante filmer, zodat deze film lang is blijven liggen. Nu toch maar opgezet, en ik moet zeggen dat A clockwork orange zowel minder bijzonder als minder geweldadig is dan ik had gedacht. Meestal krijg je stukjes te zien uit de openingsscenes van de film, waarbij het lijkt of er nauwelijks decor is en de film grotendeels bestaat uit het aanvallen van weerloze figuren, maar in de rest van de film is dat eigenlijk allemaal een stuk conventioneler.

Het verhaal zelf vond ik niet zo geweldig; de ontwikkeling is vergezocht en een beetje flauw, en daarbij vond ik het plot te nadrukkelijk gericht op het dystopische punt dat Burgess wilde maken. A clockwork orange moet het denk ik meer hebben van de vormgeving. De hele setaankleding is sterk gedaan, en ook cinematografisch heeft de film een mooi eigen karakter. Het motief van de kleur rood komt zeer aardig uit de verf. Maar het is toch vooral de muziek die de absolute troef is van deze Kubrick. Dankzij het contrast met de beelden ontstaat een heel aparte sfeer en daarbij helpt de soundtrack om de gang erin te houden. Menig dood moment in de film (dat hele gevangenisgebeuren is bijvoorbeeld behoorlijk saai te hoemen) wordt opgevangen door "Ludwig Van" en andere componisten.

Het blijft natuurlijk een beetje een zwaktebod als een film zo afhankelijk is van reeds bestaande, toegevoegde muziek, maar het zij zo. Stilistisch is A clockwork orange in ieder geval wel memorabel, verhalend vond ik het wat minder, kom daarmee uit op drie sterren.

Film begint erg sterk, maar wordt naarmate de film vordert een beetje saai en absurd.
De muziek is geweldig met zeker 1 van de beste soundtracks die ik ken. Je zit als buitenstaander naar 4 gekken te kijken, maar toch krijg je ook geen medelijden met de slachtoffers, omdat die ook niet echt lijken te sporen. Ik weet niet zo goed wat het doel van Kubrick achter ACO was.Visueel is het allemaal hoogstaand. Als je al die huiskamers en aankleding alleen al ziet waan je je meteen in een abstracte wereld. Het acteerwerk is erg goed. Vooral de bijrollen van de gevangenisbaas, de gevangenis-priester en de man in de rolstoel zijn geweldig. Vanaf dat Alex in de gevangenis komt gebeurt er eigenlijk niet veel spectaculairs meer. Ik had toch nog wel gehoopt op een wraakactie van Alex op zijn oude "vrienden". Dat 2 ervan politie-agenten zijn geworden was erg vergezocht en zeer onwaarschijnlijk. Ook de constante herhaling van Ludwig met zijn 9e symfonie kwam me na een tijdje de strot uit. Was Kubrick zelf verslaafd aan die muziek of zo? Het was een lange zit, maar ik kan best wel zien dat dit geen doorsnee filmpje was voor die tijd. Nu redelijk verjaard wat mij betreft.

Zeer aparte film. Van het acteerwerk ben ik niet onder de indruk, overdreven theatraal. De eerste helft van de film, tot aan zijn opname in de gevangenis was aardig. Daarna wordt de film er niet boeiender op. Ronduit saaie scenes in onder andere de gevangenis en bij de hereniging met zijn ouders. Visueel ziet het er niet geweldig uit, op enkele scenes uit het begin van de film na.

Het verhaal overtuigt mij niet, redelijk moralistisch. Enkele behoorlijke toevalligheden in het verhaal ook. Hij komt vrij na zijn behandeling en wie komt hij meteen tegen? De zwerver die hij vroeger mishandelt heeft en zijn oude kameraden, die opeens politieagent zijn geworden. Vervolgens komt hij weer in het huis van die schrijver terecht, wiens vrouw hij vroeger heeft verkracht. De film heeft een apart sfeertje en zal zeker nog wel even blijven hangen, maar ik ben er niet van onder de indruk.

Aparte en ook wel maffe film. Het is de eerste keer dat ik deze film zie en ik moet wel zeggen dat hij er erg gedateerd en oubollig uitzag. Het verhaal is best aardig (zeker in het eerste uur) en weet ook wel te boeien maar soms vond ik het saai en ook flauw. Malcolm McDowell steelt natuurlijk de show in deze film maar de rest van de cast deed het ook best goed hoewel sommigen soms te overdreven acteerden. Visueel kon ik eigenlijk alleen het vele bloot waarderen maar de rest zag er erg goedkoop uit. Maar dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest om de sombere tijd waarin de film zich afspeelt weer te geven.

Nog steeds een heel bijzondere film over een methode die geweld zou doen afzweren. Heel mooie beelden en de fantastiche muziek van Walter (Wendy) Carlos, die het geheel ook iets heel surealistisch meegeven. Het decor is zo extreem jaren 70 dat het daarmee ook prima bijdraagt aan de surealistische sfeer. Alles bij elkaar een film waar ik nog steeds graag naar mag kijken. En waarschijnlijk ook mijn favoriete Kubrick, want zo'n Kubrick-fan ben ik toch ook weer niet geloof ik.

Gisteren herzien en wat blijft het toch een fascinerende film. Malcolm McDowell is echt geniaal als Alex, alle lof voor de casting. Het begin van de film, de scene dat de droogies in de Korova milkbar zitten, is toch wel een van de, zoniet de beste opening ooit in een film, met die muziek en die bizarre inrichting, en Alex die de kijker aanstaart...geweldig.

Geweldige art direction ook (niet eens genomineerd voor een Oscar, bewijst maar weer eens de irrelevantie van de Academy awards)

Tweede deel zakt soms wat in en enkele rollen vond ik minder geslaagd maar toch kan ik het niet over mn hart verkrijgen hier minder dan de volle mep voor geven. 5 blijft dus staan.

ja Boze Jongens oftewel a clockwork orange een vreemdsoortige mengeling van Olivier Twist en 1984, deze film naar het boek van Anthony Burgess, het was wat allemaal in de jaren zeventig en zelfs nu hangt er nog iets ondefinieerbaar om de film heen,

echter de tijd laat zijn sporen na.

het begin is sterk de vaart zit erin en is het lekker bruut en meedogenloos, daarna

vanaf de gevangenis -zodra de figuur Alex meer en meer een vertellende rol heeft-

vind ik het op een Engels televisiefilm lijken uit die tijd, een soort

Roald Dahl aflevering - Tales of The Unexpect- de man in de rolstoel, de bodybuilder

en nog wat vage figuren, enfin

al met al een dijk van een film en niet helemaal eerlijk om 40 jaar later

er over mierenneuken, M Mc Dowell is perfect en Beethoven Von ook

4, x glimmers

( het boek van Anthony Burgess staat trouwens vol met vreemdsoortige

woorden, half Russische straattaal)

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Voor mishandeld, verkrachting, etc...

Redelijk acteerwerk...

Een bekende jonge acteur Malcolm McDowell (wist ik het niet)...

Redelijk achtergrond muziek, hou niet van klassieke muziek (Dolby Digital)...

Redelijk kwaliteit (HD) breedbeeld (oud opname 1971)...

Niet te geloven dat deze film heeft topfilm, voor mij niet...