A Clockwork Orange (1971)

Klassiekers, ze zullen nooit m'n ding worden. Nu had ik nog wel lichte hoop voor deze aangezien Eyes Wide Shut en The Shining er nogal vlot ingingen. Ik moet zeggen dat ik de film met moeite heb kunnen uitkijken.

Niet dat er niks gebeurt, maar uiteindelijk boeide me het maar weinig. Na 30 jaar is alle shock er wel zowat uit, en het sarcasme in de film kan ik met een beetje goeie wil zelf wel opbrengen.

De vormgeving (hier sterk gelauwerd) vond ik eigenlijk zeer gewoontjes, hoewel de kostumering ed wel zeer specifiek en consistent was. Jammer genoeg heb ik een hemelhoge aversie van de jaren '70 esthetiek, en die knalt letterlijk van het scherm. Verder was Kubrick's liefde voor klassieke muziek weer aanwezig, een liefde die ik absoluut niet deel, wat het effect van de film een aantal keer totaal teniet doet (voor Kubrick moet de gedachte dat je niet meer van Beethoven's 9de houdt best wel gruwelijk geweest zijn ... ik kan alleen maar sympathie tonen voor de situatie).

Binnen het kader (tijd en persoon Kubrick) verdient deze film eigenlijk een 2.5*, maar jongens wat een belerend toontje. En subtiel was het ook allerminst. Weer zo'n het gaat de slechte kant uit met de jongeren / in hoeverre mag de mens god spelen moraaltje dat ik echt niet meer in mijn strot geramd hoef. Een laatste punt van kritiek zijn de uiterst lange en verhalende dialogen (buiten de voiceovers van Alex), vooral dan die tergend lange laatste scene.

Dus kom ik uit op 2.5*, voor een film met een duidelijke visie, maar dan wel één die totaal haaks staat op wat mij boeit, verlaagd naar 1* voor een veel te belerend toontje.

Af en toe met walging naar mijn scherm gekeken zeg, pfoe.

Maar ja, best indrukwekkend natuurlijk. Interessante thematiek. Pessimisme ten top. Met dank aan de hoofdrolspeler en foeilelijke omgevingen. Vond daarentegen het overgrote deel van de personages veel te overdreven neergezet (dat hinderlijke lachen van de bende, de reactie van die vent op Alex in de badkamer etc.) met als toppunt die afschuwelijke gevangenisdirecteur. Jammer.

Ander minpunt vond ik de voice-over. Die leek er ingeramd om te verdoezelen dat de film nogal onsamenhangend is. Verkrachting daar, vernieling hier, vernederingkje erbij. En maar doorblaten over "my brothers".

Het zijn dus vooral kleine dingen die samen de film een beetje verpesten. Toch wel de moeite waard. Vast een keertje opnieuw kijken.

3,5*

wat een geniale en meesterlijke film van Stanley Kubrick.
Van de eerste tot de laatste minuut was ik gekluisterd aan het scherm en ik heb mij zelden zo tot een verhaal aangetrokken gevoeld als bij dit verhaal. Je kreeg op het einde echt medelijden met hem.

Ik vond het geweldig geacteerd, prachtige muziek, stylistisch perfect en ik vond hem ook een stuk minder geweld verheerlijkend als ik had verwacht. Had dat gehoord maar dat was dus totaal niet het geval.

Het deel in de gevangenis was geweldig en zo was ook het deel ervoor en vooral erna in het huis van zijn slachtoffer, met daarop volgend de verschrikkelijke scene met de 9e symfonie . Dit is cinema van de bovenste plank en ik vind deze film ongelooflijk ondergewaardeerd. Verdiend in mijn ogen echt wel een top 10 plaats in de top 250.

Dit is een meesterwerk zoals geen ander. Stanley Kubrick doet hier iets wat niemand hem ooit nog zal nadoen. Hij maakt een van de beste films die ik ooit heb gezien en puur objectief gezien dé beste film die ik ooit heb gezien.

Stanley Kubrick is misschien dood, maar hij leeft voort in al zijn meesterwerken, en van al die meesterwerken, is dit het ultieme!

Ik ben dankbaar dat ik dit nog heb mogen meemaken. Geniaal gewoon! Ik kan er niks anders over zeggen.

dikke 5* en hoge plaats in mijn top 10.

Een goed verhaal met futuristische kleding maar geen futuristische wereld.

enne wel moelijk om van een gestoorde freak omgebouwt worden tot brave burger.

heb me zeer vermaakt, goed verhaal

5,0

, geweldig

Zeker niet mijn favoriete film, ook niet m'n favoriete Kubrick, ietwat geforceerde film, ik houd niet zo van films waarin een bepaald toekomstbeeld mbt de mens wordt neergezet, ik vind het al snel overdone, onecht. Ik wanhoop van Brazil, van Fahrenheit 451, van Clockwork Orange.

Tegelijkertijd echter zitten er onvergetelijke scenes in. Het is een kijkbelevenis, een film (oh jee) die je gezien moet hebben... Bovendien verantwoordelijk voor een stopwoordje van me (the old in-out, ik zeg mensen maar niet waar het voor staat).

Toch maar inzetten op 3,5* dan.

Fantastische film van Kubrick!

Het rare is dat ik hem de eerste keer zwaar vond tegen vallen, maar dit is dan weer een goed voorbeeld van een film die per vertoning steeds beter wordt (voor mij althans!).

Hij is vreemd, confronterend, intelligent, anarchistisch, uitdagend, tot nadenkenstemmend, uniek en dus enig in zijn soort.

Inderdaad een meesterwerk!

5 sterren!

De film herzien en ik heb er weer enorm van genoten.

Tijdens deze 2de viewing viel mij pas de verborgen humor in de film op. Met name het geweldige taalgebruik van Alex werkte goed op de lachspieren. De geweldsescapades aan het begin zijn nu naast schokkend ook wat grappiger. Werkelijk overal waar de heren komen draait het om sex. Die scène waarin Alex met 2 meiden sex heeft, in versneld tempo vond ik erg krachtig. Ze maken wel gebruik van de deugden van de maatschappij maar ondertussen vernielen ruïneren ze dezelfde maatschappij. Een andere humoristische scène was die toen de pastoor in de zeik werd genomen. En eigenlijk de functie van pastors in gevangenissen aan de kaak stelde.....

De sfeer in deze film is zo groots. Die heerlijke stemmige muziek, het absurde taalgebruik, absurde personen ( met name Alex `s begeleider ), rare outfits.....

De laatste 30 minuten van de film blijf ik wat jammer vinden. Maar het keek in tegenstelling tot de vorige keer toch aardig weg. Vandaar een 0,5* verhoging. 4,5*

Hm. Ik stond even met mijn mond vol tanden na deze film. Als in de beginscènes vrij treffend in beeld wordt gebracht hoe iemand in elkaar wordt geschopt, iemand wordt verkracht, en iemand op gruwelijke wijze wordt vermoord, denk je te weten wat voor film je kunt verwachten. Degenen die de film gezien hebben, kunnen zich voorstellen dat ik nogal voor een verassing kwam te staan.

De film is zeer apart gemonteerd en de sets en kleding is ook niet standaard, maar ik had tijdens de film niet beseft dat het een toekomstvisie betrof. Dat is ook niet al te erg, de film zou evengoed nu kunnen plaatsvinden. Het gebruik van muziek was ook erg bijzonder. Maar wat mij allicht wel het meeste aansprak was het nachtmerrie-gevoel uit de tweede helft van de film, vergelijkbaar met dat van It's A Wonderful Life. De wending in de vorm van het geneesproces had ik niet zien aankomen. Ook de gebeurtenissen rond zijn terugkeer waren vrij verassend.

Maar wat het meest bijzonder was, was de vraag of Alex nu genezen was of niet. Aanvankelijk dacht ik dat hij alleen maar zou doen alsof om weg te komen uit de gevangenis, daarna geloofde ik écht dat hij genezen was. Maar toen was daar die eindscène! Ik heb de film nog niet durven herbekijken, maar ik mijn herinnering lag hij in de sneeuw, hij dacht dus weer aan sex. En dan zegt hij: ‘Yeah, I’m cured.’ Die woorden raakten me echt. Deeply shocked zat ik in mijn stoel. Hij was dus helemaal niet genezen, maar hij had net zolang poppenkast gespeelt tot hij had wat hij wilde; namelijk een goede baan, vrijheid, en noem maar op! Hij zou weer lekker verder gaan met zijn gewelddadige leventje! Klopt deze redenatie een beetje?

Ik vond het in ieder geval fantastisch hoe Kubrick me zo in verwarring bracht en een sfeer creëerde. Een zeer terechte klassieker. En ik ga hem zo snel mogelijk herkijken.

5*, en ik heb hem schoorvoetend ook in mijn top 10 gezet.

super film en briliant geacteerd.

vele felle kleuren en mooie muziek.

5 sterren

A Clockwork Orange: gister weer eens uit mijn collectie gehaald en voor de tweede keer gezien. De eerste keer dat ik deze film zag wist ik dat dit extravagante werk van Kubrick zeker voor herhaling vatbaar moest zijn om meer tot mijzelf door te dringen. Ik ben er achter gekomen dat deze film een van de weinige films is die ik gezien heb die geen slechte punten bevat. De acteerprestaties zijn verschrikkelijk goed, vooral de acteerprestatie van Malcolm McDowell is buitenaards goed. Zijn personage is verschrikkelijk goed neergezet. Je toont je medeleven voor zijn personage gedurende de hele film en dat is erg knap neergezet, want een lievertje was het niet. De manier waarop Alex je meeneemt door de film is gewoon magistraal en je moet daarom wel met hem meeleven om die reis zelf ook zo te beleven denk ik. Het eerste half uur laat zien hoe Alex en ''his friends'' hun vrije tijd 's avonds en 's nachts benutten. Het geweld en de prachtige maar toch absurde humor die gebruikt wordt is zo goed neergezet dat de gebeurtenissen je zeker kunnen shockeren. Daarom is het ook niet vreemd dat veel mensen een afkeer hebben tegen deze film. Hun zien waarschijnlijk alleen maar het verschrikkelijke geweld en gebeurtenissen die toch ook in de ''echte'' wereld gebeuren maar die ze niet willen zien. Misschien is dit ook wel niet het geval, maar ik denk dat veel mensen niet verder kijken dat het geweld dat gebruikt wordt terwijl er wel wat achter zit. Als Alex en ''his three droogs'' de reis in de snelle auto naar het huis maken waar zij op hun manier lol gaan maken ken natuurlijk een geweldige quote: The Durango '95 purred away a real horrowshow. A nice warm vibraty feeling all through your guttiwuts! Geweldig gewoon! De taal die ze gebruiken is onvergetelijk en daarom alleen verdient deze film al enige respect voor mij. De scene in dat huis is evenals vele andere dingen in deze film ook onvergetelijk. Wanneer het nummer ''Singing in the rain'' op de radio is moet je terugkeren naar het shockerende maar toch ook geweldige moment waarin Alex een verkrachtig begaat. Weer knap gedaan van Kubrick! Waneer Alex wordt opgepakt en zijn ''genezingsproces'' begint, stopt voor veel mensen de film! Dan vinden veel mensen er niks meer aan. Maar in feite begint de film dat pas. Je medeleven voor Alex begint vanaf dit moment aan steeds meer te groeien. Het brakende en lijdende gezicht van Alex terwijl hij de filmpjes bekijkt staat op het netvlies gebrand. Je hebt de hele tijd door dat dit een onmenselijke manier is van genezing! Alex wordt door een hel gehaald. En ondanks zijn verleden en de verschrikkelijke dingen die hij heeft gedaan heb je verschrikkelijk medelijden met hem. Je denkt niet eens aan zijn verleden! De terugkeer van hem is natuurlijk verschrikkelijk. Eenmaal terug in de echte wereld groeit je medeleven voor hem nog meer. Dan komt ook een van de betere scenes van de film vind ik: de terugkeer in het huis waar hij eerder is geweest en daar zijn onderkomen vindt na een verschrikkelijke confrontatie met zijn vrienden. De krankzinnigheid bij de ''oude'' man druipt eraf nadat hij erachter komt wie Alex is! En hoe, geweldig gedaan! Ook de sfeer die heerst in het huis is typish '70 en heerlijk weergeven. De sfeer in de hele film is trouwens meesterlijk! Een belangrijk punt in de film is de muziek. Zo prachtig toegepast in het verhaal en zo indrukwekkend hoor je ze maar weinig! De vaak toch simpele deuntjes maken veel indruk en maken veel scenes ook veel indrukwekkender. De tweede kijkbeurt van A Clockwork Orange is mij zeker goed bevallen en een derde keer komt ook nog wel. Misschien wordt alles dan nog duidelijker en indrukwekkender! Ik hoop het! Stem verhoogd van 4 naar jah, je raad het al........

* * * * *

Mijn waardering voor deze film blijft na een herziening torenhoog. Toch is mij een punt van kritiek opgevallen, wat mij de eerste keer niet is opgevallen. De kritiek heb ik over het fragmentarische 2e deel van de film. In dit 2e deel zijn namelijk ongeveer 6 scenes met belangrijke gebeurtenissen die elkaar in hoog tempo opvolgen zonder feitelijke tussenpauze. Om te zeggen dat bepaalde scenes overbodig zijn gaat mij te ver, maar het grote aantal belangrijke gebeurtenissen in het 2e deel van de film is zo groot, dat de impact minder is. Het gaat hier om de scenes:
-bezoek naar zijn ouders
-bejaarden
-oude vrienden
-de schrijver (waarbij hij na 1minuut al Singin in the Rain ligt te zingen)
-muziek en zelfmoordpoging
-het ziekenhuis
Behalve het ziekenhuis is het dus één grote martelgang voor Alex, zonder dat de kijker de tijd heeft om het volledig te bevatten.
Na dit betoog is het duidelijk dat ik hoop dat er nog ergens een directors cut van deze film is, waardoor deze film mij nog beter gaat bevatten dan al het geval is.

Zo, deze film wilde ik al lange tijd eens zien en vanavond was het dan zo ver. De film scheen controversieel te zijn door het vele geweld en dan trekt zon film toch al snel mijn aandacht hehe.

En ik moet zeggen, ik ben blij dat ik hem heb gezien. Het 1e half uur van de film is behoorlijk grof met de vele geweldadige scene's en verkrachtingen. Maar vandaag de dag shockeren die scene's me niet zo heel erg meer. Er zijn zoveel films waar verkrachtingen en brute mishandelingen/moorden in voor komen. Maar ik kan me goed voorstellen wat deze film in 1971 los maakte bij de mensen. Ik kan geen film uit die tijd opnoemen die zoveel en zo hard geweld bevatte. Al heb ik natuurlijk niet alle films van toen gezien.

De film is meeslepend en interessant. Ondanks zijn vele misdaden is Alex een boeiend figuur waar je toch ook wel wat symphatie voor hebt. Het verhaal waarin je hem volgt van een stuk tuig tot een terugopgevoede burger is echt interessant om te volgen. Is alles nep of is hij echt ''beter''? Uiteindelijk krijgt de film dan een andere wending met de shockerende andere therapie en toen vond ik het nog interessanter worden. Het laatste half uur vind ik dan ook het beste deel van de film. Je wilt weten of het goed gaat komen, of hij nog kan functioneren. Uiteindelijk vind zijn verleden hem toch terug. Misschien is dat ook een boodschap, dat je je verleden nooit helemaal achter je kan laten.

De film is voorzien van prachtige muziek, goed passend bij elke scene. Daarnaast is het acteren prima, zeker hoofdrolspeler Alex zet een geweldige rol neer. Dit is pas mijn 2e Kubrick film maar als dit zijn niveau is, dan wil ik graag andere films van hem zien. Op een eigenzinnige, aparte wijze heeft hij van deze film een meesterwerk gemaakt.

4,5*

Net gezien, hele vreemde film. Echt een chaos film eigenlijk en werkelijk te bizar voor woorden. Maar toch onwijs goed. Ik ben echt verast want het was een hele andere film dan ik had verwacht. Echt een heel goed verhaal. Je leeft mee, je zit in spanning en je lacht. Heel knap gedaan.

Acteerwerk van McDowell was wat creepy, maar wel erg goed. Verbaast me dat hij daar geen Oscarnominatie voor heeft gehad. Maar de 4 nominaties die ze hebben gekregen kan ik zeer goed begrijpen. Het is echt een super film.

Vond de muziek ook erg leuk uitgekozen. Ook net als de film zelf vaak wat apart.

4.5*

Bij vlagen rauw en origineel filmpje waarbij de visuele stijl het ietwat saaie verhaaltje afdekt. Een mooie soundtrack en enigszins sterke acteerprestaties trekken het geheel recht genoeg. Toch zal deze klassieker bij de een in het verkeerde keelgat schieten, terwijl de ander dit ziet als een meesterwerk pur sang. Emoties alom, maar m.i. geen meesterwerk. Wel goed.

Zoals A Clockwork Orange is er waarschijnlijk geen tweede.

Deze film is in alle opzichten nogal ongewoon. Van de decors tot de muziek tot de kostuums en het hoofdpersonage in eigen persoon.

De decors zijn erg modern (of futuristisch), zeker voor de tijd waarin de film is gemaakt. Dit geldt eveneens voor de kostuums (en dan vooral van Alex en zijn maten en van zijn moeder).

Voor de muzikale ondersteuning wordt praktisch uitsluitend gebruik gemaakt van klassieke muziek (die ook Alex’ voorkeur wegdraagt), zelfs op momenten waar dit totaal niet gepast lijkt te zijn (zoals tijdens de vechtscène met Billyboy & co).

En dan heb je het hoofdpersonage zelf. Hij is een misdadiger van het ergste soort. In het begin kijk je echt vol afgrijzen naar zijn misdrijven, maar tijdens en na zijn behandeling krijg je toch een beetje medelijden met hem (ik in ieder geval). Hij wordt ook zeer menselijk voorgesteld. Hij luistert immers naar klassieke muziek (wat je niet direct zou verwachten van een crimineel).

Een zeer degelijke film, die me toch niet helemaal heeft weten overtuigen. Hij miste een zekere diepgang, die wel aanwezig was in het boek (dat ik met veel plezier heb gelezen). Ik had er net iets meer van verwacht. Toch 4*

Hier heb ik me tenslotte dan ook maar eens aan gewaagd.

Het verhaal komt zo. Eerst even over de vorm.
Te beginnen bij de muziek. Los of ik van Beethoven houd, of niet, voor mij gaf het een rare (dit keer niet in positieve zin) lading. De geweldsscènes, waren (nog) minder schokkend erdoor, omdat het voor mij een toon kreeg van "kijk nu komt er een zinloze geweldsscène", wat het hoogstens licht grappig maakte. De serieuze scènes verzopen in de dramatiek en bombast erdoor, terwijl ik toch al vaak het idee had dat er moraaltjes door je strot geduwt werden.
De voiceover dan. Zelden grappig, irritant pratend, oubollig, geforceerd, maar waarschijnlijk gewoon WEER niet mijn ding.
Boven alles, was het gewoon ook teveel, een ander genre ter afwisseling, had geen kwaad gekund. Waarschijnlijk niet echt een goed argument, aangezien het voor mij gewoon niet werkte.

Visueel een duidelijke stijl, vooral in de gebouwen. Niet mijn stijl. Kleuren, typische kunst van een bepaalde stijl, die rare stoelen. Mijn ding is het niet. Ook in kleding, aankleding, filmstijl en waarschijnlijk zelfs de voice-over, zie je die bepaalde gestileerdheid terug, die me gewoon niet bevalt.

Het verhaal zelf dan.
De film mikt op een zekere shockvalue (eye opener kwaliteit), die voor mij teniet wordt gedaan, door de dingen die ik hierboven al beschreven heb.
Geweld is slecht, dat weten we nu wel onderhand. (nee, dit is heus niet het enige wat ik oppikte uit de film) Hier is ook een film over te maken, zonder dat gegeven door je strot te duwen. Dat idee had ik vaak, door de gedragenheid van de muziek, door het extra lang doorhameren/praten/filmen bij bepaalde scènes. Ik had het wel begrepen, je hoeft het echt niet EXTRA door me strot te rammen. die schoenscene had ook gerust korter kunnen zijn, de impact die het had (kunnen hebben), werd er alleen maar minder door

Het grappige vind ik dan, dat ik min of meer uit de film haalde dat je een persoonlijkheid niet moet forceren met/naar een bepaald doel , maar dat de film op een dergelijke geforceerde manier tot dat gegeven komt, dat het botst met elkaar.

Ik kon hier niks mee, zover moge duidelijk zijn. Voorlopig ben ik ook allergisch voor de 9e denk ik 1*

Zoals vast eerder is gezegd: een waanzinnig bizarre film. Hier en daar worden kant nog wal geraakt, maar hij boeid wel, heel erg zelfs.

Het begon allemaal met ronduit maffe decors en kostuums die je deden denken: wat ben ik in godsnaam gaan bekijken? Het verhaal pakte je echter langzamerhand bij de strot en liet je niet meer los. Als Alex eenmaal in de gevangenis beland voor een moord zakt het even wat in, hij komt in aanraking met een dominee die niet weet te boeien en erg stuntelig overkomt. Zodra de speciale behandeling om eeder vrij te komen begint wordt het echter steeds interessanter, je begint zowaar sympathie te krijgen voor Alex en zijn passie voor klassieke muziek. Als onze, door behandeling bekeerde moordenaar, terugkeerd in de maatschappij onstaan er echter problemen. Hier draaft Kubrick af en toe door, te gemaakte shots en het wordt allemaal te veel van hetzelfde. Het einde was dan weer wel briljant qua verhaal, de scène zelf had wat ingekort kunnen worden.

Het acteerwerk was hier en daar wat té "over the top", maar was over het algemeen toch zeer goed. Met name Malcolm McDowell spatte hier en daar van het doek.

Voorlopig 4* (Veel onderbrekingen waardoor ik helemaal uit mijn concentratie gehaald werd. Zal snel de film nog een keer bekijken, nu zonder onderbrekingen)

Dat was niet helemaal makkelijk gisteravond, om Clockwork (na lang) te herzien. Het was mijn 3e of 4e keer.

Die muziek. Die sfeer. Ik voelde me al niet helemaaal 100 en dacht: afzetten toch maar. Nou, nee hoor. Dat laat CO niet met zich doen. En dus uitgekeken.

Ik vind 'm intoxicating, beknellend, hij grijpt je vast en laat niet meer los. En ook vind ik 'm een beetje creepy. Geen film voor op 'zomaar een avond'.

O ja, die vent die met Alex op bed gaat liggen: hilarisch! (Fantastische cameravoering, well done Stanley en consorten. Deze draagt zoveel bij aan het vervreemde gevoel waarmee ik de film kijk.)


En ik heb gisteren ècht een vreemde ervaring meegemaakt. Waar ik dacht "dit was 't dan", ging de film gewoon verder! (!!)
-als ik het mij goed herinner- Wordt de film bij de commerciële omroep (daarvan heb ik 'm zo'n 5 jaar geleden op VHS opgenomen) gestopt op het moment dat Alex uit het raam springt.

Nu, voor het eerst gezien op dvd (2-disk edition), gaat dat gekke ding door! Nou breekt mijn klomp. Dacht ik.

En toch. en toch... volgens mij heb ik wèl eerder gezien hoe Alex triomfantelijk zijn bakkes openspert om gevoerd te worden door de Minister van Home Affairs. Het psychologische onderzoek met de plaatjes lijkt dan weer compleet nieuw.

Ik had, vóór gisteravond, best een idee hoe ik ten opzichte van CO stond. Nu is dat dus geheel weggevaagd. Door dit 'extra' einde. Maffe bedoening...

Deze film zet je op het verkeerde been; eerst denk je dat de wereld in A Clockwork Orange een sodom en gomorra is waar de orde compleet verdwenen is (de zwerver die in elkaar geslagen wordt geeft dat ook duidelijk aan), maar vervolgens wordt McDowell opgepakt door de politie voor de moord op de Catwoman en zie je dus dat de orde nog wel degelijk aanwezig is.

Enfin, wat me zeer vermaakte was de middeleeuwse Engelse taal die iedereen sprak, wat vooral in het begin van de film voor prachtige uitspraken zorgde. Ook erg ironisch dat de film nota bene zich dan in de toekomst afspeelt Ook waren de montage en de muziek twee aspecten die nooit bij zulk type films (misdaad/drama) worden gebruikt; bijvoorbeeld wanneer McDowell de twee meisjes uit de muziekwinkel mee naar huis neemt; de muziek speelt perfect in op het moment dat ze los gaan, geweldig! De scenes in de gevangenis stemden mij ook positief en dan vooral door de prachtige vertolkingen van de bewaarder (met de snor) en opnieuw McDowell.

Als deze laatste de gevangenis uitkomt gaat de film echter in kwaliteit achteruit; scenes worden te langdradig (de therapie) of niet goed uitgewerkt (wanneer McDowell de zwerver en zijn oude maten weer tegen het lijf loopt).

Ook snap ik het als men de film niet goed vindt, omdat deze te oubollig is. Ikzelf stoorde me daar het grootste deel van de tijd echter niet aan.

Unieke film, maar ik had toch beter verwacht.

3,5/5

Door de hele discussie weer zin gekregen om A Cockwork Orange weer eens te zien.Dat heb ik dan ook gedaan.Een film die je ook totaal niet kan beoordelen na een half uur te hebben gezien.Clockwork Orange is een belevenis die je moet zien, horen en voelen.Een gevoel wat ik trouwens niet heel goed kan beschrijven bij het zien van CO.

Ik heb bij ACO nooit het idee dat ik naar een film van meer dan 2 uur zit te kijken, de tijd vliegt gewoon voorbij.Ook is het bij elke kijkbeurt weer zo dat hij steeds beter word, en je steeds meer dingen en kleine details gaan opvallen die je in de voorgaande kijkbeurten nooit zijn opgevallen.
Het eerste shot van de film, waarin de camera gericht is op het gezicht van Alex waarbij de camera langzaam achteruit gaat met daarbij dat geweldige muziek stuk, is al magisch.Ik zat er meteen weer helemaal in en ik heb dan echt moeite om de speler even op stop te zetten om even wat drinken te pakken.Het verhaal is gewoon hoogstaand en blijft aldoor boeien.De toekomst word erg grimmig in beeld gebracht.Een wereld zoals die zwerver zegt waar alle orde is verdwenen, en criminaliteit de dienst uitmaakt.Je hebt ook nergens het idee dat je naar een film uit de jaren '70 kijkt, dus de film houd gewoon stand.Het speelt in op onderwerpen die nu in de wereld nog spelen en ook nooit zullen verdwijnen.Dit maakt ACO uniek en zal dat ook blijven door de jaren heen, en zal dan kijkers blijven boeien en verbluffen.Of je vind het natuurlijk niets.Het taalgebruik van Alex draagt daar ook veel aan bij.Woorden die je nog nooit gehoord hebt of erg "sefisticated" zijn.

We worden in deze film echt weer verwend door Kubrick en drukt ook echt zijn stempel op deze film, naast een goed verhaal is het ook een film die drijft op vooral sfeer, beelden en muziek.De samensmelting van die beelden met daarbij prachtige klassieke stukken en de af en toe geweldige rare shots maken deze film al erg bevreemend.Natuurlijk zijn er ook weer Kubricks bekende tracking shots waarbij het net als in 2001 op de maat van de muziek loopt.Ook maakt hij gebruik van vele diepe shots door de camera helemaal achter in een ruimte te plaatsen waardoor je een idee krijgt dat het soms om erg grote lange sets gaat.Sets die er werkelijk fenomenaal uit zien.De kleuren combinatie's die je voorgeschoteld krijgt zijn ook erg goed.Gewoon beelden die parachtig door Kubrick worden weergegeven en die je vandaag de de waarschijnlijk noot weer zult zien.

Het acteerwerk is ook van de bovenste plank, McDowell doet het werkelijk fenomenaal.Eerst is het allemaal erg afstandelijk en allemaal erg onmenselijk, maar later laat hij mij als kijker toch erg met hem meeleven.Dit deed hij vooral in de scène waar hij thuis terugkomt en als gerehabiliteerde man gewoonweg niet geaccepteerd word Dit koude, afstandelijke en onmenselijke is een thema wat je in bijna alle Kubrick's wel tegenkomt.Hij laat, zoals Reinbo al eens gezegt heeft, de kijker ook zelf uitzoeken wat hij/zij met de film aanmoet.Kun je hier totaal niets mee dan zijn zijn films gewoon niet voor iedereen weggelegd, maar voor velen ook wel zoals het gemiddelde al aangeeft.Ik blijf er wel bij dat je Clockwork op een half uurtje gewoon niet kunt beoordelen, dat is maar een klein stukje van de belevenis.

A Clockwork Orange blijft voor mij, en daar kan ik het beste de quote bijpakken van Vincent Canby van The NY Times die achter op mijn hoesje staat,
"Schitterend.Een krachttoer van buitengewone beelden, muziek, woorden en gevoelens".

De volle 5* natuurlijk.

Vanavond de vierde keer voor mij, en nog lang niet vaak genoeg.

Blijft gewoon een unieke film. 38 jaar later nog actueler dan toentertijd. Niet alleen het zinloze geweld, maar toch zeker vooral de vraag in hoeverre criminelen zijn te genezen, en daarbij horend in hoeverre criminaliteit gedetermineerd is.

De vraagstukken in de film zijn ook nog steeds niet verouderd en dat maakt A Clockwork Orange een film die in nog geen 100 jaar gedateerd zal zijn. Het feit dat er geen enkele film is die hier ook maar een beetje op lijkt (althans, ik ken ze niet) zegt genoeg.

Buiten de geweldige basis van het verhaal zorgt het taalgebruik, de humor en de muziek voor de finishing touch. Die eindscenes in het ziekenhuisbed vind ik eigenlijk toch altijd wel de mooiste. Elke keer weer met een brede glimlach voor de TV, prachtig. Visueel vind ik A Clockwork Orange niet eens zo heel bijzonder, als je dat vergelijkt met 2001 bijvoorbeeld, maar het ziet er verder natuurlijk allemaal heel verzorgd uit.

Niks minder dan briljant, en gaat toch maar gewoon naar de 5* hoor, beter laat dan nooit.

Nou, wat betreft A Clockwork Orange zal het voor mij bij één keer blijven. Film bereikte bij mij wat de therapie bij Alex bereikte, en daarbovenop wíl ik deze niet nog eens bekijken.

Het verhaal vond ik zeer goed, maar de uitwerking was gewoon te absurdistisch, irritant, en te opvallend/pretentieus. De acteurs waren allemaal aan het overacten alsof het publiek op 500 meter zat, de vormgeving was meestal lelijk en het taalgebruik deed me kotsen. Ik bleef de hele tijd het gevoel houden dat Kubrick zonodig iets kunstzinnigs moest doen, omdat normaal een verhaal vertellen hem maar 'saai' leek.

Veel naakte vrouwen ook, maar Alex was koning in het verstoppen van zijn geslachtsdeel achter tafelrandjes en weet ik wat niet meer. Niet dat ik stond te trappelen om zijn jodokus te bekoekeloeren, maar als je zo vaak naakte vrouwen laat zien, doe dan niet zoveel moeite om de Slappe Henkie van de mannen buiten beeld te laten. Het voelde erg geforceerd.

De scene waarin ze in de snelle bolide door de nacht flitsen was visueel dan weer het dieptepunt, Alex zat wat loos aan een stuurwieltje te draaien en de auto maakte de mooiste bochten. Ik weet wel dat de film niet van gisteren is, maar dit leek mij met opzet gedaan, en de opzet vond ik niks.

Nee, niks voor mij. Tijdens het kijken van A Clockwork Orange voelde ik me de hele tijd zo'n omhooggevallen kunstliefhebber die in een art-gallery in Soho interessant staat te knikken voor één of andere onogelijke sculptuur van een beeldhouwer die zichzelf zijn eigen graf in heeft gesnoven.

Veel te moeilijk allemaal dit. 3* voor het verhaal en de muziek.

Ik wist niet goed wat ik van deze film moest verwachten en ik kreeg iets heel aparts voorgeschoteld. Het verhaal was zeer sterk, dat zeker. Hoe de film is elkaar steekt is waarschijnlijk allemaal bedoelt en typisch Kubrick. Het slechte beeld als ze in de auto zitten en het soms nogal overacteren. De decors, muziek en acteurs weten wel een mooi plaatje te maken, jammer genoeg heeft het te weinig indruk op mij achtergelaten. Ik ga hem zeer zeker nog is kijken en wie weet verhoog ik mijn stem dan.

Naughty, naughty, naughty! You filthy old soomka!

Ik had hoge verwachtingen van Stanley Kubrick’s A Clockwork Orange dat werd ook voldaan maar ik verwachtte misschien net dat tikkeltje meer.

Als ik het plot van de dvd lees zou ik in het eerste geval denken dat er een groepje kerels zijn die zich helemaal zat zuipen en dan alles kapot slaan op straat en die hulpeloze slachtoffers verkrachten.

Deze jongens drinken een soort van opgepepte melk, en het vandalisme gebeurt in de film meestal bij iemand thuis in plaats van op straat. Het werd een soort van dansend toneelstuk gedurende zowat heel de film. Pas vanaf Alex in de bak zat werd het een serieus drama.

Wat me ook erg opviel is dat alles er zeer modern uitzag (zeker voor een film uit 1971) de gebouwen, huizen zagen er heel stijlvol en elegant uit. De muziek was een belangrijk punt die de slechte wereld in de film wat moest opfleuren. In die slechte wereld lag het buiten en soms ook binnen vol met afval en rommel.

Ik had al een tijdje zin om deze film weer eens te zien en gisteravond heb ik de daad maar bij het woord gevoegd en echt een geweldige herziening gehad. A Clockwork Orange is fenomenaal in alle opzichten. Het einde mag dan misschien bekend zijn, als je de film reeds gezien hebt, maar de weg er naar toe is gewoon geweldig interessant. Kubrick slaagt erin haast elke scene iets unieks mee te geven. De omgeving, de mooie beelden, het uitstekende acteerwerk van McDowell en vooral ook de geweldige muziek dragen bij aan de unieke, maar tevens fantastische sfeer die de film bevat.

Ik heb ruim twee uur wederom zitten genieten Het personage Andy is een fenomeen op zich. Zijn enthousiasme, zijn energie, zijn levenslust en al zijn fouten die hij maakt tentoonspreidt hij op een fantastische manier. Ondanks al zijn fouten heb ik op die een of andere manier een enorme sympathie voor hem en vind het gewoon een gaaf personage, die alleen zijn kwaliteiten niet altijd op de goede manier gebruikt.

De film stond op 4 in mijn top 10, maar stijgt na gisteravond naar de tweede plek en daar staat ie voorlopig heel stevig. Maximumscore blijft natuurlijk staan, maar dat is eigenlijk een overbodige zin

Degelijke Kubrick, maar niet mijn favoriet. Modern in toonzetting met een paar legendarische scenes, maar Kubricks latere werken kan ik beter waarderen.

Ik heb de film voor de 2de keer gezien, de eerste keer wel niet volledig en ook niet met volle aandacht. Ik vind het een heel goeie, orginele en intressante film. Het verhaal boeide mij wel maar toch irriteerde mij 1 ding: de muziek. Sommige achtergrondmuziekjes vielen mee maar dat operah gedoe. Maar toch een 4,5* voor zijn orginaliteit.

Mooie en vreemde film.

Kubrick laat weer is zien wat een aparte filmmaker hij kan zijn.

Een pareltje uit de beginjaren 70.

De film begint apart, een bende jongens in de toekomst die wel heel beschaafd praten en moeilijke woorden gebruiken.

Leuk gedaan! Censuur past Kubrick zeker niet toe in deze film, overal penissen en naakte vrouwen als kunstobjecten.

Geweld wordt ook niet geschuwd, het laat de donkere kanten van de mens perfect zien!

Fascinerend, net als het verhaal. Leuk en origineel gevonden, al is het naar een boek verfilmd. Maar toch, je moet je er maar aan wagen.

De muziek is ook heel mooi, leuke klassieke nummers en Alex(hoofdpersonage) is helemaal gek van Ludwig Von....(Beethoven), heerlijke quotes vind je in de film over zijn muzieksmaak en de manier waarop het verteld wordt.

Ook mooi is de voice over van de film, hele tijd dat " your humble narrator". Vond het iedere keer mooi in de oren klinken.

Het verhaallijn was dermate fascinerend dat de dingen waar hij eerst van genoot, nu een helse pijn vormen waarvan hij moet kotsen. Raar, maar tegelijkertijd ook ontroerend.

Verder een nadeel van de film was voor mij dat het op een gegeven moment langdradig aanvoelde. De film nam te rustig de tijd om alles door te nemen, wat soms toch vervelend aanvoelde voor mij.

Op dit na is het gewoon een originele film in een heel vreemd jasje, met een originele en klassieke soundtrack.

I'm singing in the rain!!

4*

Toch wel een intrigerende film om te zien.

Iemand hersenspoelen waarna de dingen waarvan hij hield een hekel ontwikkelt tot kotsens aan toe en in het uiterste zelfs tot zelfmoord leid.

Sowieso het hele sfeertje is nogal apart te noemen. Alex die de hele tijd netjes praat naar Beethoven luistert, maar aan de andere kant elke avond aan het roven, verkrachten enz. is.Twee uitersten aan het werk eigenlijk.
Verder ook overal verwijzingen naar seks, schilderijen, kunstvoorwerpen enz. Ik moest stiekem wel lachen hoe die kattenvrouw met die kunst penis dood werd geslagen.

Wel respect voor McDowell, ik las op IMDB dat hij onder andere: bijna blind was geworden, gebroken ribben opliep en zelfs bijna verdronk. Hulde als je dat over hebt voor een rol.

Al met al een zeer originele film, goed voor 4, 0 sterren.

Ik heb het boek nooit gelezen. Het is wel logisch dat Kubrick dat niet laat zien hoe een vijftienjarige jongen meisjes verkracht van 10 / 11 jaar want dat zou zeker een wereldcontroverse hebben betekend voor die tijd.

Maar ik vond het geweld ook excessief van de zogenaamde jongens en in de gevangenis gebeurde eigenlijk weinig. Dat vond ik ook niet realistisch. Was dat ook zo in het boek ?