The Deer Hunter (1978)

Het lijkt me alleszins niet toevallig dat de scènes in Vietnam ten eerste 'in medias res' beginnen en ten tweede nogal onbeduidend lijken: echt gevochten wordt er nauwelijks, de focus ligt hoofdzakelijk op de moeizame ontsnapping uit het P.O.W. kamp.

En zelfs al was het niet intentioneel, de verwoording van TMP spreekt toch boekdelen: "dan belanden we opeens in Vietnam en die scènes duren niet eens zo lang." Alsof het maar vanzelfsprekend en normaal is dat er in een oorlogsfilm veel actie en sensatie komt.

Je typeert dit ook als een oorlogsfilm (zo staat het hierboven ook) maar daar heb ik moeite mee.Ik dind het meer een psychologisch drama. Daarnaast duidt je jetweede punt (de mening van een persoon) als onderbouwing van je argument dat Cimino bewust inspeelt op een verwachtingspatroon. Ik hou vol dat dat niet zozeer een bewust inspelen was, maar meer dat hij gewoon een ander soort film heeft willen maken over de gevolgen en impact van de Vietnam oorlog.

Een psychologisch drama is het natuurlijk ook, maar of genre aanduiding echt zo belangrijk is..

Wat Cimino zijn concrete bedoelingen waren, zullen we waarschijnlijk nooit weten, maar ik vind een aantal reacties die ik hier gelezen heb (niet alleen die van TMP) toch redelijk typerend: men lijkt 'teleurgesteld' omdat er niet veel vechtscènes in deze film zitten. Dus zelfs al was het niet intentioneel, dan heeft de film toch heel wat blootgelegd over het verwachtingspatroon van sommigen.

Ja,daar heb je wel een punt. Ik had dat verwachtingspatroon overigens niet.Voor mij zou de film denk ik een vol punt hoger scoren als die aanloop zo verdomd lang was. Voor een oorlogsfilm vol knokken en geschiet zet ik rambo wel op.

Wat een lange zit, maar echt de moeite waard. Eindelijk geen bloedig oorlogsgevecht zoals We Were Soldiers, met patriottische Amerikaanse soldaten die niets liever lijken dan te sterven in hun Stars en Stripes- onderbroek. Deze film richt zich op de gemiddelde, laagopgeleide Amerikaan met een simpel leventje. De grauwe stad, lelijke fabriek, en het saaie leven in het stamcafé dragen perfect bij aan dat plaatje. Hierdoor heeft de overgang naar Vietnam veel meer impact. De jongens lijken niet eens te weten waar Vietnam ligt.

De lange, ietwat saaie bruiloft doet overbodig aan, maar hierdoor krijgt men wel meer sympathie voor de hoofdpersonen, waarvan voornamelijk glansrollen voor Savage en De Niro. Vanaf moment één in Vietnam voelde ik me bijna inwoner van hun stad.
Het minpunt in deze film is toch wel het te Amerikaanse karakter ervan. In de hele 2.5 uur film is er geen enkele Vietnamees te zien die niet is afgebeeld als oosterse dwaas. Alsof de Vietnamese bevolking de indringers waren die de Amerikaanse helden wilden pijnigen.

Het allerbeste word tot het laatst bewaard. Na de roulettescene is de thuiskomst van Steven en Michael erg aandoenlijk. Cimino geeft met de troosteloze, gespannen stemming prachtige de impact van de oorlog op de gewone Amerikaanse burger weer. 4.5*

Maar los van het verwachtingspatroon, wat zijn dan de bedoelingen van deze film? Want dat is mijn struikelpunt voornamelijk: het maakt geen punt, heeft geen clou of een soort van climax. Tuurlijk, shockerend is de roulettescene, maar ik zie te weinig psychologische struggles om het een psychologisch drama te noemen, te weinig oorlogselementen om het onder die noemer te scharen en actie is sowieso afwezig. Blijft voor mij de conclusie over dat het vooral veel quasi psychologie en waanzin is die in de belachelijk lange speelduur slechts sporadisch overkomt.

vond het ook geen bijzondere film, maar denk dat dit ook een film is die ik pas kan waarderen als ik hem meer dan 1x gezien heb

Deze film viel mij behoorlijk tegen.

Niet dat ik er met hoge verwachtingen in stapte. Een film van drie uur over Vietnam, dat leek mij niet heel interessant.

Toch vond ik het verhaal uiteindelijk wel interessant. Ik was blij dat er aan de oorlog zelf vrij weinig aandacht werd besteed. Merendeel van de film speelt zich juist ná de oorlog af. De effecten die op de karakters hebben gehad van DeNiro en vooral Walken waren interessant om te zien. Daarnaast speelden de heren deze karakters ook voortreffelijk.

Dus eigenlijk heb je dan een interessant verhaal met goed acteerwerk en toch kom ik uit op slechts twee en en halve ster.

Dat ligt vooral aan het feit dat de film veel te lang duurt. De speelduur is echt te veel voor het verhaal. Veel scenes duren ook te lang, de eerder genoemde bruiloft is daar een dramatisch voorbeeld van. Saaie shots en scenes waar je als kijker weinig mee kan dan: die mensen hebben het best gezellig. Om die conclusie te trekken heb ik echter niet meer dan tien seconden nodig. Misschien een minuut of twee voor meer nuance, maar dat zat er eigenlijk niet in. Ik kreeg het gevoel dat de regisseur en/of editor of heel verliefd waren op bepaalde scenes en shots, of de gemiddelde kijker onderschatte.

Sommige films geef ik graag een tweede kans, maar ik heb eigenlijk geen behoefte om nog eens drie uur te spenderen aan deze film. Het is dat het acteerwerk zo goed is, anders had ik gezegd dat ze hier een prima remake van zouden kunnen maken.

De keuze van de lange speelduur is om de personages perfect te introduceren. Je leert ze zo beter kennen zonder dat daar clichés aan te pas hoeven te komen om het makkelijker te maken voor de kijker. Maar ik kan me voorstellen dat dat frustrerend is als je niet in de mood bent doorvoor.

Ik ben van mening dat je daar niet persé een lange speelduur voor nodig hebt.

Hier en daar kon het écht wel een stuk(je) korter, zonder dat je de essentie mist.

Ik vind het dan ook geen probleem dat we in het begin van de film de karakters zien in redelijk normale settings. Dat maakt ze inderdaad menselijker en geeft de gebeurtenissen na de oorlog meer context. Dat het alleen interessanter gebracht kunnen worden. Want echt leuke of interessante dialogen had de film ook niet.

Zeer zeker.

Maar ik heb dan eerder iets van: de (te) lange stukken maken de film niet beter. Ik ben echter niet van mening dat die stukken de film slechter maken.

De balans in deze film is m.i. compleet ontspoord. De hele intro bij de bruiloft had vele maken korter gekund zoals jullie ook (gelukkig) al zeggen, terwijl de hele oorlog er bijna niet in voorkomt. Afgezien van de gevangename door de Vietcong komt de oorlog zelf bijna niet voor in de film. Toch vreemd voor een film die dus uitermate veel moeite steekt om de achtergronden van de hoofdrolspelers weer te geven, maar de oorsprong voor het doordraaien en alle andere ellende word bijna geskipped...

Het is dat deze film een sterk einde heeft anders was mijn score waarschijnlijk een 0.5* geweest.

Kom op, zeg! Deze film gaat over oorlog. Echter niet over het slagveld, dan wel over wat de oorlog doet met bescheiden arbeiders. Het gaat hier om de mentale wonden van de oorlog. Da's hier prachtig in beeld gebracht.

Een 0,5 geven zou gewoonweg belachelijk zijn, dat weet je zelf ook wel, denk ik. Alleen al het sterke acteerwerk is om van te smullen.

Ik heb The Deer Hunter 2 keer gezien. De eerste keer vond ik de bruiloft buiten alle proporties. De tweede keer vond ik het prachtig. Ik heb al een tijdje de HD versie liggen maar ik ben er nog niet aan begonnen. Voor zover ik het heb begrepen gaat The Deer Hunter eigenlijk vooral over het gevoel en de sfeer na de oorlog: De leegte en het onbegrip.

Die balans is in mijn ogen zeer onevenewichtig. Het acteerwerk ik zeker wel goed en het einde ook wel, maar het begin is nodeloos lang en redelijk langdradig en de oorlog die de aanleiding is van de gebeurtenissen komt alleen in een paar vluchtige onsamenhangende scenes in beeld. Daardoor een zeer matige film in mijn optiek.

En de reden waarom ik de tweede keer de bruiloft (die overigens geen halve film duurt) prachtig vond was omdat ik toen wist dat de film niet over de Vietnam oorlog gaat maar over een groep mensen die aanwezig zijn op de bruiloft en wiens leven een dramatische wending zal kennen. In akt 1 (café, werk, bruiloft, hertenjacht) leren we wie en hoe de mensen zijn op de vooravond van de gebeurtenis die hun leven voorgoed zal veranderen. Akt 2 gaat over de ingrijpende gebeurtenis. Akt 3 gaat over de nasleep en de ontwrichting. Geen 'na' zonder 'voor'.

Voilà.

Ja hallo, goed dat je even de open deur intrapt. Maar dat die drie delen door iedereen wel begrepen worden, is duidelijk. Het gaat er bij de kriticasters vooral om, dat het eerste deel, met name die bruiloft, zo ontzettend lang wordt uitgerekt, dat het begint te vervelen en er dus (zoals Thorax aangeeft) een disbalans ontstaat. Ik blijf erbij dat die bruiloft gemakkelijk heel effectief in de film had kunnen zijn met een duur van slechts 10 minuten (of zelfs minder). En daarin sta ik blijkbaar niet alleen.

Wat een tegenvallende film. Hij duurde veel te lang. Veel te veel onnodige scenes die te lang duurde. De film kon de helft korter. Er zit wel ergens een verhaal in de film dat had goed geweest als hij wat korter was.

Ik had hierbij zeker niet alleen (domme) actie en sensatie verwacht, en dat hoeft ook zeker niet. Voor een oorlogsfilm, of een film die daar toch voor een groot deel over gaat, had ik wel verwacht dat die oorlog langer in beeld zou worden gebracht. De intro duurt gewoon veel te lang, je had die karakters ook in minder tijd redelijk goed kunnen introduceren.

Het einde van de film is ook zeker niet slecht, maar door de te lange speelduur is toch geen film die ik snel nog eens zal kijken.

Deze film gaat eigenlijk niet puur om de Vietnamoorlog zelf, maar meer over wat het doet met de betrokkenen. Daarom ben je als kijker ook ineens 'pats-boem' in Vietnam en ben je er ook vrij snel weer weg. Maar wat je te zien krijgt van Vietnam is ijzersterk, dat kan niemand ontkennen. Die Russisch roulette scene is geniaal qua uitvoering en qua acteerwerk. Eén van de meest memorabele scenes uit de filmgeschiedenis wat mij betreft.

Als je de film induikt in de veronderstelling dat je een oorlogsfilm gaat kijken, dan kan hij wel eens flink tegenvallen. Dit is geen oorlogsfilm, maar een oorlogsDRAMA dat zich richt op de aanloop en nasleep van een oorlog. En om je goed in te kunnen leven in zo'n situatie is een uitgebreide opbouw (en afbouw) van de karakters noodzakelijk. Dat verdiend prioriteit en de echte oorlog is meer bijzaak bij dit soort films. En in dat opzicht is deze film zéér geslaagd en vrij uniek met acteerprestaties waar mijn ballen van gaan jeuken.

Mooie verwoording, boozebelly.

Niet de klassieker waar ik op gehoopt had, maar toch een meer dan prima film.

Het bekritiseerde 1e uur door een aantal MM leden is ook iets waar ik me redelijk in kan vinden. Ondanks dat alles heerlijk naturel overkomt, de bruiloft erg vrolijk in beeld is gebracht, de bruiloftmuziek erg mooi is en de onderlinge kameraadschap redelijk uitgewerkt wordt had dit natuurlijk nooit langer dan een uur mogen duren. Dat is gewoon teveel van het goede. Vooral de bruiloft duurt wel erg lang.

Akte 2 is wel indrukwekkend, het Russische Roulette spelletje wordt schokkend in beeld gebracht en vooral het knappe acteerwerk van de Niro valt hier overduidelijk op. Duidelijk een oorlogsfilm dat zich puur op het mentale aspect richt en niet op het massale geweld.

Helaas duurt het tweede act veel te kort, want het laatste anderhalf uur van de film(akte 3) speelt zich voornamelijk weer af in Clairton, Pennsylvania.

De mentale nasleep van de Niro wordt mooi in beeld gebracht. Maar toch faalt de film toch aardig in het verder in beeld brengen van Steven en Nicky. Tot die tijd was het namelijk een gezamenlijke show, nu krijgt opeens de Niro volledig de aandacht.

Zo weten/voelen we eigenlijk nauwelijks iets voor die 2 personages en verdwijnen ze een beetje naar de achtergrond(van de geflipte Walken verneem je eigenlijk niks meer tot de laatste 5 minuten, raar dat hij een Oscar voor beste bijrol heeft gewonnen denk ik dan).

Jammer, want dit zijn wel de 2 mensen die psychologisch het meeste te verduren hebben gehad volgens het script. Het was toch mooier geweest als zij meer screentime hadden gekregen in akte 3. Sowieso had dat beter gewerkt voor het drama in de film, iets wat nu niet helemaal goed uit de verf komt.

Desalniettemin is het een prima drama, maar wel eentje die eventjes te lang duurt.

3,5*

Juist een erg sterk punt van de film; de kijker wilt hoe dan ook te weten komen hoe het er met beide heren (Steve en Nick ) aan toe gaat en begint langzaamaan de pijn te voelen van hun afwezigheid - ten gevolge van de oorlog.

Moet de film dan per sé een statement maken? Ik denk dat het genoeg aan de intelligentie van de kijker overlaat om de kijker zelf de conclusie te laten trekken. Dat maakt het een intelligentere film dan menig cliché Hollywoodfilm waar alles voorgekauwd wordt voorgeschoteld.

Nounou, zo over sentimenteel zit ik nou ook weer niet naar een film te kijken hoor

Je moet die pijn, die de kijker voelt, niet te letterlijk nemen hè.

Mooie film. De film laat goed zien wat die soldaten mee hebben gemaakt en ik vond het deels spannend. Acteerprestaties waren ook uitstekend.

Al zeker 3 jaar in de kast gelegen, deze film, maar nu toch eindelijk voor het eerst gezien (waar is de schaam-smile?)

Bij de begincredits werd ik al direct gepakt door de, bij mij al bekende, soundtrack (Cavatina). Stanley Myers / John Williams (de gitarist) waren in vorm rond 1978. De dromerige, melancholische muziek past perfect.

Nu een aantal dagen geleden gezien en wat het meest is blijven hangen is toch wel het actweerwerk van Robert de Niro. Erg sterk, wellicht de beste rol die ik hem heb zien spelen. Christopher Walken tradt ook overtuigend op en John Gazale leverde kundig zijn laatste werkje af.

Wat me wel direct stoorde was het gedateerde geluid. Toen ik daar eenmaal doorheen prikte, heb ik genoten van het langgerekte, het epische van de film. Dat is juist, naar mijn mening, wat de film bijzonder maakt. Al moet de film in sommige uitgesponnen fases wat aan kracht inboeten.

Genoeg mooie scènes, zoals het moment dat de vrienden in het café naar het pianowerk van één van hen aan het luisteren zijn, met daarna de overgang naar Vietnam. Niet alles is even goed uitgewerkt. Het voelt soms wat harkerig aan, mede door het niet altijd even soepel lopende geluid, zoals bij de latere Russisch roulettescène, waarin Nick het moet bekopen met zijn leven. Dat had best een tikkeltje overtuigender gekund.

Wat ik al eerder zei: sterk punt van de film; de kijker wil hoe dan ook te weten komen hoe het er met beide heren (Steve en Nick ) aan toe gaat en begint langzaamaan de pijn te voelen van hun afwezigheid - ten gevolge van de oorlog.

Verder leuk om veel bekende acteurs in jongere versies te zien (met name Meryl Streep en Christopher Walken).

Kleine 4*

Hele andere film dan ik had verwacht, zonder het plot te hebben gelezen de film maar gewoon aangezet en werd aangenaam verrast, maar in een hele andere manier dan dat ik dacht. De Niro vind ik altijd wel een grappig mannetje, ondanks altijd zijn baas-rolletjes, komt in deze film ook zijn emotionele kant omhoog en zie je dat dit haantjes gedrag min of meer voor hem is weggelegd, de verstandige. Wat de film zo goed maakt is voornamelijk de opbouw en de abrubte overgangen van scènes in dit fragment van de jongens hun leven, aanwezige montage heeft zo zijn voordelen. Doordat het voornamelijk aan het thuisfront afspeelt en met de lange opbouw heeft de film een heel ander karakter dan de meeste oorlogfilms. Er word nauwelijks gesproken over missies of Vietnam, waardoor het juist zo realistisch lijkt en niet de ondertoon krijgt. In die zin vind ik deer hunter vrij uniek. Audiovisueel vond ik het echt smullen, houd altijd wel van de jaren 80 filmpjes, voor al dat geheen en weer. Dit is gewoon duidelijke taal en er is duidelijk over elk beeld nagedacht en elk beeld heeft in die zin een betekenis. Wat me tegen hield was de grote verschillen tussen de delen van de films. Hoe pijnlijk het ene deel is, hoe mooi audiovisueel het andere is, en langzamerhand neemt de sentimenteit het grootste gedeelte over; jammer. Had daar absoluut geen behoefte, en dat ''Its such a grey day'' gebeuren had van mij echt niet gehoeven. Toch nog een dikke 4, ook een vele male mooiere poster hier dan op IMDb: belachelijk lelijk is 'ie daar. Tevreden