Full Metal Jacket (1987)

Volgens vele vietnamveteranen de beste film in zijn soort.

Teleurstelling, deze Kubrick, en dat vooral door een gebrek aan filmische hoogstandjes (geen memorabele scènes, zoals olivier reeds aanhaalde) en reeds achterhaalde verhaalontwikkeling (> jaren '70 en '80)... Ook voelt het verhaal an sich onnatuurlijk aan, door de veel te logische keuzes die de persponages maken. Zo is wat Pyle te wachten staat wel creepy, maar enigzins voorspelbaar en bijgevolg overbodig (tenzij je de lijn doortrekt en tot interessante conclusies komt zoals orbit ).

Al met al kon ik zeker genieten van het eerste deel, al begon de verveling langzaam toe te slaan. Maar aangenaam was het zeker, mede door de schitterende rol van Lee Ermey.

Ook het tweede deel sleept zich langzaam voort, en nog meer cliché's kruisen ons pad. Dit zo bejubelde deel van deze film, dat zich in oorlogsgebied afspeelt, is eigenlijk zonder meer het slechtste. Een oorlogsfilm waarin niks gebeurt faalt, zo ook 'Full Metal Jacket'. De karakters worden zodanig onwerkelijk (> een doorsnee stelletje ongeregeld) dat identificatie onmogelijk wordt en naar het einde toe treedt ook al enige irritatie op. Dat kan duidelijk de bedoeling niet geweest zijn.

Hopelijk zijn 'Apocalyps Now' en 'Platoon' stukken beter.

2,75*

Platoon is stukken slechter, want qua beelden nog veel simpeler en echt heel runofthemill verteld, als je dit al niet bijzonder vond qua verhaallijn

Apocalypse Now is de beste Vietnamfilm ooit gemaakt en waarschijnlijk uberhaupt de beste oorlogsfilm ooit gemaakt, zoniet een ervan

Dan is er toch nog hoop...

Nope Ik denk nu eenmaal heel anders over deze film en vind hem niet minder dan geniaal maar dat heb ik al eens uit de doeken gedaan hier (als je dat wil lezen blader je maar een aantal bladzijde terug).

Waar ik me wel wat over verbaas is dat je deze film als niet origineel ziet. Ik weet nog dat ik deze film ergens eind jaren '80 voor het eerst zag en dat ik dit toch wel duidelijk een andere oorlogsfilm was dan de meeste in het genre die ik tot dan toe gezien had. Geen heroiek, geen vlagvertoon, geen kameraadschap, het leger wordt hier (ook visueel) als een kille, uiterst efficiënte onmenselijke moordmachine verbeeld (je kan die beelden in die barakken die zo schoon, zo steriel zijn en die bijna industrieel aandoen zodat het individu er in verdwijnt toch niet doorsnee noemen?). Ook is dit de enige viëtnamfilm (voorzover ik weet) waar de strijd zich afspeelt in een stedelijke omgeving.

En over dat zootje ongeregeld in Viëtnam dat klopt wel. Niemand (ook de meest getrainde soldaten) kan zich langer dan een paar maanden in een oorlogsgebied ophouden zonder in moreel verval te geraken (kijk naar wat er nu weer in Irak gebeurt). Daarnaast waren de meeste amerikaanse soldaten in Viëtnam jonge jongens, veelal uit de lagere sociale klasse die geen flauw idee hadden waarom ze daar waren. En in een legerleiding die uit pure frustratie zijn manschappen stimuleert om een zo hoog mogelijke bodycount te halen en die met smerige chemische middelen de halve jungle ontbladert spreekt ook niet veel vertrouwen, toch?

Overigens bedacht ik me gisteren dat deze film nog een heuse top-40 hit heeft opgeleverd destijds; I wanna be you're drillinstructor

Het begin is wel grappig met die training en die generaal die wel in 1 minuut 80 scheldwoorden gebruikt.

Daarna zit je gewoon te denken: waneer gaan ze nou eens de oorlog in. Ik vond deze niet echt top. Ik vond dat er ietsje meer erin had gekund. Die oorlogsscenes zijn wel ok maar de decors aan het eind zien er erg goedkoop uit, logisch, want het is opgenomen bij een gasfabriek in Engeland en daar probeerde ze Hue van te maken.

Niet echt een superfilm voor mij. Maar toch omdat dit een klassieker is geef ik hem een 3,0*

Ken je hem dan, die "gemiddelde Amerikaanse dienstplichtige in Vietnam"? Ik wel. De gemiddelde Amerikaanse dienstplichtige in Vietnam is nu een man van rond de zestig, die vrienden heeft zien sterven, vaak meerdere mentale en lichamelijke verwondingen heeft opgelopen waarvan de gevolgen nu nog merkbaar zijn, die thuis nauwelijks enige hulp of erkenning heeft gekregen...en die mijn beste vrienden zijn. Het gaat hier om MENSEN, ongeacht hoe ze geportretteerd worden!

Waar haal je deze onzin vandaan? Lekkere vooroordelen ken jij, zeg. Mooi gebaseerd op het kijken naar een film. Of heb je ooit een boek gelezen? Moet ik je toch tegenspreken: alle veteranen die ik ken hebben hun high-school diploma gehaald en hebben met hun GI-bill bij terugkomst nog verder gestudeerd.

En als je ze vraagt waarom ze daar waren: "to serve our country" of nog beter: "couldn't let me friends die alone." Verwar de politieke redenen van die tijd nooit met het gevoel van patriotisme van de jongens die daar hebben gevochten.

De dienstplicht werd alleen maar ingesteld bij jonge jongens die geen opleiding volgden. En daarom kan je heel makkelijk zeggen dat de meeste soldaten in Vietnam, jonge jongens waren, met geen opleiding, en dus vaak uit de lagere sociale klasse. Daarbij hadden/hebben vaak 'zwarte' mensen uit Amerika geen geld om een opleiding te betalen. Dus het het systeem kan je ook erg discriminerend noemen. Madecineman is niet bevooroordeeld, maar constateerd eerder de gevolgen van de dienstplicht.

Dus had Madecineman gelijk.

Niet de fijnste eigenschap van die Amerikanen...

Met geen opleiding?

Het het systeem?

constateerd met een d?

Je zou zelf geschikt zijn voor het leger!

En ik kan helemaal niets gemakkelijk zeggen. Nogmaals: het zijn mijn vrienden die hier beledigd worden door mensen die allemaal rustig in hun bedjes kunnen slapen omdat er anderen zijn die voor ons vechten.

Waarom moet je mij op m'n spellingsfouten afrekenen? Kon je de zin niet lezen, of begreep je de context niet of wil je het niet begrijpen? Alsjeblieft zeg, ik kan je ook gaan aanvallen op de zin: ''couldn't let me friends die alone''.

Daarbij kan ik inderdaad makkelijk en rustig praten vanachter de computer. Dat komt ook omdat er in Nederland geen dienstplicht is. In Amerika tijdens de Vietnamoorlog wel. De dienstplicht gold alleen voor mensen zonder opleiding. Daardoor krijg je toch een oorlog met soldaten uit de lagere sociale klasse. Daarmee wil ik jouw of die soldaten niet beledigen, ik constateer alleen de gevolgen. Val me alsjeblieft niet zo aan want ik beledig helemaal niemand. Trouwens, voor ik het vergeet te melden, mensen die niet gestudeerd hebben zijn niet meteen dom.

Oké, mijn excuses voor de "aanval". Erg flauw om typefouten als wapens te gebruiken. ik maak er zelf nooooit één .

Ik ben denk ik gewoon erg snel aangebrand als het gaat om het vooroordeel dat Amerikaanse soldaten dom zouden zijn. Ben blij met de toevoeging van je laatste zinnetje.

Misschien moet ik erbij uitleggen dat ik alleen veteranen ken uit het 101st Airborne, een elite-korps waar je niet bij kwam (nog steeds niet) zonder opleiding.

En er zullen vast wel veteranen zijn uit een wat minder milieu, maar ook zij hebben hun werk gedaan en daar heb ik respect voor.

Maar ik denk jij ook.

Nogmaals mijn excuses. Het zal wel PMS zijn

Pfff Comanchero een paar berichtjes terug haal je een paar uitspraken van mij totaal uit zijn context en reageert daar nogal, op z'n zachts gezegt, vrij fel op. Terwijl ik eigenlijk niet eens zo heel veel anders zeg dan jij vervolgens beweert.

Ik beweer niet dat de soldaten dom zijn maar alle oorlogen uit de geschiedenis worden gevoerd door het voetvolk, jongens afkomstig uit de lagere sociale klasse dus. Tegenwoordig werkt het amerikaanse leger toch nog steeds zo. Als je uit een kansarm milieu komt dan wil het leger voor een paar jaartjes dienst best een opleiding voor je betalen. Je kan moeilijk beweren dat de jongens die nu vechten in Irak, en toen Vietnam de zonen van dokters, congresleden, rechters en advocaten zijn en waren. Dat is in de eerste plaats geen kritiek op die jongens en meisjes maar op het politieke systeem.

En, vat dit niet verkeerd op, maar dat amerikaans patriotisme maakt alleen maar duidelijk dat niemand echt wist waarom ze daar waren. Vergeet niet, Vietnam wilde nooit verdedigt worden door de amerikanen de vietnamezen hebben nooit om een 25 jaar durende oorlog in hun land gevraagd. Het enige wat de vietnamezen wilde was eindelijk onafhankelijkheid, een onafhankelijkheid die bij de amerikanen in het verkeerde keelgat schoot want, de arme vietnamese voornamelijk boerenbevolking koos voor het socialistisch systeem! President Johnson was bang dat als hij Vietnam zijn gang zou laten gaan hij hier door het congres zijn komende regeringsperiode op zou worden afgerekend. Vervolgens kwam Johnsons denktank met de zogenaamde dominotheorie op de proppen (de theorie dat als Vietnam communistisch zou worden uiteindelijk ook amerika dit lot zou treffen). Natuurlijk was dit onzin, want er is nooit een mondiaal communistisch complot tegen het vrije westen geweest! Het gaf Johnson en later Nixon wel het excuus om 100.000e amerikanen naar een land te sturen waar ze niets te zoeken hadden. Een land te ontbladeren met chemische middelen waar vandaag de dag nog steeds mismaakte babys van geboren worden, en ruim twee maal zoveel bommen te dumpen dan de geallieerde tussen 1940 - 1945 deden op Duitsland. En dat is ook iets waarvan ik vind, ondanks je vrienden, waar je niet de ogen voor mag sluiten. Uiteindelijk is iedere oorlog "Dirty Politics" met als voornaamste slachtoffer de burgerbevolking.

Een generaal die rekruutjes traint? Die heeft echt wel wat beters te doen hoor.

Overigens begrijp ik je reactie niet zo Comanchero; Madecineman noemt slechts wat feiten op.

Op wat voor manier waren die Vietnamezen voor mij een bedreiging dan? Sterker nog: op wat voor manier waren ze dat voor de Amerikanen?

Mensen roepen dat het eerste deel van deze film het meest realistisch en interessantst is. Het zal best, maar ik vind het het een saaie eerste helft. Honderd keer fuck per minuut, en ondertussen wat soldaten zien die aan het trainen zijn. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom deze film zo hoog gewaardeerd wordt.

Ik zie dat je je huiswerk hebt gedaan en ik ben het inderdaad in grote lijnen met je eens. Ik reageer inderdaad erg fel als ik denk dat mensen om wie ik heel veel geef (het betreft de broer van mijn vriend die in Vietnam heeft gediend en zijn vader die in WOII gevochten heeft) hier worden afgeschilderd als idioten, onbedoeld misschien, maar voor sommigen wel zo te interpreteren.

En je hoeft mij ook niets te vertellen van die ontbladeringsmiddelen. Vele veteranen die ik ken hebben uit onwetendheid de lege vaten als provisorische douche gebruikt, met alle gevolgen van dien. Er is er bijna geen een die niet ooit een vorm van kanker eraan over heeft gehouden.

Nee, de meesten wisten inderdaad niet wat ze daar deden, maar als je kameraad vlak voor je ogen doodgeschoten of verminkt wordt, dan laat je die niet in de steek. En dat doen ze nog steeds niet. Dat is het patriotisme waar ik wel trots op ben!

Dat heeft echter NIETS met patriottisme te maken....

Nou ik zie het zelf zo; Een van de themas die Kubrick behandelt in FMJ is de vraag waarom gewone jongens kunnen worden omgevormd tot moordmachines. In het eerste draait het vooral om Prvt Pyle, het buitenbeentje. Iedereen weet dat Pyle problemen heeft maar niemand steekt er de nek voor uit, de enige die wat lijkt te doen is Joker. Door de (goedbedoelde) hulp van Joker wordt ook Pyle uiteindelijk gedrilt totdat hij geen mens meer is maar een effectief (zei het enigzins scheefgelopen) product van de grote oorlogsmachine, het eindresultaat is bekend.
In het tweede deel draait het vooral om Joker, het karakter waar het publiek zich het makkelijkst mee kan identificeren. Als ze de zwaargewonde sniper aantreffen saat iedereen er na te kijken maar niemand doet iets behalve Joker. Joker schiet het meisje dood en op het laatst roept hij ook nog iets van; "And now, I'm not afraid anymore". Uiteindelijk is ook Joker, het personage waarin de strijd tussen goed en slecht zich afspeelt, dus ook een uiterst succesvol product van dezelfde oorlogsmachine geworden. Kubrick lijkt daar eigenlijk mee te willen aangeven dat oorlog uiteindelijk alleen maar het slechste in mensen bovenhaalt en dat dit bovendien ook nog eens onvermijdelijk is.

Eigenlijk is het ook een procces van depersonificatie, het verliezen van het individu (met eigen waarden en normen) ten koste van de efficiëntie van het grote geheel (het leger).

Na A clockwork orange, a space odyssey en dr strangelove te hebben gezien had ik toch veel meer van deze film verwacht. Er zitten wel wat mooie beelden in en de muziekkeuze is perfect maar daarmee is dan ook alles gezegd vind ik. Het verhaal boeit niet, de acteerprestaties al evenmin, de rauwheid van de oorlog is ver te zoeken...

Waarom men dit een klassieker noemt kan ik dan ook niet begrijpen, echte oorlogsklassiekers zoals apocalypse now en platoon vind ik veel en veel en veeeeel beter.

3sterren.

tjaaa je mening he

Een van mijn favoriete films. Die sergeant vind ik fantastisch.