Trois Couleurs: Bleu (1993)

Herkenbaar, doe ik ook erg vaak.

Voorbeeld: Der Krieger und die Kaiserin, met een 4'tje begonnen, 4maal herzien en dus staat er een vijfje. Heb het de laatste tijd weer met herziening van Bergmans, maar ja, hoger dan een 5 gaat dan helaas niet. Had ik overigens ook laatst met Le Grand Bleu.

onwaarschijnlijk mooie film. waarom nemen filmers uit oosten van europa zo de tijd.

Wat een mooie film. Er zit een aantal onvergetelijke momenten in. Alleen het begin al wanneer de auto door de tunnel raast, was ik mee. Het zit vol met prachtige diep humane details en keuzes en gebeurtenissen en ik ben blij dat ik 'm morgen opnieuw ga zien. Ik vond het op een bepaalde manier ook grappig dat iemand die man en kind verliest en de buitenwereld letterlijk wil buitensluiten daar niet in slaagt. Iemand noemde Binoche een heilig boontje omdat ze bijvoorbeeld meteen met een andere man naar bed gaat na de dood van haar man en kind. Maar ik vond dat juist mooi. Ze heeft als zo'n beetje ieder mens behoefte aan (lichamelijk) contact. (daarbuiten is geen mens perfect, laat staan Julie). Ook mooi vond ik in dat licht haar relatie met de buurvrouw. Ik moest zo lachen toen de buurvrouw haar huis inkwam om haar te bedanken! En ook in het binnendringen van haar domein van de muizen zie je dat.
Op het moment dat Olivier bij haar thuis kwam en zich uitkleedde, zei mijn gezelschap: wat kijkt ze uitdrukkingsloos. Maar dat vond ik juist niet. Ik meende in haar ogen een flakkering te zien van nieuw verworven vrijheden. Dat is natuurlijk mijn interpretatie. Geen idee of dat door actrice/regisseur zo is bedoeld. Maar als dat wel zo is, vind ik dat heel gedurfd. Immers, wanneer er grote dramatische dingen gebeuren in je leven, opent dat soms ook de poort naar een volkomen onverwachte toekomst.
Ook vond ik de film soms melodramatisch. Als de oude vrouw in de keuken aan het huilen is en Julie vraagt wat er aan de hand is, en de vrouw antwoordt: 'ik huil omdat u niet huilt', pik ik dat niet. Die conclusie kan ik heus zelf wel trekken. En ook de symboliek lag er soms duimendik bovenop. Dat had de film helemaal niet nodig. Het verhaal is sterk genoeg. Ik vond de heftigheid van de muziek wel mooi, ik schoot een aantal keren omhoog in mijn stoel van schrik. Maar de sopraan aan het einde kon mij niet bekoren. Ik geef toe dat dit ook aan het slechte geluid van mijn tv kan liggen.
Was het trouwens Kieslowski zelf die zei dat deze film over 'liberté' gaat? Want ik vind het thema 'fraternité' ook heel duidelijk terugkomen in deze film: in de muziek voor de eenheid van de Europese landen, in de relatie met de buurvrouw, zelfs enigszins in de relatie met de maitresse.

PEACE echt.

Ik kan tot nu toe ZO goed relaten met die julie. (Het eten van die lollie; geniaal) (Ik zeg tot nu toe want ik zit nog maar op de helft )

LAAATER

Iets minder quoten mag wel, Willem-Jan

Aardige film, beetje traag, mooie muziek.

3*

Wat een film. Ik gruwel van bijna elke film met Juliette Binoche, verschrikkelijk steriele schoonheid, gewoon niet echt. Deze film sloeg echt alles qua steraliteit. Zelfs als ze er als een wrak moet uitzien, presteert Binoche er nog prachtig uit te zien. Zwakste schakel van de trilogie. ( mijn favoriet is Blanc )

Kon me nergens raken en werd nergens meegevoerd.

Beeldschone film die je eenzaamheid laat zien en voelen. De tragische kant ervan, het alleen zijn en de ontdekking dat je niemand werkelijk kent, maar ook de vrijheid en de rust van het op jezelf teruggeworpen zijn.

De scene waarin Binoche haar minnaar voor 1 nacht een kopje koffie geeft vind ik onvergetelijk. Ze legt uit dat ze maar gewoon een mens is, en dat hij haar moet vergeten.

Erg mooi hoe eenzaamheid en het besef van gevoelloosheid wordt weergegeven. De vrouw die na de dood van haar man en kind het bed induikt met een andere man, om zo enig gevoel in haar leven te brengen (althans, volgens mijn opvatting) . Toch wist de film mij niet echt te raken. De film was qua kleurgebruik erg mooi, elke keer de blauwe tinten, maar dat werd soms wel iets te overdadig gebruikt.

Bij een film als La Stanza del Figlio had ik wel een brok in me keel, wat hier niet 'lukte'. Vergelijking is natuurlijk niet echt van toepassing, omdat beide films anders naar het overlijden kijken. Maar bij dit soort films vind ik het heel belangrijk dat ze me echt diep raken. De film blijft afstandelijk en haast gevoelloos. Misschien is dit wel de bedoeling van de maker om de lamheid van Julie weer te geven. In dat geval is het wel goed gelukt Ik blijf nu toch nog even op 3,5* hangen.

De vergelijking met La Stanza del Figlio kwam ook meteen bij mij op tijdens het kijken. Ik vind ze allebei ongeveer wel even mooi. 4*

Waaaaah... 5 sterren, geen twijfel, meesterwerkje!!

Ik kreeg van La Stanza del Figlio juist net geen brok in mijn keel (zeker een sterke film hoor) en bij deze film kippenvel...en wat een oog voor details, dat suikerklontje met die koffie was echt te mooi

Aardige film. Het prachtige blauwe contrast, het oog voor detail die Kiezlowski hier tentoonstelt en prachtige muziek. Er waren ook wel wat aangename scenes. Julie die de petitie niet tekent en geen vooroordelen heeft over de 'Prostituee' en de band die ontstaat tussen de twee en de band die ontstaat tussen Julie en de minnares van haar man is mooi om te zien maar helaas wist Bleu mij emotioneel niet aan te grijpen en dat is wel wat ik verwacht bij dit soort films, doe je dat niet dan scoor je niet hoog.

Misschien is dit een film die je per kijkbeurt meer gaat waarderen, de tijd zal het uitwijzen maar ik betwijfel of ik de volgende keer wel emotioneel aangegrepen zal worden. 3,5*.

Ik zie dat ik bij mijn favoriete flim aller tijde nooit echt een review heb achtergelaten dus hier komt hij aan zo goed mogelijk aangezien ik hem al tijd geleden heb gezien, maar ik ben hem geen moment vergeten:

Wat een film, wat een detail, wat een hoofdpersonage. Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Binoche is briljant en dan nog uitvergroot, bril-fucking-jant ofzo of hoe je dat ook mag doen. In ieder geval je begrijp het punt wel, zij draagt namelijk leed zoals iemand dat in het echt zou kunnen doen. Wat kan ik me identificeren aan die vrouw!

Het begint al bij de begin scene met het gevoel voor detail, en natuurlijk het suikerklontje , het niet tekenen van de petitie, de kat en muis het maakt de persoon Julie helemaal af.

Wat ik nog wel het mooiste vond aan de film is de zwembadscenes, om frustratie kwijt te kunnen gaat Julie s'nachts (wanneer het zwembad blauw nog mooier en donkerder blauw is) zwemmen in een bijna helemaal blauw zwembad, de lievelingskleur van haar overleden dochtertje .... en dan rode strepen in het zwembad ... wat een oog voor detail wat een mooie scene! .

En zo kan ik nog wel doorgaan over deze film, maar deze film heeft mij emotioneel zeer geroerd!

Eindelijk

Erg leuke extra's op de DVD, die nu voor een leuke prijs te halen is.

Het commentaar van o.a Juliette Binoche heeft 'm voor mij alleen maar beter gemaakt.

Ik denk dat ik deze film de eerste keer zien niet goed genoeg kon inschatten.

Waarschijnlijk gekeken in een tijd waarin ik te veel hele goed films keek.

na bijna 40 uur wakker te zijn, kon ik het toch nog opbrengen om Bleu (de box arriveerde vanmiddag) aan te zetten.

Geen spijt: geen moment hadden mijn moeie ogen de behoefte om dicht te vallen.

Nu ga ik een lange nacht slapen over een groot dilemma: morgen beginnen met Rouge, of toch Bleu nog eens herzien?

eerst blanc kijken lijkt me logischer...

je hebt gelijk, laat ik dat dan maar gaan doen...

In Rouge komen de verhalen een beetje bij elkaar, kijk die als laatste als het kan. Mooie boxset inderdaad heb hem ook thuis.

Ietwat teleurgesteld.

't Is een aardige film, maar een zijn een aantal zaken die mij duidelijk stoorden. Allereerst vond ik het concept erg erg matig uitgewerkt. Je noemt een film niet "Blue" om dan hier en daar wat spaars de kleur uit te lichten. Ja, er zitten enkele stevige blauwe shots in, maar dan gaat Kieslowski rustig voort met zijn drama, en vergeet hij weer hoe hij z'n film genoemd weer. Komt er weer even een zwembad, en dan weer een tijdje niks ... etc etc. Doe het goed, of doe het niet, maar dit vond ik maar halfbakken.

Ten tweede is er de muziek, die gewoon te dramatisch aandeed. Geen greintje subtiliteit, wat ik apprecieer in een drama, maar zware "kijk dramatisch, waah" muziek. Was niet nodig.

En ten derde Binoche die mij niet helemaal weet te overtuigen. Ik krijg de indruk dat de film draait rond de pijn van het verlies van haar man en kind, maar zie het niet. Er zijn zelfs een aantal scenes die mij sterk doen twijfelen aan de liefde voor haar man. Ze krijgt te horen dat haar man dood is, en is emotieloos. Twee seconden later hoort ze dat haar dochter dood is, en ze begint te huilen. Wat later ziet ze de begrafenis van haar man en dochter, streelt de doodskist van haar dochter, en haar man krijgt weer geen aandacht. Ook het feit dat hij een maitresse gehad heeft doet haar blijkbaar niet zoveel. Binoche speelt een getergde vrouw, maar voor mij is de link met de gebeurtenissen en haar verdriet ver zoek. Ook wanneer later in de film beweerd wordt dat ze goed en barmhartig wil zijn, dacht ik bij mezelf "ik hoop dat dat niet uit de film moest blijken". Binoche zet voor mij een erg cynische harde vrouw neer, en ik denk niet dat dat helemaal de bedoeling was in deze film.

Verder wel een paar mooie dingen gezien. Net als in de eerste Dekalog opent de film erg mooi. De scene in de tunnel behoort makkelijk tot de mooiste van de hele film. Beetje jammer dat daar geen echt vervolg op komt dus. Verder ook een aangenaam drama, maar overdreven dramatisch en weinig subtiel in het proberen overbrengen van emoties, waardoor het gedeeltelijk faalt. Toch 3*, verwachtte er wat meer van.

Wat je over de titel zegt vind ik eigenlijk maar raar. Ik bedoel had Kieslowski er een of andere blauwe lelijke filter overheen moeten gooien? Blauw was de lievelingskleur van haar dochter en dat komt zo overduidelijk in de film naar voren.
Blauw komt ook nog eens overeen, samen met de namen van de andere trilogie kleuren met franse vlag en daarmee met de 3 franse o zo bekende waarden die in de films naar voren komen. Nee, de titel past er heel goed bij, en al is niet hele tijd het beeld blauw, dat valt een film niet aan te rekenen, als je zo naar titels kijkt vind je bij elke film wel wat.
Kijk bijvoorbeeld naar een film als Dolls (welke ik de titel helemaal niet aanreken en een briljante film is), al is het geinspireerd op een poppentheater, de poppen zelf komen weinig in de film voor, daar hadden ze ook niet een of ander team america van moeten maken. Nee sorry, maar het argument van de titel vind ik echt alles behalve overtuigend.

Muziek is een thema van de film en kwam er gewoon mooi in voor aangezien haar man componist was, je kan deze film alles behalve beschouwen als een film die emoties opwekt door er een overdramatisch muziekje overheen te gooien, sterker nog ik zou ook geemotioneerd zijn van de film (misschien wel net zo) zondeer de muziek.

Emoties komen dus per persoon verschillend over, en jammer dat je je er niet in kan inleven, ik nou net wel en ik kan dat verder ook weinig verdedigen, omdat het dan een nietes welles spelletje word dat eeuwig doorgaat.
Maar zo heb ik het ervaren:
Over haar man, geloof me , ze hield van hem en ook de emoties zijn zo levensecht voor mij. Maar dat kan per persoon verschillend overkomen al heb ik van een aantal mensen gehoord (en zo werkte het ook voor mij) dat ze na een overlijdensgeval vooral zich heel goed kunnen inleven in haar. Maar dat kan per persoon natuurlijk verschillen. En als er iets niet kwijt is is het voor mij wel de link met haar verdriet, alles wat ze doet staat er zelfs in het teken van.

't Is eigenlijk grappig dat je het zo stelt, want zo komt de film net wel over. Het kleurgebruik tijdens bijvoorbeeld de zwemscenes is net zo kitscherig, en vormt een veel te groot contrast met de rest. 't Is niet zo dat ik bij elke film verwacht dat er een nauw verband is met de titel, maar als je een trilogie maakt genaamd "Bleu, Blanc, Rouge" ... sorry, maar dan verwacht en verlang ik meer dan een verwijzing naar de Franse idealen. Iets wat Kieslowski trouwens ook duidelijk poogt te doen. De kleur blauw is vaak nadrukkelijk aanwezig, alleen erg fragmentarisch, weinig subtiel, en niet altijd even mooi. Er zit een duidelijk concept achter, en dat had beter uitgewerkt gemoeten. Er moet geen eenvoudig kleurenfiltertje over, maar er zijn genoeg originele en creatieve manier om kleuren te laten overheersen.

Wat de muziek waarschijnlijk zelfs bijna overbodig maakt, niet ? Eén of ander wijs man heeft ooit gezegd dat een kunstwerk af is wanneer er enkel de essentiële zaken overblijven. Ik stoor me niet aan de hoeveelheid muziek of het gebruik, wel aan de toon en de emotie van de muziek. Mijns inziens te zwaar en te overdreven. Te duidelijk de richting wijzend, terwijl ik in een drama veel liever mijn eigen interpretaties leg.

En alles staat inderdaad in teken van haar verdriet, ik geloofde alleen niet in haar verdriet. De hele film handelt ze naar mijn gevoel naar een drogreden, wat uiteraard voor mij veel emotie uit de film wegneemt. 't Is jammer, ik kon er alleen emotioneel niet zoveel mee.

Ahja, nja over de titel blijf ik bij mijn standpunt. Je kan zo bij elke film wel wat verzinnen, en ik vond hem wel goed uitgewerkt en zowel de kleur blauw als de 3 franse idealen komen er in naar voren, je zegt zelf misschien wel te sterk naar voren (oke, kan, maar wat verwacht je dan meer in zon trilogie als je het zo noemt). Ik weet niet wat je er precies meer van verwacht en zo kan ik bij elke film wel wat vinden over een titel denk ik.

Het maakt de muziek niet overbodig. Muziek maakte de film aangenamer en de film af voor mij. De muziek komt natuurlijk vooral later in de film sterk naar voren ivm het componeren. En alhoewel ik de muziek erg mooi en zelfs toepasselijk vind, wil echter niet zeggen dat ik zonder muziek niet in haar zou inleven, maar dit verschilt natuurlijk per persoon. Dus voor mij was het niet overdramatisch en kwam het ook niet zo over, maar de muziek was mede een thema en voor mij goed uitgewerkt. Zo componeerde ze haar muziek en ik vond het mooi, maar zoals gezegd, zelfs zonder de muziek die ik prachtig vond zou ik me kunnen inleven.
De film heeft juis door het oog aan detail zoveel te bieden en zelfs meer dan de essensiele zaken, maar zelfs de details maken de persoon Julie af en zijn dus verbonden aan de essensiele zaak hoe mooi het gefilmd is in de auto bijvoorbeeld, het suikerklontje, de "humor" van het kat en muis zaakje voor mij is de film van top tot teen verzorgt.

Uiteindelijk is het vooral gewoon jammer dat je je niet in de hoofdpersoon kan inleven want dan val je natuurlijk over een film als deze. Maar daar kan ik verder wel over discussieren maar dat heeft weinig nut. Emoties zijn niet logisch, of wiskundig af te breken, zodat een iemand op een gelijk uitkomt dus dat eindigt mijns inziens altijd in een nietes welles spelletje.

Zal het dan nog even verduidelijken, want uiteindelijk ligt daar alle essentie van mijn kritiek

Net zoals je je wel kan vinden in persoonlijk inlevingsvermogen, zou je dat ook in de filmvisie van een ander moeten kunnen doen. Met alle begrip voor jou visie, die waarschijnlijk (gezien ons korte gesprek van gisteren) wat meer op het verhaal ligt, maar ik kijk films vanuit een sterk audiovisueel standpunt. Stel je voor dat het eerste deel uit een fictieve trilogie "Cities of Italy : Rome" heet, en meer dan de halve film zich afspeelt in New York, om maar wat te zeggen. Als je als "fan van de Italiaanse cultuur" naar zo'n film gaat kijken, verwacht je toch minstens dat de film rond Rome gebouwd is.

Wanneer Kieslowski een trilogie maakt "Trois Couleurs", schept hij een concept waar elke film gerepresenteerd wordt door een kleur. Nu, ik, als audiovisueel ingestelde mens heb daar mijn verwachtingen bij. Ik vind het een sterk, leuk concept, met erg veel potentieel. De volgende regisseur die hetzelfde probeert zal ongetwijfeld met deze trilogie vergeleken worden, een aantal mensen gaan ongetwijfeld rip-off roepen etc etc, dus verwacht ik dat het goed gedaan wordt. In dat opzicht was ik gewoon erg teleurgesteld in de film. Audiovisueel was het helemaal niet af vond ik, zelfs pover uitgewerkt.

Wat de muziek betreft, ik ben het helemaal met je eens dat het als thema in de film erg mooi uitgewerkt is, ik kan mij alleen niet vinden in de muziek die gebruikt werd. 't Is een verhaal dat op niks gebaseerd is, dus Kieslowski is vrij om eender welke muziek te gebruiken. Dat hij net zulke emotioneel geladen muziek kiest, vind ik jammer.

Maar zoals vaak komt veel van mijn kritiek uit het ontbreken van voor mij voldoening gevende audiovisuele elementen. Ik kan bij een film wel zeggen dat de symboliek er te dik op ligt, maar dat is bij een Dolls evenzeer een geval. Ik merk bij mezelf vaak dat wanneer alles audiovisueel naar mijn wensen afgewerkt is, de emotie vanzelf komt, en de rest van weinig belang blijkt. Is die afwerking niet aanwezig, ga ik naar andere elementen kijken, en op dat gebied ben ik heel wat moeilijker tevreden te stellen, en komen er al snel irritaties naar boven.

Hopelijk is het zo wat duidelijker

Het is in ieder geval geen geval van "overdaad schaadt" Als ik het me goed herinner vond ik het juist wel goed dat de kleur blauw sporadisch benadrukt werd. Aan de andere kant kan ik me wel voorstellen dat je denkt dat het beter kan, bijv. zoals in amellie rood en groen steeds terugkomen.

Ben benieuwd wat je van Rouge vindt...ik geloof dat daar de kleur rood steeds erg mooi en ook vaker naar voren komt.

Uhm .. oke, dat probeerde ik dus te doen, maar het lukte niet helemaal, net zoals je dat weleens hebt met persoonlijk inlevingsvermogen.

Ach, misschien wel blind voor de liefde van mijn karakter vind ik dat het visueel prachtig is afgewerkt. Juist door het scherpe contrast misschien tussen de blauwe scenes (heb ik absoluut niet als storend ervaren) kwam het voor mij op die momenten extra mooi over.

En ja de titel. Daar heb ik alles over gezegd wat ik kwijt wil. Als je het audiovisueel minder vind kan ik me wel wat voorstellen dat je het tegenvallend uitgewerkt vind. Maar niet dat hij het niet geprobeerd heeft goed uit te werken. De vergelijking van een film die Rome heeft en in Parijs afspeeld gaat wat mij betrefd dan ook niet op, vooral aangezien de lievelingskleur van de dochter ook nog blauw was en zo duidelijk naar voren komt naast de Franse vlag kleuren en de 3 bijbehorende waarden. Maar als je het visuele aspect niet zo bijzonder vond kan het concept wellicht tegenvallen al vind ik het prachtig en kan ik eeuwig naar de film blijven kijken en moet ik hem ook eindelijk weer eens herzien.

Al begrijp ik het eerste deel van het comment van Da Jando hierboven niet helemaal (zie de vergelijking niet tussen de kleurentoepassing in Amelie (ook goed, maar hele andere doeleindes en manier die niet te vergelijken is toch?) en zie de link ook niet helemaal tussen overdaad bij Blue en het dan wel goed zijn van meer naar voren komen van rood in Rouge, het zal wel in de manier van brengen zitten dat je het ook een te hoog contrast vind wat ik gelukkig niet ervaren heb dus?), maar ik denk ook dat Rouge je in ieder geval ook beter zal bevallen dan.

Er zat een foutje in m'n eerste zin, moest "geen geval" voor Ik noem Amelie als voorbeeld waarbij kleuren heel subtiel en creatief steeds terugkomen. Denk dat dat is wat onderhond bedoeld, zeker bij een film die Bleu heet. Kan me dat wel voorstellen.

Maar ik kan er verder weinig over zeggen, het is weer 2 jaar geleden dat ik de films heb gezien.

Oke begrepen Da Jando. Het is anders kleurgebruik ja.Subtiel en creatief tegen nadrukkelijk aanwezig en ook zeker creatief (heel de film barst van de creativiteit overigens).

Ik denk dat je gelijk hebt met wat Onderhond bedoeld

Het klonk ook wat te beschuldigend van mijn kant . Ik bedoelde vooral dat je het inlevingsvermogen van een persoon in een personage al goed in perspectief zette. Alleen geldt dat dus ook voor visies op film, al helemaal op het visuele .