Trois Couleurs: Bleu (1993)

Ik kan me er wel iets bij de kritiek voorstellen dat het geforceerd overkomt om telkens blauwe tinten in scenes te gebruiken. Overigens vond ik het zelf juist vaak erg gaaf en mooi.

Een blauw zwembad is blauw ja, maar om het nou meteen zo nadrukkelijk blauw te maken, vond ik erg jammer. Bovendien vind ik ook wat Vinokourov zei, het komt een beetje geforceerd overkomen dat er telkens blauw dingen terug komen.

Het leek nu een beetje alsof Kieslowski soms even snel wat blauws erdoor heen gooide om aan te geven dat hij de titel niet uit het oog verliest

Da's een artistieke keuze die te begrijpen is. Juist bij dit drieluik (naar de kleuren van de Franse vlag) vind ik dit gepast.

Maar toch ook wel te begrijpen dat het als kritiekpunt genoemd kan worden?

"Het eerste deel van Kieslowski's trilogie naar de kleuren van de Franse vlag en de leuzen van de Franse revolutie buigt zich over het thema vrijheid." Dit gegeven belooft een diepgaande analyse van Frankrijk, natuurlijk met de cinematografische finesse die door menig cinefiel verkondigt wordt.

Laat mij beginnen met de cinefiel te bevestigen: Kieslowski's kleurenspel met blauw is geslaagd, doch weinig gelaagd (immers, de eenvoud primeert). Ook wat betreft de gehele enscènering bewijst hij zijn vakkenis (zeker in het begin van de film!), doch onderscheidt hij zich slechts zelden van de massa andere goeie regisseurs. Zelfs de montage - met de muzikale "black-outs" - wist mij met zijn vrij unieke vondst niet van mijn sokken te blazen.

De reden hiervoor is vrij logisch: het verhaal schiet gewoon te kort. In 'Trois Coueurs: Bleu' zien we een verwarde vrouw, op zoek naar iets dat door Kieslowski gedefineerd wordt als "vrijheid". Dat je haar als kijker volgt in haar alledaagse bezigheden levert dan ook niet bijster veel interessante situaties op, en op het overgeromatinseerde einde verliest Kieslowski zijn voeling met de kunstena(a)r(es) een beetje: de manier waarop hij inspiratie als iets vluchtig (> componist werkt naar een climax toe zonder die geschreven te hebben?) op het doek tovert strookt niet met de werkelijkheid, en wie zou dat beter moeten weten dan Kieslowski zelf?

Om volledig eerlijk te zijn liet 'Trois Couleurs: Bleu' mij op alle gebied op m'n honger. En al doet Kieslowski hier en daar al iets wonderlijk ontstaan, van 'Rouge' heb ik toch véél hogere verwachtingen.

(Magere) 3*

Een film-drieluik waarin steeds één van de drie kleuren van de Franse vlag centraal staat, verwijten dat die kleur met nadruk gebruikt wordt. Dat is net zo iets als een komedie verwijten dat er humor in zit, of een thriller verwijten dat het erg spannend is. Het kan wel, maar of het ook hout snijdt is een tweede.

Toch vind ik het een redelijk logisch verwijt. Vooral dat omdat (zoals eerder gezegd) de toevoeging van de kleur vaak geforceerd overkomt. Het is niet zo dat de film volledig in de kleuren ondergedompeld worden. Enkel bij scenes zoals in het zwembad komt het sterk naar voren en wordt dan meteen ook zo hard geaccentueerd dat het de kleurloze stukjes lijkt goed te willen maken.

De films stralen hun kleur jammer genoeg niet echt uit. Enkel met pieken wordt een kleur naar voren geschoven. Had Kieslowski toch echt veel meer mee kunnen doen.

De muziek was echt groots, het verhaal vele minder.

De beste de trilogie blijft nog steeds Blanc voor mij, met 3 sterren.

Gevolgd door Rouge met 2.5*.

Deze vond ik de slechtste 2.0*, de eindscène wist me wel te vatten, heel mooi gedaan.

Na een poos geleden "Blanc" gezien te hebben werd het wel eens tijd om het eerste deel uit Kieslowski's trilogie te kijken. Omdat zijn film over egalité mij prima beviel waren de verwachtingen met betrekking tot zijn liberté vrij hoog. Hoewel deze termen natuurlijk zeer vrij interpreteerbaar zijn. Voor de symboliek die schuil gaat in zijn films geldt hetzelfde. Dat is overigens geen negatief punt, het is fijn als films zodoende een diepere bodem krijgen, het maakt herziening natuurlijk ook aangena(a)m(er).

Helaas kon "Bleu" lang niet zo bekoren als diens opvolger. Vooral het doen en laten, het hebben en houwen van Juliet Binoche was nogal.... saai. Laat daar de film nou mee gevuld zijn. Ze acteert wel aardig, dat was het zeker niet, maar er gebeurt zo weinig met haar. Natuurlijk zijn veel mensen het hier niet mee eens: hoog emotioneel gehalte, eenzaamheid in het zwembad, enz... maar het raakte me niet.

Wat overblijft is een aardige art direction die de filmtitel leuk weerspiegelt en een ingenieus geïmplementeerde soundtrack. Het valt me op dat Kieslowski zeer secuur te werk gaat met betrekking tot zijn kaderstelling en mise-en-scene. "Blue" is daarom visueel een stuk beter dan inhoudelijk. De muziek is ontoepasselijk bombastisch, maar sluit wel aan op het verwerkingsproces van Binoche. De goede punten afwegend tegen de slechte kom ik uit op een 2,5. Wellicht dat herziening een openbaring is. Wellicht ook niet. Eerst Rouge maar eens zien. Dan Bialy. Dan pas weer Bleu.

2,5*

bij godsdienst zien we dit jaar vier films van Kieslowski. het drieluik en dan La double vie de Véronique... Na eerst la double vie gezien te hebben, waren mijn verwachtingen best hoog gespannen.

bleu vond ik tot nu toe net iets miinder maar we moeten de blanc en rouge dan ook nog wel zien ... ik zie er in ieder geval erg naar uit. het is eens iets anders dan al die amerikaanse blockbusters.

de symboliek kan je inderdaad misschien geforceerd noemen, maar dat is net het mooie aan de films van Kieslowski, niets gebeurt er zomaar...

4.5*

Prachtig ingetogen film met een verhaal dat goed gedoseerd verteld wordt. Dit tweede punt zorgt ervoor dat de emoties gedurende de film niet opgedrongen worden.

De cinematografie valt direct op; zoals Prudh al aanhaalt zijn de kaders erg sterk en zijn er vele prachtige camerabewegingen (bijv. een waarbij je Binoche een trap op hoort lopen, in beeld verschijnt, de camera haar traag volgt, en ze langzaam weer uit het kader verdwijnt).

Het mysterieuze, ongrijpbare dat Binoche over zich heen heeft, deed echter wel enigszins afbraak aan de sympathie voor het hoofdpersonage. Écht intrigeren of 'raken' deed ze me dan ook niet.

Dit was een dikke tegenvaller voor mij, toch wel. Ik begon met goed gemoed aan mijn trois couleurs-marathon, maar na deze had ik toch wel minder zin om de twee anderen nog te kijken. Alleszins zeker de minste van de drie.

Julliette Binoche vond ik zeker niet geweldig acteren, en over het algemeen saai en ook wat ze meemaakte was niet echt boeiend. De film kabbelde maar wat voort, maar kon op geen enkel moment me boeien. Ik heb zelden zoveel naar de tijd gekeken op mijn dvd-speler en het is dan al maar een magere 94 minuten lang.

2.5* voor deze. Had meer ingezeten.

Mijn eerste Krzysztof Kieślowski na Dekalog 1 t/m 5. Gek is dat ik zaterdag tijdens het kijken van de film enorm onder de indruk was, maar dat ik nu al niet meer weet waarom??? Maar op dàt moment werd ik zeker geraakt door deze film!

Kieślowski heeft in ieder geval een karakteristieke eigen stijl, die mij gewoon aanspreekt!

Een prachtige Julliette Binoche hier, wat een prachtige vrouw is dat toch!!!! In die ogen kan je verzuipen.....

Het kleurgebruik vond ik juist erg mooi, waarom zou dit storend zijn???

Nu nog Blanc en Rouge.....

Het argument dat de kleur blauw slechts sporadisch of met pieken gebruikt wordt is invalide; alleen al vanwege het feit dat vrijwel continue filters met blauwtinten worden gebruikt. Hiernaast zijn in vrijwel iedere scene sporen van blauw te vinden.

In het geval dat het argument wel valide zou zijn; waarom is het gewenst dat de film niet slechts met pieken blauwe tinten laat zien?

Het argument dat de kleur blauw op bepaalde momenten sterk naar voren komt en daarmee andere ''kleurlozere stukken'' goed probeert te maken is invalide; nergens valt uit af te leiden dat 'er iets goedgemaakt' zou moeten worden. Pure projectie.

Het argument dat het kleurenspel weinig gelaagd is, omdat de eenvoud primeert is invalide; eenvoud sluit gelaagdheid niet uit en daarnaast is er geen sprake van eenvoud. Gelaagdheid wordt aangebracht door ''het kleurenspel'' te koppelen aan inhoud. (Blauw wordt gebruikt om een sfeer van melancholie, eenzaamheid en verdriet te creëren en om de aandacht te vestigen op de emotionele associaties die in Julie's geest worden opgeroepen). Met name de zwembadscenes zijn interessant met betrekking tot de gelaagdheid van het kleurenspel, ik citeer:

''The several scenes in the swimming-pool are some of the most powerful moments in the film, "there's aching dimension in the bluish swimming-pool water she regularly immerses herself in" (Howe), and it is especially evident in the shot following Julie's recollection of her husband's last words. In this scene Kieslowski implements an interesting use of light and shadow. The shot begins in the water, Julie's entire body is submerged, and the only color visible in the frame is blue: the water is blue, her body is blue, the surrounding walls are blue, and even the shower door is blue. The camera pans as she moves from one side of the pool to the other. Then, as Julie lifts herself out of the water, a reddish ray of light covers the upper half of her body, while everything else seems to be hidden behind a blue-tinted shadow; it is as if the essence of life itself is shining its hopeful light on her. But she can not handle it; she is not yet ready for liberty. Slowly she lowers her body back into the water, returning once again into the atmosphere of the oppressive blue until she is completely submerged in the pool, her grief now as clear as the bluish water surrounding her.''

Dit is een film over verlies en over bevrijding van het verleden. Het is de beschrijving van een mentale staat met uitgesproken veel oog voor detail.

Een film die langzaam opgang komt en zijn verhaal heel rustig in beeld brengt.. wat het daardoor wat moeilijker maakt voor de kijker helemaal in het verhaal te raken..

Maar al met al vond ik deze film zeker het bekijken waard.. vond het kleuren gebruik niet geforceerd.. en nergens irritant worden.. de film heeft velen mooie details die ik niet allemaal in 1 oog opslag gezien heb.. maar door moviemeter toch te weten ben gekomen.. zat te denken aan 3 sterren.. maar door het hoge acteer niveau van onderandere Juliette Binoche geef ik deze film een halfje meer.. toch een film die gezien mag worden!.

Nu nog Blanc & Rouge

Kon mij niet echt bekoren. Af en toe wordt er op het gebied van visuele pracht een tipje van de sluier opgelicht, maar veel meer shots zijn slechts gewoontjes. De kleur blauw had wat mij betreft nog wat constanter gebruikt mogen worden. Verder kwam de film te fragmentarisch op me over en ik had het idee dat de bijpersonages er met de haren bijgesleept werden. Ze worden geen moment interessant en Julie wordt er ook niet rijker van. Bepaalde scènes zijn leuk en de zoektocht naar vrijheid wordt fijn gebracht, maar van een erg boeiende film kan ik helaas niet spreken.

1.5*

Nog nooit een film gezien waarbij de kleur blauw zo overheersend was als in deze film. De film mag dan wel die titel dragen, maar zo erg had ik het niet verwacht. Je ziet Juliette Binoche op straat altijd met een blauwe spijkerbroek, het blauw in het zwembad spreekt natuurlijk wel vanzelf hoewel het toch behoorlijk extreem is, minder vanzelfsprekend is dat 's avonds als iemand in elkaar geschopt wordt ook het blauw sterk overheerst. Ik zie deze film daarom ook puur als kunst. Kunst waarvoor je wel in de stemming moet zijn, want makkelijk verteerbaar zijn de films van Kieslovski nu eenmaal niet. Zij vereisen geduld van de kijker.

Het verhaal vond ik allemaal wat minder interessant en Juliette Binoche kan voor mij nu eenmaal niet tippen aan Irène Jacob. "Vandaar dat ik Trois Couleurs: Rouge" zonder meer beter vindt. Niettemin vind ik "Trois Couleurs: Bleu" toch ook weer een zeer sterke film van Kieslovski, die helaas veel te vroeg gestorven is. Ik had van hem graag nog meer films gezien.

4,5*

Ik kan niet zeggen dat ik echt onder de indruk was van deze film. Bij vlagen best aardig, maar vaak was de subtiliteit ver te zoeken en was het te 'gewoon'. Vooral storend was die muziek. Zo bombastisch. Ook het gebruik van de kleur blauw, waar de film door velen om geprezen lijkt te worden, vond ik niet echt bijzonder. Het is nogal voor de hand liggend, makkelijk.

Voor mij was dat eigenlijk het enige minpuntje, de bombastische uitvoering van de muziek. De rest is echt schitterend.

Ik ben niet helemaal content met mijn eerste Kieślowski en zijn manier van doen. Vooral in de zin van compositie/mise-en-scène laat de film wat (nou ja geen wensen) maar een onbevredigend gevoel achter. Al maakt dat verder niet echt veel uit, aangezien het inhoudelijk toch redelijk saai is. De symboliek is mij groots gedeelte geglipt. Bij de meeste scènes had ik ook zoiets van ''wtf moet dit nou weer voorstellen'' met als hoogte punt die suikerklontje.

Echt sympathie kon ik overigens niet tonen. Binoche is gewoon een kop en een stem zonder enige innerlijke aanschouwing, althanks, zo kwam het mijn inziens over. De muziek wat écht prachtig. Toch wel mijn klassieke/opera stuk. Zo'n een beetje dubbel gevoel hou ik hier dus van over. Aan de ene kant bij vlagen interessant en aan de andere kant vrij saai en oppervlakkig.

Je opmerking over compositie verbaast me rokkenjager, zelf ervaarde ik dat anders.

Wat het suikerklontje (en andere scènes uit de trilogie) betreft kun je misschien deze filmpjes eens bekijken:

Kieslowski - The Cinema Lesson 1/3

Kieslowski - The Cinema Lesson 2/3

Kieslowski - The Cinema Lesson 3/3

Nu moeten films achteraf niet uitgelegd worden natuurlijk, maar misschien is het toch interessant.

Mijn ervaring bewandelde zo'n beetje tussen interessantdoenerij en kitsch daarover.

Kieślowski's toelichting over het suikerklontje (die evenzo in dvd's extra's te vinden is) beaamt eigenlijk in feite de confirmatie dat de symboliek echt te ver gezocht is.

Hij geef bijvoorbeeld aan dat ze de hele dag hebben gezocht naar een suikerklontje die in 4 seconden zou volzuigen ipv 8 seconden. IK had echt zoiets van ''dit ga je toch niet menen''. Nou heb ik absoluut niets tegen symbolisme, sterker nog, ik kan ze altijd appreciëren. Dit was toch echter groots gedeelte een afbreuk.

Dat heeft volgens mij weinig met symboliek te maken. Ik heb dat fragment ook gezien maar Kieslowski wilde gewoon niet dat dat shot te lang of te kort duurde. Een stilistische keuze dus.

Mij ontgaat wat zo stilistisch aan is.

IK zou het niet zozeer jeremiëren als ik 4 seconden langer daarnaar zou moeten kijken.

Het lijkt me dat de duur van een shot, zeker wanneer deze niet bijdraagt aan de plotontwikkeling, een stilistische keuze is.

Een drieluik gebaseerd op de Franse kleuren en vrijheden van de revolutie. Bijzonder. Ik moet zeggen dat het voor veel mensen onduidelijk zal zijn wat dan precies die gelijkenissen zijn.

Het blauw van de Franse vlag staat dus voor vrijheid. Julie verliest haar man en kinderen en probeert daarna haar vrijheid te 'vieren' door haar spullen te verkopen en alles en iedereen achter zich te laten. Het is prachtig weergegeven, hoe Julie haar vrijheid probeert te verwerven, maar jammerlijk faalt.

Ze kan eigenlijk geen afscheid nemen, ze kan dus nooit echt vrij zijn, zeker niet als ze d'r man's vriendin ontdekt.

Ook cinematografisch erg mooi denk ik. Mooie opening, aparte shots en de 'muzikale black-outs' zijn mooi. Net als de muziek overigens. De kleur blauw komt redelijk veel voor, maar absoluut niet overdreven.

Mijn eerste uit de reeks. Ik ben érg benieuwd naar de andere twee!

Briljante Juliette Binoche in een prachtige film.

Trois Couleurs: Bleu is toch wel een mooie film en visueel gezien zonder twijfel de beste van de drie. Ook het kleurgebruik was zeer aardig hoewel deze best subtieler en frequenter had mogen worden gebruikt. Een ander pluspunt is de muziek, welke soms iets te bombastisch is, maar desalniettemin uitstekend is. Dat was het eigenlijk. Inhoudelijk is de film zeer pover terwijl de personages, ondanks de best aardige cast, nooit kunnen boeien. Te vaak te leeg te saai. Een dodelijke combinatie.

Ik vraag mij nog steeds af waarom meer mensen dit zeggen... waarmee ik doel op het totaal ontbreken van subtiliteit in de muziek. En daarbij de klemtoon leggende op 'totaal'. Ja, grootse opera klanken keren vaak terug, maar er zijn ook echt wat zeer subtiele momenten. Het bijna niet opvallende gehum van het koor, wat korte rustige piano momenten en fluitstukken.... Om precies te zijn.