Trois Couleurs: Bleu (1993)

het meeste is al gezegd over deze film. en idd erg mooi, zowel qua inhoud als qua uiterlijk. mooiste van de film vond ik die kleine verwijzingen naar vrijheid (en het breken daarmee) in het leven van Julie. de muizenfamilie, de straatmuzikant en de vrouw op haar weg naar de glasbak (hoewel ik die nog niet helemaal weet te plaatsen). dikke 4 sterren.

"In vol verdriet is er geen vrijheid." Dat is zo mooi gedaan. Je ziet het in ieder geval niet als vrijheid. Dat glasbak ding is een serial-thing die dat erg goed duidelijk maakt. Je "ziet" ze niet. Je ziet de wereld niet bewegen. Je zit in een canvas of kluwen van dingen de je niet laten bewegen. Een loden last die je meezeult en je bewustzijn tot een nauw perspectief als een suikerklontje in een kopje suiker vernauwen. Je laat je meegolven in de situaties die het leven meebrengen, en dat meegolven krijgt pas later een beetje kleur als er wat leven bijkomt. Weinig films waarin dit zit.

Die loden blik is zo mooi gedaan. De leegheid hoe ze zich voelt in dat zwembad is briljant, en één van de mooiste filmscène's ooit. Hoe zwem je die nietsvoellerigheid eraf. Om over meegolven te spreken...

En als we dit in het kader van de Franse gebeurtenissen plaatsen is Kieslowski wel erg briljant bezig geweest. (heeft ook maar 1 deel compleet in Frankrijk gesitueerd)

Heb toch een klein beetje gemengde gevoelens na het zien van deel 1 uit Kieslowskies triologie. De film ziet er mooi uit, dat is zeker. Er is veel aandacht voor kleurgebruik, uitkadering en veel details worden heel mooi in beeld gebracht.

Ik vind ook Juliette Binoche goed in het vertolken van haar rol. Ze speelt erg goed als vrouw die alles verloren heeft, haar verleden achter zich wil laten en alle emoties het liefst wil uitbannen omdat dit haar alleen pijn doet. De gemaakte koelheid en de onderdukte gevoelens die zij laat zien zijn een knap stukje acteerwerk.

Maar, Bleu stelde ook op andere punten een beetje teleur. Zo duurde het erg lang voor het verhaal ook maar ergens heen leek te gaan. Er wordt erg veel symbolisme de film in gesmeten. Wat op zich geen probleem hoeft te zijn waren het niet dat ik het hier te nadrukkelijk en weinig subtiel gedaan vindt. Min of meer geldt hetzelfde voor de nogal bombastische klassieke muziek (die niet zou misstaan in bv. een Apocalypse Now maar die ik hier toch wat misplaatst vindt). Het is allemaal te nadrukkelijk aanwezig en leidt alleen maar af van het sterke drama wat nu te veel naar de achtergrond lijkt te worden gedrukt.

Verder ben ik niet zo gelukkig met de stukjes waarin bv. de goedheid van Julie ineens zo nadrukkelijk wordt aangehaald, of waarin de hulp ineens enorm loopt te brullen. De term wordt maar al te graag gebruikt voor grote hollywood-producties maar hier dacht ik toch ook even; "Aj, vals sentiment". Een drama als dit met een actrice als Binoche heeft dat helemaal niet nodig.

Goed, ga bij Bleu voor de 3,5* met name door Binoche en omdat Kieslowski er wel erg zijn best op heeft gedaan het visueel aantrekkelijk te maken voor de kijker. Ben nieuwsgierig naar de rest van de triologie, die ga ik de komende weken zeker ergens bekijken.

dat snap ik niet. het wordt in de eerste 5 minuten al duidelijk (na het auto-ongeluk) waar deze film heen wil.

die muziek (in deze vorm) is natuurlijk wel erg belangrijk.

hmm, vreemd. ik had juist de hele film een gevoel van oprechtheid.

Dat is mischien wel zo maar er zit erg weinig verhaal of iig ontwikkeling in de eerste pak hem beet 3 kwartier. Erg veel symboliek dat weer wel, ontwikkelingen in personages of verhaallijn komen daardoor wat op de achtergrond terrecht. Had het idee dat de film heel lang in dezelfde fase van het verhaal blijft hangen.



Waarom omdat haar man componist van dat stuk was? Moet je dan iedere keer als regisseur die ene bombastische klassieke track gebruiken? Ik vond het soms echt wat te veel aandacht vragen, nergens wordt de muziek subtiel of ingehouden, en dat is jammer.



Zeg ook niet dat de film niet oprecht is, helemaal niet zelfs. Juist daarom vond ik die scenes erg breken met de rest. Alsof ik het als kijker nodig heb dat mij verteld moet worden dat als Julie de zwangere minares van haar overleden man in huis neemt dat zij dan de goedheid zelve is. Nogmaals vond dat erg overbodig en ook weer te veel aandacht vragend voor het drama. Waarom het verhaal zich niet gewoon laten vertellen zoals het is? ipv de aandacht trekken naar bepaalde drama-elementen. Het eerste zou veel mooier zijn geweest imo.

K'ga mee met Fisherking, die zwembad scene blijft echt hangen, de uitdrukking op haar gezicht zegt meer dan woorden, genoten van la Binoche die een prachtprestatie neerzet.

Prachtig gefilmd.......mooi thema. Niet perfect. Ik stoor mij aan een paar dingen:

- het autoongeluk.....als de auto tegen de boom staat (shot), wordt er zichtbaar papieren uitgegooid;

- Het zwemmen in het zwembad. Binoche zwemt horizontale baantjes.......ipv van de verticale banen (lengte zwembad).

- Kinderen die in het zwembad springen na het gesprek waarin de buurvrouw aangeeft de gedoden babyratjes op te ruimen in het appartement van Binoche.......voor mij gevoel wat goedkopen symboliek.

Ik geef de film voor kleur en gevoel een 4. Toch een beetje teleurgesteld.

Waarom hieraan irriteren eigenlijk?

Dat doe ik wel eens. Ik ga meteen een afspraak met de dokter maken.

Zware en emotionele film. Een film die draait om de emoties bij een vrouw. Alles wat in de film gebeurt heeft weer betrekking op de emotie van de vrouw. Het verhaal is hierdoor op een tweede plaats gekomen (wat ik niet erg vond).

Ben benieuwd naar de volgende.

Een prachtige film. Vaak zeer mooie beelden en ditto muziek. Ook het verhaal kon mij zeker boeien. Al werd het soms iets té traag. Er had beste wat meer mogen gebeuren. Verder raakte de film mij op alle vlakken. Ik werd meegevoerd in de stroom van schiterende symboliek, bloedmooie muziek en beelden.

4* voorlopig, want ga hem zeker nog eens bekijken.

vind deze net zo leuk al Rouge..

Zelden zo’n irritante actrice (als Binoche) in een film gezien. Ze verpest de hele film voor mij.

Van een quote gesproken

Wat een prachtfilm. De toon wordt meteen gezet in de zeldzaam mooi gefilmde opening. Sublieme cinematografie en belichting, zo strak, zo divers. De beelden van Julie die Olivier in haar provisorische bed ontvangt zijn bijvoorbeeld ontzettend knap: het contrast tussen de koele, gladde contouren van Julie en de ruwe huid van Olivier die je haast voelt, druipend van leven, kon niet groter zijn.
De plot, die volledig draait om Julie, is mooi. Zoveel betekenisvolle, kleine en subtiele gebeurtenissen, prachtig geobserveerd door de camera. Alleen het gedeelte met de prostituee vond ik wat minder. Misschien zelfs wel overbodig
Trois Couleurs: Bleu zweefde bij mij tussen de 4 en de 4,5 maar de muziek verpest een hoop. Het onvoltooide stuk dat wordt gecomponeerd is echt niet mooi. Met name dat koor, bah. Het einde wordt zodoende redelijk bedorven. Een dikke 4* is wat rest.

Is het iemand al opgevallen dat de enige keer wanneer Binoche lacht het moment is waarop ze hoort wat haar man als laatste zei toen hij door die jongen gevonden werd bij het ongeluk? Erg typerend hoe hoe hoog het slap-in-your-face-gehalte van deze film is.

Hoe dan ook 5 sterren. Wat een meesterwerk.

Heeft iemand enig idee of de andere delen uit de trilogie ook worden uitgezonden op Canvas?

Ja. Dat zag ik in een spotje op Canvas.

Zo dan, m'n eerste Kieslowski, helaas wel een beetje teleurgesteld.

Niet alleen vond ik het concept maar flauw uitgewerkt (de kleur blauw wordt nogal matig gebruikt), maar het was vooral de muziek die flink stoorde. Overdreven, bombastisch en zonder enig gevoel voor subtiliteit. Erg jammer, want daar loopt de film best wat punten mis.

Het drama zit verder wel goed en er zitten een aantal mooie scenes in. Het zwart worden en weer terugkomen van het beeld zodra Julie even wat moet verwerken vond ik best geslaagd, en ook de opening was erg mooi. Helaas weet Kieslowski dat niveau niet de hele film vast de houden.

Kom uiteindelijk op 3* uit, had meer ingezeten.

Nu ik dit meesterwerk van Kieslowski voor de tweede keer zie, merk ik dat ik steeds meer 'symbolische' dingen ontdek die me eerst niet waren opgevallen. Dit is één van de meest zware films die ik tot nu toe heb gezien. Het is ook mijn favoriet van de trilogie. 5*

kon me niet echt boeien. film moet het echt van z'n sfeer & symboliek hebben, en daar kon ik gisterenavond vaak niet mee ingaan. herziening zou er iets kunnen aan veranderen, voorlopig een 2½

Film bevat heel wat mooie beelden. Het verhaal is mooi uitgewerkt maar kon niet altijd evenveel boeien. Het grootste minpunt was natuurlijk de overdramatische muziek. Lekker saai en inspiratieloos. Gewoon erbij gemonteerd om toch maar het (zogenaamde) "intelligent" publiek aan te spreken. Dieptepunt van die muziek was natuurlijk het einde

Ach ja, toch 3.5* want Binoche heeft haar typetje erg goed neergezet...

Yeah right. Als je je een beetje zou verdiepen in de werkwijze van Kieslowski, zal je tot de conclusie komen dat niets 'er gewoon bij gemonteerd' wordt in zijn films. Al helemaal niet als het gaat om een van de grootste sfeerbepalers en tevens een van de centrale onderwerpen in deze film; de muziek. Dat je niet van het soort muziek houdt, à la, maar dit slaat nergens op.

Natuurlijk was de muziek het grootste minpunt.

Natuurlijk was het einde het dieptepunt van die muziek.

Vanzelfsprekend uiteraard.

Of het het dieptepunt van de film is weet ik niet zo gauw meer, maar vond het ook een serieuze domper.

Ook mij kwam het meer over als goedkoop dan zwaar emotioneel. Zie niet in waar deze reacties voor nodig zijn.

Als je je niet wilt irriteren aan de muziek zul je wat anders ontdekken.

Uitgangspunt: Ik geloof het volkslied of zo voor de Europese Unie.

Wat krijgen we, van Preisner, Kermis-achtige tonen, en ontzettend neppe thema's met ongelooflijk irritant gezang. Jullie vinden het (misschien terecht) irritant.

Ik vind het buitengewoon spitsvondig. Past ook zo mooi bij het thema van de zgn Vrijheid.

Juist de muziek brengt deze film voor mij naar een hoger niveau dan de andere Couleurs'.

Tegenvaller dit, had dan ook hoge verwachtingen. Op zich een interessant concept, best wat mooie scènes, prima verhaal, maar ook flink wat minpunten. Ik vond de muziek erg slecht passen en vond het ook een zwaktebod dat Kieslowski de titel van de film erin verwerkte door enkel wat scènes blauw te laten kleuren. Kwam erg amateuristisch over. Zoals ik zei ook wel wat pluspunten aan deze aparte film, maar in haar geheel kon het me allemaal niet heel erg boeien. Ik hou het op 3*

Huh? Wat is dit voor een rare redenering. Blauwe kraaltjes zijn toch blauw. ? Een binnen-zwembad is toch blauw. Wat heeft dat dan met amateuristisch van doen ? Komen er blauwe rattten in voor ? Nee, geloof het niet, dat zou pas "amateuristisch" zijn.

Ik vind het non-kritiek.