Manhattan (1979)

De derde film die ik zie waar Woody zelf een grote rol in heeft, en ook deze film is me weer uiterst goed bevallen!

De sfeer zit er al gelijk lekker in, de rustige beelden bij het intro, klassieke muziek op de achtergrond, en een Woody Allen te woord, een beter begin kan een film van Woody Allen toch bijna niet hebben?

Na het rustige intro komen we gelijk terecht in 1 van de zovele discussies die Woody zoals gewoonlijk heeft, hierbij schept de film ook weer gelijk de sfeer die we gewend zijn van Woody´s films.

De verdere loop van het verhaal gaat ook lekker rustig, en heeft velen boeiende gesprekken en woody-situaties in zich.

Het einde had ook wel iets, al hoe wel ik het niet het beste einde vond, misschien iets te makkelijk? weet niet goed, maar het voelde dubbel zinnig vergeleken met de rest van de film.

Voor nu dus een 4, erg dicht tegen de 4,5 aan.

There must be something wrong with me, because I never had a relationship that lasted longer then the one between Adolf Hitler and Eva Braun.

Ik heb me weer erg vermaakt met de intellectuele grapjes van Woody Allen. En natuurlijk met zijn tragikomische personage dat eigenlijk altijd hetzelfde is, een klucht van zichzelf. Qua drama vond ik vooral de "break-up"-scenes mooi, maar het drama blijft mijns inziens toch van ondergeschikt belang; Manhattan is vooral een komedie op stand. Gewoon fijn om zo'n regisseur erbij te hebben, niet zo'n oorspronkelijk kunstenaar als degenen die hij ophemelt, maar lekker elitair, dat mag ook wel eens.

Ik kan me eigenlijk goed vinden in de recensie van Renske.

In een notendop: constant suf, feminien geleuter over relatieprobleempjes op locatie 1, plotsklaps luide muziek (die me vaak naar de volumeknop doet grijpen) wanneer Allen naar locatie 2 loopt of rijdt, de muziek houdt er even snel mee op als waarmee het gekomen is en het geblaat gaat weer op dezelfde voet verder. Een en ander is 'uiteraard' luchtig gelardeerd met triviale zaken zoals bruin water en lawaaiige buren, waarschijnlijk om de subtiliteit te benadrukken.

Kan natuurlijk leuk zijn, maar het werkt bij Manhattan niet voor mij. Ook het personage van Allen vind ik ronduit vervelend zonder grappig te zijn: een drukgebarend en zelfingenomen mannetje, precies zoals de ex hem omschreef: joodse paranoïa, nihilistische wanhoop en narcisme ten top, brrr.

Dat typetje is natuurlijk ook de bedoeling en de (New Yorkse) zelfspot is duidelijk. Daarom vind ik het wel goed neergezet (hoewel ik me afvraag in hoeverre dit overeenkomt met zijn echte karakter), alleen ik kan er totaal niet om lachen. Nou ja, op een enkele oneliner na. Vind de quotes op papier eigenlijk grappiger dan om het uit zijn mond te horen. Dan zie ik liever Larry David in plaats van deze zelfbevlekking.

Gelukkig maar dat Manhattan er prachtig op staat met enkele fraaie shots en autorij-scenes en dat de belichting mooi is; valt er tenminste nog wat te beleven aan deze veel te opzichtige poging om egocentrisme als één grote grap te brengen.

Ik kan me wel goed vinden in de recensie van Bottleneck. Deconstructing Harry vond ik een leuke film, toen ik 'm een hele tijd geleden zag, maar dit is niet veel aan: in wezen dezelfde film (Allen speelt ook ongeveer hetzelfde typetje), maar dan zonder de leuke humor en originele vondsten. Na drie kwartier begon deze film me behoorlijk tegen te staan.

Heerlijke film en de beste van Woody Allen die ik tot nu toe zag. Het blijft leuk om te zien hoe Allen weer eens een of ander neurotisch personage neerzet, die vele vragen over het leven heeft en vaak ook alles net even wat beter denkt te weten dan de rest. Allen zet alles zo heerlijk neer dat alles ondanks dat het vreemd is zo compleet normaal oogt. Hij heeft in deze film als tweeëndertigjarige een relatie met een minderjarig meisje van zeventien, maar niemand die er moeilijk over doet. Alleen Allen zelf maakt zich er af en toe op een grappige manier druk over. Ook de wisselwerking tussen Allen en Diane Keaton werkt weer erg goed, net zoals het in Annie Hall ook al een leuk duo was.

Maar het absolute hoogtepunt in deze film zijn de dialogen. Niet dat de dialogen in de andere films van Allen slecht zijn, nee absoluut niet, maar hier waren ze af en toe toch wel zo bijzonder scherp of grappig dat ik eigenlijk gedurende de hele film wel met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken. Verder heeft de film een extra dimensie, doordat deze in zwart-wit is gefilmd. De opening en het einde levert prachtige plaatjes op en maakt van Manhattan een zeer uitnodigende en mooie stad.

Prima film dus en de eerste van Allen die ik echt goed vond en die constant een hoog niveau weet vast te houden.

4,0*

‘Manhattan’ is een hilarische film geregisseerd door Woody Allen, met in de hoofdrol Woody Allen. Hoe ingewikkeld liefde is, is het onderwerp van deze met sublieme dialogen en prachtige zwart-witbeelden gevulde film.

Woody Allen is niet enkel een goede regisseur, maar ook een fantastisch acteur. Het personage Isaac wordt door Allen hyperrealistisch neergezet. Er wordt in deze film op een heel natuurlijke manier geacteerd. Niet enkel door Woody Allen maar door de hele cast.

Het grote thema in ‘Manhatten’ is de liefde. Er wordt op een luchtige soapachtige manier verteld over het liefdesleven van Isaac. Liefde is moeilijk, ingewikkeld, onbegrijpelijk, maar toch heel mooi. Het verhaal steunt vooral op de vele filosofische, bijna poëtische dialogen in de film. Deze dialogen zorgen ervoor dat de film lucht en grappig blijft ondanks dat er toch heel wat fout gaat voor de hoofdpersonages.

De bloedmooie zwart-witbeelden maken van deze film een authentieke beleving. Als kijker zie je het New York uit de jaren ’70 op een alternatieve en originele manier tot leven komen.

‘Manhatten’ is een verhaal over de beslommeringen van de liefde gebracht op een sublieme manier door een steengoede cast. (GB)

De eerste niet leuke Woody Allen.

Woody Allen is een bijzonder mannetje en hij maakt ook bijzondere films. Hele typische komedies. Die komedies bevallen me wel, hoewel ik er nog geen ben tegengekomen die echt geweldig zijn. Ik besloot deze drukke week af te sluiten met Manhattan, lekker ontspannen en hopen op een erg hoog cijfer.

Maar dat viel vies tegen. Ik vond Manhattan totaal niet humoristisch. Er zaten wel wat leuke stukjes in (het onconfortabele stuk bij de opera), maar over het algemeen niet grappig. Ook vond ik de verhaallijn niet goed en de drama al helemaal niet werken. Het acteerwerk is aardig, met Allen op kop, maar niet memorabel. Visueel zitten er wat aardige plaatjes tussen, maar over het algemeen niet heel bijzonder.

Jammer, hopen dat Annie Hall leuker is en wat meer weg heeft van Bullets over Broadway en Deconstructing Harry.

1,5*

Ik heb het nooit zo op Allen. Die neurotische typetjes die hij neerzet irriteren me enorm. Met frisse tegenzin ging ik dan ook zitten voor Manhattan, welke ik toch eens wilde bekijken gezien mijn liefde voor N.Y. Maar, ik moet zeggen, het viel me alleszins mee.

Het meesterwerk dat zo velen er in zien is het voor mij niet, een aardig romantisch filmpje met een paar uiterst sfeervolle plaatjes wél.

Wat een pretentieus gezeur van een heel vervelend figuur. Dat maakt Manhattan een hele lange zit, waarin de soms mooie beelden van NY niet tot hun recht komen en de rake grapjes bijna onopgemerkt blijven.

1,5*

Ok filmpje, maar ook niet meer. Misschien moet ik nog een beetje wennen aan de Woody Allen-stijl. Want het minste dat je kan zeggen is dat hij een aparte stijl hanteert

De humor is soms een beetje ver te zoeken, maar al bij al zeker een geslaagd filmpje wat mij betreft

3.5*

Ik heb Woody Allen leren kennen met een wat komischere film: Take the money and run. Al was het cynische daarin al terug te vinden. Manhattan spitst zich helemaal op cynisme en zet een ware Allen-film neer. Of het gebruik van zwart-wit echt veel bijbrengt is misschien de vraag. Anderzijds past het wel bij de film. De humor zit hem vooral subtiel en je moet allert blijven om de grappen te ontdekken. Maar als je alles kan volgen (het zijn nogal wat dialogen/monologen) is de film zeker te genieten en wordt je meegesleept in de zwartgallige kijk van Allen. Prachtig gewoon.

Is deze poster geïnspireerd op Vertigo?

Of is dat niet bij de Golden Gate Bridge?

Ik ben geen USA-kenner verre van zelfs, maar de golden gate bridge is toch niet in New York (waar de op de posterzichtbare scene zich afspeelt)?

Uitstekende film die drama met subtiele humor verweeft. Ik zie dit veel liever dan de 'grappige' films van Allen. Ik hou van de kleine grappige zinnetjes en grapjes die een onderdeel van veel dialogen vormen. Je moet er een beetje op letten en ze ontgaan je soms, maar ze zijn sterk. natuurlijk is de rol van Allen die van een kwezel, een zeur en een hypogonder. Dat kan je tegenstaan.maar hoe hij daaraan gestalte geeft is fraai. Verder weer de mooie beelden van New York.

Met name de dialogen met de 17-jarige Tracy vind ik sterk. Zo'n kind dat van uit haar (wellicht wat naieve) belevingswereld Isaac steeds weer weet te relativeren, wat dan weer mooie scherpe reacties van Isaac uitlokt,die die ontwapenende naieviteit nooit echtmet argumenten weet te pareren. Fraaie dialogen.Maar dat vind ik in bijna al Allen's films dik in orde.

Queensboro Bridge, Manhattan, New York (IMDb: Filming locations for

Manhattan)

Queensboro Bridge - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Ik wist niet dat de scène op de poster in New York was.

Super, die openingsbeelden van Manhattan op de muziek van George Gerswin! Die 'diner' op de hoek, daar ben ik onlangs nog geweest! Prachtig einde ook. Tussen begin en einde zit het ook snor! De beste film van Allen.

.

Vind Manhattan persoonlijk beter dan Annie Hall, het personage van Woody Allen lijkt in deze film beter uitgewerkt te zijn en de film heeft een serieuzere ondertoon en natuurlijk een prachtig realistisch en passend einde!

2de kijk beurt zorgt voor een half sterretje meer, toch wel 1 van de betere van Woody

Nog niet veel films gezien, vermoed ik?

Klopt. Annie Hall mist een coherente toon, vind ik. Het kan precies niet goed kiezen tussen twee stijlen. Soms neemt het de serieuze ondertoon aan van Manhattan, daarna kiest het weer de kant van een onvervalste komedie.

"Why is life worth living?"

Veel nieuwe Woody Allens ontdekt en veel herzien, nu was het meesterlijke Manhattan aan de beurt. En hij flikt het weer; de film is nog veel mooier en beter dan voorheen. Ik ga zelfs zover om dit de beste Woody Allen te noemen, boven Annie Hall of mijn persoonlijke favorieten Vicky Cristina Barcelona en Crimes and Misdemeanors. Nu ben ik enigzins wispelturig als het over mijn favoriete Allen gaat, maar ik denk dat dit 'm toch is; de ultieme Woody Allen.

Het begin. Een jazztrompet die de hoogte ingaat, schitterende zwart-wit beelden van Manhattan/New York. Woody Allen probeert het begin van zijn boek te schrijven. Zijn liefde, zijn humor, zijn kritiek, zijn visie voor de stad en het leven zijn aanwezig. Vervolgens worden we in een restaurant gegooid, en zijn de eindeloze filosfosfische, maatschappelijke en relationele discussies, en een handvol door elkaar lopende relaties. Met dit recept vult het de korte speelduur meer dan noodzakelijk. Dit gaat niet zonder de nodige plotontwikkelingen en persoonlijke ontwikkeling rondom Isaac (Allen). Ik kan niet schrijven wat ik wil zeggen, over hoe prachtig het verhaal verloopt en de personages veranderen en de onderlinge relaties. Om nog maar niet te spreken over die bloedmooie scènes op de bank aan het eind, één van de mooiste scènes in de filmgeschiedenis. Geen woorden doen die scène recht aan. Plus die eindscène, wat een bloedmooi slot. Met deze film ben ik nooit klaar, het blijft genieten van de dialogen en de beelden. Ook zal ik steeds meer snappen en inzien aangezien ik nog zo weinig namen ken die in de film genoemd werden, dus de film kan nog best groeien, en dat terwijl het al zo'n grootse prestatie is.

En laten we vooral niet die heerlijke humor van de man vergeten, en hoe ontzettend rijk het is aan memorabele zinnen. Om er is eentje te noemen: "Nothing worth knowing can be understood with the mind". Al die thema's die langskomen, van maatschappelijk tot persoonlijk, schitterend gewoon. Maar naast dit alles is het ook een eerbetoon, een huldiging van zijn stad - eigenlijk alles wat hij in het begin zegt. De zwart-wit beelden zijn een lust voor het oog en we zien de stad als nooit te voren. Allen's romantieke blik op de stad krijgt hij gewoon op het scherm, puur vakmanschap. Hoogtepunt is natuurlijk de (terecht) veelgenoemde scène bij Brooklyn Bridge. Cast is ook dik in orde; de hoofdrol voor Woody Allen zelf is genieten zoals altijd (hoewel er slechts kleine verschillen tussen zijn personages zijn, is dit toch een van de mooiere rollen). Toen nog vaste tegenspeelster Diane Keaton is ook altijd fijn om te zien, heerlijk die chemie tussen die twee. Ook leuk is de kleine bijrol van Meryl Streep. Zoals altijd is het dan ook nog eens voorzien van schitterende muziek, klassiek en jazz, zoals we van hem gewend zijn.

Woody Allen overtreft zichzelf op filmtechnisch, intellectueel en emotioneel vlak, en de humor is als vanouds. Wat een man, wat een film. Snel in mijn top 10 stoppen (helaas ten koste van een ander (meester)werk van hem).

5,0*

Wel aardig, maar even goed ook best wel eens vermoeiend, al die verwikkelingen.

Wat een bizar lage score voor zo'n meesterwerk. Schitterende personages en een ingenieus plot met de bekende Woody Allen thema's en humor. Anderhalf uur puur genieten.

Leuke film weer van Allen, maar heeft niemand zich zitten opvreten bij de eindeloze komisch bedoelde observaties in de vorm van een vergelijking? Een paar keer is leuk, maar het werd echt vervelend op een gegeven moment.

'Very authorative, like the Pope or the computer in 2001'

'Like an Arab, she spoke'

'I think people should mate for life, like pigeons or Catholics'

'Your self-esteem is like a notch below Kafka's'

enz, enz, enz

Nope.

Nou daar moet je wel echt op gaan letten wil dat irritant worden lijkt me. Is mij namelijk niet eens echt opgevallen. Natuurlijk, dat is Woody Allen style, maar opvreten lijkt me een beetje sterk.

Je vraagt om een antwoord. Dus vooruit dan maar: Nee! Ten eerste vind ik het stuk voor stuk uitermate vermakelijke en spitsvondige one-liners, ten tweede is dat toch niet iets waar je door de hele film heen op gaat letten???????

Na herzien opnieuw uitstekend. Allen in zijn gloriejaren...

Woody's films lijken op de boeken die ik leuk vind. Ik denk eerlijk gezegd ook dat het beter tot zijn recht komt in een boek. Manhattan heeft een prachtig onderwerp en gaat over thema's die mij nauw aan het hart liggen: de kunstwereld, liefde, narcisme, chauvinisme, snobisme (of is dat hetzelfde?). Toch vind ik de intellectuele gesprekken niet altijd even sterk; het scheert er net langsheen. Ook is Woody, dat irritante mannetje, nauwelijks geloofwaardig als rokkenjager, maar hij komt er in het echt kennelijk ook mee weg. Dit is zelf zijn minst favoriete film, en omdat al zijn films op elkaar lijken, ga ik er vanuit dat de andere, uit dezelfde periode althans, me beter bevallen.

Inderdaad, kuk, en de fotografie is ook nooit beter geweest in een Allen film. Dit lijkt me echt een must op Blu-ray!

Ik geloof dat ik dit zijn beste vind. Zeer herkenbaar, geestig en mooie beelden.