Manhattan (1979)

Laten we het er op houden dat je de film niet hebt begrepen.....

In deze film zijn allerhande zaken die zeer eigen zijn aan mensen op zeer treffende wijze in beeld gebracht. Dat dat je niet bevalt, is oke, maar ik denk eerlijk gezegd dat je echt iets ontgaan is.

Ik dacht inderdaad dat films van Woody Allen wel in mn straatje zouden passen, maar aan deze film is werkelijk niets diepzinnigs te ontdekken.

Je mag mij mij uitleggen wat er op treffende wijze in beeld is gebracht kwa menselijk handelen, want ik heb alleen een stel kwasi (gestudeerde) debielen en oppervlakkige niksnutten gezien waar werkelijk geen zinnig woord uit kwam.

Leg me alsjeblieft uit wat ik heb gemist, en nog het liefst met quotes uit de film, want ik kan echt niks geen zinnige chocola van deze film maken............

Wel er vanuit gaande dat je vragen oprecht zijn:

Voor mij geldt dat bij nagenoeg alle Woody Allen films de dialogen altijd bijzonder realistisch zijn, waarmee ik bedoel dat ze als het ware zo uit het ware leven kunnen zijn gegrepen. Ze zijn geloofwaardig, ook.

De problematiek over twijfelen tussen het al dan niet verbreken van relaties, verliefd worden op een ander enz. is naar mijn mening ook iets wat zonder opsmuk en false romantiek wordt gebracht. Dat volwassenen hierin, om jou te citeren, overkomen als 'louter onvolwassenen', klopt ook prima met de werkelijkheid. Dat wordt in films vaak heel anders gedaan,namelijk heel opgeklopt, met overdreven drama, mimiek en wollige teksten.

De personages zijn ook heel menselijk: geen helden of overdreven types, maar gewone, realistische mensen van vlees en bloed. Het zijn geen doorsnee mensen, dat klopt. Het zijn mensen uit de meer erudiete, gestudeerde laag van de bevolking. Dat ze daardoor soms wat verheven lijken te praten over zaken als kunst, past daar prima in. Dat dit wellicht personages zijn waar je zelf niets mee hebt, kan zijn, maar dat doet mijns inziens niets af aan de kwaliteit van de film.

Wow, just wow!

[quote]Driello schreef:

quote]

Driello,

fantastisch antwoord!

Niet meteen schelden, maar een onderbouwde reaktie; zo hoort dat hier te gaan!

We hebben dus allebei feitelijk gelijk, alleen bevallen de types in de film me dus helemaal niet, en als ik kunst zie in een film verwacht ik graag iets meer, maar met jouw uitleg begrijp ik nou wel waarom Allen alles (althans voor mij) nogal oppervlakkig houdt.

Ik heb wel meer fims van Allen gezien, maar er nooit enige diepgang in kunnen vinden, en dat gaat natuurlijk ook niet meer gebeuren, maar als ik nog es een film van m zie ga ik maar es vanuit een andere hoek kijken, en die diepgang ook niet meer zoeken, maar gewoon eens kijken hoe de typen om mekaar heen draaien.

Ik bedoelde alleen echter niet dat ze ''verheven'' over kunst praten, maar juist totaal dom en oppervlakkig....

Das ook een manier van antwoorden dus

Wat de hel moet ik nou toelichten aan een film die steeds over kunst lijkt te gaan, en aan name dropping doet. Het enige wat je daar aan kan toelichten is dat t nooit ergens verder over gaat, maar dat alles hopeloos oppervlakkig blijft.

Ik kan echt geen intelligente zin uit de film gaan aanhalen om daar kommentaar op te geven, omdat ik geen enkele intelligente zin heb gezien.

Ik wil best dixcussies over kunst gaan voeren (graag!), maar daar gáát deze film nou juist helemaal niet over, en moviemeter ook niet.

Ik vond deze film dus een schijn weergeven van mensen die interessant lopen te lullen over kunst en dergelijke, zonder dr ene bal verstand van te hebben.

En Driello (waarom noem je hem een ''opponent''? we vallen mekaar toch niet aan; integendeel) wist heel goed te verwoorden dat dat eigenlijk ook zo was; deze film gaat dus ook helemaal niet over kunst en dat soort zaken, maar over volwassenen die zelf de weg kwijt zijn, en om elkaar heen draaien.

(hellup! ik ga deze film bijna goed vinden en begin m te begrijpen)

Maar 'opponenten' is gedoeld op het feit dat jij de film niets vindt en Driello wel; simpel toch?

Verder jammer dat je er niets aan kan toelichten, dan houdt het een beetje op voor mij.

Kleine toelichting dan;

Als de hoofdpersonen mekaar voor het eerst zien in een gallery hebben Allen en Keaton beslist een ''andere mening'', op het kinderlijke af, over objecten die je niet eens in de film te zien krijgt. Hoe de fuk kan ik me daar dan een mening over vormen?

Allen ligt op een gegeven moment op zn bank, en doet niks anders dan maar namen noemen (bv. de appels van Cezanne) zonder dat daar verder iets uit voort komt.

Maar hoe verwacht je dan van mij een intelligente onderbouwde mening over een film die ik zelf totaal oppervlakkig vind?

Nee; Driello is juist géén opponent (integendeel!); hij opende mij de ogen om eens met een andere blik naar deze film te kijken. Dat je een andere mening hebt maakt je toch geen opponent? Je kan ook trachten mekaar te overtuigen....

En das ook vaak het probleem bij MM; die vijandigheid.

Driello heeft dat heel anders benaderd, en hoewel ik nog steeds geen fan ben van de film, heeft hij me toch een andere kant laten zien, en volgens mij zijn dáár juist de dixcussies, en MM in t bijzonder voor!

Ten overvloede: mijn commentaar is absoluut niet vijandig bedoeld... maar een beetje pittig mag van mij best.

P.s. ik zie dat je bijgesteld hebt van een 3,5* naar 2 sterren; er wás dan toch iets wat je ooit aansprak??

Mensen,

deze film kún je ook gewoon niet aan iedereen voorleggen. Het vraagt nu eenmaal enige (specifieke) levenservaring gekoppeld aan een gezonde dosis cynisme om hem te begrijpen/waarderen; verwacht dit dan ook niet van bijvoorbeeld een twaalfjarige...

Kijk anders gewoon even naar iemands top 10 (indien aanwezig) alvorens een oeverloze discussie te starten over zaken die sowieso niet aangevoeld worden...

Ik vind het overigens één van zijn betere films (hoewel hij helaas ook veel rommel geproduceerd heeft...)

Ik denk dat Allen met dergelijke zaken iets totaal anders wil illustreren dan wat jij graag zou willen zien. Het gaat totaal niet over de kunst voorwerpen, maar over de verbale strijd en het wederzijdse gebrek aan aceptatie van elkaars mening. De discussie in het museum had ook ver iets totaal anders kunnen gaan. Het onderwerp (kunst, in dit geval) is slechts een aanleiding om een discussie (wat kinderachtig, getuige ook het geklaag van Allens personage achteraf) in beeld te brengen. Tegelijkertijd is het een illustratie van het type mensen en de omgeving waarin ze verkeren. Het voegt iets toe aan de karakter-beschrijving van de personages. Gaandeweg, echter, bloeit er tussen de twee strijdende personen iets, wat de discussies minder vinnig maakt. Dat wordt naar mijn mening ontzettend goed en zeer realistisch weergegeven door de sterke dialogen, het goede acteren enz. Daarin schuilt de kracht van deze film en vele van de regisseur).

Tot slot: name dropping vindt hier niet plaats. De vele namen van artiesten worden hier juist gehanteer om punten te maken en elkaar uit de tent te lokken. Wederom op een wellicht kinderachtige, maar ook zeer menselijke en realistische wijze.

Sorry hoor, maar hier ben ik het echt niet mee eens. Het klinkt zelfs aanmatigend. En ik vindt deze discussie ook niet oeverloos.

Nou, aanvankelijk liep de discussie anders inderdaad best leuk, en ik heb dankzij Driello ingezien dat ik met een verkeerde ''insteek''' naar deze film heb gekeken.

Het lijkt bij de post van Wihu61 inderdaad net of ik geen levenservaring heb of niet weet wat cynisme is, en dat is op zich al heel cynisch.......

(Gaat dat om de Spice movie die ik op 10 heb staan, of zit ik er nu naast, maar lees mijn mn recensie daar over maar eens).

Ik heb ingezien dat ik heel andere dingen in deze film wilde zien (ja, sowwie hoor, maar ik ben nou eenmaal een kunstliefhebber, en als de halve film over kunst gaat verwacht ik dus dat daar iets mee gedaan wordt), en dat de film meer gaat over de (onmacht) die de hoofdpersonen met relaties en de wereld hebben, en dat die kunst in de film alleen maar een handgreep is om discussies en relaties in beweging te zetten.

Ik snap nu dus het begin ook; dat eindeloos herschrijven van een totaal waardeloos stukje litereratuur; Allen speelt dus een sukkel die denkt dat ie schrijver is, maar eigenlijk niet kan schrijven.

Volgens mij waren de antwoorden die Driello me gaf nou juist de reden waarom je iets aan MM hebt; niet iets of iemand afbranden, maar een ander overtuigen dat je t ook anders kan zien, of dat je iets over het hoofd hebt gezien.

Ik zal nooit een fan van Allen worden, en ik ga dit natuurlijk nog steeds geen goede film vinden, maar ik ga m toch iets verhogen, tot een bijna voldoende.

Hoezo een oeverloze discussie?

Wat een idioot lage score hier.. Ik verhoog hem zelf naar max score.

Het is dan ook Woody Allen's meesterwerk! Een volboed 5 sterren film.

Ontroerende film.

Een soort serieuzer vervolg op Annie Hall. Het verhaal vind ik ook sterker. Bij Allen lopen dezelfde thema's en motiefjes door meerdere films, waardoor ze een beetje aan elkaar verwant raken. Ben het eens met een eerder bericht hierboven dat allerlei problemen die de mens eigen zijn de revue passeren. Hoewel het expres een beetje aangezet wordt (er gebeuren wel erg veel mentale en morele kwesties in vrij korte tijd), zou in principe alles echt gebeurd kunnen zijn. Het geeft in ieder geval interessant denkvoer.

Heerlijk sfeertje door het zwart/wit en de geweldige dialogen en intrigerende karakters. Hannah and her Sisters blijft mijn favoriete Allen film, maar dit is ook echt weer een pareltje!

Je kunt Manhattan vaker opzetten, net als goede muziek.

Zo moet film zijn.

YouTube - Ederveen & Niterink - Woody Allen Parody (1993)

Nee dit is toch echt een van de mindere van Woody Allen in mijn optiek.

Wat zijn films juist zo leuk maakt is dat je in een - soms - spannend of complex verhaal belandt en tegelijkertijd in allerlei onmogelijke relatie-kwesties terechtkomt; die zijn altijd verstrooiiend en grappig.

In Manhattan gaat het alléén maar over relatie-kwesties, en alles is onmogelijk, en hopeloos. Er zat geen enkel verhaal in, geen spitsvondigheden en nauwelijks humor. Bovendien, omdat de film erg vlak was en voortkabbelde was er geen buitengewone acteerprestatie nodig...

Ik denk dat dit niet alleen een van zijn matigste films is maar ook een van de somberste...

Als fan kom ik eerlijkheidshalve niet verder dan een 2,5

Prachtige film waarin een schrijver verliefd wordt op de vriendin van zijn beste vriend die een verhouding met haar heeft. Absoluut één van de betere relatie-comedies, vol met scherpe, grappige dialogen. Een fijne cast en het zwart-wit camerawerk van Gordon Willis is werkelijk prachtig en laat New York op zijn mooist zien.

Soms vraag ik mezelf na het zien van een film af wat me er ooit toe heeft bewogen om het in huis te halen. Manhattan kan daar zeker ook toe gerekend worden. Hoewel het plot me in al zijn eenvoud wonderbaarlijk genoeg toch nog 90 minuten kon boeien begon ik me naarmate Manhattan vordert steeds meer te irriteren aan het personage van Isaac. Kon hij misschien ook eens één minuut zijn mond houden of ergens eens geen (onzinnig) antwoord op hebben? Het vermoeide me op een gegeven moment behoorlijk. Cinematografisch oogt het allemaal zeer braaf en degelijk, geheel in stijl met de rest van Manhattan. Tamelijk teleurstellend.

Eindelijk eens begonnen aan het oudere werk van Allen waar hij reputatie mee heeft opgebouwd. Erg leuke film. Erg snedige lines, een idyllische lovestory en erg mooie beelden van New York. Zeer mooi de levendigheid van de stad gevangen.

Ik was zelf lang bang dat de mainfocus toch lag op Isaac en Mary en dat de hartstikke leuke Tracy juist maar een marionet in het geheel was, gelukkig bleek dat toch niet het geval. Was anders een pijnlijke misser. Ook de steken naar de pretentieuze intelligenten waren zeer welkom.

Ik zie er het meesterwerk niet in die velen wel zien maar toch wel een hele leuke Allen, vooral omdat het ook geen volbloed komedie, de drama elementen maken het geheel toch completer. Erg leuke film.

weet iemand hoe de uk bluray is qua transfer ?

Vond deze zoveel mooier dan het bij vlagen vermoeiende Annie Hall.

Ik quote even mezelf oktober 2012 bij Annie Hall. En het doet me deugd te melden dat ik niet bij de hate it crew blijk te horen! Ik heb erg genoten van Manhattan. Ik heb meerdere keren hardop gelachen en me nauwelijks geërgerd aan Allen, al blijft hij wel een typetje. De cinematografie was mooi (Gordon Willis, wat een koning) de dilemma's en de manier waarop mensen met zaken omgaan erg herkenbaar. There's hope for me yet, Jesper187.

Een verdiende 8/10, tot mijn grote verrassing.

Eerste Allen.

Veel van verwacht, behoorlijk tegengevallen. Een complete ramp is het nou ook weer niet geworden, maar ik kon de ''brille'' hiervan niet echt inzien.

Waar ik me ten eerste aan geïrriteerd heb, zijn de volstrekt irritante personages. Stuk voor stuk louter onsympathieke figuren, wiens keuzes nogal jammerlijk zijn continu. Oh, nu wil die weer iets met die, en is pietje er weer achtergekomen dat ie toch wel van haar hield, maar heeft zij weer iets met zijn beste vriend, enzo. Gaap, verdomd interessant . Je bent natuurlijk sowieso nogal een eikel als je eerst misbruik maakt van de naïviteit van een minderjarig meisje, haar vervolgens op een vrij harde manier dumpt, om een aantal weken later, na een stukgelopen relatie, aan te komen met ''ga nou niet weg, ik hou nog van je!". Het leek wel één of andere slechte soap af en toe zeg. Verder is het feit dat dit een komedie zou moeten bevatten gewoon compleet langs me heen geschoten denk ik, want humor kon er niet in ontdekken.

Visueel is het best aardig gelukkig. Consequent wel mooi gebruik van zwart-wit, waarbij sommige shots er nog extra uitsprongen, zoals de scene die je terugziet op de poster. Hoort absoluut niet tot het beste wat zwart-wit cinematografie te bieden heeft wat mij betreft, maar weinig op aan te merken. Soundtrack is helaas wel door en door kut. Zeer vermoeiende muziek, al zou je natuurlijk kunnen zeggen dat het daarom juist wel bij de film past..

Vond het vrij weinig. 1,5*.