Manhattan (1979)

Ja klopt : bijvoorbeeld de biologische verschillen tussen mannen en vrouwen , vrouwen denken meer vanuit hun gevoel en mannen meer rationeel .

Daar is niks mis mee dan kan elkaar prima aanvullen , maar ga alsjeblieft niet net doen alsof mannen net zo met mekaar praten als vrouwen onder elkaar doen want dat is natuurlijk totale onzin .

Vrouwen kunnen een uur praten zonder wat te zeggen. "'Micro-gebeuren...".

“My analyst warned me, but you were so beautiful I got another analyst.”

Manhattan is weer een echte Woody Allen film. Ik zie de man liever in de regiestoel dan als acteur, en Manhattan is hier het schoolvoorbeeld van. De film ziet er werkelijk fantastisch uit, en de manier waarop Allen New York in beeld brengt (in zwart-wit) moet worden onderwezen op iedere filmschool. Allen zelf speelt weer een neurotisch type met duidelijk wat problemen, en het begint soms op een trucje te lijken. Gelukkig is Diane Keaton er nog. Over het subplot rond Isaac en de 17-jarige Tracy (Allen en Hemingway) zullen we het dan maar niet hebben.

Woody Allen speelt een personage dat op hemzelf lijkt. Isaac Davis stopt als schrijver van komische tv-shows, om aan iets ernstigs te kunnen beginnen: een roman. Hij heeft een pessimistische levensvisie en een negatief zelfbeeld. Tot een langdurige, evenwichtige relatie lijkt hij niet in staat. Mary is een pseudo-intellectueel die Ingmar Bergman beledigt; het is verrassend dat ze toch nog mooie momenten beleven. Tracy is te jong en naïef, al zijn er wederzijdse vonken. Je kunt vermoeden dat ze in Londen iemand anders zal ontmoeten.

Toch is er één diep gemeende liefdesverklaring: die aan de stad New York. Het is echter niet de hedendaagse grootstad, met drugs, geweld en een jachtig zakenleven. Zoals hij zelf aangeeft in z'n pogingen tot een openingszin voor z'n roman, is het een geromantiseerde, geïdealiseerde versie van het New York van de jaren '30. Daarom zijn de beelden in zwart-wit en gebruikt hij muziek van Gershwin.

Het gaat om subjectieve interpretaties van de werkelijkheid. Dat geldt voor de Big Apple, maar ook voor de beschrijving van relaties. Z'n ex-vrouw Jill stelt hem in haar boek voor als een maniak. Mary beschrijft haar ex-echtgenoot als een god in bed, maar dat blijkt dan Wallace Shawn te zijn (in z'n debuutrol) - de enige acteur die er zo mogelijk nog minder atletisch uitziet dan Woody Allen zelf.

Gordon Willis leverde een essentiële bijdrage met z'n cinematografie. Traditioneel wordt het platteland als mooi gezien en de stad als druk en modern. Willis bewijst echter dat een stad met wolkenkrabbers en grote bruggen even mooi kan zijn als een breugeliaans landschap. Het iconische beeld van de Queensboro Bridge werd om vijf uur 's ochtends geschoten, vanuit een laag perspectief, met dof tegenlicht en de silhouetten van de twee acteurs niet centraal. Andere mooie beelden zijn het tochtje in de Porsche met de haren in de wind, en de existentialistische uiteenzetting naast het geraamte. Het squashpartijtje is een grappig intermezzo. Sommige beelden zijn zeer donker, met slechts een streepje licht langs de gezichten.

De muziek van Gershwin is lumineus, met die klarinetsolo en die ritmische accenten in de piano. Naast Rhapsody in Blue zijn er ook instrumentale versies van liedjes, waarvan de tekst aansluit bij de stemming: 'S Wonderful bij een romantische scène; But Not for Me bij liefdesverdriet. Humor en oneliners zijn iets minder aanwezig in dan in z'n eerdere werk, maar de dialogen en de sfeervolle stadsbeelden maken dat ruimschoots goed.

Aardige film met een mooie sfeertekening van New York in de jaren '70. De quasi intelligente en artistieke typetjes waren wel wat dik neergezet.

Sfeervolle film van Woody Allen waar voornamelijk mijn punten naar toe gaan maar qua plot vind ik dit niet heel interessant. De zwart-wit cinemafotografie ziet er soms zeer indrukwekkend uit. Het ziet er soms best duister uit, het zou ook goed passen in een thriller of een horror.

Ik word een beetje kriebelig van Woody Allen al is hij soms best grappig of gevat maar toch zit er een irritatiefactor bij. Ik denk dat dit een verlenging of overdrijving is van zichzelf maar door het script lijkt het allemaal heel geconcentreerd. Ik bedoel daarmee dat het lijkt alsof hij letterlijk nooit zijn bek dicht houdt en continue aan het woord is.

De film is wat mij betreft heel simpel. Je hebt Woody Allen en zijn vrienden en er is een 17-jarig meisje. De volwassenen zijn de kinderen en het kind is heel volwassen. De volwassenen zijn de hele tijd bezig met wie ze wel of niet leuk vinden (als een stel tieners) en veranderen constant van mening, het 17-jarig meisje is veel standvastiger en serieuzer daarin. Dat komt terug op het einde waarin ze naar London gaat en heel nonchalant zegt dat 6 maanden niet lang is. Woody had haar in eerste instantie aangeraden om naar London te gaan maar veranderd weer als een klein kind van mening waarop ze antwoord dat 6 maanden eigenlijk helemaal niks is.En dat is eigenlijk ook zo.. Maar al dat relatie gekibbel vind ik niet bijzonder interessant.

Excuus vergeten...

Woody Allen, oké ja, ik kan zien dat het om een regisseur met een herkenbare stijl gaat, een beetje een auteursfilm. Probleem is alleen... als je er één hebt gezien heb je ze allemaal gezien. Derde film van hem. Midnight in Paris is misschien wel wat anders maar ook een film van dertig jaar later, en misschien een beetje toegankelijker voor een hedendaagse doelpubliek. Probleem is ook wel dat buiten het erg hoogdravende taalgebruik en de pseudo-intellectuele discussies rond kunst en het semantische de pop culture referenties ook al gedateerd zijn (ofwel ben ik een cultuurbarbaar). Het is een beetje aan de saaie kant allemaal, maar kabbelt ook wel voort en heeft ook wel zijn momentjes, precies net zoals in Annie Hall. Meer van hetzelfde dus. Geen verrassing ook dat het gezien de thema's die hij behandelt en het figuurtje dat hij speelt in zijn films hij dit metoo-tijdperk niet heelhuids doorkomt. Een film als dit zou vandaag onmogelijk zijn en ver van de prijzen blijven.

Middelmatig.

Een hoog aangeschreven Woody Allen en hoewel ik hem ben beginnen waarderen met de jaren, is het niet altijd raak. Dat ondanks de ingrediënten in zowat elke film nagenoeg dezelfde zijn. Manhattan heeft daarenboven nog eens een leuke zwartwit-look die hier en daar toch dat extraatje aan sfeer toevoegt.

Maar ik ben niet echt gebeten door de film. Allen en zijn even neurotische tegenhangster Diane Keaton kunnen mij niet de ganse speelduur interesseren. Hun neurotisch kantje gaat mij na een tijdje tegensteken. Dat is een euvel dat soms wel eens terugkomt bij Allen. Kwestie van balanceren op een slappe koord, zeker?

In z'n geheel valt er wel nog genoeg te genieten van een paar toffe dialogen en een snedige quote. Qua humor ligt Allen mij wel behoorlijk. Ik ben nog lang niet door zijn rijkgevulde oeuvre heen, dus ik ga er mij nog mee kunnen amuseren.

2,5

Twee weken geleden was ik in New York. Tijdens onze vroege avond bootrit langs de East River waar we onder respectievelijk Brooklyn bridge, Manhattan bridge en Williamsburgh Bridge aan het varen waren en nog eventjes rechtdoor en net toen we gingen terugkeren, zei de gids : en in de verte de Queensboro bridge die de achtergrond was voor het iconisch shot van Allen en Keaton op een bankje (zie ook poster).

Woody Allen maakt met Manhattan een geromantiseerde versie over NY door met die retro zwart wit fotografie en de Broadway song van George Gerswin Rhapsody in Blue te werken. Helaas blijf ik dit toch een vrij matige film vinden. De zwart wit fotografie van Gordon Willis is prachtig en er zijn een paar leuke one liners, Maar het verhaaltje over de relatie problemen van de personages zijn toch vrij oppervlakkig (ze ziet me graag/ze ziet me niet graag). Naar het einde toe was dit dan ook heel vermoeiend om te blijven volgen. Mijn gedachten dwaalden regelmatig af naar die avond, met de ondergaande zon op de East River waar de Queensboro bridge een indrukwekkend decor vormde.

Manhattan (de film) is een alternatief als er werkelijk niks anders te doen is. Manhattan (de stad) is een aanrader. Of je nu op een bankje onder een brug zit of niet ...

Bezig met een kleine Allen herziening. Deze Manhattan was ik grotendeels vergeten maar is toch een buitengewoon fijne ode aan NYC. Wel bizar hoe veranderd de moraal is dat het kennelijk vrij normaal gevonden werd dat een man van 42 een meisje van 17 datet. Nog even los van Woody's reputatie.