Manhattan (1979)

Leuk geprobeerd. Enkel relationele conversaties in deze film. Ook al kan ik het hoofdpersonage (Woody Allen) begrijpen in zijn wantrouwen in de mens (zoals blijkt uit het einde, expliciet), is de film vooral snobistisch. Isaac is gewoon verliefd op een stad en niet op mensen. Eigenlijk zijn al de personages zwak van karakter en daardoor verliest de film veel kwaliteit.

Ik heb deze net gezien, en gister Husbands and Wives. Hiervoor had ik alleen Annie Hall en de latere films van Allen gezien. Ik vond Husband and Wives veel sterker dan Manhattan. Maar zeker wel goed en boeiend.

Toch een kleine tegenvaller. De film begint nog echt geweldig, met de muziek van Gerschwin en die beelden van New York en vervolgens die symbiose tussen muziek en vuurwerk. Maar de rest van de prent is vrij degelijk gefilmd. Het ziet er wel allemaal schitterend uit in dat zwart-wit met ook vele diepe schaduwen, en met de jazzmuziek maakt dat een sfeervol geheel. Ook leuk dat er verder nauwelijks plot is, maar dat dit eerder een sfeerportret is van New York en haar bewoners, de bohemiens in het bijzonder. Alleen staat de film verder wel met het feit in hoeverre je de gesprekken, die de hele verdere film vullen, interessant vindt. En dat is lang niet altijd het geval. Daarnaast is het allemaal wat killer voor mijn gevoel, anders dan het warme Annie Hall of het spannende Match Point. Maar deze Manhattan is zeker een voldoende. 3,5*.

Door het statische camerawerk zag New York er, in zwart-wit, prachtig uit. Maar de film zelf is volgens mij overgewaardeerd. Ik zag een breedsprakige, zelfkritische psychologische komedie over een ontevreden auteur van televisieseries, die een relatie had met een 17-jarig schoolmeisje. Een verhaal over romantische onvolwassenheid, die aan de ene kant energie uitstraalde en ontroerde, maar waarin ook de gesprekken verzandden in oninteressant oeverloos gezwets, waardoor de film voor het gevoel langer duurde en slaperig maakte.

In de herziening!

mmm toch maar weer eens kijken nu die toch zomaar ineens weer eens wordt uitgezonden op de Tweede Nederlander, niet dat we nou zo onder de indruk waren van de laatste Woody Allen-films, nee de laatste keer was Deconstructing Harry in 1997 of nee toch The Curse of the Jade Scorpion in 2001, sindsdien maakt Allen een soort promotiefilms voor Parijs, Barcelona, Rome etc..

En toch in Deconstructing kregen we nog voor de laatste keer die typische Allen-rol, die neurotische Joodse Intelligente anti-held die hij ooit perfect neerzette in Manhattan.

Het is geen pure comedy meer, het lijkt op het krantenstripje dat hij destijds had en de film blijkt nauwelijks verouderd, al vragen we ons af hoeveel hipsters opveren bij W.C. Fields, The Marx Brothers, La Grande Illusion of Ingmar Bergman.

Schitterend gefilmd en ik kan er nog steeds prachtig mee grimlachen, van Kooten en de Bie maar dan Amerikaans en Joods.....pfff wat een prachtige herkijk!

Meesterwerk!

Nu ik veel ouder ben, deze film toch maar weer een kans gegeven, en is het nog steeds een typische Woody Allen film, alhoewel ik recentere werk van 'm meer kan waarderen.

Het hele oninteressante verhaal en de daarbij behorende overdreven onophoudelijke gediscussieer kan me totaal niet boeien.

Ook hier is Allen weer een sluipende engerd, die voortdurend onafgebroken staat te zeuren..

Je zou haast verwachten dat zo'n vrouw plots roept van; " ..Hé, doe's een bietje normaal man. Kappen nou ja.. !!? (of Hey creep, get the **** off!, oid.) ". Maar nee hoor, dat gebeurde dan weer niet..

Erg vervelend, eigenlijk gewoon ontzettend vermoeiend. Maar goed, je moet ervan houden of de humor van inzien..

Hele mooie beelden van New York eind jaren 70, smaakvol in beeld gebracht, de bijhorende muziek doet de rest.

De film is typisch Woody Allen. Moeilijke gecompliceerde relaties van intellectuele mensen die constant in een tweestrijd met zichzelf verkeren. Een film waar je echt voor in de stemming moet zijn, anders werkt hij slechts op de zenuwen.

Het is alsof Allen een blik in de toekomst werpt, jaren later kreeg hij een relatie met zijn 14 jarige pleegdochter die hij samen met zijn vrouw, Mia Farrow, had geadopteerd.

Is deze film alleen in zwart-wit, of heb je ook gekleurde versies? Graag een reply op deze bericht (anders lees is ik 'm waarschijnlijk niet)

Gelukkig is er geen ingekleurde versie, Gordon Willis' zwartwit cinematografie is schitterend. Het zou heiligschennis/verkrachting zijn om zoiets achteraf in te kleuren. Bewust aangebrachte stijlelementen en benadrukte zaken zouden compleet verloren gaan als je daaraan sleutelt.

Nog niet gewend aan zwartwit? Geloof me, het is gewoon een andere stijl. Niet minder.

En het went heel snel!

Bwah, een scene of twee uitgezonderd werd er niet zoveel mee gedaan.

Some would disagree

Thanks, maar vaak vind ik zwarte-witte films niet perse saai, maar ik denk dat ze in kleuren leuker konden zijn. Op één of ander manier mis ik de sfeer in zwart-witte films en vermijd ze daarom dan ook vaak. 1 zo'n film is bijvoorbeeld Nebraska (2013)

Mijn eerste Woody Allen. Ik vond het wel een goede film. Het begin is prachtig met Rhapsody in Blue. De personages, stuk voor stuk blaaskaken, zijn ontzettend irritante mensen, maar dat maakt deze film juist humoristisch. De film bestaat voornamelijk uit onsamenhangende dialogen, daar moet je wel tegen kunnen.

Ik vind Woody Allen overigens wel een goede acteur. Veel acteurs acteren niet zo naturel: als ze grappen maken, doen ze dat zoals mensen in films grappen maken, bijvoorbeeld. Bij Woody Allen vond ik het heel overtuigend. Echter begreep ik van mensen dat Allen vaak dezelfde rol speelt: zichzelf. Zoals eerder aangegeven heb ik nooit eerder een film van Woody Allen gezien, dus ik weet niet of dit het geval is.

Maar goed, ik vond dit een goede film.

Een film voor allemaal (AL) maar niet voor iedereen. Ten eerste moet je er voor in de stemming zijn en ten tweede moet je iets voelen voor de intellectuele linkse jetset. Een film die gaat over neurotische mensen .Gemaakt in een neurotische stad en tijd. Eindeloze dialogen, die je maar geen stap verder brengt. Grappig is dat hij in de film iets heeft met een minderjarige terwijl dat in zijn echte leven ook zo gebeurd is....Zijn pleegdochter nog wel. Omdat Allen volslagen neurotisch is, zich daar ook van bewust is, gaat de film nergens over. dat is ook de bedoeling, of zoals hij zelf ergens zegt "neurotische mensen houden zich met niks bezig omdat ze het echte leven niet aan kunnen..". Stukken van de film gezien, ( jaren geleden gezien)...gedateerd vind ik en als je Allen kent kan je zijn dialogen en grappen zelf maken. Na een dik uur afgehaakt....ik geloofde het wel.Grappig is een heel jonge Keaton te zien,met naar de mode van die tijd "pas gewassen en gefohnd" haar. Je ziet ook dat ze echt om Allen moet lachen af en toe. En Allen? Niks veranderd op zijn 70e, nog net zo lelijk en onaantrekkelijk -waar hij heel veel moeite mee had en dat probeerde te verbloemen met veel humor en intellectualisme Farrow viel ervoor,maar schopte hem later uit haar leven. Als je Allen noemt in haar bij zijn, gaat ze overgeven....Dat de man toegankelijke films kan maken heeft hij bewezen met oa Match Point. Een vijf sterren drama/thriller, een absolute aanrader!!!

Na Midnight in Paris, die ik niet bijster goed vond, pas de tweede Allen die ik zie. Het was dat hij op tv voorbij kwam, want anders was ik er denk ik niet naar op zoek gegaan. Ik lees nog wel eens dat alle films van Allen isomorf zijn, en in ieder geval de hoofdpersoon. Die in Midnight in Paris kon ik niet uitstaan, maar Allen zelf kon ik een stuk beter pruimen.

Bepaalde karaktertrekken komen overeen: het kunstzinnige en het neurotische, maar het hoofdpersonage komt hier op de één of andere manier intelligenter over. Het tijdsbeeld is boeiend: iedereen reageert bijvoorbeeld vrij luchtig op de relatie van de hoofdpersoon met een zeventienjarig meisje. Dit zou nu duidelijk niet meer kunnen. Verder soms aardige dialogen, met name door bepaalde uitspraken van Allen. De (romantische) verwikkelingen tussen de personages boeien ook, met name hoe het hoofdpersonage in zijn relatie met het meisje staat.

Het zwart/wit is aardig, maar ik heb ook wat onderbelichte shots voorbij zien komen waarbij het echt stoorde. Dat gold niet voor de scène in het planetarium, die wat mij betreft visueel het hoogtepunt van de film zijn. Ook niet echt denderend, maar toch, het had zeker wat. Muziek is passend, al wordt het soms abrupt afgebroken.

In ieder geval een betere ervaring dan mijn vorige Allen. Misschien toch eens op zoek gaan naar meer. 3*.

Aardige en vlotte dialogen en sfeervolle zwart-wit beelden van New York, dat zijn de voornaamste pluspunten van Manhattan. Anderzijds valt het qua verhaal best tegen en komen de personages en hun onderlinge relaties niet echt denderend uit de verf. De acteerprestaties zijn degelijk. De film valt goed uit te kijken, mede door de niet al te lange speelduur, maar ik kan er niet echt van onder de indruk raken.

Alleen speelt weer zichzelf, ditmaal met de naam Isaac. Hij heeft een relatie met een jonge meid en heeft vreemde vriendschappen waarmee hij zijn cynische kijk op het leven bespreekt. Niets nieuws wat dat betreft. Desondanks is het een prachtige film waarbij de karakters uit het (intellectuele) leven gegrepen zijn. De dialogen zijn interessant, grappig of allebei tegelijk.

Het verhaal lijkt net te veel op Annie Hall, die daarnaast qua stijl wat spannender was. Mahattan wordt hier overigens mooi in beeld gebracht, al heeft het zwart wit voor mij niet direct meerwaarde hier.

Wat een leuk filmpje was me dat! Een voor mij onbekende film, maar mede door de hoge aanbeveling in de TV-gids en vervolgens hoge score op IMDB deze toch maar opgenomen en bekeken. Eigenlijk is het een romantisch filmpje waar alle personages sukkelen met hun liefdesleven, maar de erg goede acteerprestaties en scherpe dialogen trekken het niveau op tot boven het gemiddelde. Woody is een plezier om naar te kijken. De chemie met Keaton en Murphy druipt er vanaf. Een jongere Meryl Streep ook, maar haar prestatie zal me niet direct bijblijven. Vond dat ook een vrij irrelevante rol. De sfeer en het decor in de film was subliem. De muziek maakt het helemaal af. Het bruisende New York, de in het donder gehulde skyline, prachtig met als hoogtepunt de plaats waar Isaac en Mary aan de brug op een bankje zitten. Ook de scene in het planetarium was een hoogtepunt.

Het is een film met diverse lagen: grappig en luchtig, maar eveneens soms nét dat tikkeltje meer met fijne dialogen op een intellectueler niveau. Het viel me wel op dat niemand zich stoorde aan zijn relatie met een minderjarige. Hij had er zelf nog het meest last van, maar had het moeilijk de knoop door te hakken. De lesbische relatie van ex past ook in dit rijtje: allemaal het gevolg van de flower-power van sixties en seventies waarschijnlijk: iedereen vrijheid blijheid of zoiets.

Interessantdoenerij van een stel semi-intellectuele veertigers die oppervlakkige relaties, uitgebluste huwelijken en niet-spannende affaires met elkaar bespreken. Absoluut niet aan mij besteed. De acteur Woody Allen maakt het er ook niet draaglijker op. Vanwaar die constante drang om zichzelf te filmen?

Doe mij maar The Graduate, die ik een paar dagen later zag. Die film behandelt een soortgelijk thema (lagere instincten in een elitaire vermomming) toch een stuk treffender.

Ja , zoals bij alles moet het je liggen. Ik heb zetzelde als Pecore schrijft. ....saai ook vooral.

Het beste van de film is.....De poster. .

De film staat nog altijd overeind. Het is een meerwaarde van Woody Allen om de film in het zwart-wit te maken, zodat het tijdloos blijft. Bovendien kan hij hierdoor het hart van Manhattan weergeven en ligt de focus niet op de gebouwen van de stad zelf. Het verhaal is een cynische wereld vol romantiek en kunst als een hoop hipsters avant la lettre. Allen heeft al beter geschreven, maar toch hoort dit tot één van zijn betere films. Boeiende personages en dialogen, Woody Allen zelf ook in vorm en meer dan enkel een neurotische Amerikaan. Vooral visueel is het mooi om te zien en is de coctail met de dialogen een heerlijke klassieker.

Not everybody gets corrupted. You have to have a little faith in people

Woody Allen blijft één van de meest interessante regisseurs en ook iemand waarvan ik echt bewust probeer om zijn oeuvre volledig te zien. Toch bleef Manhattan altijd wat onderbelicht, hoewel ik de film zelfs op DVD heb. Geen idee waarom ik juist in één van de meest gelauwerde films uit zijn carrière nooit echt zin leek te hebben, maar vandaag dan eindelijk eens voor gaan zitten. Het is één van de laatste 'oude' Allen films die ik nog moest zien en eerlijk gezegd?

Ik begrijp niet waarom juist net Manhattan zo geroemd wordt. Inderdaad een film met de typische Allen elementen waardoor dit een degelijke doorsnede is van wie Allen als regisseur is, maar hij heeft in zijn carrière toch een aantal betere films gemaakt. Soit, in ieder geval wel een film waar onze neurotische vriend eens wat visueler uit de hoek komt. De scène in het planetarium is erg geslaagd en ook de iconische brug (die ook op de poster is te zien) is een mooi momentje, maar daar staat wel tegenover dat sommige scènes echt gewoon te donker zijn. Ook qua soundtrack niet altijd even geslaagd trouwens. Geen enkel slecht woord over George Gershwin noch over het gebruik van diens muziek door Allen, maar het is soms zo abrupt gemonteerd. Het zijn toch zaken die ik niet perse met de regisseur associeer. Visueel dus wat wisselend en ik blijf erbij dat het iemand is die beter tot zijn recht komt wanneer hij in kleur filmt.

Veel intellectueel geleuter dus over relaties, vriendschappen en de maatschappij in het algemeen en die komen toch altijd het beste tot zijn recht wanneer Allen zelf de hoofdrol speelt. In zijn latere jaren kiest hij meestal voor een andere acteur, maar niemand kan zo goed Allen spelen als Allen zelf. Hier neemt hij weer een aantal geweldige one-liners voor zijn rekening, maar het is vooral de samenwerking met Mariel Hemingway (kleindochter van die andere bekende Hemingway) die hem het best tot zijn recht laat komen. Diane Keaton komt ook weer opdraven en doet dat op dezelfde vertrouwde manier zoals in de andere samenwerkingen, al vond ik personage haar net iets minder goed afgaan dan bijvoorbeeld Annie Hall. Kon ook zweren dat Mia Farrow even in een flits is te zien, maar het blijkt om haar zus Tisa Farrow te zijn, onvoorstelbaar hoeveel die op elkaar lijken.

Meryl Streep, die haar scènes filmde tijdens filmpauzes in Kramer VS. Kramer, is compleet verwaarloosbaar trouwens, vreemd dat die zo hoog wordt gecrediteerd op de DVD. Zeker omdat je met Michael Murphy en Anne Byrne ook nog twee degelijke bijrollen ter beschikking hebt. Soit, degelijke Allen film. Zoveel is duidelijker, maar het is een regisseur met zo'n niveau dat ik hier misschien net iets meer van verwachtte. Geef mij maar een aantal andere Allen films in ieder geval.

Kleine 3.5*

Liefhebbers van New York zijn bij Woody Allen altijd aan het goede adres. 'Manhattan' is zijn ultieme ode aan de stad. De prachtige openingsbeelden op muziek van George Gershwin zijn al genoeg om je in te pakken. Daarna volgt nog een dun verhaal vol 'first-world-problems': writer's blocks, buitenechtelijke affaires, roddel en achterklap, midlife-crises oftewel de gebruikelijke Allen-cocktail. Er is veel aandacht besteed aan belichting en locaties en dat zorgt er voor dat 'Manhattan' warschijnlijk zijn beste film is.

Manhattan is een film over een 42-jarige schrijver (Woody Allen) die gescheiden is en een relatie heeft met een 17-jarig (!) meisje. Zijn ex-vrouw (Maryl Streep) wil een boek schrijven over hun mislukte huwelijk, met alle mogelijke details. Uiteraard is hij daar allesbehalve blij mee. Wanneer hij Mary (Diane Keaton) ontmoet, valt hij als een blok voor haar.

De film is mooi gefotografeerd in sfeervol zwart-wit en de beelden van New York zijn prachtig geschoten. Ik vond de film bij vlagen erg grappig, maar vreemd genoeg heeft de film ook iets triests. Bitterzoet is hier misschien het juiste woord. 3,5*

Eigenlijk weer net als iedere Woody film, vermakelijk met veel tekst maar uiteindelijk niet heel interessant. Deze film over een schrijver die gescheiden is en verliefd wordt op een heel jong meisje, dan ontmoet hij een wat oudere dame en vindt hij haar ook leuk. En dan, wie kies je?

Beelden zien er prachtig uit, worden ook een paar levenslessen doorgenomen maar wat ik al zei; zoals elke Woody film, morgen weer vergeten.

De eerste ke(e)r(en) dat ik deze film zag was ik eigenlijk nog wat te jong. Hoe meer levenservaring, vooral op het gebied van relaties en liefde, hoe beter hij wordt. De film wordt eigenlijk beter elke keer dat ik hem zie.

Balanceert op het randje van 5*

Herkenbaar, met name ook bij Allen films. Ben echt blij dat ik Manhattan zo'n 1,5 jaar geleden in het EYE op groot scherm heb gezien.

Ach ja je moet erom kunnen lachen , en in het echte leven praten mannen nog niet 20 % van wat ze hier doen .

Eigenlijk is dit gewoon een film voor vrouwen met heel veel vrouwelijke dialogen ook door de mannen .

Ik moet er wel een beetje om lachen want realistisch is het natuurlijk niet maar soms wel een beetje vermakelijk op zijn tijd

Ik werd er moeiiii van. Het is ook een tijdsbeeld..Semi-intellectualistische pretentieuze films met veel onzin. Bla bla over existentialisme, Boeddhisme, Zen...Machiavelli...alles door elkaar, en niemand begreep het werkelijk. Er waren toen veel monoloog/dialoog/praatfilms., eerst geprezen later werden uitgespuwd.

Men had het snel gezien. En ...neurotische mannen hebben vaak vrouwelijke trekjes.....