Manhattan (1979)

Weer een erg goeie film van Woody Allen (heb gisteren namelijk Annie Hall gezien). Annie Hall was ook erg goed, maar in deze film zat toch iets meer diepgang dan in Annie Hall. Vond het verhaal erg goed en dat ie in zwart - wit gefilmd werd vond ik erg mooi. Dat Zwart-Witte zorgt voor een fijn sfeertje in de film. 4,5*

Minder komisch dan Annie Hall, maar deze heeft dan weer de mooie zwart-wit plaatjes van New York. Erg aardig, maar zal 'm niet snel weer zien. Ik geloof dat ik nu de klassieke Allen-films wel gezien heb, dus misschien laat ik het hier wel helemaal bij wat Woody Allen betreft

Mijn eerste Allen en om nou te zeggen dat ik diep onder de indruk ben, nou nee. Ik vond het wel leuk.

Best een aardige komedie over relaties en zelfingenomenheid onder de intelligentsia van New York.en mooi van sfeer met de bij vlagen fraaie zwart-wit beelden, die heel erg veel bijdragen aan de film.

3.0*

Ik ben best wel een beetje Woody Allen-fan dus was het uiteraard nogal schandalig dat ik deze nog niet gezien had.

Uiteindelijk is het er toch van gekomen en ik moet zeggen dat de film zijn naam geheel waarmaakt. Wat een prachtige film.

Ontzettend grappig en scherp, fantastische dialogen en ontelbare memorabele one-liners.

Daarbij nog wat interessante relatie en -filosofische bespiegelingen, gewoonweg briljante muziek en de zwart-wit beelden van New York...ongelooflijk mooi, nog nooit eerder gezien.

Een charmante film met een mooi einde, maar ik vond hem een beetje leeg. Het viel me ook erg op dat Allen nogal slecht acteert als hij wat subtieler emoties moet uiten, maar je kan natuurlijk ook zeggen dat zijn personage niet in staat is dat te doen. Erg grappig vond ik het ook niet (het is ook geen echte komedie natuurlijk) maar er zat ook niet veel diepgang of dramatiek in, het sukkelde gewoon een beetje vooruit over mijn scherm. En ik heb het met plezier gevolgd, maar net als bij de andere Allen-films die ik gezien heb begint nu al te vervagen waar het nu weer juist over ging. Maar de beelden zijn mooi en het verhaal is ook weer niet té dom, dus ik wil hem nog wel net 3,5 sterren geven.

Wat een heerlijke Allen film is dit zeg. Een prachtig romantisch verhaal in een prachtige setting en ode aan de stad New York. Een New York dat echt met liefde op film is gezet. Mooie zwart wit beelden en dito muziek. Sommige scenes waren echt pareltjes. Iets wat je niet in elke Allen film ziet en wat van Manhattan ook misschien zijn beste film maakt. Plus natuurlijk het feit dat hij hier gewoon in topvorm is. Dat is te merken in ook maar geen 1 woord te veel in de 90 minuten die we voorgeschoteld krijgen. Werkelijk fantastische, grappige, pijnlijke en vooral natuurlijke dialogen over het leven, liefdesleven en nog veel meer. Leuke referenties ook hier weer naar Allen's grote liefdes als Bergman, Mozart, WC Fields enz.

Sommigen vinden Woody maar een neurotisch mannetje maar ik kan genieten van zijn praatsalvo's.

Ander aspect wat Manhattan zo groots voor mij maakt is de zeer treffende casting. Iedereen is goed en op z'n gemak in zijn rol. Keaton is ook hier weer van de partij maar mijn grootste compliment gaat uit naar Hemingway. Niet per se haar acteerprestatie maar haar uitstraling. Een soort van engeltje en de laatste scene bevestigt dat ook een beetje. Prachtige vrouw.

Manhattan heeft me een heerlijk gevoel gegeven weer. Een film die niet minder dan 5* verdient.

Ik heb het niet zo op de films van Allen, ik word altijd zo moe van de man. Toegegeven, Manhattan is 1 van de betere, maar echt grappig, schrijnend of briljant wil het maar nergens worden. 3*.

Minder geestig en origineel dan Annie Hall, maar prachtig gefilmd. Daarnaast vind ik de break-up scene met Mariel Hemmingway een van de sterkste ooit. De uitdrukking op haar gezicht ging door merg en been. En die scene zet hem naast Annie Hall. De rest van Allen's werk boeit me niet zo (hoewel ik lang niet alles gezien heb), maar hij heeft in elk geval twee meesterwerkjes gemaakt. Zoveel regisseurs kunnen dat niet zeggen. 4 sterren.

Verschrikkelijk charmante film. Een heel andere film dan Annie Hall, de film waarmee Woody Allen vorige week geintroduceerd werd in mijn leven en waarmee ik zijn genialiteit pas relatief laat heb ontdekt aangezien ik hem altijd had gemeden. Maar dat hij een genie is, heeft hij mij met slechts twee filmpjes onomstotelijk bewezen aan mij.

Manhattan vond ik nou een echte ' - film' , om maar even een niet bestaande term te gebruiken die desalniettemin precies aangeeft hoe ik hem ervaren heb. Het is gewoon allemaal zo charmant en bovenal ook sfeervol. Het muziekgebruik van Allen is echt heerlijk; sfeervolle, overwegend vrolijke, ouderwetse deuntjes laat hij op exact de juiste momenten aanzwellen. Wat nog meer, en misschien ook wel vooral, aan de sfeer bijdraagt is de verschrikkelijk mooie fotografie. De zwart-wit beelden van New York zijn echt onbeschrijfbaar mooi. Alhoewel minder op de grappen leunend dan Annie Hall, om maar even op mijn enige vergelijkingsmateriaal terug te komen, is Manhattan wel gewoon de gehele speelduur erg grappig. Bijzonder leuke, subtiele, maar scherpe humor heeft die man toch. Uberhaupt is het script erg leuk, de dialogen zijn weer typisch Allen. Bijzonder goed acteerwerk ook overigens, je hebt eigenlijk helemaal niet het gevoel dat er geacteerd wordt, zo natuurlijk voelt het allemaal aan.

Oh ja, en er is ook nog een plot. De verwikkelingen zijn typisch 'Allensiaans' (Tenminste, dat neem ik aan na het zien van zijn twee bekendste films. Of hebben zijn andere films misschien een andere toon?), alle relatieperikelen worden weer uit de kast gehaald. Het plot is mijns inziens echter volledig ondergeschikt aan de superieure 'lieve' sfeer, waar Manhattan voor een groot deel om draait.

Maak er gewoon 5 sterren van, heb eigenlijk geen minpunten kunnen herkennen.

Naar deze film van Woody Allen keek ik al een tijdje uit. En zoals zovaak bij een film waarvan je wonderen verwacht kan hij ze niet geheel waarmaken. Maar dat maakt Manhattan nog geen slechte film.

Allereerst wil ik de cinematografie even aanhalen: wat ziet deze film er ongeloofelijk mooi uit! Is er ooit een stad zo mooi om in beeld gebracht als Manhattan in deze film? De keuze voor zwart-wit is geniaal en zeker de scènes bij nacht zijn ongeëvenaart. Ik kan zo een heleboel shots voor de geest halen waarvoor je de film alleen al moet zien. De poster geeft alleen al een hint. En Allens typische muziekkeuze is ook nooit beter tot zijn recht gekomen.

Verder bevat de film weer de typische Woody Alle-dialogen en personages. En daar geniet ik praktisch automatisch van. Allen is geweldig zoals altijd, maar het viel me ook op dat Diane Keaton hier nog beter is dan in Annie Hall. Het is echter Hemingway die de show steelt in prachtige breekbare en toch ook wel gewaagde rol. Zij steelt stiekem de show. Leuke vroege rol van Meryl Streep ook.

De film speelt minder op humor en meer op drama dan Annie Hall. Vind ik op zich prima. Vooral omdat Woody Allens kijk op relaties zoveel geloofwaardiger is dan in veel andere films en zeker die uit Hollywood komen. Romantiek wordt niet geromantiseerd (klinkt heerlijk paradoxaal), maar vooral getoond. Het probleem met deze film dat ik echter had is dat hij voor mij wat doelloos aanvoelde. Ik had nooit het gevoel dat ik wist welke kant het verhaal nou op wilde en wat nou het belangrijkste element of thema was. De film miste naar mijn gevoel focus. Maar misschien komt dat omdat ik hem op een veel te laat tijdstip aan het einde van een vermoeiende dag keek. Geen slimme zet van mijn kant. Het lijkt me trouwens wel zo'n film die beter wordt bij herziening. Zo'n film waarvan kennis van het verloop van het verhaal het versterkt. We zullen in de toekomst zien.

Overigens wil ik de prachtige eindscène noemen. Deed me sterk aan City Lights denken op een bepaalde manier.

4*

Eigenlijk knap hoe Allen met zo weinig middelen toch zo'n mooie, vertederende film kan afleveren. Hij zet zijn camera neer, maakt prachtige shots van het zwart-witte Manhattan en levert de meest fijnzinnige dialogen af.

Allen is, net zoals bij Annie Hall, weer heerlijk grappig. Al die rake opmerkingen maakt het gewoon onmogelijk om een quote boven m'n review te zetten. Allen blijft met z'n humor compleet onvoorspelbaar. Je weet dat hij toch vanzelf zal beginnen klagen, maar telkens weer doet hij dat toch op zo'n juiste manier dat je je begint af te vragen of zijn personage gewoon niet Woody zelf is. Verder wordt hij weer bijgestaan door een stel heerlijke acteurs: Diane Keaton, Meryl Streep, etc...

De zwart-wit shots zijn om in te kaderen en dragen bij aan dat romantische sfeertje. Dat shot bij de brug blijft natuurlijk iconisch.

Dikke 4*

Gisteravond herzag ik de film voor de tweede keer. Het is toch wel een klein meesterwerkje dit. Die heerlijke dialogen zijn in mijn geheugen gegrift. 4,5*

They probably sit around on the floor with wine and cheese, and mispronounce allegorical and didacticism.

My analyst warned me, but you were so beautiful I got another analyst.

I feel like we're in a Noel Coward play. Someone should be making martinis.

Oh really, he was a genius, Helen's a genius and Dennis is a genius. You know a lot of geniuses, y'know. You should meet some stupid people once in a while, y'know, you could learn something.

I had a mad impulse to throw you down on the lunar surface and commit interstellar perversion.

Of wat dacht je van in de taxi:

You're so beautiful I can hardly keep my eyes on the meter

Manhattan blijft op visueel vlak de mooiste Allen die ik heb gezien tot nu toe. Gisteren weer eens herzien en wat werkt dat zwart-wit in combinatie met de Gershwin-muziek (waarnaar hij in de eerste minuut van de film nog een leuke knipoog geeft) toch wonderen wanneer je ze toepast op de vele prachtige plaatjes van Manhattan die voorbijkomen. Manhattan is zeker niet Allens grappigste film, maar grappig is hij natuurlijk wel en het prachtige verhaal in ogenschouw nemend is dit zonder twijfel een van zijn meest perfect gerealiseerde films.

Wat een heerlijke filmpje. Belangrijkste reden? De dialogen. Die zijn echt ijzersterk in deze film. Heb volgens mij iedere tien minuten wel een keer met een glimlach op mijn gezich gezeten. Allen acteert ook echt ijzersterk. Isaac is een prachtig meelijkwekkend maar meestal erg leuk personage. Ook de bijrollen zijn dik in orde en de film ziet er ook nog eens erg mooi uit en de soundtrack is ook mooi. Het plot vond ik dan weer wat minder boeiend maar och een kniesoor die daar over valt.

4*

Woody Allen goes Woody Allen,....dus genieten geblazen.

Akkoord met commentaar van Timbo.

Enig verschil : die glimlach was er bij mij om de 5 minuten.

Of je hem nou leuk vindt of niet, Woody Allen blijft een apart fenomeen. Niet gehinderd door eventuele schaamte dat zijn kleinzerigheid als bezwaarlijk zou worden bestempeld zien we Woody stampvoetend als een klein kind verzoeken om een hotelkamer omdat hij tijdens de inwijding van zijn nieuwe appartement ' door de liefde met zijn vriendin te bedrijven ' gehinderd wordt door kikkers en wat al niet meer die geluiden produceren, wat Woody tot wanhoop drijft.

Het idee om een wat simpel liefdesverhaal meer kleur te geven door de liefde die je voor een bepaalde stad(sdeel) hebt tot belangrijkste aspect van de film te promoveren maakt dat het met de sfeer wel goed zit. New York ziet er in zwart - wit gewoon gaaf uit, met name de befaamde brugscene en de nachtelijke rondrit door New York sprongen hierbij positief in het oog. Film begon ook geweldig met een peinzende Woody, over hoe hij zijn stad nou zou moeten omschrijven zonder te slijmerig of te hard over te komen. Geinig dat hij ook zelf hoodstuk 1 voorlas.

Diane Keaton vond ik qua performance ook geslaagd. De vele discussies om goede danwel foute smaak en Woody `s ergernissen over mensen die een andere smaak dan hem erop nahielden waren vermakelijk en geestig van toon. Ik kon mij ook helemaal vinden in Keaton `s betoog dat Bergman `s films geforceerd, sombere films zijn. Wat jammer van de muziek her en der. Deze schalde soms nogal bombastisch overal doorheen, waar ik op dit punt wat meer finesse had verwacht.

Woody Allen `s films zijn het leukste als hij er zelf in meespeelt, anders worden het nogal identiteitsloze, zouteloze standaardfilms. Al weet ik niet of ik na het nog betere Annie Hall en het verrassende Manhattan nog veel boeiends aan zal treffen van hem. Al was het maar omdat ook Woody niet onbekommerd kan blijven preken voor eigen parochie. 4*

Deze film belichaamt het jaar 1979, een puik filmjaar, waarbij vele regisseurs in de gaten hadden dat die verfoeilijke jaren '80 d'r aan kwamen. Woody Allen had dit ook door en besloot voor zijn nieuwste film het best uitkiesbare decor te pakken: New York, in zwart-wit!

Een aantal jaren '70-films hebben een sfeer, waarbij de personages van hot naar her stuiteren en geen enkel benul hebben wat te doen met hun drukke leven. Voorbeelden van die typerende sfeer vind je in Network, The Conversation, maar ook wel Kramer vs. Kramer. Ik houd daar wel van: kijken naar mensen, die zich volledig gek laten maken door toedoen van de omgeving. Zeker met het idee dat de jaren '70 zo lang geleden zijn en de personages zich nu vast afvragen: "wtf was I thinking?" Manhattan is mijns inziens de film die het beste deze sfeer weet te pakken.

Woody, die min of meer zichzelf speelt, wil van alles beleven. Het Guggenheim-museum in, naar de snoberige film Zemlya kijken, met de cabrio door Manhattan rijden om uiteindelijk uit te rusten op een bankje rond de 58ste straat (het iconische shot!). Maar wat wil Woody nou echt? Moeilijk om dat te achterhalen. Meerdere scheidingen heeft ie achter de rug en in deze film heeft ie een affaire met een 17-jarig naïeve scholiere. Kan ie nou echt gelukkig zijn en van iemand houden? Wel is duidelijk zijn onvoorwaardelijke liefde voor de stad New York, een plek waar je je nooit kunt (of mag?) vervelen.

Anyway, fantastische film, prachtig geschoten, bijzonder geestig en als toetje ook nog prachtige muziek van George Gershwin. Woody Allen in topvorm

Was een erg leuke ervaring vooral omdat het m'n eerste Woody Allen was. Z'n stijl was nieuw voor mij en daarom wist de film me zeker te boeien ondanks de enorme reeks flaws. Allen's hoofdpersonage, Allen zelf, spreekt alles uit, piekert als een losgeslagen puber over het leven en mijmert zijn wijsheden vol twijfels. Interessant als stijl maar het mag allemaal wat subtieler. Vooral omdat niet alleen Allen zo spreekt maar ieder personage lijkt wel een imitatie van de beste man zelf. Het is Woody Allen die tegen Woody Allen praat en het liefst nog over Woody Allen. Narcisme alom in deze wereld waarin iedere vorm van fascinatie, genot of mysterie wordt doodgeslagen door mindnumb boring personages die deze dood analyseren. Toch leuk, waarom? Ik kan er de humor wel van in zien. De ironie is entertainend en de sfeer erg goed. Tel daarbij de Allenesque aanpak als een nieuwe ervaring en ik heb zeer zeker genoten.

Mijn zesde Allen en dit is veruit de leukste tot nu toe. Manhattan is een erg charmante film, met als hoogtepunt het script vol overheerlijke scherpe en sterke dialogen. Verder geven de zwart-wit beelden de film een bijzondere sfeer, de plaatjes die worden geschoten zijn prachtig en de film zit vol met verrukkelijk cynisme. Ook valt op dat Allen als geen ander oog heeft voor bijzonder sterke vrouwelijke rollen. Ook in Manhattan stelen de actrices zonder meer de show. Op naar de volgende Allen, ik heb (gelukkig) nog veel te ontdekken van de beste man.

4 sterren.

Ook mijn zesde Allen maar juist de minste.

Ik had hoge verwachtingen, maar vond film erg tegenvallen op z'n tijd. Tuurlijk was hij zo nu en dan grappig en is het verhaal leuk bedacht, alleen vond ik de film niet echt boeiend en toch iets te vaak redelijk saai. Dat is toch wel erg jammer. Het begin vond ik overigens wel erg leuk, zeker met de muziek. Werd ook gebruikt in Fantasia van Disney dacht ik. Dat was wel erg leuk.

Acteerwerk is goed. Woody Allen is heel sterk, en ook de dames doen het meer dan prima. Daar heeft Allen wel een goed oog voor moet ik zeggen, de cast is tot nu toe elke keer goed.

3*

Heb Manhattan nu voor een derde keer gezien en 'k blijf het één van Allens beste vinden, hoewel de magie van de eerste kijkbeurt toch 'n beetje weg is.

Het typische neurotische Allen-hoofdpersonage is ook hier in volle glorie aanwezig en houdt een beetje het midden tussen zelfspot en pretentie, iets dat formidabel werkt bij mij. Hoewel Woody Allens films vaak gezien worden als intelligente cinema, is de humor op zich dikwijls redelijk "flauw" maar 'k moet er toch geweldig om lachen. De hele set-up van Manhattan is voor mij maar een kapstok om een heerlijk personage aan op te hangen.

Verder zijn zowel de cinematografie als de soundtrack redelijk sfeervol, hoewel ik daar duidelijk minder lyrisch over ben dan velen hier. De beelden vind ik niet bijzonder genoeg en de jazz niet subtiel genoeg, maar binnen het oeuvre van de New Yorker behoort Manhattan op dat vlak wel duidelijk tot de betere.

Niet meer de torenhoge score die ik hier na een eerste visie zou aan verbonden hebben, maar toch nog een overtuigende 4*.

Erg sfeervol.

En dat is toch wel iets wat ik miste bij andere films van Woody Allen maar dit maakt het goed. Zeer goede keuze om voor zwart-wit te gaan, het maakt de beelden van Manhattan alleen maar mooier. De soundtrack voegt er ook iets apart aan toe. Hier in tegenstelling tot bij andere Allen films geen kritiek op de dialogen. Vond ze totaal passen bij de sfeer.

3,5*

Mooi, die zwart-wit beelden. Fijn, die Gershwin-soundtrack. Maar dan dat geneuzel, dat lang zo superieur niet is als in Annie Hall, en waarin Mariel Hemingway zo'n beetje de enige is wier karakter oprechte emoties heeft en daardoor de enige is die me enigszins raakt. De rest, vooral Allen zelf, is zo... ze neuzelen en neuzelen en het gaat helemaal nergens over, en ze zijn niet sympathiek ook. Het hoeft echt niet dat elke film van mij sympathieke personages hoeft te hebben, maar dan moeten ze me wel op een bepaalde manier raken, en dat gebeurt hier niet. Het is me allemaal te navelstaarderig. Er is geen reden om om deze mensen te geven.

En ja, het is waar dat het einde verrassend is, dat het Allen-personage zichzelf en zijn egoïsme daar genadeloos onderuit haalt, maar het geeft mij geen hoop dat er iets veranderd is aan hem. Als hij morgen opstaat, is hij weer dezelfde egocentrische neuzelaar als gister.

Natuurlijk zou er niets mis zijn met een superieure neuzelige satire op het menselijke onvermogen, maar dat is deze film niet. Juist de ietwat poëtische cinematografie en epische Gershwin-track doen vermoeden dat Allen alles heel serieus meent. Tja, en dan is hij dus net zo pretentieus als zijn rol.

Leukste moment: dat de zo mannelijke en aantrekkelijke ex van Diane Keaton gespeeld werd door Wallace Shawn.

Manhatten is vooral filmische ode aan New York

Films van Woody Allen zijn om twee redenen bijzonder: de dialogen zijn doorgaans scherp en spitsvondig en Allen aarzelt niet om filmwetten aan zijn laars te lappen en te experimenteren. Bijzondere filmstijlen hanteert hij niet alleen in meer experimentele films. Ook in een 'gewoon' relatiedrama als Annie Hall speelt hij vernuftig met het medium. Hij springt heen en weer in de tijd en laat personages commentaar geven in de camera.

Wat dat betreft is Manhattan een buitenbeentje. Opnieuw een voor Woody Allen typerend relatieverhaal, maar nu eens niet met gekke bokkensprongen in de manier van filmen. Manhattan valt juist op omdat de beelden zo mooi zijn. Het is een filmische ode aan New York in stemmig zwart-wit. En ook veel scènes zijn op een prachtige manier in beeld gebracht. Hoogtepunt: het bezoek aan het planetarium, waarbij er zoveel donkere schaduwen te zien zijn, dat de beelden vooral verwonderen en verrassen.

Woody Allen speelt de 42-jarige Isaac, een intellectuele piekeraar die zijn dagen bij de televisie slijt als schrijver van goedkope programma's. Hij heeft al twee scheidingen achter de rug en zijn laatste vrouw (Meryl Streep) is bezig een openhartig boek over hun mislukte huwelijk te schrijven. Isaac is in de war van die scheiding, vooral doordat zijn ex ontdekte niet op mannen maar op vrouwen te vallen.

Nu heeft hij een relatie met de 17-jarig Tracy, een relatie die door zijn vrienden doodnormaal wordt gevonden. Hijzelf realiseert zich hoe onnatuurlijk die verhouding is, maar maakt ook niet zo'n haast om die te beëindigen. Totdat Mary (Diane Keaton) in zijn leven komt, de voormalige maitresse van zijn beste vriend. Ze hebben een korte, intense relatie. Maar zoals altijd in Allen-films, is die van korte duur.

Ach, de precieze verloop van het verhaal doet er niet zoveel toe. Zeker niet in Manhattan. De verhaallijn in deze film is zelfs nogal zwak, wat Manhattan in mijn ogen bepaald niet tot een meesterwerk maakt. Maar gelukkig zijn de dialogen ook hier weer rap, grappig en intelligent. Maar de manier van filmen maakt Manhattan pas echt bijzonder. Nog niet eerder zag ik een film van Allen die er zo mooi uitzag. Alleen al de openingsscène is prachtig mooi. In snelle, fotografische beelden maakt Allen daarin een portret van deze wereldstad. En gelukkig houdt hij dit niveau van filmen de daarop volgende negentig minuten vol.

Typisch Allen, typisch wat matig.

Hij zal vast wel wat atypische zaken in z'n oeuvre hebben zitten, maar dat is Manhatten volgens mij niet. Vind de film ook niet veel verschillen met de recentere films die ik van hem gezien heb.

Wat betreft de cinematografie, die vond ik redelijk teleurstellend. De keuze voor zwart/wit levert erg weinig op, buiten misschien één of twee scenes, waaronder de posterscene. Ook die wordt veel te snel afgebroken om visueel iets echt moois op te bouwen. Het enige wat het zwart/wit bijbrengt is dat die lelijke 70s kleurenwaas niet over de film hangt.

Grootste pijnpunt is absoluut de soundtrack. Vréselijk schaterend gejengel wat compleet a-sfeervol is. Allen zal het best leuk en charmant vinden, ik vond het gruwelijk.

Sowieso blijven beiden vooral op de achtergrond wat mij betreft. Het zijn weer de relatieperikelen die het voortouw nemen, en Allen zelf natuurlijk die toch aardig werkt in z'n films. Ik twijfel niet echt aan het realisme van het hele gebeuren maar wat mij betreft blijft het telkens toch een onwerkelijk kijkje in mensen hun relaties. Allen jaagt er makkelijk 3 jaar aan soaplijnen door in 90 minuten.

De speelsheid kan ik best appreciëren, dialogen zijn ook leuk, maar de rest van de cast hangt er iets teveel bij zonder echt indruk te maken en een échte filmer vind ik Allen ook niet echt. Zou volgens mij evenveel indruk kunnen maken op een podium.

Aardig vertier, maar had hier toch ook wel wat meer van verwacht. De op één na minste (uit 5) van Allen die ik zag.

2.5*

De derde film die ik zie waar Woody zelf een grote rol in heeft, en ook deze film is me weer uiterst goed bevallen!

De sfeer zit er al gelijk lekker in, de rustige beelden bij het intro, klassieke muziek op de achtergrond, en een Woody Allen te woord, een beter begin kan een film van Woody Allen toch bijna niet hebben?

Na het rustige intro komen we gelijk terecht in 1 van de zovele discussies die Woody zoals gewoonlijk heeft, hierbij schept de film ook weer gelijk de sfeer die we gewend zijn van Woody´s films.

De verdere loop van het verhaal gaat ook lekker rustig, en heeft velen boeiende gesprekken en woody-situaties in zich.

Het einde had ook wel iets, al hoe wel ik het niet het beste einde vond, misschien iets te makkelijk? weet niet goed, maar het voelde dubbel zinnig vergeleken met de rest van de film.

Voor nu dus een 4, erg dicht tegen de 4,5 aan.

There must be something wrong with me, because I never had a relationship that lasted longer then the one between Adolf Hitler and Eva Braun.

Ik heb me weer erg vermaakt met de intellectuele grapjes van Woody Allen. En natuurlijk met zijn tragikomische personage dat eigenlijk altijd hetzelfde is, een klucht van zichzelf. Qua drama vond ik vooral de "break-up"-scenes mooi, maar het drama blijft mijns inziens toch van ondergeschikt belang; Manhattan is vooral een komedie op stand. Gewoon fijn om zo'n regisseur erbij te hebben, niet zo'n oorspronkelijk kunstenaar als degenen die hij ophemelt, maar lekker elitair, dat mag ook wel eens.

Ik kan me eigenlijk goed vinden in de recensie van Renske.

In een notendop: constant suf, feminien geleuter over relatieprobleempjes op locatie 1, plotsklaps luide muziek (die me vaak naar de volumeknop doet grijpen) wanneer Allen naar locatie 2 loopt of rijdt, de muziek houdt er even snel mee op als waarmee het gekomen is en het geblaat gaat weer op dezelfde voet verder. Een en ander is 'uiteraard' luchtig gelardeerd met triviale zaken zoals bruin water en lawaaiige buren, waarschijnlijk om de subtiliteit te benadrukken.

Kan natuurlijk leuk zijn, maar het werkt bij Manhattan niet voor mij. Ook het personage van Allen vind ik ronduit vervelend zonder grappig te zijn: een drukgebarend en zelfingenomen mannetje, precies zoals de ex hem omschreef: joodse paranoïa, nihilistische wanhoop en narcisme ten top, brrr.

Dat typetje is natuurlijk ook de bedoeling en de (New Yorkse) zelfspot is duidelijk. Daarom vind ik het wel goed neergezet (hoewel ik me afvraag in hoeverre dit overeenkomt met zijn echte karakter), alleen ik kan er totaal niet om lachen. Nou ja, op een enkele oneliner na. Vind de quotes op papier eigenlijk grappiger dan om het uit zijn mond te horen. Dan zie ik liever Larry David in plaats van deze zelfbevlekking.

Gelukkig maar dat Manhattan er prachtig op staat met enkele fraaie shots en autorij-scenes en dat de belichting mooi is; valt er tenminste nog wat te beleven aan deze veel te opzichtige poging om egocentrisme als één grote grap te brengen.

Heerlijke film en de beste van Woody Allen die ik tot nu toe zag. Het blijft leuk om te zien hoe Allen weer eens een of ander neurotisch personage neerzet, die vele vragen over het leven heeft en vaak ook alles net even wat beter denkt te weten dan de rest. Allen zet alles zo heerlijk neer dat alles ondanks dat het vreemd is zo compleet normaal oogt. Hij heeft in deze film als tweeëndertigjarige een relatie met een minderjarig meisje van zeventien, maar niemand die er moeilijk over doet. Alleen Allen zelf maakt zich er af en toe op een grappige manier druk over. Ook de wisselwerking tussen Allen en Diane Keaton werkt weer erg goed, net zoals het in Annie Hall ook al een leuk duo was.

Maar het absolute hoogtepunt in deze film zijn de dialogen. Niet dat de dialogen in de andere films van Allen slecht zijn, nee absoluut niet, maar hier waren ze af en toe toch wel zo bijzonder scherp of grappig dat ik eigenlijk gedurende de hele film wel met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken. Verder heeft de film een extra dimensie, doordat deze in zwart-wit is gefilmd. De opening en het einde levert prachtige plaatjes op en maakt van Manhattan een zeer uitnodigende en mooie stad.

Prima film dus en de eerste van Allen die ik echt goed vond en die constant een hoog niveau weet vast te houden.

4,0*

Wat een pretentieus gezeur van een heel vervelend figuur. Dat maakt Manhattan een hele lange zit, waarin de soms mooie beelden van NY niet tot hun recht komen en de rake grapjes bijna onopgemerkt blijven.

1,5*