Manhattan (1979)

Ok filmpje, maar ook niet meer. Misschien moet ik nog een beetje wennen aan de Woody Allen-stijl. Want het minste dat je kan zeggen is dat hij een aparte stijl hanteert

De humor is soms een beetje ver te zoeken, maar al bij al zeker een geslaagd filmpje wat mij betreft

3.5*

Ik geloof dat ik dit zijn beste vind. Zeer herkenbaar, geestig en mooie beelden.

Hah, weer ''zo'n'' Allen. Leuk, vlot, bij vlagen best humoristisch en bijzonder scherp geschreven, maar aan de andere kant heeft ook deze 'Manhattan' weinig bijzonders over zich. Voor mij dan.

Dit heb ik (bijna) met alle films van Woody Allen. Nou is dit nog maar m'n 9e van de man, maar ik kan wel alvast concluderen dat het niet echt m'n ding is. Neemt niet weg dat z'n films best te doen zijn. Het jammere hier is Woody zelf; blijf achter (!) de camera a.u.b. Ik kon ook weinig met z'n personage hier.

Ik vond deze rol bijv. niet passen bij de daadwerkelijke uitstraling van Allen, of hoe-ie is / lijkt. Lastig om uit te leggen. Gelukkig komt-ie zo nu en dan met een grappige of scherpe opmerking. De humor is dan ook een punt dat deze film draagt. Het verhaal, de relatieperikelen deden me ook niet zoveel.

Maar de film is best vermakelijk, kent een paar leuke scénes, scherpe dialogen, is sfeervol én mooi geschoten. Mja, jammer van de vervelende, drukke, zelfingenomen Allen. Wel een voldoende.

Toch een van de leukste Woody Allens die ik heb gezien. Het meeste wat ik van hem heb gezien is vanaf 2000, maar harstikke leuk om hem in zijn vroegere jaren bezig te zien. Hij speelt zijn typische rol met verve. Ook de dialogen zijn met vlagen hilarisch en kan hier wel een hele beoordeling vol met memorabele quotes neerzetten. Okay ik doe er eentje:

I never had a relationship that lasted longer than the relationship between Hitler and Eva Braun

Na het zien van veel recent werk van Allen heb ik me toch maar is gewaagd aan meer geprezen werk van de beste man. Er ligt nog wat op de stapel en ben met deze begonnen.

De film is typisch Allen zoals ik gewend ben, dus veel dialogen en een sfeervol portret van dit keer New York. Echter wel in zwart/wit, iets wat ik ondanks de visie op de film niet echt een toegevoegde waarde vindt. De dialogen zijn in het begin zeer vermakelijk en vooral de kennismaking tussen Allen en Keaton is lekker scherp geschreven. Hoe langer de film voortkrabbelt, hoe meer ik mijn aandacht verloor, er werd net even teveel in geluld en had wel wat moeite om echt in de personages te komen.

Eigenlijk gewoon een typische Allen film die wat mij betreft niet echt elementen heeft die boven een film als bijvoorbeeld Midnight in Paris uitsteken.

3*

Het eerste half uur was nogal saai en 'k had eigenlijk zin om hem te stoppen, maar toen werd de film toch nog iets interessanter, omdat het verhaal dan iets meer ging focussen op de relatie tussen Isaac & Tracy. De rol van Meryl Streep was wel wat aan de kleine kant.

Een echte komedie zou 'k dit zeker niet noemen, eerder een speelfilm die af en toe wat grappig is.

Wel wat jammer dat de film in zwart-wit is, vooral als ze dan nog zeggen dat het zo'n mooie zonsondergang is . Visueel is de film soms ook wel knap (zie ook de filmhoes).

Tja, 'k heb hem eens gezien, maar de film was toch niet echt m'n cup of tea, geef dan maar "Match Point" van Woody Allen, waar er meer verhaal in zit en de personages een stuk boeiender zijn.

Herkijk. Beviel me nog beter dan de eerste keer. De film is eigenlijk simpel van opzet: telkens een dialoog, in combinatie met een decor. Als een soort schilderijtje, want de beelden zijn duidelijk wel over nagedacht. Waar ik eerst niet zoveel had met het zwart-wit begrijp ik nu de meerwaarde wel. Eigenlijk raar dat het uiterlijk van de film me de eerste keer zo ontgaan is, want dat is toch zeker wel een belangrijk element.

Simpel, maar wel erg effectief, want het is een erg genietbare film. Grappig, luchtig, naturel geacteerd ook, maar tegeiljkertijd soms ook wat dieper en om over na te denken. De dialogen hebben ook een aangenaam tempo, waardoor je eigenlijk constant helemaal in de film blijft.

Ik vind Woody Allens personage in Annie Hall en deze film ook erg identificeerbaar, erg leuk.

Halfje erbij. Hij zou ooit nog wel eens in m'n top 10 kunnen komen denk ik.

4,5*

Nee dit is toch echt een van de mindere van Woody Allen in mijn optiek.

Wat zijn films juist zo leuk maakt is dat je in een - soms - spannend of complex verhaal belandt en tegelijkertijd in allerlei onmogelijke relatie-kwesties terechtkomt; die zijn altijd verstrooiiend en grappig.

In Manhattan gaat het alléén maar over relatie-kwesties, en alles is onmogelijk, en hopeloos. Er zat geen enkel verhaal in, geen spitsvondigheden en nauwelijks humor. Bovendien, omdat de film erg vlak was en voortkabbelde was er geen buitengewone acteerprestatie nodig...

Ik denk dat dit niet alleen een van zijn matigste films is maar ook een van de somberste...

Als fan kom ik eerlijkheidshalve niet verder dan een 2,5

Prachtige film waarin een schrijver verliefd wordt op de vriendin van zijn beste vriend die een verhouding met haar heeft. Absoluut één van de betere relatie-comedies, vol met scherpe, grappige dialogen. Een fijne cast en het zwart-wit camerawerk van Gordon Willis is werkelijk prachtig en laat New York op zijn mooist zien.

Eindelijk eens begonnen aan het oudere werk van Allen waar hij reputatie mee heeft opgebouwd. Erg leuke film. Erg snedige lines, een idyllische lovestory en erg mooie beelden van New York. Zeer mooi de levendigheid van de stad gevangen.

Ik was zelf lang bang dat de mainfocus toch lag op Isaac en Mary en dat de hartstikke leuke Tracy juist maar een marionet in het geheel was, gelukkig bleek dat toch niet het geval. Was anders een pijnlijke misser. Ook de steken naar de pretentieuze intelligenten waren zeer welkom.

Ik zie er het meesterwerk niet in die velen wel zien maar toch wel een hele leuke Allen, vooral omdat het ook geen volbloed komedie, de drama elementen maken het geheel toch completer. Erg leuke film.

Eerste Allen.

Veel van verwacht, behoorlijk tegengevallen. Een complete ramp is het nou ook weer niet geworden, maar ik kon de ''brille'' hiervan niet echt inzien.

Waar ik me ten eerste aan geïrriteerd heb, zijn de volstrekt irritante personages. Stuk voor stuk louter onsympathieke figuren, wiens keuzes nogal jammerlijk zijn continu. Oh, nu wil die weer iets met die, en is pietje er weer achtergekomen dat ie toch wel van haar hield, maar heeft zij weer iets met zijn beste vriend, enzo. Gaap, verdomd interessant . Je bent natuurlijk sowieso nogal een eikel als je eerst misbruik maakt van de naïviteit van een minderjarig meisje, haar vervolgens op een vrij harde manier dumpt, om een aantal weken later, na een stukgelopen relatie, aan te komen met ''ga nou niet weg, ik hou nog van je!". Het leek wel één of andere slechte soap af en toe zeg. Verder is het feit dat dit een komedie zou moeten bevatten gewoon compleet langs me heen geschoten denk ik, want humor kon er niet in ontdekken.

Visueel is het best aardig gelukkig. Consequent wel mooi gebruik van zwart-wit, waarbij sommige shots er nog extra uitsprongen, zoals de scene die je terugziet op de poster. Hoort absoluut niet tot het beste wat zwart-wit cinematografie te bieden heeft wat mij betreft, maar weinig op aan te merken. Soundtrack is helaas wel door en door kut. Zeer vermoeiende muziek, al zou je natuurlijk kunnen zeggen dat het daarom juist wel bij de film past..

Vond het vrij weinig. 1,5*.

Leuk geprobeerd. Enkel relationele conversaties in deze film. Ook al kan ik het hoofdpersonage (Woody Allen) begrijpen in zijn wantrouwen in de mens (zoals blijkt uit het einde, expliciet), is de film vooral snobistisch. Isaac is gewoon verliefd op een stad en niet op mensen. Eigenlijk zijn al de personages zwak van karakter en daardoor verliest de film veel kwaliteit.

Toch een kleine tegenvaller. De film begint nog echt geweldig, met de muziek van Gerschwin en die beelden van New York en vervolgens die symbiose tussen muziek en vuurwerk. Maar de rest van de prent is vrij degelijk gefilmd. Het ziet er wel allemaal schitterend uit in dat zwart-wit met ook vele diepe schaduwen, en met de jazzmuziek maakt dat een sfeervol geheel. Ook leuk dat er verder nauwelijks plot is, maar dat dit eerder een sfeerportret is van New York en haar bewoners, de bohemiens in het bijzonder. Alleen staat de film verder wel met het feit in hoeverre je de gesprekken, die de hele verdere film vullen, interessant vindt. En dat is lang niet altijd het geval. Daarnaast is het allemaal wat killer voor mijn gevoel, anders dan het warme Annie Hall of het spannende Match Point. Maar deze Manhattan is zeker een voldoende. 3,5*.

In de herziening!

mmm toch maar weer eens kijken nu die toch zomaar ineens weer eens wordt uitgezonden op de Tweede Nederlander, niet dat we nou zo onder de indruk waren van de laatste Woody Allen-films, nee de laatste keer was Deconstructing Harry in 1997 of nee toch The Curse of the Jade Scorpion in 2001, sindsdien maakt Allen een soort promotiefilms voor Parijs, Barcelona, Rome etc..

En toch in Deconstructing kregen we nog voor de laatste keer die typische Allen-rol, die neurotische Joodse Intelligente anti-held die hij ooit perfect neerzette in Manhattan.

Het is geen pure comedy meer, het lijkt op het krantenstripje dat hij destijds had en de film blijkt nauwelijks verouderd, al vragen we ons af hoeveel hipsters opveren bij W.C. Fields, The Marx Brothers, La Grande Illusion of Ingmar Bergman.

Schitterend gefilmd en ik kan er nog steeds prachtig mee grimlachen, van Kooten en de Bie maar dan Amerikaans en Joods.....pfff wat een prachtige herkijk!

Meesterwerk!

Na Midnight in Paris, die ik niet bijster goed vond, pas de tweede Allen die ik zie. Het was dat hij op tv voorbij kwam, want anders was ik er denk ik niet naar op zoek gegaan. Ik lees nog wel eens dat alle films van Allen isomorf zijn, en in ieder geval de hoofdpersoon. Die in Midnight in Paris kon ik niet uitstaan, maar Allen zelf kon ik een stuk beter pruimen.

Bepaalde karaktertrekken komen overeen: het kunstzinnige en het neurotische, maar het hoofdpersonage komt hier op de één of andere manier intelligenter over. Het tijdsbeeld is boeiend: iedereen reageert bijvoorbeeld vrij luchtig op de relatie van de hoofdpersoon met een zeventienjarig meisje. Dit zou nu duidelijk niet meer kunnen. Verder soms aardige dialogen, met name door bepaalde uitspraken van Allen. De (romantische) verwikkelingen tussen de personages boeien ook, met name hoe het hoofdpersonage in zijn relatie met het meisje staat.

Het zwart/wit is aardig, maar ik heb ook wat onderbelichte shots voorbij zien komen waarbij het echt stoorde. Dat gold niet voor de scène in het planetarium, die wat mij betreft visueel het hoogtepunt van de film zijn. Ook niet echt denderend, maar toch, het had zeker wat. Muziek is passend, al wordt het soms abrupt afgebroken.

In ieder geval een betere ervaring dan mijn vorige Allen. Misschien toch eens op zoek gaan naar meer. 3*.

Aardige en vlotte dialogen en sfeervolle zwart-wit beelden van New York, dat zijn de voornaamste pluspunten van Manhattan. Anderzijds valt het qua verhaal best tegen en komen de personages en hun onderlinge relaties niet echt denderend uit de verf. De acteerprestaties zijn degelijk. De film valt goed uit te kijken, mede door de niet al te lange speelduur, maar ik kan er niet echt van onder de indruk raken.

Alleen speelt weer zichzelf, ditmaal met de naam Isaac. Hij heeft een relatie met een jonge meid en heeft vreemde vriendschappen waarmee hij zijn cynische kijk op het leven bespreekt. Niets nieuws wat dat betreft. Desondanks is het een prachtige film waarbij de karakters uit het (intellectuele) leven gegrepen zijn. De dialogen zijn interessant, grappig of allebei tegelijk.

Het verhaal lijkt net te veel op Annie Hall, die daarnaast qua stijl wat spannender was. Mahattan wordt hier overigens mooi in beeld gebracht, al heeft het zwart wit voor mij niet direct meerwaarde hier.

Wat een leuk filmpje was me dat! Een voor mij onbekende film, maar mede door de hoge aanbeveling in de TV-gids en vervolgens hoge score op IMDB deze toch maar opgenomen en bekeken. Eigenlijk is het een romantisch filmpje waar alle personages sukkelen met hun liefdesleven, maar de erg goede acteerprestaties en scherpe dialogen trekken het niveau op tot boven het gemiddelde. Woody is een plezier om naar te kijken. De chemie met Keaton en Murphy druipt er vanaf. Een jongere Meryl Streep ook, maar haar prestatie zal me niet direct bijblijven. Vond dat ook een vrij irrelevante rol. De sfeer en het decor in de film was subliem. De muziek maakt het helemaal af. Het bruisende New York, de in het donder gehulde skyline, prachtig met als hoogtepunt de plaats waar Isaac en Mary aan de brug op een bankje zitten. Ook de scene in het planetarium was een hoogtepunt.

Het is een film met diverse lagen: grappig en luchtig, maar eveneens soms nét dat tikkeltje meer met fijne dialogen op een intellectueler niveau. Het viel me wel op dat niemand zich stoorde aan zijn relatie met een minderjarige. Hij had er zelf nog het meest last van, maar had het moeilijk de knoop door te hakken. De lesbische relatie van ex past ook in dit rijtje: allemaal het gevolg van de flower-power van sixties en seventies waarschijnlijk: iedereen vrijheid blijheid of zoiets.

De film staat nog altijd overeind. Het is een meerwaarde van Woody Allen om de film in het zwart-wit te maken, zodat het tijdloos blijft. Bovendien kan hij hierdoor het hart van Manhattan weergeven en ligt de focus niet op de gebouwen van de stad zelf. Het verhaal is een cynische wereld vol romantiek en kunst als een hoop hipsters avant la lettre. Allen heeft al beter geschreven, maar toch hoort dit tot één van zijn betere films. Boeiende personages en dialogen, Woody Allen zelf ook in vorm en meer dan enkel een neurotische Amerikaan. Vooral visueel is het mooi om te zien en is de coctail met de dialogen een heerlijke klassieker.

Not everybody gets corrupted. You have to have a little faith in people

Woody Allen blijft één van de meest interessante regisseurs en ook iemand waarvan ik echt bewust probeer om zijn oeuvre volledig te zien. Toch bleef Manhattan altijd wat onderbelicht, hoewel ik de film zelfs op DVD heb. Geen idee waarom ik juist in één van de meest gelauwerde films uit zijn carrière nooit echt zin leek te hebben, maar vandaag dan eindelijk eens voor gaan zitten. Het is één van de laatste 'oude' Allen films die ik nog moest zien en eerlijk gezegd?

Ik begrijp niet waarom juist net Manhattan zo geroemd wordt. Inderdaad een film met de typische Allen elementen waardoor dit een degelijke doorsnede is van wie Allen als regisseur is, maar hij heeft in zijn carrière toch een aantal betere films gemaakt. Soit, in ieder geval wel een film waar onze neurotische vriend eens wat visueler uit de hoek komt. De scène in het planetarium is erg geslaagd en ook de iconische brug (die ook op de poster is te zien) is een mooi momentje, maar daar staat wel tegenover dat sommige scènes echt gewoon te donker zijn. Ook qua soundtrack niet altijd even geslaagd trouwens. Geen enkel slecht woord over George Gershwin noch over het gebruik van diens muziek door Allen, maar het is soms zo abrupt gemonteerd. Het zijn toch zaken die ik niet perse met de regisseur associeer. Visueel dus wat wisselend en ik blijf erbij dat het iemand is die beter tot zijn recht komt wanneer hij in kleur filmt.

Veel intellectueel geleuter dus over relaties, vriendschappen en de maatschappij in het algemeen en die komen toch altijd het beste tot zijn recht wanneer Allen zelf de hoofdrol speelt. In zijn latere jaren kiest hij meestal voor een andere acteur, maar niemand kan zo goed Allen spelen als Allen zelf. Hier neemt hij weer een aantal geweldige one-liners voor zijn rekening, maar het is vooral de samenwerking met Mariel Hemingway (kleindochter van die andere bekende Hemingway) die hem het best tot zijn recht laat komen. Diane Keaton komt ook weer opdraven en doet dat op dezelfde vertrouwde manier zoals in de andere samenwerkingen, al vond ik personage haar net iets minder goed afgaan dan bijvoorbeeld Annie Hall. Kon ook zweren dat Mia Farrow even in een flits is te zien, maar het blijkt om haar zus Tisa Farrow te zijn, onvoorstelbaar hoeveel die op elkaar lijken.

Meryl Streep, die haar scènes filmde tijdens filmpauzes in Kramer VS. Kramer, is compleet verwaarloosbaar trouwens, vreemd dat die zo hoog wordt gecrediteerd op de DVD. Zeker omdat je met Michael Murphy en Anne Byrne ook nog twee degelijke bijrollen ter beschikking hebt. Soit, degelijke Allen film. Zoveel is duidelijker, maar het is een regisseur met zo'n niveau dat ik hier misschien net iets meer van verwachtte. Geef mij maar een aantal andere Allen films in ieder geval.

Kleine 3.5*

Liefhebbers van New York zijn bij Woody Allen altijd aan het goede adres. 'Manhattan' is zijn ultieme ode aan de stad. De prachtige openingsbeelden op muziek van George Gershwin zijn al genoeg om je in te pakken. Daarna volgt nog een dun verhaal vol 'first-world-problems': writer's blocks, buitenechtelijke affaires, roddel en achterklap, midlife-crises oftewel de gebruikelijke Allen-cocktail. Er is veel aandacht besteed aan belichting en locaties en dat zorgt er voor dat 'Manhattan' warschijnlijk zijn beste film is.

“My analyst warned me, but you were so beautiful I got another analyst.”

Manhattan is weer een echte Woody Allen film. Ik zie de man liever in de regiestoel dan als acteur, en Manhattan is hier het schoolvoorbeeld van. De film ziet er werkelijk fantastisch uit, en de manier waarop Allen New York in beeld brengt (in zwart-wit) moet worden onderwezen op iedere filmschool. Allen zelf speelt weer een neurotisch type met duidelijk wat problemen, en het begint soms op een trucje te lijken. Gelukkig is Diane Keaton er nog. Over het subplot rond Isaac en de 17-jarige Tracy (Allen en Hemingway) zullen we het dan maar niet hebben.

Woody Allen speelt een personage dat op hemzelf lijkt. Isaac Davis stopt als schrijver van komische tv-shows, om aan iets ernstigs te kunnen beginnen: een roman. Hij heeft een pessimistische levensvisie en een negatief zelfbeeld. Tot een langdurige, evenwichtige relatie lijkt hij niet in staat. Mary is een pseudo-intellectueel die Ingmar Bergman beledigt; het is verrassend dat ze toch nog mooie momenten beleven. Tracy is te jong en naïef, al zijn er wederzijdse vonken. Je kunt vermoeden dat ze in Londen iemand anders zal ontmoeten.

Toch is er één diep gemeende liefdesverklaring: die aan de stad New York. Het is echter niet de hedendaagse grootstad, met drugs, geweld en een jachtig zakenleven. Zoals hij zelf aangeeft in z'n pogingen tot een openingszin voor z'n roman, is het een geromantiseerde, geïdealiseerde versie van het New York van de jaren '30. Daarom zijn de beelden in zwart-wit en gebruikt hij muziek van Gershwin.

Het gaat om subjectieve interpretaties van de werkelijkheid. Dat geldt voor de Big Apple, maar ook voor de beschrijving van relaties. Z'n ex-vrouw Jill stelt hem in haar boek voor als een maniak. Mary beschrijft haar ex-echtgenoot als een god in bed, maar dat blijkt dan Wallace Shawn te zijn (in z'n debuutrol) - de enige acteur die er zo mogelijk nog minder atletisch uitziet dan Woody Allen zelf.

Gordon Willis leverde een essentiële bijdrage met z'n cinematografie. Traditioneel wordt het platteland als mooi gezien en de stad als druk en modern. Willis bewijst echter dat een stad met wolkenkrabbers en grote bruggen even mooi kan zijn als een breugeliaans landschap. Het iconische beeld van de Queensboro Bridge werd om vijf uur 's ochtends geschoten, vanuit een laag perspectief, met dof tegenlicht en de silhouetten van de twee acteurs niet centraal. Andere mooie beelden zijn het tochtje in de Porsche met de haren in de wind, en de existentialistische uiteenzetting naast het geraamte. Het squashpartijtje is een grappig intermezzo. Sommige beelden zijn zeer donker, met slechts een streepje licht langs de gezichten.

De muziek van Gershwin is lumineus, met die klarinetsolo en die ritmische accenten in de piano. Naast Rhapsody in Blue zijn er ook instrumentale versies van liedjes, waarvan de tekst aansluit bij de stemming: 'S Wonderful bij een romantische scène; But Not for Me bij liefdesverdriet. Humor en oneliners zijn iets minder aanwezig in dan in z'n eerdere werk, maar de dialogen en de sfeervolle stadsbeelden maken dat ruimschoots goed.

Sfeervolle film van Woody Allen waar voornamelijk mijn punten naar toe gaan maar qua plot vind ik dit niet heel interessant. De zwart-wit cinemafotografie ziet er soms zeer indrukwekkend uit. Het ziet er soms best duister uit, het zou ook goed passen in een thriller of een horror.

Ik word een beetje kriebelig van Woody Allen al is hij soms best grappig of gevat maar toch zit er een irritatiefactor bij. Ik denk dat dit een verlenging of overdrijving is van zichzelf maar door het script lijkt het allemaal heel geconcentreerd. Ik bedoel daarmee dat het lijkt alsof hij letterlijk nooit zijn bek dicht houdt en continue aan het woord is.

De film is wat mij betreft heel simpel. Je hebt Woody Allen en zijn vrienden en er is een 17-jarig meisje. De volwassenen zijn de kinderen en het kind is heel volwassen. De volwassenen zijn de hele tijd bezig met wie ze wel of niet leuk vinden (als een stel tieners) en veranderen constant van mening, het 17-jarig meisje is veel standvastiger en serieuzer daarin. Dat komt terug op het einde waarin ze naar London gaat en heel nonchalant zegt dat 6 maanden niet lang is. Woody had haar in eerste instantie aangeraden om naar London te gaan maar veranderd weer als een klein kind van mening waarop ze antwoord dat 6 maanden eigenlijk helemaal niks is.En dat is eigenlijk ook zo.. Maar al dat relatie gekibbel vind ik niet bijzonder interessant.

Woody Allen, oké ja, ik kan zien dat het om een regisseur met een herkenbare stijl gaat, een beetje een auteursfilm. Probleem is alleen... als je er één hebt gezien heb je ze allemaal gezien. Derde film van hem. Midnight in Paris is misschien wel wat anders maar ook een film van dertig jaar later, en misschien een beetje toegankelijker voor een hedendaagse doelpubliek. Probleem is ook wel dat buiten het erg hoogdravende taalgebruik en de pseudo-intellectuele discussies rond kunst en het semantische de pop culture referenties ook al gedateerd zijn (ofwel ben ik een cultuurbarbaar). Het is een beetje aan de saaie kant allemaal, maar kabbelt ook wel voort en heeft ook wel zijn momentjes, precies net zoals in Annie Hall. Meer van hetzelfde dus. Geen verrassing ook dat het gezien de thema's die hij behandelt en het figuurtje dat hij speelt in zijn films hij dit metoo-tijdperk niet heelhuids doorkomt. Een film als dit zou vandaag onmogelijk zijn en ver van de prijzen blijven.

Middelmatig.

Een hoog aangeschreven Woody Allen en hoewel ik hem ben beginnen waarderen met de jaren, is het niet altijd raak. Dat ondanks de ingrediënten in zowat elke film nagenoeg dezelfde zijn. Manhattan heeft daarenboven nog eens een leuke zwartwit-look die hier en daar toch dat extraatje aan sfeer toevoegt.

Maar ik ben niet echt gebeten door de film. Allen en zijn even neurotische tegenhangster Diane Keaton kunnen mij niet de ganse speelduur interesseren. Hun neurotisch kantje gaat mij na een tijdje tegensteken. Dat is een euvel dat soms wel eens terugkomt bij Allen. Kwestie van balanceren op een slappe koord, zeker?

In z'n geheel valt er wel nog genoeg te genieten van een paar toffe dialogen en een snedige quote. Qua humor ligt Allen mij wel behoorlijk. Ik ben nog lang niet door zijn rijkgevulde oeuvre heen, dus ik ga er mij nog mee kunnen amuseren.

2,5

"He was given to fits of rage, Jewish liberal paranoia, male chauvinism, self-righteous misanthropy, and nihilistic moods of despair. He had complaints about life but never any solutions. He longed to be an artist but balked at the necessary sacrifices. In his most private moments, he spoke of his fear of death, which he elevated to tragic heights when in fact it was mere narcissism."

Dit schrijft Jill (Meryl Streep) over haar ex-man Isaac (Woody Allen) in haar "tell all"-memoires en het klopt perfect. Dat boek is kinderachtig, maar Isaac heeft het er wel naar gemaakt en komt er eigenlijk nog genadig vanaf, want hij heeft Jills nieuwe, vrouwelijke partner Connie in een vlaag van woede over de scheiding proberen te overrijden. Niet alleen is hij daarvoor niet gearresteerd; hij heeft zelfs geen contactverbod en kan gewoon zijn zoon ophalen. (Dat dat boek er überhaupt is, is een rare kronkel in het plot, want Isaac is een succesvolle tv-schrijver, maar lijkt niet bekend bij een groot publiek.)

Ondertussen is Isaac, die 42 is, een relatie begonnen met de 17-jarige Tracy (Mariel Hemingway), die ondanks haar vreemde smaak in mannen, verder een rustige, stabiele vrouw lijkt. Alleen vindt Isaac dat zelf ook niet helemaal geslaagd, dus probeert hij haar al heel snel te dumpen voor Mary (Diane Keaton), die zijn vrouwelijke, christelijke tegenhanger is. Mary is dan weer de recente vriendin van zijn getrouwde vriend Yale (Michael Murphy). Lekker bezig allemaal.

Ik denk dat het idee achter dit plot was dat de zogenaamd intelligente volwassen zich allemaal gedragen als verwende kleuters zonder impulsbeheersing en hun leven totaal verwoesten, terwijl de 17-jarige de volwassene is. Het hele midlifecrisisthema wordt nog extra aangezet doordat Yale op een gegeven moment daadwerkelijk een Porsche cabrio koopt.

Probleem is dan dus wel dat je dus wel de hele tijd opgescheept zit met heel irritante mensen. Wat is er ergerlijker dan elitaire bourgeoisie types die zichzelf héél interessant vinden? Zelfs, of misschien: juist als ze continu komisch metacommentaar geven op hoe irritant ze wel niet zijn, gaat dat op de zenuwen werken.

Manhattan is dus verre van Allens beste film qua verhaal. Maar wat betreft de oneliners zit het wel gewoon helemaal goed. En normaal ga je niet naar een Woody Allen film voor de cinematografie, maar deze, met The Godfather-cinematograaf Gordon Willis achter de camera, geldt niet voor niets als één van de beste filmische weergaves van New York. En het eindigt ook precies het einde zoals Isaac het verdient: hij verliest achtereenvolgens door zijn eigen toedoen zijn mooie appartement, zijn baan, zijn vriendschap en uiteindelijk zijn kans op liefde. Het beste vermaak blijft leedvermaak.

(Gezien in FilmHallen)