Manhattan (1979)

Zouteloze standaardfilms zou ik ze ook niet noemen, maar het zijn wel de films waar hij zelf een grote rol in speelt, die ze die eigen Woody-identiteit meegeven.

In principe wel, ja, maar Woody Allen heeft zo'n herkenbare filmstijl dat ook films waarin hij niet zelf speelt wel een typische Allensfeer hebben. Al werkt het voor mij ook het best als Allen zelf meedoet. Desalniettemin kijk ik zeer uit naar Vicky Christina Barcelona.

Zeer interessante artikel.

Had al een hele tijd geen Allen film meer gezien en vond het wel weer eens tijd worden en aangezien deze film best hoog aangeschreven stond en ik er al een tijdje benieuwd naar was ben ik deze maar even gaan zien en ik vond het (net als bijvoorbeeld een Annie Hall) een erg sympathiek en warm filmpje, de films van Allen hebben dan ook altijd een hele herkenbare stijl en natuurlijk steeds terugkerende- gespreksonderwerpen en altijd het zelfde neurotische typetje in de hoofdrol. Ik vond het nergens echt geniaal maar over het algemeen deed het sfeertje het allemaal bijzonder lekker wegkijken, op visueel gebied en dan heb ik het natuurlijk vooral over de zwart wit fotografie van New York zag het er bij vlagen echt schitterend uit en kwa humor schoot het ook niet tekort. Al met al, in mijn ogen dus geen meesterwerk maar wel een erg fijn filmpje om naar te kijken, het einde is overgens vertederend.

3,5 sterren

Dan moet ik hem nóg eens bekijken want ben al reeds vergeten.

Confucius, ik vind dat je er leuke recensies schrijft maar ik vind het wel een beetje vreemd dat je zo'n fan van Woody Allen bent maar toch zoveel van zijn film zo'n lage score geeft. Zijn ze dan echt zo slecht volgens jou?

Deze film belichaamt het jaar 1979, een puik filmjaar, waarbij vele regisseurs in de gaten hadden dat die verfoeilijke jaren '80 d'r aan kwamen. Woody Allen had dit ook door en besloot voor zijn nieuwste film het best uitkiesbare decor te pakken: New York, in zwart-wit!

Een aantal jaren '70-films hebben een sfeer, waarbij de personages van hot naar her stuiteren en geen enkel benul hebben wat te doen met hun drukke leven. Voorbeelden van die typerende sfeer vind je in Network, The Conversation, maar ook wel Kramer vs. Kramer. Ik houd daar wel van: kijken naar mensen, die zich volledig gek laten maken door toedoen van de omgeving. Zeker met het idee dat de jaren '70 zo lang geleden zijn en de personages zich nu vast afvragen: "wtf was I thinking?" Manhattan is mijns inziens de film die het beste deze sfeer weet te pakken.

Woody, die min of meer zichzelf speelt, wil van alles beleven. Het Guggenheim-museum in, naar de snoberige film Zemlya kijken, met de cabrio door Manhattan rijden om uiteindelijk uit te rusten op een bankje rond de 58ste straat (het iconische shot!). Maar wat wil Woody nou echt? Moeilijk om dat te achterhalen. Meerdere scheidingen heeft ie achter de rug en in deze film heeft ie een affaire met een 17-jarig naïeve scholiere. Kan ie nou echt gelukkig zijn en van iemand houden? Wel is duidelijk zijn onvoorwaardelijke liefde voor de stad New York, een plek waar je je nooit kunt (of mag?) vervelen.

Anyway, fantastische film, prachtig geschoten, bijzonder geestig en als toetje ook nog prachtige muziek van George Gershwin. Woody Allen in topvorm

Was een erg leuke ervaring vooral omdat het m'n eerste Woody Allen was. Z'n stijl was nieuw voor mij en daarom wist de film me zeker te boeien ondanks de enorme reeks flaws. Allen's hoofdpersonage, Allen zelf, spreekt alles uit, piekert als een losgeslagen puber over het leven en mijmert zijn wijsheden vol twijfels. Interessant als stijl maar het mag allemaal wat subtieler. Vooral omdat niet alleen Allen zo spreekt maar ieder personage lijkt wel een imitatie van de beste man zelf. Het is Woody Allen die tegen Woody Allen praat en het liefst nog over Woody Allen. Narcisme alom in deze wereld waarin iedere vorm van fascinatie, genot of mysterie wordt doodgeslagen door mindnumb boring personages die deze dood analyseren. Toch leuk, waarom? Ik kan er de humor wel van in zien. De ironie is entertainend en de sfeer erg goed. Tel daarbij de Allenesque aanpak als een nieuwe ervaring en ik heb zeer zeker genoten.

Wat een lariefarie. Iedere personage heeft hier zijn eigen handelwijze en aanwensel.

Begrijp niet hoe je erbij komt.

Ieder heeft z'n eigen problemen, ja. Maar vrijwel alle personages praten precies zoals Woody Allen.

En dat vind ik dus flauwekul.

Je hebt de personages duidelijk verkeerd geïnterpreteerd. Zou wel een paar voorbeelden willen zien van conversaties of momenten die jou het idee gaven dat ze exact als Allen praten.

Mijn zesde Allen en dit is veruit de leukste tot nu toe. Manhattan is een erg charmante film, met als hoogtepunt het script vol overheerlijke scherpe en sterke dialogen. Verder geven de zwart-wit beelden de film een bijzondere sfeer, de plaatjes die worden geschoten zijn prachtig en de film zit vol met verrukkelijk cynisme. Ook valt op dat Allen als geen ander oog heeft voor bijzonder sterke vrouwelijke rollen. Ook in Manhattan stelen de actrices zonder meer de show. Op naar de volgende Allen, ik heb (gelukkig) nog veel te ontdekken van de beste man.

4 sterren.

Ook mijn zesde Allen maar juist de minste.

Ik had hoge verwachtingen, maar vond film erg tegenvallen op z'n tijd. Tuurlijk was hij zo nu en dan grappig en is het verhaal leuk bedacht, alleen vond ik de film niet echt boeiend en toch iets te vaak redelijk saai. Dat is toch wel erg jammer. Het begin vond ik overigens wel erg leuk, zeker met de muziek. Werd ook gebruikt in Fantasia van Disney dacht ik. Dat was wel erg leuk.

Acteerwerk is goed. Woody Allen is heel sterk, en ook de dames doen het meer dan prima. Daar heeft Allen wel een goed oog voor moet ik zeggen, de cast is tot nu toe elke keer goed.

3*

Ik vond dit een heerlijke film om naar te kijken en dat kan ik niet altijd zeggen van de films van Woody Allen, zeker niet in de films waarin hij zelf meespeelt. Maar ik vond dat hij het hier prima deed en zeker ook de rest van de cast, vooral de dames.

Wat deze film voor mij vooral boven de gemiddelde Woody Allen film heentilt is de schitterende zwart/wit fotografie van New York door Gordon Willis. In kleur zou deze film volgens mij aanzienlijk minder mooi ogen.

Wat ook niet onvermeld mag blijven is uiteraard de bruisende score van George Gershwin.

"Manhatten" zie ik vooral als een prachtige ode aan de stad New York. Niet het zakelijke, maar uiteraard het romantische New York.

4,5* na herziening.

Heb Manhattan nu voor een derde keer gezien en 'k blijf het één van Allens beste vinden, hoewel de magie van de eerste kijkbeurt toch 'n beetje weg is.

Het typische neurotische Allen-hoofdpersonage is ook hier in volle glorie aanwezig en houdt een beetje het midden tussen zelfspot en pretentie, iets dat formidabel werkt bij mij. Hoewel Woody Allens films vaak gezien worden als intelligente cinema, is de humor op zich dikwijls redelijk "flauw" maar 'k moet er toch geweldig om lachen. De hele set-up van Manhattan is voor mij maar een kapstok om een heerlijk personage aan op te hangen.

Verder zijn zowel de cinematografie als de soundtrack redelijk sfeervol, hoewel ik daar duidelijk minder lyrisch over ben dan velen hier. De beelden vind ik niet bijzonder genoeg en de jazz niet subtiel genoeg, maar binnen het oeuvre van de New Yorker behoort Manhattan op dat vlak wel duidelijk tot de betere.

Niet meer de torenhoge score die ik hier na een eerste visie zou aan verbonden hebben, maar toch nog een overtuigende 4*.

Erg sfeervol.

En dat is toch wel iets wat ik miste bij andere films van Woody Allen maar dit maakt het goed. Zeer goede keuze om voor zwart-wit te gaan, het maakt de beelden van Manhattan alleen maar mooier. De soundtrack voegt er ook iets apart aan toe. Hier in tegenstelling tot bij andere Allen films geen kritiek op de dialogen. Vond ze totaal passen bij de sfeer.

3,5*

Zonder meer Allens beste film

Kzou er elke dag naar kunnen kijken..

Die openingsbeelden met die prachtige klassieke muziek zijn van ongekende schoonheid. New York op zijn mooist.

Een van Allens beste.

Beste Woody Allen.

Het bekende Woody Allen-personage dit keer in een stijlvolle zwartwit-dramafilm, met natuurlijk genoeg Allen-humor. Bij de meeste Allen-films houdt het na de humor wel op, maar deze heeft wat meer te bieden. Zo is NY/Manhattan prachtig gefilmd, één van de weinige Allen's die er visueel ook nog is heel goed in elkaar zit. De personages, relaties en de scherpe dialogen vormen ook een mooi plaats- en tijdsbeeld. De klassieke muziek is ook mooi.

4*

Mooi, die zwart-wit beelden. Fijn, die Gershwin-soundtrack. Maar dan dat geneuzel, dat lang zo superieur niet is als in Annie Hall, en waarin Mariel Hemingway zo'n beetje de enige is wier karakter oprechte emoties heeft en daardoor de enige is die me enigszins raakt. De rest, vooral Allen zelf, is zo... ze neuzelen en neuzelen en het gaat helemaal nergens over, en ze zijn niet sympathiek ook. Het hoeft echt niet dat elke film van mij sympathieke personages hoeft te hebben, maar dan moeten ze me wel op een bepaalde manier raken, en dat gebeurt hier niet. Het is me allemaal te navelstaarderig. Er is geen reden om om deze mensen te geven.

En ja, het is waar dat het einde verrassend is, dat het Allen-personage zichzelf en zijn egoïsme daar genadeloos onderuit haalt, maar het geeft mij geen hoop dat er iets veranderd is aan hem. Als hij morgen opstaat, is hij weer dezelfde egocentrische neuzelaar als gister.

Natuurlijk zou er niets mis zijn met een superieure neuzelige satire op het menselijke onvermogen, maar dat is deze film niet. Juist de ietwat poëtische cinematografie en epische Gershwin-track doen vermoeden dat Allen alles heel serieus meent. Tja, en dan is hij dus net zo pretentieus als zijn rol.

Leukste moment: dat de zo mannelijke en aantrekkelijke ex van Diane Keaton gespeeld werd door Wallace Shawn.

Een beetje confronterend om Renske's commentaar te lezen, want ik moet bekennen dat Allen's neurotische gedachtenkronkeltjes en pseudo-intellectuele beschouwingen bij momenten erg herkenbaar - of op zijn minst genietbaar - overkomen voor mij De typische Allen-thema's die in Manhattan sterk naar voor komen, liggen me wel en ik denk dat veel ervan tamelijk universeel zijn.

Trouwens opvallend om te zien hoe een komiek als Larry David (ook een beetje een egocentrische neuroot, die wel bijzonder rake observaties maakt ) qua stijl eigenlijk behoorlijk dicht aanleunt bij Woody Allen. Leuk om te zien dat beiden elkaar gevonden hebben in Allen's nieuwste film, al schijnt die niet al te sterk te zijn.

Ik dacht dat ik 'Manhattan' nog niet gezien had, maar na het bekijken van de eerste minuten werd algauw duidelijk dat ik hem ooit al gezien had. Dit wil niet zegggen dat het een slechte film is die ik zou vergeten - verre van - , maar misschien vertelt het voor mij iets over de 'inwisselbaarheid' van de oudere films van Woody Allen (ben zeker geen kenner, maar heb intussen toch wel een kleine 10 films van hem bekeken)?

Nu goed, ik heb erg genoten van de film. Misschien had ik iets meer verheerlijking van de stad New York verwacht, maar de beelden die ik te zien kreeg droegen wel de sfeer uit die ik met New York associeer (sowieso geromantiseerd), de mooie soundtrack tijdens de buitenopnames waarin de stad aan bod komt maakten het nog des te mooier. En voorts wordt de film dus mee gedragen door de typische Woody Allen-thematiek, die zorgt voor lekker voortkabbelende gesprekken tussen o zo menselijke personages. Woody Allen zelf zag ik trouwens erg graag bezig in Manhattan, hij speelde erg scherp (goede timing, de juiste expressies,...).

4*

prachtige romantisering van allens grootste geliefde, NEW YORK

Manhatten is vooral filmische ode aan New York

Films van Woody Allen zijn om twee redenen bijzonder: de dialogen zijn doorgaans scherp en spitsvondig en Allen aarzelt niet om filmwetten aan zijn laars te lappen en te experimenteren. Bijzondere filmstijlen hanteert hij niet alleen in meer experimentele films. Ook in een 'gewoon' relatiedrama als Annie Hall speelt hij vernuftig met het medium. Hij springt heen en weer in de tijd en laat personages commentaar geven in de camera.

Wat dat betreft is Manhattan een buitenbeentje. Opnieuw een voor Woody Allen typerend relatieverhaal, maar nu eens niet met gekke bokkensprongen in de manier van filmen. Manhattan valt juist op omdat de beelden zo mooi zijn. Het is een filmische ode aan New York in stemmig zwart-wit. En ook veel scènes zijn op een prachtige manier in beeld gebracht. Hoogtepunt: het bezoek aan het planetarium, waarbij er zoveel donkere schaduwen te zien zijn, dat de beelden vooral verwonderen en verrassen.

Woody Allen speelt de 42-jarige Isaac, een intellectuele piekeraar die zijn dagen bij de televisie slijt als schrijver van goedkope programma's. Hij heeft al twee scheidingen achter de rug en zijn laatste vrouw (Meryl Streep) is bezig een openhartig boek over hun mislukte huwelijk te schrijven. Isaac is in de war van die scheiding, vooral doordat zijn ex ontdekte niet op mannen maar op vrouwen te vallen.

Nu heeft hij een relatie met de 17-jarig Tracy, een relatie die door zijn vrienden doodnormaal wordt gevonden. Hijzelf realiseert zich hoe onnatuurlijk die verhouding is, maar maakt ook niet zo'n haast om die te beëindigen. Totdat Mary (Diane Keaton) in zijn leven komt, de voormalige maitresse van zijn beste vriend. Ze hebben een korte, intense relatie. Maar zoals altijd in Allen-films, is die van korte duur.

Ach, de precieze verloop van het verhaal doet er niet zoveel toe. Zeker niet in Manhattan. De verhaallijn in deze film is zelfs nogal zwak, wat Manhattan in mijn ogen bepaald niet tot een meesterwerk maakt. Maar gelukkig zijn de dialogen ook hier weer rap, grappig en intelligent. Maar de manier van filmen maakt Manhattan pas echt bijzonder. Nog niet eerder zag ik een film van Allen die er zo mooi uitzag. Alleen al de openingsscène is prachtig mooi. In snelle, fotografische beelden maakt Allen daarin een portret van deze wereldstad. En gelukkig houdt hij dit niveau van filmen de daarop volgende negentig minuten vol.

Woody Allen mag ik wel. Hij weet van zijn, hoe zal ik het noemen, zwakheden zijn kracht te maken, door het altijd hilarisch te brengen in zijn films. Dit komt het meest naar voren in zijn meesterwerk Manhattan, die met kop en schouders boven (de meeste van) zijn andere werken uitsteekt. Zowel visueel als inhoudelijk is dit het neusje van de zalm.

Het begint al met prachtige beelden van New York. Zwart-wit was een uitstekende keuze, het geeft een geweldige sfeer. Naast Woody Allen die altijd gewoon los kan gaan als zichzelf, zijn de andere acteurs ook erg op dreef. Het script is, ondanks het magere verhaal, heel scherp. Eigenlijk kan ik altijd wel genieten van Woody Allen, hij hoeft alleen maar Woody Allen te zijn. Maar waar zijn meeste films bij een oppervlakkige komedie blijven steken, gaat deze net iets verder. Er zit meer romantiek en drama in, wat de film erg goed doet. De vluchtige relaties zijn vanzelfsprekend. De verschillende relaties zijn zowel humoristisch als interessant; er komen vele leuke personages in voor. Woody Allen discussiëert en piekert over van alles en nog wat, wat me nooit kan vervelen. Ook zitten er hele korte fragmenten stomme film in, waar Woody Allen ook goed in is, en wordt ondersteund door de goede score. Maar er zitten ook prachtige momenten in, bijvoorbeeld als hij op de bank voor zichzelf zit na te gaan wat het leven de moeite waard maakt. En die prachtige slotzin. Uiteindelijk is Tracy eigenlijk de volwassenste van ze allemaal. Heerlijke film om mee te relaxen op de bank, die niet alleen erg grappig is maar ook erg mooi.

4,5*

Typisch Allen, typisch wat matig.

Hij zal vast wel wat atypische zaken in z'n oeuvre hebben zitten, maar dat is Manhatten volgens mij niet. Vind de film ook niet veel verschillen met de recentere films die ik van hem gezien heb.

Wat betreft de cinematografie, die vond ik redelijk teleurstellend. De keuze voor zwart/wit levert erg weinig op, buiten misschien één of twee scenes, waaronder de posterscene. Ook die wordt veel te snel afgebroken om visueel iets echt moois op te bouwen. Het enige wat het zwart/wit bijbrengt is dat die lelijke 70s kleurenwaas niet over de film hangt.

Grootste pijnpunt is absoluut de soundtrack. Vréselijk schaterend gejengel wat compleet a-sfeervol is. Allen zal het best leuk en charmant vinden, ik vond het gruwelijk.

Sowieso blijven beiden vooral op de achtergrond wat mij betreft. Het zijn weer de relatieperikelen die het voortouw nemen, en Allen zelf natuurlijk die toch aardig werkt in z'n films. Ik twijfel niet echt aan het realisme van het hele gebeuren maar wat mij betreft blijft het telkens toch een onwerkelijk kijkje in mensen hun relaties. Allen jaagt er makkelijk 3 jaar aan soaplijnen door in 90 minuten.

De speelsheid kan ik best appreciëren, dialogen zijn ook leuk, maar de rest van de cast hangt er iets teveel bij zonder echt indruk te maken en een échte filmer vind ik Allen ook niet echt. Zou volgens mij evenveel indruk kunnen maken op een podium.

Aardig vertier, maar had hier toch ook wel wat meer van verwacht. De op één na minste (uit 5) van Allen die ik zag.

2.5*

Berichten verplaatst naar Overigen > Algemeen > het grote taaltopic

Twee scenes ? Je vergeet nu toch echt de reeks prachtige zwartwit beelden tijdens de openingsmonoloog beste Onderhond.

Sven Nykvist is daarnaast een van de beste directors of Photography.

Hij zal toch niet over 1 nacht ijs zijn gegaan.

Vond ik weinig indrukwekkend. Sowieso vind ik, wat ik van Nykvist ken dan, meestal niet al te boeiend.

Nee, echt niet.

Voor een WA is VCB een teleurstelling.

Ik kijk Allens voor Allen en zijn gezanik. Zonder hem wordt het inderdaad een beetje leeg.