menu

Un Long Dimanche de Fiançailles (2004)

Alternatieve titel: A Very Long Engagement

mijn stem
3,71 (1291)
1291 stemmen

Frankrijk / Verenigde Staten
Drama / Oorlog
133 minuten

geregisseerd door Jean-Pierre Jeunet
met Audrey Tautou, Gaspard Ulliel en Dominique Pinon

Tijdens de Eerste Wereldoorlog krijgen vijf mannen in de Somme de opdracht zich naar de eerste vuurlinie te begeven. Een krijgsraad heeft beslist hen te straffen en in deze verlaten streek achter te laten, zodat ze in de strijd gedood zullen worden. Het is daar dat ze sterven. Alleen een jonge kreupele vrouw die verloofd was met een van de verdwenen mannen, krijgt informatie die haar doet vermoeden dat hij het overleefd heeft. Zij besluit zich dan in te zetten voor een lange, moeilijke en vaak frustrerende zoektocht om de waarheid te ontdekken.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=SyU8eQiJfsk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van ExToR
4,0
Goede film, mooi verhaal en erg leuk in elkaar gezet. Apart om steeds dezelfde stukjes uiteindelijk een grote puzzel te zien worden.

De setting is prima, het acteerwerk erg mooi. Kan geen minpuntje verzinnen, maar wist me ook weer net niet diep genoeg te raken voor die laatste ster.

avatar van Black Math
3,5
Jaren geleden al eens in de bioscoop gezien, maar behoorlijk weggezakt. Na gisteren Delicatessen gezien te hebben, vandaag dan maar deze opgezet.

De grote lijnen van het verhaal herinnerde ik me nog wel redelijk. Al poogt de film geen documentaire te zijn, als onwetende Nederlander wiens land gelukkig nooit betrokken is geraakt in WO1, krijg ik toch wel een aardige indruk van hoe verschrikkelijk die oorlog voor de soldaten is geweest. Wat dat betreft kan ik de film behoorlijk geslaagd noemen, al moet ik zeggen dat ik geen andere films over WO1 gezien heb. Ik kan het overigens niet laten om op te merken dat president Poincaré, over wie in de film wordt gesproken, een neef van de wiskundige Poincaré was.

Visueel doet de film niet onder voor de andere Jeunets, die me uiteindelijk toch beter bevielen. Deze is wat mij betreft de meest atypische film uit zijn oeuvre vanwege de sfeer die bij zijn andere films veel speelser is. Het is niet zozeer hier waar het schoentje gaat wringen, dat is vooral de muziek die soms wel erg dramatisch is. Het leek soms wel of ik naar een Lord of the Rings film aan het kijken was. Ik overdrijf wellicht een beetje, maar het had wel wat subtieler dramatisch gemogen.

3,5*.

avatar van Spetie
3,0
Een degelijke film dit, die visueel op sommige momenten echt erg fraai is, zoals je van Jeunet kunt verwachten, maar inhoudelijk gezien maakt de film een stuk minder indruk.

Het goudgele kleurenfilter is erg fraai en vooral de actiescènes zien er erg mooi uit en wederom zie ik maar weer wat voor een hel die 1e Wereldoorlog destijds in die loopgraven is geweest. Inhoudelijk is de film dus minder. Het verhaaltje vond ik af en toe nogal rommelig ogen en Jeunet is de balans ook een beetje kwijt hier. Op het ene moment poogt de film een komedie te zijn, waarna vijf minuten later het erge drama weer op de hoek komt kijken. Dat werkte voor mij niet altijd even goed.

Het acteerwerk is wel goed. Tautou is goed op dreef en ook de andere, meestal vaste acteurs van Jeunet zijn prima op dreef. Ik zag zelfs Jodi Foster voorbijkomen meende ik, of in ieder geval een vrouw die erg heel erg op lijkt.

Ja uiteindelijk zeker een makkelijke voldoende dus. Visueel is het allemaal erg goed, maar een (zwarte) komedie is veel meer Jeunets genre denk ik.

3,0*

3,5
mooie en aangrijpende film waarin het verhaal traag, maar met enig gevoel voor geweldige beelden en emotie je vastgrijpt en niet meer loslaat. De stempel van jeunet is hier natuurlijk zichtbaar, maar daar waar die bij Amelie me ooit stoorde (hoewel ik deze eens dringend moet herzien), is het hier wel goed gebracht. Verrassend, doch geen superfilm; 3.5*

avatar van Phoenix
3,5
Erg fraai allemaal, maar wel een stuk zwaarmoediger dan ik verwachtte en gewend ben van Jeunet. Want La Cité des Enfants Perdus was dan weliswaar erg duister, eigenlijk was die wel gewoon constant grappig en weird. Illustratief voor deze film binnen Jeunet's oeuvre: vaste kracht Pinon. Normaal trekt hij de gekste gezichten, nu zit er een grote baard voor. Vreemdste gedrag was nog wel het gedoe met dat grindpad. Wat dan wel weer een grappige running gag oplevert met die postbode. Naast de visuele stijl maken dat soort dingetjes dit toch weer een typische Jeunet.

Verder was dit gewoon een stuk droeviger, hoe pittoresk en schattig de decors soms zijn. Eén sprankeltje hoop, dat is waar de film en Tautou - die wat erg veel hinkt op één gezichtsuitdrukking - het mee moeten doen. Het is voor het verhaal nét voldoende.

Normaal heb ik altijd erg veel moeite met het tijdsbeeld (kneuterigheid ten top), maar daar prikt Jeunet met zijn dromerige, sprookjesachtige stijl gelukkig al vrij snel doorheen. Het was een beetje hetzelfde effect als bij Perfume (al was die wel weer veel duisterder).

Ik raakte na een tijdje het spoor wel bijster. Al die namen en snorren! Iedereen leek op elkaar. Maar ja, dat is dan ook een beetje het idee geweest achteraf. Nog wel wat aftrek voor de muziek. Het begon sfeervol met de optiteling, maar daarna ging het rap achteruit. Misschien zat ik op een tweede Yann Tiersen te wachten, en dat is ook wel weer wat veel gevraagd natuurlijk.

Maar verder weer mooi, al mag Jeunet van mij wel wat wackier dan dit. Binnenkort Micmacs maar eens kijken.

3,5*

avatar van Jeroenymus
5,0
Prachtige Franse film over wereld oorlog 1.
Eigenlijk al net zo'n mooie film als Joyeux Noël. In oorlog wordt het slechtste maar ook het beste in de mens naar boven gehaald. Deze film laat dat onomwonden zien. Als je op je intuïtie vertrouwt zal deze je uiteindelijk niet in de steek laten.

avatar van zxstyle
3,0
de film viel me ietwat tegen. Vooral het langdradige vastberadenheid van de hoofdrospeelster maakte de film vaak saai. Dit leverde echter wel een mooi einde op. Ik ben wel weer wat meer van de eerste wereldoorlog te weten gekomen en van frankrijk begin 20e eeuw.

avatar van K. V.
3,5
De film is een mengeling van oorlogsfilm, drama, humor en romantiek die 'k wel kon smaken.
De film heeft misschien niet de waw-factor van Le Fabuleux destin d'Amélie Poulain (ook met Audrey Tautou en Jean-Pierre Jeunet als regisseur), maar vond deze zeker ook niet slecht.
Je voelt in deze film zeer zeker ook de stempel van Jean-Pierre Jeunet.
Jodie Foster spreekt in deze film Frans en ze deed dit zeker niet slecht. Ze speelt trouwens ook geen zo'n grote rol, dus verwacht niet te veel.
'k heb er van genoten.

avatar van BBarbie
3,5
Deze nieuwe samenwerking tussen Jeunet en Audrey Tautou levert opnieuw een mooie film op, al is het verhaal te breed uitgesponnen en daardoor ietwat aan de langdradige kant. Haalt zeker niet het niveau van Amélie....

avatar van Theunissen
3,5
Deze film destijds in 2006 gezien na de begrafenis van mijn oma. Het verhaal was opzicht zeer mooi en zat goed in elkaar en wist ook te boeien. Ook zaten er best wat aangrijpende momenten in en was het einde zeker ontroerend. Visueel mocht de film er ook zijn (o.a. de beelden van de loopgraven) en actrice Audrey Tautou spatte van de scherm en speelde zeer overtuigend en sterk. De film is misschien wat aan de lange kant waardoor het soms wel wat langdradig wordt en heel soms ook wat saai wordt.

avatar van Fran
3,5
Het verhaal werd niet echt boeiend neergezet. Het was meer een reportage van de zoektocht van een vrouw die haar geliefde zoekt maar je komt niet echt tot de emotie van het verhaal. Ik vind dat ze alles nogal stoïcijns ondergaat. Hierdoor heb ik me niet echt kunnen inleven. Ook het einde als ze hem uiteindelijk vind, vind ik toch behoorlijk emotieloos. Daarnaast krijg je ook allerlei namen te horen maar het word een beetje te ingewikkeld uitgelegd dus soms kon ik niet goed volgen wie nou wie was. Hierdoor werd het een langdradig geheel.

En toch kan ik deze film geen onvoldoende geven want wat krijgen we een prachtige beelden voorgeschoteld. De film ziet er echt schitterend uit. Ook de scène's met de oorlogsbeelden zijn ijzersterk en heel indrukwekkend. Dus wat dat betreft is deze film het toch nog wel waard om te bekijken. Niet voor het verhaal maar wel voor het visuele aspect.

avatar van RuudC
5,0
De impact en gevolgen van de eerste wereldoorlog is iets wat men in Nederland nooit zal begrijpen. ‘We’ deden namelijk toch niet mee. Hier leeft de tweede wereldoorlog veel meer. Dat was natuurlijk ook een verschrikkelijke gebeurtenis, maar persoonlijk ben ik meer onder de indruk van wat er zich in de loopgraven heeft afgespeeld. Daar waar een hele (onschuldige) generatie de dood in is gejaagd.

Die tragiek wordt heel sterk weergegeven in deze drama van Jean-Pierre Jeunet. De man die met Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain een kwalitatief zeer sterke reeks films heeft neergezet. Alleen jammer dat het er tot nu toe maar drie zijn. Un Long Dimanche de Fiancialles is wederom een gevoelig meesterwerk over een prachtige liefde die door de oorlog ruw verstoord wordt. Zij blijft achter, hij raakt vermist. Slechts op haar intuïtie start ze een prachtige speurtocht, die haar langs ooggetuigen brengt. De flashbacks tussendoor vertelt over de totstandkoming van hun relatie.

De film is een typische vertelling van Jean-Pierre Jeunet, al ligt de humorgrens hier een stuk lager. De typische verwijzing naar kleine dingetjes en stopwoordjes zijn weer om van te smullen. Jeunet zet met Un Long Dimanche de Fiancialles weer een prachtig warme film neer die in mooi contrast staat met de harde, kille beelden van de loopgraven. Sommige scenes zijn heel vrolijk, andere juist heel droevig. Audrey Tautou zet wederom een geweldige rol neer, maar slecht acteerwerk kom je hier sowieso niet tegen. Puur vakmanschap met een ongelooflijk mooi einde.

avatar van NYSe
3,0
Mooie film die er vooral in slaagt de hel van de loopgraven neer te zetten. De scènes rondom Mathilde's zoektocht zitten dan weer vol met Jeunet's typische close-ups van grote neuzen, eigenzinnige tics en goudgele filters, die angstig lijken te zijn al te veel dramatische impact te krijgen. Ik had het gevoel naar twee films te kijken: een schitterende, heftige anti-oorlogsfilm en een mooie (niet meer, niet minder) feelgood. Die eerste doet de tweede in waarde stijgen, maar anderzijds doet de tweede ook enorm aan de eerste af.

avatar van Jawaddedadde
4,0
MMM

Jean-Pierre Jeunet. Moet toch wat meer films van deze man bekijken. De eerste film die ik van hem zag was nota bene Alien: Resurrection, wellicht niet zijn meest representatieve werk. Amélie ondertussen ook al gezien en niet helemaal overtuigd. Maar met deze film weet hij me wel te raken.

Visueel erg aantrekkelijk. De oorlogsscènes zijn prachtig geschoten: donker en grauw. Daartegenover staat dan vaak het goudgele leven van Mathilde. Tautou, mooie dame, kan je met haar blik en lach doen smelten. Ook het setdesign is top!

Het verhaal is erg mooi. De koppigheid en de vastberadenheid van een jongedame die maar niet wil geloven dat haar verloofde dood is. En ondanks alle tegenslagen het hoofd toch overeind houdt. Jeunet stopt er spanning, humor, romantiek, sensualiteit en zelfs actie en geweld in en dat werkt allemaal prima.

Wanneer ze dan uiteindelijk haar verloofde terugvindt slaak je als kijker een zucht van verlichting. Je gunt het haar echt. Mooi ook dat de eerste woorden die haar aan geheugenverllies lijdende verloofde dezelfde waren die hij als kind tegen haar zegde. De cirkel is rond.

Erg mooi.

avatar van Moddermonster
4,0
Ik hou hier wel van (en langzaam mag van mij wel). Mooi verhaal, mooi verteld, mooi gespeeld en mooi gefilmd.

avatar van Filmkriebel
3,5
Van de gruwelijke eerste wereldoorlog een sprookje maken is Jeunet op het lijf geschreven, naar een boek van Sebastien Japrisot. Een film die de kijker op een indrukwekkende manier onderdompelt in de oorlog en de periode er net na (prachtige sets). De lange zoektocht van een vastberaden jonge vrouw naar haar vriendje die naar het front gestuurd werd en er ter dood veroordeeld werd voor zelfverminking.

Het is natuurlijk een boeiend verhaal, dat zowel over persoonlijke drama's gaat en over oorlogshorror, dat tot leven komt in veel details en als historisch document ook waarde heeft. Het is ook, en dat moet ik toch erbij voegen, een veel te lang uitgesponnen film geworden. Het kon ook met gemak drie of vier uur duren; snel nog enkele plotlijntjes vinden om Mathilde in Amerika te krijgen of om de zoektocht tien jaar te laten duren... Verhaal was ook vrij ingewikkeld om te volgen, zeker met die identiteitswissels en de vele personages

Het is de film van Jeunet waar mijn hart het minst voor slaat maar het is een essentiële film, die ongetwijfeld massaal zal herbekeken worden met de herdenkingen aan WO I.

avatar van Decec
3,5
Een goede drama/mysterie/romantiek/oorlog film...
Redelijk verhaal, langdradige verhaal...
Goed achtergrond geluid
(geen Dolby Digital aanwezig)...
Goed acteerwerk...
Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

avatar van leatherhead
3,5
Eindelijk weer eens een Jeunet die me echt bevalt.

Het is inmiddels wel duidelijk dat ik de Jeunet's zonder Caro wel het beste vind. Deze film is een stuk volwassener, en gelukkig ontdaan van allerlei schijtlollige slapstick humor. De humor in deze film is vooral wat koddiger, beetje zoals in Amelié.

Hoewel ik het uiteindelijk toch een tikkeltje te langdradig vond, en niet alle stukken me even veel konden boeien, liet de film me achteraf toch met een erg fijn gevoel achter. Visueel is het prachtig, met die sfeervolle sepia-gloed, de soundtrack is passend, en de film kent een aantal prachtige scenes. Het sentiment is wel aanwezig, al is het eigenlijk ook wel op zijn plaats in een film als deze. Heb me er niet echt aan gestoord gelukkig, mede doordat het filmisch ook gewoon erg mooi is allemaal, en het zelden echt aandoet als goedkoop.

Sterke film. Kleine 4,0* voor nu.

avatar van J.Ch.
4,0
Net voor een tweede keer gezien, en het wordt me al wat duidelijker dan de eerste keer. Ik ben niet echt gewend aan Franse films, en die zijn toch echt wel anders - op sommige manieren beter, maar niet altijd, denk ik.

Allereerst vind ik het verhaal heel goed. De Eerste Wereldoorlog maakt eigenlijk altijd indruk, ook al zien we niet eens zo heel veel scènes in de daadwerkelijke loopgraaf. De absurditeit ervan komt heel goed naar voren in bijvoorbeeld de backstories van de vijf veroordeelde mannen en natuurlijk de manier waarop Manech zijn verstand verliest, maar ook subtieler in het verhaal dat zich in 1920 afspeelt. Mathilde moet zich door een heleboel verzwegen leed en doofpotten heen werken om erachter te komen wat er met Manech gebeurd is. En passant horen we de verhalen van de andere veroordeelden en de mensen die zij achterlieten.

De film wordt door deze vervlochten verhaallijnen heel rijk, zeker door de zijplotjes van Tina Lombardi en Elodie Gordes. Ook zijn er af en toe leuke intermezzo's met quasi-historische beelden of irrelevante maar grappige details. Soms vind ik het echter net iets te ver gaan. Niet alles hoeft relevant te zijn, maar het moet wel passen. De schetende hond bijvoorbeeld voegt mijns inziens helemaal niets toe. Een beetje vereenvoudiging had de film goed gedaan, denk ik. Door de snelle afwisseling van scènes komen sommige niet helemaal tot hun recht. Zo is de ontploffing van de zeppelin in het ziekenhuis an sich heel indrukwekkend, maar de scène lijkt er een beetje tussen te zijn gepropt en maakt daarom net niet de beoogde indruk.

Verder heb ik wat moeite om de (vele!) bijfiguren uit elkaar te houden. Daarnaast gebeurt er net iets te veel te toevallig (zoals Mathilde in het café met de vrouw die MMM op het bord zet) en ben ik niet altijd even gecharmeerd van de bijna slapstick-achtige humor. En Frankrijk is in deze film net iets té pastel getint...

Ondanks de rommeligheid van de film en de andere dingen die ik er op aan te merken heb blijft het plot gelukkig stevig overeind. Er zijn weliswaar weinig scènes met Mathilde en Manech samen, maar het is genoeg om je hun band te kunnen voorstellen. De eerste keer wist ik nog niet zo goed wat ik van het einde vond, maar na de tweede keer vind ik het eigenlijk heel mooi. Weliswaar herinnert Manech zich Mathilde niet, maar uit hetgeen hij zegt blijkt dat hij nog altijd hetzelfde jongetje is waar ze ooit vrienden mee is geworden. Juist door zijn geheugenverlies - en het vergeten van de oorlog - kunnen de twee weer opnieuw beginnen. Ja, dit is een mooi eind. Dat maakt een boel goed.

avatar van david bohm
3,0
Een sfeervolle film is het met een prima rol van Ms Tautou. Toch zit ik na twee uur met het idee van waar heb ik nou naar zitten kijken? De zijplotjes zijn soms niet bijster interessant en het verhaal van de aantrekkelijke Ms Cotillard wordt er dan zo'n beetje tussendoor gefietst. Het niet volledig happy einde vind ik overigens wel mooi gevonden. Aangename zit hoor, dat zeker maar niet top.

avatar van Baggerman
4,0
Op die vierde Alien-film na de enige film van Jeunet die ik nog niet had gezien. Ik wist niet eens dat deze film bestond en dat deze ook van Jeunet was, anders was deze al veel eerder aan mijn netvliezen voorbijgetrokken!

Maar wat een geweldige film weer, zeg! Sowieso weer prachtig verzorgd ogend en bomvol typische karakters en geinige vondsten. Toch doen de komische noten nooit afbreuk aan de waanzin en de verschrikkingen van de WO I die ook in de film ruimschoots aan bod komen. Verder een prachtig ontroerend verhaal, niet alleen vanwege de romantische zoektocht, maar ook wegens de leugentjes om bestwil van vele anderen die er uiteindelijk voor gezorgd hebben dat twee van de vijf ter dood veroordeelden toch nog levend de loopgraven verlieten!

avatar van Alathir
2,5
Ook met deze film weet Jeunet mij weinig te boeien. Het verhaal wordt te complex voorgesteld, het is langdradig en vrij afstandelijk waardoor het mij totaal koud laat. Dat vond ik ook al in Amélie. De zoektocht gaat hier maar door en door om dan uiteindelijk op een bepaalde manier toch tegenvallend te eindigen. Hij herinnert haar niet maar zegt dan in feite exact hetzelfde als bij hun eerste(?) ontmoeting. Ik vond het een beetje lijken op Elle S'appelait Sarah in zekere zin door het onderzoek. Al vind ik die film een heel stuk beter dus verder vergelijken heeft weinig zin.

Spannend is het in geen geval, dat kan ook niet als je met voice-overs je verhaal vertelt. Toch scoren dit soort films vaak opvallend hoog, terwijl ook deze niet meer dan onderhoudend is. De kleurenfilter is een beetje een misser naar mijn gevoel, een beetje te geel. Het geeft de film op zich wel warmte maar die vurigheid weet Tautou nergens over te brengen. Wat is zij een lakse actrice, haar mimiek is nu toch echt altijd hetzelfde. Mooi kontje misschien maar als dat alles is wat ze op 2 uur tijd weet te bieden, hoeft het voor mij niet. In Amélie valt ze niet door de mand door de introversie die ze aan de dag moet leggen, maar hier zeer zeker wel. De oorlogscènes zien er desondanks zeer professioneel uit en de soldaten zijn allemaal netjes in kostuum.

avatar van Film Pegasus
4,0
Film Pegasus (moderator)
Film Pegasus schreef:
Hoewel deze film mooier is weergegeven dan All quiet on the western front, is deze oorlogsfilm toch wat het oorlogsgedeelte harder in beeld gebracht. Ik hoop dat ik me wat goed kan uitdrukken hier. Zelfs met het sprookjesachtige rond de film, blijft het een film over de één van de meest gruwelijke oorlogen ooit. Het idee van een naïef meisje te laten zoeken naar haar geliefde met een ijzersterke hoop is een zeer goed idee voor een romantisch verhaal. De uitwerking en de kleurrijke weergave van Jeunet geven het geheel iets sprookjesachtig en romantisch mee. De vergelijking met Amélie moet je zeker niet maken, tenzij je het echt vanaf afstand wil bekijken en gewoon overeenkomst MOET hebben.

Het is wel goed opletten met al de personages, maar als je wat mee bent en ook met de schijnbare details rekening houdt, is het net heel intrigerend en inhoudelijk sterk. De flitsende montage zorgt ervoor dat het zowel boeiend en meeslepend als sprookjesachtig is. Er zitten weinig plotholen in, en laat gaandeweg de puzzelstukjes perfect in elkaar passen.

Een film met een lach en een traan, sprookjesachtig en realistisch, inhoudelijk sterk verhaal en toch mooi in sfeerweergave. Een aanrader.


Nog steeds de moeite. Mooi en stijlvol, al mist het soms wat sfeer om meer punten te mogen ontvangen. Desondanks blijft dit een interessante film.

avatar van Lovelyboy
4,5
Een hernieuwde samenwerking tussen Jeunet en Tautou, en beduidend minder goed beoordeel dan Amélie, toch wat mij betreft absoluut niet een mindere film.

De stijl van Jeunet is andermaal in alles voelbaar en vergelijkbaar met Amélie. Een schilder- en sprookjesachtige verhaal wordt andermaal vertelt met de innemende Tautou als verteller/draaipunt van het hele verhaal. Op fantasievolle wijze wordt haar speurtocht naar haar vermiste verloofde Manech gevolgd, een verhaal dat zich ontwikkeld tot een regelrecht mysterie en net als in Jeunet's vorige film een kust en te keur aan vreemdsoortige snuiters, mensen met rare manieren brengt, allemaal weer even kolderiek gebracht. Een behoorlijke komische noot wordt opnieuw geraakt. Verschil met Amélie is uiteraard de setting, waar de laatste genoemde toch een regelrecht fantasievol bedenksel is, kenmerkt Un long dimanche...zich juist met een fantasievol verhaal tegen een maar al te echte en donkere achtergrond. En wordt die achtergrond, 'La guerre', een beetje goed en overtuigend gebracht, potverdikke heej...

Waar het verhaal rond Mathilde zich afspeelt rond een met zachte kleuren overladen idyllische streek/boerderij, kenmerkt de oorlogssituatie zich in al zijn rauwheid en realisme. De scenes, vooral de aanval, zijn groots van opzet en zien er naar mate het einde duister en spookachtig uit, om je adem bij in te houden. Desolate kapot gebombardeerde streek, de loopgraven, wadend door het water, de uitzichtloosheid en tenslotte de geweldige en beklemmende scene met alle gewonden in de zeppelinhangar, het is om te smullen zo mooi en overtuigend. Een beste wel mooie tweedeling qua cinematografie wordt gecreëerd op die wijze. Ik vraag me af hoe een film zou worden die alleen maar om 'la guerre' zou draaien...

Een mysterie/speurtocht vervolgt zich, door de bovengenoemde tweedeling, die van links naar rechts gaat, soms slecht nieuws dan weer goed nieuws oplevert, meerdere keren op dood spoor dreigt te raken, maar ondanks dat je weet dat er vast nog wel wat gaat gebeuren, vooral intrigeert. Verhaaltechnische raakt de cirkel op mooi wijze rond, realistisch niet perse, innemend en mooi wel. De acteurs doen hun best, Tautou, Ulliel die overtuigend Manech neerzet, Cottilard een vurige femme fatale en Engel des wrake, heerlijk hoe ze Commandant Lavrouye te grazen neemt, Albert Dupontel, Ticky Holgado 'meneer de vos' ook het vernoemen waard, alleen kan mij iemand vertellen wat Jodie Foster in deze film doet? Een Franse film met alleen maar Franse acteurs waar een Amerikaan in voorkomt die dergelijke vloeiend Frans spreekt...? Bijzonder gewaarwording. Als ze nu Canadees was dan zou ik het nog enigszins snappen...

Afijn, Un long dimanche...mooie stijlvolle film zo ook de aftiteling met de acteurs geportretteerd op 'oude'foto's, uitstekende settings en decor, interessant verhaal en prima acteerprestaties, en wat mij betreft een halve punt of punt extra vanwege de uitemuntende oorlogsscenes. Mooie film, dat zonder meer...

avatar van Fisico
4,0
Uiteraard vanwege audrey Tautou, maar ook omwille van de stijl en aanpak worden er vergelijkingen gemaakt met Jeunet's vorige productie Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain (2001). In tegenstelling tot de meesten beviel deze "Un Long Dimanche de Fiançailles" me beter. Niet zozeer inhoudelijk en ook niet omdat ik zo wild ben van de vermoeiende/drukke en tegelijk luchtige stijl van Jeunet, maar het loopgravenfront in de Eerste Wereldoorlog zag er echt prima uit. Een oorlogsfilm kun je dit niet noemen, maar die aantal scènes zijn echt wel een referentie. Deze film wordt door mij dan niet vergeleken noch vereenzelvigd met de oerklassiekers All Quiet on the Western Front (1930) of Paths of Glory (1957) omdat deze twee échte oorlogsfilms zijn.

Erg accurate oorlogstaferelen dus, met de nodige aandacht voor details - denk bijvoorbeeld aan de rij blinden die getroffen werden door een chloorgasaanval, de ratten die vanonder de brits komen of de lauwe soep die alweer niet tijdig tot bij de frontlinie raakte. Ook het niemandsland en eerste loopgraven zagen er erg reëel uit. Ook op andere vlakken visueel een mooie film. Het contrast van het niemandsland met de bloeiende bloemenweide een aantal jaren later (of het onbezorgde leven aan de vuurtoren) kan niet groter zijn. De natuur herstelt zich ...

Inhoudelijk net te beperkt. Om niet te zeggen oninteressant, want na een tijdje kon het me echt niet meer boeien dat ze liep te zoeken naar haar dood gewaande verloofde. Elk zijn verhaal en versie, maar dat repetitieve karakter van de film was iets te langdradig. Eigen aan een bemodderde oorlog en aan een meute Fransozen met allemaal een moustache onder hun reukorgaan, maar ik wist na een tijdje niet meer wie wie was. Dus mijn aandacht verslapte wel wat. Desalniettemin zeer zeker van genoten en respect voor het oeuvre en inzichten van Jeunet. Een nipte 4,0* omwille van het thema of een dikke 3,5* zoals u wil ...

Gast
geplaatst: vandaag om 21:45 uur

geplaatst: vandaag om 21:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.