Dare mo Shiranai (2004)

Nobody knows is mijn tweede Kooreda na Like father, like sun. Wederom een sterke staaltje sterke en boeiende cinema met de nodige dramatiek. Ook deze Nobody knows hakt keihard op je gevoel in. Nobody knows vertelt het waargebeurd verhaal van een alleenstaande moeder die haar vier kinderen aan hun lot overlaat om zelf het nieuwe geluk te vinden. Een waargebeurd verhaal dus uit 1988. Hoewel deze film niet overeenstemt met de werkelijke gebeurtenissen uit 1988 die eigenlijk nog een pak erger zijn, verwerkt Koreeda zijn eigen insteek.

Door terug te keren naar de essentie en zich niet te focussen op geweld brengt Koreeda een erg pure film waar het gedrag en emoties van de kinderen maximaal worden tentoongesteld. De hechte band van het gezin is het centrale thema van de film. Hoe schrijnend moet het niet zijn om als 12-jarige voor je broers en zussen te moeten zorgen zonder ouderlijk gezag? Al bij al vond ik dat de kinderen het er nog relatief goed vanaf brachten. In het begin althans… De film kent een trage, maar diepgaande opbouw. Eerst blijft de moeder een hele dag weg, later worden het dagen of weken totdat de belofte om terug te komen niet meer vervuld raakt (rond Kerstmis). De twee oudsten van het gezin beseffen vrij snel dat hun moeder geen zier om hen geeft en zitten dan ook gewrongen met hun emoties als ze nog eens opduikt.

De scène in het hamburgerrestaurant was dan ook zeer confronterend en pittig. De zoon die zijn moeder de les spelt, maar uiteindelijk moet terugkrabbelen uit respect voor zijn moeder, verminderd zelfvertrouwen en zijn machteloosheid. Ook het contact met zijn vader was hard. Bizar ook om te moeten vaststellen dat het contact van de moeder met haar kinderen best intens en zorgzaam was. School mocht dan wel niet zo belangrijk zijn en ook al werden de kinderen omgekocht met cadeautjes, er was toch enige liefde te bespeuren. Los van de daden van de moeder is het geen prototype van een moeder dat we ons zouden voorstellen met dergelijke daden. Het was een lieve mama en dat maakt het net zo gruwelijk en confronterend. Het kan werkelijk iedereen zijn uit je buurt. Je hebt geen flauw idee wat er zich achter die mooie gevel met dat proper onderhouden tuintje gebeurt …

Ondanks alle financiële ellende, ook na het afsluiten van de nutsvoorzieningen probeert het gezin zich te behelpen en wenst de jongeman steeds het goede te doen. Vreemd wel dat er geen enkele instantie was die iets opgemerkt heeft. We spreken dan wel van de jaren 80, maar toch. De film bevat een aantal zeer sterke scènes: Kinderen die opgesloten in een valies verhuizen, de dood van het ene zusje en vooral erg hallucinant: de manier waarop het meisje wordt begraven.

Het einde is dan ook erg confronterend: wegwandelend van de camera, hand in hand met die mooie muziek op de achtergrond. Zo intens, zo puur en vooral zo uitzichtloos. Sterke film die me zeker geraakt heeft! Een grote 4,0* is zeker zijn deel!

Mooie film maar wat is er van de kinderen en van die moeder terecht gekomen ???

Als het dan een toch een zogezegd waar verhaal is geweest dan hadden ze op het laatst dat wel mogen vermelden vind ik.

Nobody Knows

Was te zien op 'Cinema Canvas'. Wat een gedrocht. Niet alleen de traagste film die ik ooit gezien heb, maar ook de saaiste. Twee uur van mijn leven verspild. Bah, bah, bah

2,5* omdat ik het niet over m'n hart kan verkrijgen een Koreeda lager te geven, maar wat duurde dit lang en wat werd dit op een gegeven moment saai. Ik wist na het prachtige After the Storm en Like Father Like Son toch wel dat ik geen al te hoog tempo kon verwachten, maar bij die films heb ik ademloos zitten kijken. Hier ehm... Niet. Ik snakte naar wat meer houvast in het verhaal. Ik hou Koreeda zeker in de gaten, maar waarom deze film zo'n enorm hoge status heeft ontgaat me.

2,5*

Ik vind de laatste films van Koreeda wat plat in de emotie. In deze film slaat hij wel weer de spijker op zijn kop. Weer treinen, vliegtuigen en vooral veel terugkerende locaties. Door de herhaling krijgt het zijn kracht. De belevingswereld van de kinderen is klein, wat voor status krijgt dan bijvoorbeeld zo'n kleine buurtwinkel. Zeer knap in het neerzetten van de personages en de omgeving om hen heen.

Mooi, maar minimalistischer en dus minder conventioneel dan Koreeda's latere films. Het lijkt een eenvoudige film, maar het is geen eenvoudige film. De sterkte van deze film zit hem niet in het plot, maar eerder in de details. Het zijn ook die details die de emoties moeten opwekken, omdat juist die details het kinderlijke, de puurheid van het kinds zijn, in beeld brengen. Dit werd gebracht met mooie beelden die dat minimalistische en pure ook benadrukken. Niet echt gepolijst dus. Het helpt natuurlijk wel dat Japan een intrigerend land is. En als kijker begin je de leefwereld van de kinderen ook al vrij snel te (her)kennen. Ook de muziek is zeer minimalistisch, maar daarom niet minder mooi. Zo wordt de piano van één van de kinderen vaak gebruikt als achtergrondmuziek. Het minimalistische, of dit soort kenmerken, lijken me ook typisch voor de Japanse film. Voor mij persoonlijk vond ik dat er iets te weinig plotontwikkeling in de film zat, waardoor ik wat minder goed in de film zat, en soms wat afdwaalde, maar ik vind het wel een mooie film. De acteerprestaties waren verder ook geweldig.

Ik weet nog steeds dat ik als 14-15 jarige door zat te klikken op vage forums - we praten 2006 - en ik het plot + achtergrondinformatie van deze film las. Geïntrigeerd slingerde ik mijn Limewire/Bearshare aan en drie virussen later kon ik dus de film kijken.

Drie uur later had de film al een ontuitwisbare indruk op mij gemaakt; de opbouw van het verhaal, manier van filmen (het was de eerste film die ik zag die qua cameragebruik zo'n directe band opbouwde met de kinderen), tegelijkertijd de alledaagse beelden van Tokyo (een mythische stad die ik destijds vooral associeerde met neonlicht en miljoenen mensen). Je proeft dat de situatie van de kinderen enerzijds geen einde kent, maar anderzijds alleen maar slecht kan eindigen omdat het een glijdende schaal is. Hoe anders was mijn situatie destijds als beginnende puber..

Na de eerste kijkbeurt zat de film echt in mijn hoofd en een week later bekeek ik hem weer. Een paar jaar terug heb ik hem een derde maal gezien, met een breder referentiekader in zowel film als het leven an sich. Ik had 4 sterren gegeven, maar nu ik dit typ dient hij toch eigenlijk wel 4,5 te zijn.

Freeze Frame #12 - Filmkrant

Deze zou opnieuw in de bioscoop komen.

Ik snap dat veel mensen van deze film houden maar dit was niets voor mij.

Prachtig gebruik van analoge film, kleuren en posities. En een schaarse, tedere score. Dat is zowat alles waar ik goed over kan spreken.

De runtime moest zeker zo lang niet zijn, daardoor is het plot te dun, personages niet interessant genoeg en het tempo te traag. Ik begrijp wat de makers wilden doen maar ik hethaal mezelf: dit is niets voor mij. Vind ik zelf erg jammer.

1,5*

Tegenvaller, maar niet helemaal. Koreeda's visuele stijl vind ik heerlijk en zijn observaties sterk, maar in de regel vind ik zijn films met disfunctionele personen of gezinnen een pak minder boeiend. En dat wreekt zich hier ook wel een beetje. Dat hele gezinnetje interesseert me niet heel erg en de acteerprestaties zijn te vlak om mij echt te raken. Ondanks sommige misère liet de film me vrij koud en duurde echt veel te lang. Zeker na een uurtje begon de film echt te slepen.

Niettemin visueel verrukkelijk hoor. Fijn kabbelend tempo (dat zich helaas wel wreekt), mooie beelden van de stad, fijne zachte belichting, prettig achtergrondgeluid en mooie subtiele score. De plaatjes stralen stuk voor stuk sfeer uit en hebben vaak een enorme beeldende zeggingskracht. Maar ja, wel in een verhaal dat me niet boeide. 2,5*.

Deze film bekeken op: www.sooner.be. Het was een mooie film. Maar hoe oud was kyoko? Want ik vond dat zij er ouder uitzag dan Akira. Ik was wel even ontroerd als de 2 zusjes naast elkaar stonden. Wel jammer wat er met Yuki gebeurd is. En wat erg dat het een waargebeurd verhaal is. Vind het wel erg dat ze op het einde niet meer geschreven hebben wat de gevolgen in het echt gebeurd zijn.

Graag gezien. Het is de vertelstijl van Kore-eda dat verrast maar uitermate werkt en een ontroerend verhaal brengt. Hij vertelt met beelden en elke scene geeft informatie bv nagellak die vervaagt als tijdslijn, de roze valies in begin als close up met dan de flashback waar de valies voor staat. Groot drama wordt dan weer off screen verteld (de val van het meisje) en het lijkt een faits divers omdat het weggelaten is. Met als achtergrond de Japanse maatschappij fileren bv als alleenstaande met veel kinderen moeilijk huisvesting vinden, de anonimiteit van de samenleving (niemand neemt actie zoals de vader, de conciërge voor de huur, de winkelbediende). Een zeer genuanceerd portret van de moeder die vooral even onverantwoordelijk is als een 15 jarige (haar egoïsme om haar pleziertjes en comfort voorop te stellen bij de opvoeding van de kinderen) maar wel lief en affectie toont en in het begin zelfs zorgzaam (huiswerk).

Nobody knows raakt de juiste snaar zowel emotioneel als maatschappelijk. Toch jammer en het is hier al veel gezegd maar de song aan het eind van de film is iets te nadrukkelijk sentiment. In een visuele stijl van handcamera op locaties waardoor een docu gevoel ontstaat dat het humanisme extra voedt.

Aruitemo Aruitemo bleek een aangename kennismaking met Koreeda te zijn, maar deze Nobody Knows zet ik nog een trapje hoger.

Het verhaal is eenvoudig gebracht zonder franjes, maar het is wel erg aangrijpend om te zien. Het is al snel duidelijk dat de gezinssituatie niet al te stabiel is wanneer de 2 kleinste kinderen het appartement moeten binnengesmokkeld worden in de valiezen. Het lijkt aanvankelijk nog vrolijk aan toe te gaan, maar de moeder blijkt erg egoïstisch te zijn en laat haar kinderen meerdere keren alleen achter. Soms voor een dag, soms een langere periode en uiteindelijk laat ze hen definitief (?) achter. De moeder is niet de typische slechterik die we in films zien, maar dat is ze wel degelijk hier.

Gaandeweg wordt de situatie voor de kinderen schrijnender. Ze zien er erg verwaarloosd uit in hun vuile kleren, het appartement is een grote vuilnisbelt, het eten en water worden schaarser,.. prettig is het allemaal niet, maar de verbondenheid tussen de kinderen en het nieuwe vriendinnetje daarentegen is wel mooi om te zien. Het einde waarbij het jongste meisje wordt begraven op het vliegveld is er eentje die zeker is aangekomen bij mij.

Koreeda neemt wel zijn tijd om het verhaal te vertellen. Hij focust op de langzame achteruitgang van de levensomstandigheden van de kinderen i.p.v. op een korte tijd een aantal harde scènes aan de kijker voor te schotelen. Wat mij betreft een keuze die zeker geslaagd is en net zoals in Aruitemo Aruitemo is de sfeer hier erg rustig ondanks het zware thema.

Tweede Koreeda en een tweede die me erg kan bekoren.

4*