menu

Dare mo Shiranai (2004)

Alternatieve titels: Nobody Knows | 誰も知らない

mijn stem
3,77 (679)
679 stemmen

Japan
Drama
141 minuten

geregisseerd door Hirokazu Koreeda
met Yagira Yuuya, Kitaura Ayu en Kimura Hiei

Geïnspireerd op een waar gebeurd 'fait divers' vertelt deze film over de overlevingsdrang van vier kinderen - Akira, de oudste, is nauwelijks twaalf - die door hun moeder aan hun lot worden overgelaten in een appartementje in Tokio. De kinderen, die absoluut bij elkaar willen blijven en daarom zeker niemand willen alarmeren, moeten hun eigen kleine leefwereld organiseren. De buitenwereld merkt niets van het langzame verval van het ouderloze gezin.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=-L6iKhtezaE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Onderhond
4,0
Goeie film, hoewel hij in vergelijking met After Life toch wel wat inventiviteit mist.

Geen collage van leuke personages uitgewerkt binnen een zeer boeiend concept. Nobody Knows is op zich een zeer simpel drama, en poogt ook niks meer te zijn. Niet verwonderlijk dat deze hoog scoort op festivals, waar dikwijls wat conservatiever gestemd wordt.

't Is wel een mooie film. Uitstekende cast, af en toe prachtige shots, aandoenlijke details en leuke muziek. Jammer dat het allemaal net iets te lang duurt, en dat de echte magie wat ontbreekt.

4*, was zeker de moeite, maar Kore-eda heeft al beter gedaan.

avatar van Freud
4,5
Een wondermooie film. Het is natuurlijk gemakkelijk om op de emoties te werken met een dergelijk hartverscheurend verhaal over kindjes die er zelfs als ze vol modder zitten nog uitzien alsof ze net uit de Unicef-kalender zijn gestapt, maar ik waardeer het dat Kore-eda dat in zijn film ook helemaal niet probeert te verbergen. Hij speelt op effect, maar door het heerlijk trage tempo bereikt hij een poetisch niveau dat normaal in dergelijke films afwezig is, en deze film juist optilt tot een bijna-meesterwerk. Het laatste liedje vond ik er wel nét over, maar voor de rest was ook de muziek prachtig subtiel-ontroerend. En de cast is absoluut fantastisch, vooral hun ingetogen emoties (die nergens tot uitbarsting komen, een punt waar veel films in de fout gaan) vond ik schitterend werken. 4,5 sterren verdient hij dan ook absoluut.

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Een thema dat nogal lijkt op een andere IFFR-film (Demi-Tarif) en in dit geval wint de conventionelere film met gemak. Misschien wel een van toegankelijkste Japanse films van de laatste jaren en wat mij betreft ook een van de beste.

Kore-eda's After Life vond ik vooral intrigerend. Dit is feilloos drama. Wat conventioneler, maar nog beter wat mij betreft. Precies genoeg sentiment, maar nooit over het randje en een tempo waardoor ik echt van de personages ging houden en met ze mee ging leven. En een hoofdrolspeler die zo in de top 10 van fraaiste kinderrollen ooit kan . Veel mooie rustige shots en een film boordevol fraaie details.

De begrafenisscene van het kleine zusje was zo ongelofelijk mooi. Zo waardig en zo fraai. Ik ben benieuwd hoeveel films deze nog voorbij gaan in 2005. Kore-eda is vanaf vandaag voor mij verplichte kost.

4.5*

4,0
neo (crew)
Zoals wel meer mensen vind ik de film iets aan de lange kant. Er zijn een hoop veel kortere films die zoiets als dit laten zien, maar er echter dan maar vaak een uurtje voor uit trekken. Echter de band die je opbouwt als kijker met de kinderen is noodzakelijk, helemaal als er iets mis gaat op het einde. Vielen mij ook veel shots op van de voeten van verschillende. Het liedje wat uiteindelijk helemaal aan het eind van de film te horen wekte kippenvel bij mij op in de trailer, in de film vond ik het al zoveel minder. Geweldige cast ook! 4 sterren

avatar van Macmanus
4,5
Had eerlijk gezegd helemaal geen probleem met de tijdsduur van de film. Het tempo is misschien niet hoog, maar hierdoor werd ik wel helemaal meegesleurd in het verhaal en voelde ik helemaal mee met de personages.
Er zaten echt een paar prachtige scènes in die me voor altijd bij zullen blijven. Meest memorabele was wel wanneer het jongste meisje dood is gegaan, en ze haar gingen begraven. Echt hartverscheurend.

4.5 sterren.

avatar van Captain Pervert
2,0
Veeeeel te lang. Filmisch mooi en goed acterende kindjes, maar het is een kwelling om hem uit te moeten zitten. Als klap op de vuurpijl word je getrakteerd op een onbevredigend einde.

Ik voel me bekocht en kan er dan ook niet meer dan 2 sterren voor over hebben. Daarmee krijg ik helaas die 2.5 uur van mijn leven niet terug. Dat einde is echt waardeloos.

avatar van herman78
4,0
Erg mooie film. Ik moest er even inkomen, maar vanaf het moment dat kerstmis verstrijkt, werd ik een wurggreep van ellende genomen die tot aan het einde van de film zou duren. Vervolgens was ik verpletterd. Veel kleine mooie symboliek, niet alleen de kapotte speelgoedpiano, maar ook de bloempot die van het balkon valt. 4* en ik wil hem zeker nog 's herzien.

avatar van maxcomthrilla
4,0
Heerlijke film,

Prachtig hoe het relaas van de 4 kinderen in beeld wordt gebracht. Gevangen tussen hoop en vrees, proberen ze er het beste van te maken. De film weet goed weer te geven dat de kinderen langzamerhand aan zien komen dat hun moeder nauwelijks oog voor hun hen heeft. Wantrouwende blikken vallen moeder ten deel, met name van haar oudste kroost. Daar waar de hechting tussen moeder en haar 2 kleinere kinderen nog voelbaar is, is de afstand tussen moeder en de 2 oudste kinderen mijlenver. Zonder onnodig gejank en gejammer maakt Koreeda duidelijk op hoeveel manieren deze kinderen gestraft worden terwijl ze er helemaal niets aan kunnen doen. Het is natuurlijk des kinds eigens om jezelf af te vragen of je wat fout hebt gedaan. Ook die twijfel brengt Koreeda aan het licht. geen school , geen toekomstperspectief, nauwelijks contact met leeftijdsgenoten, te snel volwassen worden terwijl je eigenlijk het liefste buiten zou willen spelen en altijd maar die knagende onzekerheid. Toch laat Koreeda zien dat het leven wel degelijk de moeite waard is. De kinderen hebben een sterke overlevingsdrift en een hechte band onderling. met name de keer dat ze met z`n allen voor het eerst naar buiten gaan lijken ze een hecht gezin, waar in 1ste instantie niets mee aan de hand is. De 2 oudste kinderen lijken de vader en moederrol op zich te hebben genomen . Altijd schattig als bijna leeftijdsgenootjes zich zo om elkaar bekommeren. Het kleine jongetje had een schitterende mimiek. Lekker ondeugend en nog bijna nergens ontvankelijk voor. Het kleine meisje was zo schattig en ook de andere kinderen speelden hun rollen heel goed. je zou ze toch een veel beter gezin toewensen? Het einde was prachtig, de bijbehorende muziek en de veelzeggende laatste shots zeiden genoeg.

Op visueel gebied niet altijd even bijzonder, maar wel constant boeiend. Ik had geen seconde van de 140 minuten speelduur willen missen. De moeder was trouwens onbedoeld best grappig, wat praatte dat mens apart. Het leek wel of ze van die verfoeide Japanse verkleinwoordjes gebruikte en dat terwijl ze de kinderen qua verantwoordelijkheid voor vol aanzag. Sterk staaltje geestelijke verwaarlozing. 4,25*

avatar van Matchostomos
De ongekende kracht van het kind

'Nobody Knows' is tegelijkertijd een tedere lofzang voor het kind als een aanklacht aan het adres van de onverantwoorde ouder.
Koreeda meet zichzelf een rustig temp aan, waardoor de kijker met mondjesmate in het gegeven wordt gezogen en op harde wijze wordt geconfronteerd met de realiteit.
De lange en uiterst gepaste speelduur maakt het net mogelijk emotioneel meer betrokken te geraken bij de overlevingstocht van de kinderen.

Door middel van een poëtische beeldenkracht en niet te veel symboliek, krijgt de film bovendien een bijzonder intiem karakter, die door de vertolkingen van de kinderen alleen maar wordt benadrukt. Haast fenomenaal hoe de jonge hoofdacteur de film op zijn schouders neemt en ons meevoert in zijn gedachtegang en situatie.

Ook de muziek pikt in op de juiste momenten, meerbepaald om ons even te doen stilstaan bij wat er gaande is. Muziek spreekt en maakt de emoties helemaal compleet...

4*

avatar van kappeuter
2,5
kappeuter (crew)
Interessant uitgangspunt, maar wat er mee gedaan werd vond ik over het algemeen niet zo boeiend en de film duurt veel te lang.

De kinderen zijn aandoenlijk. Ook mooi om te zien hoe de twee oudste twee kinderen hun verantwoordelijkheid nemen.
Wat heeft die moeder een irritant stemmetje zeg. Brrr. Gelukkig is ze meestal afwezig.

avatar van eRCee
4,0
Het uitgangspunt van de film lijkt ook op dat van het (jeugd)boek Homecoming ('Onder de blote hemel') van Cynthia Voigt.

In ieder geval, erg mooi drama. Ik ken weinig films die zo puur en naturel overkomen. Duurt geen minuut te lang, hoewel het misschien korter had gekund. Ach, als je een film goed vindt moet je de maker ook een beetje vertrouwen in dit soort keuzes. Stijlvol vormgegeven ten slotte, niet altijd opvallend maar daardoor des te sterker en met zeer doeltreffend gebruik van muziek. Eigenlijk heb ik er gewoon niks op aan te merken. Tsja, wat moet je dan nog schrijven? 4*

4,5
Mijn tweede film van Koreeda. En ik denk dat ik deze man wel leuk ga vinden. Wel, dat doe ik al. After Life was een vrij unieke ervaring, en daar gaat deze film fijn, en heerlijk rustig op verder.

Lees hier in overvloed dat de aardige lengte niet bij iedereen in de smaak valt.

uurt geen minuut te lang, hoewel het misschien korter had gekund. Ach, als je een film goed vindt moet je de maker ook een beetje vertrouwen in dit soort keuzes

Vind dat dan ook altijd wel een mooie gedachtengang als je tijdens of na het kijken van een film deze probeert te beoordelen. Natuurlijk, dit eigenlijk is dit een excuus om alles goed te vinden. Toch, ik ben het er wel mee eens.

Wonderschone film waar ik intens van genoten heb. De kinderen hebben waarschijnlijk zoveel camera gezien dat dat ding compleet normaal voor hen werd. Hun doen en laten wordt zo realistisch en vanzelfsprekend dat de realiteit van hun situatie zoveel sterker wordt. Het verveelt spelen op een speelgoedpiano, met wasco tekenen, zaadjes planten....doodnormaal maar erg mooi.

Vooral in zulke situaties deed de lengte voor mij goed. Er wordt een ontzettend sterke sfeer gecreeërd, vooral door de eindeloos herhalende scenes in hun kleine huisje dat steeds viezer, rommeliger en chaotischer wordt. In begin lukt het ze nog wel om een en ander op te ruimen, maar dat wordt een steeds grotere opdracht wanneer verveling optreedt.

4.5

avatar van Yak
4,5
Yak
Een prachtige, hartverscheurende film, die stapsgewijs en doodkalm een dikke twee uur de tijd neemt om dit verbijsterende verhaal te vertellen. En met die twee uur duurt deze film toch geen seconde te lang. Zonder het er duimendik bovenop te gooien weet deze film je juist door de afstandelijkheid hard te raken, tekenend voor de film vindt het meest ontroerende en intieme moment plaats onder het geluid van overbulderende vliegtuigen. Adembenemend en aandoenlijk geacteerd door de piepjonge acteurs. Zéér indrukwekkend. 4,5*

avatar van Spetie
2,5
wibro schreef:
Deze film was onlangs te zien op 29 januari op Nederland 2. De film boeide mij zo weinig dat ik er niet in slaagde om deze film af te kijken.
Vanavond op Canvas een nieuwe poging ondernomen en de film met grote moeite afgekeken. En nogmaals; deze film boeide mij totaal niet. Ik kon mijn aandacht er niet bij houden. Het verhaal was voor mij gewoon niet interessant. En waarom die film bijna 2,5 uur moest duren? Voor mijn gevoel leek het wel een eeuwigheid.
Niettemin; alle begrip voor de filmliefhebbers die deze film wel mooi vinden.


Ik had precies hetzelfde. Acteerwerk was zeker niet slecht, maar de personages wisten niet of nauwelijks te boeien.

avatar van Madecineman
3,5
Madecineman (moderator)
Ik niet... Juist de schoonheid en het ontbreken van het morele verval of echte heftige emoties vind ik een niet zo'n gelukkige keuze. Het voelt toch wat wrang omdat zo'n tragische gebeurtenis bijna "geromantiseerd" wordt gebracht. Ik kan de keuze echter ook wel begrijpen, het zou de film een stuk ongemakkelijker maken en ik vraag me ook af of het wel haalbaar en/of aanvaardbaar zou zijn aangezien je hier wel met nog erg jonge kinderen te doen hebt.

Verder vind ik dit uiteindelijk best een heel behoorlijke film hoor, zeker wel aangrijpend en emotioneel en bovendien zeer sterk geacteerd door de jonge cast. Mooie, fijne sfeervolle plaatjes ook waarin alle seizoenen in Tokyo wel aan bod komen. Ook prettig om eens een Aziatische film te zien waarin wel normale natuurlijke dialogen voorkomen, eigenlijk vond ik de film ook helemaal niet zo Aziatisch aandoen. Qua opbouw en verhaal doet het zelfs vrij westers aan. Ook de hier nogal veel geroemde subtiliteit vind ik nogal overroepen eerlijk gezegd. De film speelt namelijk wel heel duidelijk op het gevoel van de kijker in met bepaalde sentimenten (niet dat ik dat overigens erg vind, van mij mag dat wel als het mooi gedaan wordt). Zo vind ik de scène waarin Akira zijn jongste zusje mee uit neemt voor een wandelingetje echt prachtig (alleen al door het geweldige typisch fenomeen van de "piep-sandaaltjes"). Eigenlijk vindt ik dit stukje uit de film nog aangrijpender dan de begrafenis omdat je als het ware het noodlot al voelt hangen boven de kinderen. Er staan echter ook zat scènes tegenover waarbij ik makkelijk even thee kon gaan zetten zonder al te veel te missen.

De film duurt mij dus ook wel wat te lang en de samenhang was niet altijd even sterk, denk dat de film beter was afgeweest met een compactere speelduur om zodoende meer als een harde vuiststoot aan te komen... Nu is het een lange dromerige film geworden maar helaas is de realiteit alles behalve dat. Mooie film maar heeft niet de impact die het op mij zou kunnen hebben gehad.

3.5*

avatar van ®Tc
2,5
Nobody Knows: Leuk plot, goede recensies. Hoge verwachtingen dus, onterecht blijkt achteraf. De film duurt 2,5 uur daar kon gerust iets meer dan een uur uitgeknipt worden want de film zit vol met nutteloze scènes die er enkel toe leiden dat de film langdradig wordt en het tempo enorm laag is tot de uiteindelijke tragische dood van Yuki, scène die me wel aangreep.. Met dat knipwerk had deze film ook een veel hogere rating gekregen want positieve punten zijn er ook: Leuk plot, Schitterende acteerprestaties van de jonge garde en alles is wel mooi in beeld gebracht. Conclusie: Maak een film niet onnodig lang.

2,5*

avatar van Donkerwoud
4,0
Bizar verhaal over hoe kinderen zichzelf moeten rooien als de ouders het laten afweten. Het bizarre slot maakt dat je nog verbaasder bent over de waarheid achter deze tragedie. Pijnlijk..

avatar van Zandkuiken
3,0
Vertederende film met absoluut sublieme acteerprestaties. Maar ik miste jammer genoeg een beetje magie: misschien omdat ik de cinematografie en soundtrack niks bijzonder vond, of kwam het meer door de behoorlijk lange speelduur?

Ik weet het niet, maar een diepe indruk heeft Nobody Knows niet echt nagelaten. De fenomenale naturel van de kinderen is nochtans uniek: bijna niet te geloven dat het jonge broertje (wat een hartenbreker ) aan het acteren is, het lijkt echt alsof ze hem gewoon in het dagelijkse leven hebben zitten volgen.

Charmante prent, maar weggeblazen werd ik niet.

avatar van JTV-kijker
3,5
Speciale film. Ik had veel moeite om de aandacht erbij te houden, weinig spanning, weinig dialogen en de film kwam dan ook nog eens laat. Ik heb geen spijt dat ik hem gekeken heb. Het is een zeer apart concept en op het einde vond ik het zelfs ontroerend en zielig. Toen ze het meisje op de luchthaven gingen begraven heb ik m'n tranen moeten bedwingen. Een speciale film dus, maar soms ook langdradig en saai. Het sterke punt van de film is hoe het gezin langzaam afbrokkelt en het eigenlijk een overlevingskwestie wordt van kleine kinderen die niet gescheiden willen worden. Mooi gefilmd en de acteurs doen het ontzettend goed, ongeloofelijk hoe natuurlijk die kinderen hun rollen neerzetten,maar toch het mist iets en is het vaak iets te saai, daarom net geen 4, maar een 3.5*

avatar van Near_Dark
3,5
De eerste 90 minuten vond ik magisch !

Het was hartverwarmend om zien hoe deze jonge kinderen hun plan proberen te trekken in deze grootstad Tokyo.

Hun flat zag er na enkele maanden uit zoals een gemiddeld studentenkot na enkele weken feesten, maar da's normaal zonder zorgzame moeder in huis.
Spijtig dat de film veel te lang wordt gerokken, 141 minuten alsjeblieft !

Naar mijn aanvoelen hadden ze een prachtfilm kunnen afleveren als ze hem op 90 minuten hadden gehouden, het laatste deel was eerder middelmatig...

Mijn quotering...?

Het eerste anderhalf uur: 8/10, heel mooie cinema
De volgende 50 minuten: 6,5/10, te langdradig met hier en daar een dood moment...

Zeker de moeite om eens te bekijken
enkel voor geduldige filmfans.

avatar van Hannibal
5,0
Prachtige film vol emotie en geweldig acterende kinderen. De traagheid die "Nobody Knows" uitstraalt is alleen maar positief en kan ik erg waarderen, en draagt erg bij aan de troosteloze sfeer. De situatie waarin deze kinderen zitten is hopeloos, en kán alleen maar slecht aflopen.

Bijzondere film. Dat het waargebeurd is maakt de film niet mooier of minder mooi, maar is wel iets om even over na te denken...

avatar van MNV2
3,5
Ik sluit me bij iedereen aan die deze film te langdradig vond, ik merkte in het eerste uur al dat de verveling soms toesloeg en dat terwijl het onderwerp toch wel interessant te noemen is. Ook visueel was het best in orde en op het acteerwerk was gewoon niets aan te merken (alleen de soundtrack sloeg na een tijd wel tegen). Dus best wel een aardig drama waarin de evolutie die de kinderen doormaken van een normaal gezin tot kinderen die verwaarloosd zijn door hun moeder uitstekend gebracht word.

3.5 sterren

avatar van Montorsi
4,5
Riddierid schreef:
Er gebeurde letterlijk niks!


Dat je het een saaie boel vind kan ik me voorstellen, maar dat er niks gebeurt? Onbegrijpelijke reactie, er gebeurd wel degelijk van alles, maar je moet er wel bij stilstaan wat er gaande is. Kan me er wel in vinden dat het wat langdradig wordt bij tijd en wijlen, dat vond ik zelf ook wel een minpuntje, maar volgens mij ontkom je daar ook niet aan als je zulk verval wilt tonen.

Dit is ook geen film met uitgesproken emoties, Koreeda kiest er voor de kindacteurs (die het stuk voor stuk geweldig doen) niet te veel meelij te gunnen zodat je dat er zelf uit moet halen. Want een impact is er natuurlijk wel degelijk. En op deze manier is de emotionele betrokkenheid van de kijker vele malen groter dan bij een uitgespeld 'boewoehoe wat hebben we het zwaar' gebeuren.

Weliswaar gebaseerd op een waargebeurd verhaal, van sommige zaken kan ik me gewoonweg niet voorstellen dat het ook daadwerkelijk zo plaats heeft gevonden. De huisbazin die de zwijnenstal binnenloopt, een paar kinderen ziet zitten, aanneemt dat het maar nichtjes zijn, en de moeder die al tijden weg is, zo wordt bevestigd. En vervolgens doodleuk wegloopt met een kind op d'r arm alsof er niks geks aan de hand is :

Maartoch, bij vlagen erg mooi, geweldige scene bij het vliegveld met prachtige lichtinvallen, en voor de rest een knap verteld verhaal.

4*

avatar van sinterklaas
5,0
Een film die toch wel inslaat als een bom en waarvan je toch wel denkt het zal je maar als kind overkomen. Een moeder die der eigen weg wil gaan maar ondertussen wel 4 kinderen heeft op te voeden en uiteindelijk toch voor de vrijheid kiest en de kids gewoon achterlaat. Vond die moeder ook heel erg egoistisch zolang je der in de film ziet en het feit dat de kinderen het met elkaar moeten redden en dat die 12 jarige alles op zich neemt vind ik wel heel sterk, en vooral voor een jongen die nog maar net in de pubertijd is al volwassen beslissingen moet nemen. Die kinderen vond ik toch wel zo goed acteren. Natuurlijk gebeurd hier weinig maar daar gaat het niet om, je word gewoon meegezogen in de film en in de realiteit die hierin regelmatig bikkelhard is. En het opgevoed worden door een 12 jarige lijkt wel eerst op zijn rolletjes te lopen maar dat valt toch wel vies tegen. Een beetje geld zou het ook wel een beetje op de been hebben gehouden maar dat hadden ze natuurlijk niet want daar is die stomme moeder natuurlijk ermee vandoor gegaan. Ook de scenes waarbij de 3 jongste kinderen eerder niet gezien mochten worden en uiteindelijk de buitenwereld verkennen waren ook ijzersterk en al helemaal met dat het zusje overlijd en dat de 3 overgebleven kinderen haar gaan begraven bij het vliegveld hakt er wel even in. Ook krijgen we tussendoor eventjes de biologische vader te zien die Akira weer na al die tijd tegenkomt. Ook hele ijzersterke scenes en vooral de feiten die boven tafel komen

Heb me de film met me moeder bekeken die bij de aftiteling in huilen uitbarste door de film. Kan me ook voorstellen. Zo realistisch zien we het maar zelden.

Gewoon een schitterende ontroerende film. Met een bikkelharde boodschap en oorzaken.

5,0*

avatar van Billy-Pilgrim
4,0
Het ergste van alles is natuurlijk dat dit een waargebeurd verhaal is. Ondanks dat misselijk makende feit in mijn achterhoofd heb ik toch genoten van deze film. De lange speelduur komt de film ten goede. Zo kun je de verpaupering op een realistische manier zien plaatsvinden. De haartjes van de kinderen die steeds langer groeien. De kleren die steeds viezer worden. De woonkamer vol met afval, voornamelijk lege potjes cup noodle. Je ziet de boel achteruit gaan, maar op een acceptabele wijze.

De kinderen maken, ondanks het gebrek aan gezonde voeding, opvoeding en opleiding, toch het beste van de situatie. Wat misschien wel de enige hoopvolle boodschap was uit deze film. Zo er al een boodschap was om er uit mee te nemen. Ik heb het meer ervaren als een documentaire, of een verslag.

Wat me vooral nog sterk bijstaat zijn enkele hartverscheurende momenten, die vooral te maken hebben met de ambities van de kinderen, die toch zo naar je hart gaan staan in de loop van de film. Het oudste meisje dat steeds maar op het kleine pianootje speelt, en niets liever zou willen dan op pianolessen gaan, het is juist dat contrast dat zo ontzettend zielig is. Een moment is voor mij nog veel erger. Als ik er nu weer over nadenk springen de tranen in mijn ogen. Het stuk wanneer Akira zijn jongste zusje meeneemt naar het treinstation, en zij besluit haar mooiste schoentjes, met een lief piepgeluidje mee te nemen. Vervolgens komt moeder natuurlijk niet opdagen, waarna ze teleurgesteld afdruipen. De piepschoentjes voelen opdat moment als een totaal misplaatst geluid, afkomstig uit een gelukkige tijd en nu eigenlijk gewoon gênant. Het toont hoe de naïeve hoop van deze lieve kinderen genadeloos bestraft wordt.

Buiten het feit dat ik enkele keren heb verafschuwd wat zich op het beeld voordeed, natuurlijk ook het verschrikkelijke einde, blijft toch vooral het respect over. Respect voor deze regisseur die een balans heeft weten te vinden tussen de momenten van afschuw en de momenten van berusting die ik ervoer tijdens het zien van deze film. Ik heb deze film bewust gekeken omdat ik veel goeds had gehoord over Kore-eda en hij heeft de verwachtingen absoluut waargemaakt. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de rest uit het oeuvre van deze man. Voor nu echter geeft Dare mo Shiranai me nog altijd genoeg stof tot nadenken.

avatar van synec
4,5
Prachtige film! Zo simpel en zo echt. Voelde soms aan als een docu. Geen moment verveeld.

De subtiliteit druipt echt van elke scene.
Weinig dialoog maar die steeds genoeg zeggen.
Kleine details die het verhaal steeds doen verder vertellen.
Wondermooi en echt geacteerd door de kinderen. Het voelde zelfs niet alsof ze acteerden.

Net als Tokyo Story was het ongelooflijk hoe hartverscheurend deze film kon zijn zonder het ooit echt in ons gezicht te duwen. Nergens waren er overdreven sentimentele bedoelingen te bespeuren zoals de meeste films proberen en falen. Deze doet het uiterst subtiel op zoveel verschillende manieren dat het je het soms nog meer pijn doet.
Heel moeilijk en riskant om dit te bereiken maar deze film raakt echt alle juiste snaren op de juiste momenten.

Heel de film lang voelde ik me natuurlijk melancholisch, vooral naar het einde toe, waar er 2 hartverscheurende momenten boven uit steken, het moment dat Akira en het meisje na de begrafenis van Yuki in de trein zitten was zo mooi en in de laatste scene waar Akira naar boven kijkt als hij het vliegtuig hoort... kwam toch even aan bij mij.

Eén van de mooiste, perfecte films die ik de laatste jaren heb gezien.

4.5*

4,0
Het sterke uitganspunt en goede spel zorgen voor een bovengemiddeld sterke film. Dramatisch gezien werkt de film wel, hoewel ik nergens echt onder de indruk was. Maar goed, je ziet aan alles dat Koreeda in elk geval een bovengemiddelde filmmaker is. Hoe goed ie echt is, zal nog moeten blijken voor mij. 4 voorzichtige sterren.

avatar van K. V.
3,0
Het is een goeie film, maar hij duurt echt veel te lang.
De kinderen speelden erg goed, maar het verhaal is te mager om zo'n lange speelduur te vullen.

avatar van gauke
4,0
Een gefictionaliseerd docudrama, gebaseerd op een werkelijke gebeurtenis uit 1988, over (door een moeder) in de steek gelaten kinderen; hartverscheurend en ingetogen, subtiel en natuurlijk, bij regelmaat ondragelijk droevig. De regisseur vervalt niet in sentiment noch in melodrama, maar focust vooral op de emotioneel belemmerende ontwikkeling van de kinderen. De veerkracht van de kinderen en hun optimisme staan in schril contrast met de verbijsterende ellende binnen deze onvermijdelijke tragedie. "De film balanceert tussen documentaire en naargeestig sprookje; de camera zit de personages dicht op de huid", las ik ergens.

3,5
Gemengde gevoelens...

Laat ik beginnen te zeggen dat de kinderen (met name Akira) ongelooflijk goed acteren en dat de film gevuld is met legio voorbeelden waaruit de subtiliteit blijkt, die bij mij zo gewenst is in dit soort films. Niks geen vals sentiment of er bovenop liggende tranentrekkerij. De puurheid van de film, de vertederende details en het thema, wat in verschillende vormen altijd aan de orde van de dag is, geven al genoeg reden tot een brok in de keel.

Toch deed het één en ander (lichte) afbreuk aan mijn kijkervaring. Om te beginnen de speelduur, die gewoon te lang is. Ik kan goed tegen trage cinema over het algemeen en snap dat je tijd nodig hebt voor het tonen van het verval, maar deze prent had echt wel wat korter gekund. Een half uurtje bijvoorbeeld. Op een gegeven moment wordt het repetitief en gebeurt er simpelweg te weinig. Er hoeft niet altijd veel te gebeuren, zeker niet wanneer (zoals in in het eerste gedeelte) de meeste scenes bol staan van rake details, maar als dit op een gegeven moment minder het geval is wordt het te traag.

Verder vond ik sommige zaken wat ongeloofwaardig uitgewerkt. Ik heb geen idee hoe het echt gegaan is, maar ik vond dat die huisbaas er wel erg gemakkelijk mee omging toen ze de kinderen daar zag. Kreeg ze überhaupt wel maandelijks de huur? En was ook Saki (en wellicht ook Akira) niet wijs genoeg om in te zien dat er, allang, ingegrepen moest worden? Waarom werd er geen ziekenhuis gebeld toen dat meisje zo ziek was? Soms werd het me net even teveel op dit gebied.

Maar goed, al met al een knap gemaakte (en ook fijn geschoten) film hoor. Die eerdergenoemde pluspunten wegen toch nog best zwaar, waardoor ik uiteindelijk tot 3,5 * kom.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:18 uur

geplaatst: vandaag om 21:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.