Dare mo Shiranai (2004)

Damn vergeten op te nemen =(

Ja, 's Middags spelen ze nu al een top250 film op Nederland2.

Ik had deze zo graag willen zien, maar ik had een (verplichte) werkgroep... wat doet die film ook om fckng 2u op tv... Is er dan al iemand thuis? Behalve Stinissen natuurlijk...

Ik was heel toevallig eens een dag vrij en ik kwam om ongeveer om 12 uur erachter dat deze film op zo'n erg ongewone tijd werd uitgezonden. Ik heb me nog even snel gehaast naar de stad en ben toen snel naar huis gefietst.

Twijfelde toen nog of ik deze film zou gaan zien, had ook een potje kunnen battlefielden, maar toch maar voor de film gekozen. Daar ben ik achteraf blij om, want het was werkelijk een goede film.

Hij is echter nog niet uit op DVD in Nederland of wel?

Wel

Goed begin, zeer goed einde en een vrij goed middenstuk.
Het middenstuk had wel wat ingekort kunnen worden omdat veel scenes weinig toevoegen aan het geheel.
Het acteerwerk is naturel en goed, het script is origineel en ook erg goed.
De regisseur heeft er een goede film van gemaakt maar de film had makkelijk 20 minuten korter kunnen zijn.

Ik ben eigenlijk erg benieuwd naar wat er echt gebeurd is (het is op feiten gebasseerd maar de gebeurtenissen zijn puur fictief) met die kinderen, vooral nadat ze waren ontdekt, want daar is geen duidelijkheid over, ik denk zelfs dat ze het alle 4 hebben overleefd.
Ik vraag me ook af wat die moeder nou aan het doen was, ik vermoed dat ze een prostituee was
Weet iemand toevallig het echte verhaal want dit was groot nieuws in de Japanse media destijds?
Please let me know.

De echte gebeurtenis in wikipedia. (Let op: spoilers voor de film in de link!)

Ohw kee, thanx

Hmm, jammer dat een paar belangrijke dingen verdraaid zijn want de feiten zijn veel schokkender dan fictieve dingen die in de film gebeuren.

Een gemiste kans lijkt me...

Het uitgangspunt van de film lijkt ook op dat van het (jeugd)boek Homecoming ('Onder de blote hemel') van Cynthia Voigt.

In ieder geval, erg mooi drama. Ik ken weinig films die zo puur en naturel overkomen. Duurt geen minuut te lang, hoewel het misschien korter had gekund. Ach, als je een film goed vindt moet je de maker ook een beetje vertrouwen in dit soort keuzes. Stijlvol vormgegeven ten slotte, niet altijd opvallend maar daardoor des te sterker en met zeer doeltreffend gebruik van muziek. Eigenlijk heb ik er gewoon niks op aan te merken. Tsja, wat moet je dan nog schrijven? 4*

de vpro geeft hem 5*..

was dus errg benieuwd naar de film en heb hem gezien..

ik vond hem goed... maar 5 * wil ik het niet geven .. op sommige punten vond ik hem best herhaaldelijk beetje saai hetgene waar ik me het meest aan irriteerde waren die piepstemmetjes van die moeder en die broertjes van de hoofdpersoon die erg goed acteerde voor de rest liet het erg goed zien hoe die kinderen ermee omgingen toen het gebeurde.. 4*

Mijn tweede film van Koreeda. En ik denk dat ik deze man wel leuk ga vinden. Wel, dat doe ik al. After Life was een vrij unieke ervaring, en daar gaat deze film fijn, en heerlijk rustig op verder.

Lees hier in overvloed dat de aardige lengte niet bij iedereen in de smaak valt.

Vind dat dan ook altijd wel een mooie gedachtengang als je tijdens of na het kijken van een film deze probeert te beoordelen. Natuurlijk, dit eigenlijk is dit een excuus om alles goed te vinden. Toch, ik ben het er wel mee eens.

Wonderschone film waar ik intens van genoten heb. De kinderen hebben waarschijnlijk zoveel camera gezien dat dat ding compleet normaal voor hen werd. Hun doen en laten wordt zo realistisch en vanzelfsprekend dat de realiteit van hun situatie zoveel sterker wordt. Het verveelt spelen op een speelgoedpiano, met wasco tekenen, zaadjes planten....doodnormaal maar erg mooi.

Vooral in zulke situaties deed de lengte voor mij goed. Er wordt een ontzettend sterke sfeer gecreeërd, vooral door de eindeloos herhalende scenes in hun kleine huisje dat steeds viezer, rommeliger en chaotischer wordt. In begin lukt het ze nog wel om een en ander op te ruimen, maar dat wordt een steeds grotere opdracht wanneer verveling optreedt.

4.5

Van regisseur Hirokazu Koreeda had ik al eens een zeer interessante film gezien namelijk After Life. Lees hier meer over die speciale film die ik iedereen kan aanraden! In Nobody Knows stelt hij een zeer schrijnend iets aan de kaak namelijk het gezin zonder pap of mam zonder daar melodramatische instrumenten voor te gebruiken. Dit gegeven is natuurlijk zeer actueel in Japan en omstreken want er worden nog dagelijks complete gezinnen achter gelaten zonder ouders die voor zichzelf maar moeten zorgen. De oudste zoon, 12 jaar, zorgt voor de drie anderen met een beetje geld dat ze eens in de zoveel tijd toegestuurd krijgen van mam proberen ze rond te komen. Althans dezelfde week is het geld meestal op. En moet hij ervoor zorgen dat de fysiologische behoeftes bevredigd raken van zijn broertje en twee zusjes. Vrienden heeft hij niet ook al lijkt hij gegevenmoment vriendschap op te bouwen helaas bestaat dat puur in zijn fantasiewereld. De film duurt meer dan 140 minuten en lijkt een complete karakterschets uit te bouwen rond het leven van een ouderloos gezin. Mijn complimenten gaan naar de regisseur die nergens ook maar iets laat blijken voor een gelukkig einde, vals sentiment of iets anders geniepigs. Hij brengt het confronterend, hard, barbaars, dit is pure cinema in al zijn eenvoud deze dagen. De regisseur zorgt dat het onderwerp nog dagen in je hoofd gaat spoken plus voor een fikse confrontatie met je medemens die mee gekeken heeft. Ik kan deze film niet echt aanraden met mensen met kinderen want de film gaat vooral in het laatste uur door merg en been en denk maar niet dat de regisseur zijn personages spaart er vallen slachtoffers. Oftewel een schrijnend onderwerp dat perfect wordt belicht door een regisseur waar wij nog heel veel van gaan horen.

De eerste Japanse speelfilm die ik heb gezien. Na een lange zit van meer dan 2 1/2 uur was ik weer een ervaring rijker. De film vertelt in rustig tempo de ontwikkelingen van de kinderen, maar doet dat naar mijn mening, soms wat te rustig. Toch is dat het enig puntje van kritiek wat ik heb. Er zit zoveel in deze film wat echt fantastisch is; het acteerwerk, camerawerk, oog voor detail en vooral oog voor symboliek (de piano o.a). De schoentjes van de kleine Yuki waren vooral heel erg grappig, leuk detail in de film. Je kunt ook zien dat de regisseur erg veel werk heeft gehad in het maken van deze film (hmm, rare zin), want hij heeft de kinderen eerst laten wennen aan de camera, zo is het acteerwerk erg natuurlijk. Prachtige beklemmend einde van een film die boeide van het begin tot het eind.

Aankomende Zondag 6 april op CANVAS zag ik net

Mooie en trieste film, goed acteerwerk. Dat hij lang duurt vind ik bij deze film niet vervelend.

Deze film was onlangs te zien op 29 januari op Nederland 2. De film boeide mij zo weinig dat ik er niet in slaagde om deze film af te kijken.

Vanavond op Canvas een nieuwe poging ondernomen en de film met grote moeite afgekeken. En nogmaals; deze film boeide mij totaal niet. Ik kon mijn aandacht er niet bij houden. Het verhaal was voor mij gewoon niet interessant. En waarom die film bijna 2,5 uur moest duren? Voor mijn gevoel leek het wel een eeuwigheid.

Niettemin; alle begrip voor de filmliefhebbers die deze film wel mooi vinden.

Een prachtige, hartverscheurende film, die stapsgewijs en doodkalm een dikke twee uur de tijd neemt om dit verbijsterende verhaal te vertellen. En met die twee uur duurt deze film toch geen seconde te lang. Zonder het er duimendik bovenop te gooien weet deze film je juist door de afstandelijkheid hard te raken, tekenend voor de film vindt het meest ontroerende en intieme moment plaats onder het geluid van overbulderende vliegtuigen. Adembenemend en aandoenlijk geacteerd door de piepjonge acteurs. Zéér indrukwekkend. 4,5*

Op zoek naar woorden kan ik niets beter bedenken dan een vraag uit een Tom Waits lied, al ben ik atheïstisch:

"Why wasn't God watching?"

Ontluisterend, aangrijpend, en dan te bedenken dat de werkelijkheid nog erger was.

Zijn dit de gevolgen van een te ver doorgevoerde kapitalistische, egoïstische moderne samenleving?

Hoe is het mogelijk?

Aangrijpende film, het plot zegt wat dat betreft eigenlijk al genoeg, maar de film duurt me simpelweg wat te lang. Hij wist me aandacht niet continu vast te houden. En dat ligt niet aan het feit dat ik geen trage Aziatische films gewend zou zijn of zo. Heb er nog aardig wat gezien, waarvan meerdere me wél heel de tijd wisten te boeien.

Wat ik wel heel knap vind zijn de acteerprestaties van de kinderen, vooral Akira wordt erg goed gespeeld. Ook heel goed is dat het drama nergens is aangedikt of wordt uitgebuit. Nou ja, alleen op het einde dan met dat vreselijke liedje. Die tekst is echt afschuwelijk, sorry hoor. Dat maakt samen met de in mijn ogen onnodig lange speelduur dat ik uiteindelijk slechts op 3.0* uitkom.

Trouwens, misschien is het mij alleen opgevallen en zie ik een verwijzing die niet als verwijzing is bedoeld, maar mij viel op dat de film vooral heel donkere of heel lichte scènes bevalt. Het lijkt wel alsof dat contrast expres is gedaan.

Hoe dan ook, een film waar denk ik meer in had gezeten als hij niet zo overdreven lang had geduurd en dat afschuwelijke liedje op het einde er niet in had gezeten. En die vele shots van voeten (overigens wel mooi camerawerk in de film, soms echt mooie shots) hadden van mij ook niet zo gehoeven. Het lijkt wel alsof Koreeda aan een fetish leidt zeg. Tarantino is er niks bij.

Wat hou ik toch van Aziatische cinema! Wat een prachtige subtiliteit, prachtige beelden en puik acteerwerk van toch zulke jonge acteurs. Deze film heeft me echt in mijn hart geraakt, zo mooi. Vooral toen Yuki doodging bleef de brok in mijn keel nog een lange tijd zitten. Soms aandoenlijke momenten, soms dramatische momenten en geen enkel moment verloor de film schoonheid. Mijn top 10 in!

5 sterren.

gister herzien en ik blijf bij mijn cijfer alleen dat eind is me toch onduidelijk.. waar blijft die moeder ?? of,. hoe gaat het verder met hun ??

Ik heb de film bekeken en in tegenstelling tot de meeste mensen was ik er niet erg van onder de indruk. Het kwam op mij allemaal erg emotieloos en apatisch over. De kinderen waren onwaarschijnlijk braaf. Wellicht zijn de kinderen in aziatische landen zo maar ik kan mij het nauwelijks voorstellen dat het zo gaat. Zeker omdat je te maken hebt met heel kleine kinderen die niet altijd zo verstandig zijn. Ik kan me niet voorstellen dat er niet gehuild, ruzie gemaakt wordt in dergelijke omstandigheden. ook al heeft de moeder dat verboden en zijn ze bang op ontdekking.

Een ding is duidelijk. Er volgens mij nog nooit zo'n low-budget film gemaakt. Het speelt zich vrijwel allemaal af in en rond het huis en het 90% is geacteerd door kinderen in plaats van duur betaalde acteurs.

Ik vind het verhaal heel erg traag verlopen en er gebeurd eigenlijk bijna niets. Daar moet je echt van houden.

Het is niet mijn stijl. Ik hou meer van films met mooie beelden, muziek, landschappen en cultuur of historie en wat meer actie. Ik heb de film met moeite afgekeken.

Een en ander neemt niet weg dat liefhebbers van langzaam voortslepende tragedies het wel een mooie film kunnen vinden.

Gedeeltelijk eens met bovenstaande post.

Natuurlijk een prachtige film, hartverscheurend ook, alleen komt het niet echt als dusdanig over. Bij mij ontbreken feeling en inlevingsvermogen met de hoofdpersonages.

Ik ben juist een fan van trage Aziatische films, sommige zijn ware kunstwerken, het visuele aspect krijgt betekenis, je wordt erdoor gegrepen, juist doordat het trage soms afgewisseld wordt met interessante snellere momenten.

Dat ontbreekt hier volledig, inderdaad komt het vaak te apatisch over.

Zo traag dat het slaapverwekkend wordt.

Maar de film is met hart gemaakt, toch 3 sterren

Ja, uw uitleg kan ik begrijpen, die Aziatische films moet je met een andere bril bekijken, totaal anders dan die Amerikaanse films.

Ik vond dit een slaapverwekkend saaie film. Nergens lukte het de film ook om me mee te laten leven met de personages. Het was best aardig geschoten, en de jonge acteurs/actrices waren best okee, maar toch wilde het geheel me niet boeien. Zal waarschijnlijk aan het verhaal liggen, waarvan ik bij voorbaat al mijn bedenkingen bij had. 2*

Ik had precies hetzelfde. Acteerwerk was zeker niet slecht, maar de personages wisten niet of nauwelijks te boeien.

Nooit gedacht dat een Aziatische film me zo zou aangrijpen. Ik vind persoonlijk dat de manier van filmen zich erg Europees aandoet, maar dat terzijde. De film geeft een intense weergave van het oorspronkelijke verhaal weer, slow-paced maar nooit te langzaam, omdat dit soort dramatiek in het niet valt als er enige snelheid in komt. Daarom snap ik de kritieken hierboven niet van 'te langzaam'. Dit soort drama's moet je goed opbouwen en dit is ook uitermate goed gebeurd.

Ik zag dat het oorspronkelijke verhaal nog dramatischer was dan de verfilming. Vrienden van de oudste zoon, zouden de jongste hebben aangerand en vermoord. Dit is geen spoiler omdat het in de film een andere wending neemt. Volgens mij heeft de regisseur gedacht dat het echte verhaal te ongeloofwaardig is om te verfilmen. Dat idee zou ik namenlijk ook hebben als ik het echte verhaal niet zou kennen.

Echt een topper dit!!!! Gelukkig weer een vijfsterrenfilm erbij. Werd weer eens tijd.

Ik niet... Juist de schoonheid en het ontbreken van het morele verval of echte heftige emoties vind ik een niet zo'n gelukkige keuze. Het voelt toch wat wrang omdat zo'n tragische gebeurtenis bijna "geromantiseerd" wordt gebracht. Ik kan de keuze echter ook wel begrijpen, het zou de film een stuk ongemakkelijker maken en ik vraag me ook af of het wel haalbaar en/of aanvaardbaar zou zijn aangezien je hier wel met nog erg jonge kinderen te doen hebt.

Verder vind ik dit uiteindelijk best een heel behoorlijke film hoor, zeker wel aangrijpend en emotioneel en bovendien zeer sterk geacteerd door de jonge cast. Mooie, fijne sfeervolle plaatjes ook waarin alle seizoenen in Tokyo wel aan bod komen. Ook prettig om eens een Aziatische film te zien waarin wel normale natuurlijke dialogen voorkomen, eigenlijk vond ik de film ook helemaal niet zo Aziatisch aandoen. Qua opbouw en verhaal doet het zelfs vrij westers aan. Ook de hier nogal veel geroemde subtiliteit vind ik nogal overroepen eerlijk gezegd. De film speelt namelijk wel heel duidelijk op het gevoel van de kijker in met bepaalde sentimenten (niet dat ik dat overigens erg vind, van mij mag dat wel als het mooi gedaan wordt). Zo vind ik de scène waarin Akira zijn jongste zusje mee uit neemt voor een wandelingetje echt prachtig (alleen al door het geweldige typisch fenomeen van de "piep-sandaaltjes"). Eigenlijk vindt ik dit stukje uit de film nog aangrijpender dan de begrafenis omdat je als het ware het noodlot al voelt hangen boven de kinderen. Er staan echter ook zat scènes tegenover waarbij ik makkelijk even thee kon gaan zetten zonder al te veel te missen.

De film duurt mij dus ook wel wat te lang en de samenhang was niet altijd even sterk, denk dat de film beter was afgeweest met een compactere speelduur om zodoende meer als een harde vuiststoot aan te komen... Nu is het een lange dromerige film geworden maar helaas is de realiteit alles behalve dat. Mooie film maar heeft niet de impact die het op mij zou kunnen hebben gehad.

3.5*

Juist mee eens ja

Hier had zoveel meer ingezeten, ik denk de echte realiteit ontbreekt, bedenk de kinderen zijn aan hun lot overgelaten, we krijgen pas na een hele lange tijd wat beelden te zien waarin de kids voorzichtig uit hun schulp kruipen, weet je dat is geen realiteit, je weet hoe kinderen zijn, dat had al veel eerder in de film tot escalatie moeten komen.

Dan had de film een grotere impact gehad, want laten we eerlijk zijn , in films willen we graag iets aan de verbeelding overlaten, maar dat was niet nodig in dit geval, want harde realiteit is wat de film beoogt, dus willen we ook daarop getrakteerd worden.