Dare mo Shiranai (2004)

Je kan dat soort berichten bij een paar duizend films wel kwijt. De vragen die je stelt lijken trouwens een teken dat je niet echt hebt opgelet.

Hannibal:

Van die hype heb ik bewust weggehaald, ik kan niet in iemands hoofd kijken, maar de ervaring leert dat mensen volgers zijn en minder aan iets twijfelen als iets door massa mensen als zeer goed beoordeeld wordt.

Ik kon niet met de kinderen en hun situatie meeleven, vond de film saai en minstens een uur te lang.

Dat is mijn mening, om dan meteen met phychologische prietpraat te komen over mijn gevoelsleven...

Films die over het algemeen als zeer goed beoordeeld worden, zal ik zeker sneller kijken.

Die films ondergaan bij mij dan nog wel een grondige objectieve beoordeling.

Grondige objectieve beoordeling....

Dat jij die film niet bijzonder vindt, een uur te lang, niet empathie oproepend is jouw SUBJECTIEVE beoordeling. Maak jezelf alsjeblieft niet groter dan dat je bent.

Als je ergens je mening over geeft verandert subjectief altijd in objectief. Anders zou je geen eigen mening hebben.

Pak het woordenboek er anders nog een keertje bij ...

Prachtige film. Ik keek deze op Canvas back in 2008. Heeft sindsdien een grote indruk op me gemaakt. Nog steeds het magnum opus van Koreeda's oeuvre.

Helaas een laag cijfer.

- Bijzonder verhaal maar ook bijzonder matig uitgewerkt
- Er zitten echt veel te veel overbodige scenes in waardoor de film veel korter had gekund
- Het camerawerk/montage oogde af en toe ook wat amateuristisch
- De cast was wel goed, met name de rol van de oudste broer
- De regisseur is er niet in geslaagd om me helemaal mee te laten leven met de kinderen,
behalve met de oudste
- Er gebeurt te weinig en eigenlijk wordt het pas interessant wanneer ze worden
afgesloten van water, gas en elektriciteit.
- De dood van het schattige jongste zusje zou moeten aankomen als een
mokerslag maar ook hier slaagt de regisseur er op de één of andere manier totaal niet in
- Het open einde vond ik echt jammer. Worden ze uiteindelijk zo volwassen? Komt de
politie/kinderbescherming er achter? Komt de moeder ooit nog terug....

Mooi en interessant verhaal maar de uitwerking slecht. 2 sterren voor de oudste broer die deze film helemaal in zijn eentje draagt!

2 STERREN *

Het is een goeie film, maar hij duurt echt veel te lang.

De kinderen speelden erg goed, maar het verhaal is te mager om zo'n lange speelduur te vullen.

Gezeik altijd om een verhaal...

Een gefictionaliseerd docudrama, gebaseerd op een werkelijke gebeurtenis uit 1988, over (door een moeder) in de steek gelaten kinderen; hartverscheurend en ingetogen, subtiel en natuurlijk, bij regelmaat ondragelijk droevig. De regisseur vervalt niet in sentiment noch in melodrama, maar focust vooral op de emotioneel belemmerende ontwikkeling van de kinderen. De veerkracht van de kinderen en hun optimisme staan in schril contrast met de verbijsterende ellende binnen deze onvermijdelijke tragedie. "De film balanceert tussen documentaire en naargeestig sprookje; de camera zit de personages dicht op de huid", las ik ergens.

"Fantastisch Drama binnen de Aziatische filmwereld." ... " !!!

Fantastisch Drama !!! Gebaseerd op een werkelijke gebeurtenis uit 1988, over (door een moeder) in de steek gelaten kinderen ! Werkelijk omvergeblazen door dit werkelijk fantastische Drama van de Aziatische filmwereld !

Gemengde gevoelens...

Laat ik beginnen te zeggen dat de kinderen (met name Akira) ongelooflijk goed acteren en dat de film gevuld is met legio voorbeelden waaruit de subtiliteit blijkt, die bij mij zo gewenst is in dit soort films. Niks geen vals sentiment of er bovenop liggende tranentrekkerij. De puurheid van de film, de vertederende details en het thema, wat in verschillende vormen altijd aan de orde van de dag is, geven al genoeg reden tot een brok in de keel.

Toch deed het één en ander (lichte) afbreuk aan mijn kijkervaring. Om te beginnen de speelduur, die gewoon te lang is. Ik kan goed tegen trage cinema over het algemeen en snap dat je tijd nodig hebt voor het tonen van het verval, maar deze prent had echt wel wat korter gekund. Een half uurtje bijvoorbeeld. Op een gegeven moment wordt het repetitief en gebeurt er simpelweg te weinig. Er hoeft niet altijd veel te gebeuren, zeker niet wanneer (zoals in in het eerste gedeelte) de meeste scenes bol staan van rake details, maar als dit op een gegeven moment minder het geval is wordt het te traag.

Verder vond ik sommige zaken wat ongeloofwaardig uitgewerkt. Ik heb geen idee hoe het echt gegaan is, maar ik vond dat die huisbaas er wel erg gemakkelijk mee omging toen ze de kinderen daar zag. Kreeg ze überhaupt wel maandelijks de huur? En was ook Saki (en wellicht ook Akira) niet wijs genoeg om in te zien dat er, allang, ingegrepen moest worden? Waarom werd er geen ziekenhuis gebeld toen dat meisje zo ziek was? Soms werd het me net even teveel op dit gebied.

Maar goed, al met al een knap gemaakte (en ook fijn geschoten) film hoor. Die eerdergenoemde pluspunten wegen toch nog best zwaar, waardoor ik uiteindelijk tot 3,5 * kom.

Sober en somber docudrama, waar je niet vrolijk van wordt. Dat het gebaseerd is op feitelijke gebeurtenissen maakt het des te schrijnender. De film laat je achter met een pijnlijk, ongemakkelijk gevoel.

Ik moet de film niettemin over een tijdje nog een keer herzien, want ik denk dat ik 'm nu te laag gewaardeerd heb.

Ongelooflijk ontroerende film.

Aardig drama dat lekker wegkijkt, leuk om een keertje gezien te hebben.

Bekendste film van regisseur Koreeda, al zijn films heb ik tot op heden beloond met ruime voldoendes en ja wederom ook voor deze.

Moeder laat haar kinderen in de steek en het verval van de kinderen gaat langzaam, maar onafwendbaar. Ieder moment van geluk wordt gegarandeerd afgestraft met net weer iets meer ellende. Mooie rol van de 12-jarige die opeens hoofd van de familie wordt, zonder geld, met een veel te hoge verantwoording en ondertussen ook nog raakt aan de games en de eerste liefde.

"Maborosi", "After Life", "I wish" en ook voor de vierde keer beginnen de traanbuizen op te spelen.

De 4e film die ik kijk van Hirokazu Koreeda

en wat een geweldige film weer!

Film gaat over een paar kinderen in Tokio, die door hun moeder alleen gelaten worden en maar moeten zien te overleven in een klein appartementje.

je ziet hoe de kinderen samen blijven en wat hun dromen zijn, wat ze zouden willen.. en hoe het allemaal gaat.

het acteerwerk is super, en ook de setting/sfeer is helemaal perfect neergezet.

Een hele indrukwekkende film weer en echt een aanrader

4*

Derde film van Koreeda, en ondanks dat mijn eindwaardering misschien relatief laag is, kan ik niets anders zeggen dat hij erg bijzondere films maakt. Het voelt erg zwaar en traag aan, maar de wijze waarop hij personages tot leven laat komen voelt dusdanig oprecht en menselijk aan dat hij daar wat mij betreft zelfs binnen de Japanse cinema behoorlijk uniek is.

Hier een drama over vier kinderen die door hun moeder in de steek gelaten worden. Voor een gedeelte gebaseerd is op ware feiten, maar ook zonder kennis daarvan is het behoorlijk schrijnend. De kracht van de film ligt in het registrerende karakter, maar zeker ook in de prestaties van de acteurs, voor het grootste gedeelte kinderen. Met name hoofdrolspeler Yagira schittert in zijn rol als het oudste kind dat alle verantwoordelijkheid draagt, maar die toch ook uitstraalt nog zo graag gewoon kind te willen zijn.

Audiovisueel is de film behoorlijk minimalistisch. De muziek is spaarzaam, de beelden sober. In zekere zin valt Koreeda wat dat betreft te vergelijken met Ishikawa, een andere regisseur die sterke drama's maakt. Maar waar Koreeda het wint wat drama betreft, vind ik visueel Ishikawa toch stukken sterker. Maar toch, ook hier valt duidelijk te zien dat er goed is nagedacht hoe er wat gefilmd moet worden, en sommige shots zijn echt erg fraai. Zoals eerder gezegd, de muziek klinkt vrij spaarzaam, en wat dat betreft vind ik het liedje achteraan niet zo goed passen.

Uiteindelijk heb ik toch wat moeite met lengte en traagheid van de film. In combinatie met de beelden die erg sober zijn, èn met in gedachte dat After Life van dezelfde regisseur ook eenzelfde sfeer van oprechtheid had, maar wat filosofischer was, kom ik op een lagere waardering ten opzichte van die film. Een zeer ruime 3,5* dus, waar 3,75* misschien meer op z'n plek was geweest.

Wat langdradig. Totaal niet spannend. Het onderwerp is wel interessant: kan zoiets gebeuren?

Niet mijn 'piece of cake'

Vreselijk langdradig en saai. Naar mijn gevoel teert Koreeda 2,5 uur lang op de mooie ogen van Akira...

Een kalme, immer ingetogen maar juist daarom mooie, meeslepende film. Een film die je de tijd geeft om te verbazen over de kleine eigenaardigheden van het menselijk bestaan en tegelijk doet nadenken over de grote kwesties van het menselijk bestaan. Op die manier is het een film in de categorie van Tree of Life en Boyhood.

Wat een nare, droefgeestige en ontroerende film.
De zeer trage progressie met de vele close-ups verhoogt het dramatische van het gebeuren.
Doorheen het verhaal legt de cineast ook de nadruk op het feit dat niemand ( op een uitzondering na) de ellende ziet laat staan er zich wil om bekommeren. Huisbaas ziet niet om, water en electriciteit worden afgesloten en geen enkele instantie vraagt zich af wat er aan de hand is, mensen in de straat lopen gewoon door en zien de eenzaamheid en haveloze toestand van de kinderen niet.... Terecht gelauwerde film met jeugdig en prachtig acteerwerk.

De mensen die deze film een hoge waardering geven, gaan op een serieuze manier met het fenomeen film om en hebben mijn respect. Hij kon mij echter niet boeien. Ik vond hem veel te lang. Ook miste ik de intensiteit van een goede speelfilm, had meer het gevoel, naar een docu te kijken. Bovendien zou ik een veel ernstigere uiterlijke verwaarlozing verwachten. Daarnaast werkte de muziek voor mij ook niet mee.

Nee, niet mijn ding.

Aangrijpende film.

Direct in het begin zie je al dat de moeder de kinderen verwaarloost door de kinderen in de koffer naar hun nieuwe flat te brengen en ze te zeggen dat ze geen lawaai mogen maken en niet naar buiten komen.

Daarna zie je het verval treffend in beeld worden gebracht, met in het achterhoofd dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten. Misschien is dat net hetgene wat deze film 4* maakt..