Dare mo Shiranai (2004)

Tja, smaken verschillen.

Ik verhoog de film van 4 naar 4.5 sterren, de film blijft maar door mijn hoofd spoken, goed teken voor een film.

Weet iemand waar ik deze kan kopen? Ik kan het niet vinden op Bol of welke plek dan ook. Ik ben niet goed in Googlen helaas. Dankje.

Hier bijvoorbeeld. Bij bol staat trouwens de goedkopere Quality Col. aangekondigd voor 24-4.

Fantastische tragische film! Doordat de nadruk bij deze film vaak juist niet op de tragiek wordt gelegd maakt deze film zeer bijzonder die je helemaal voor zich wint.

Kalm verhaal met een grote impact.

http://www.meinte-film.blog...

Interessante blog heb je daar

Dank je!

Prachtige trage film die naar het einde toe steeds tragischer wordt. Het acteerwerk is enorm natuurlijk en alles is zo sober en ingetogen wat voor mij het hele tragische eraan nog versterkte.

Heb juist de echte feiten gelezen en ik ben eigenlijk wel tevreden met wat de film ervan gemaakt heeft, iets minder dramatisch maar nergens minder erg.

4* omdat hij hier en daar toch nog net iets té lang was voor een trage film.

Ja, bij mij ook ,toch een bijzondere film.

Ik heb kort geleden de ware gebeurtenis gelezen, in werkelijkheid dus veel erger, geen voorstelling van te maken eigenlijk.

In de film is de realiteit dusdanig verbloemd om de privacy van de betrokkenen te waarborgen.

Maar ondanks dat blijft de film te traag en de tragische omstandigheden komen daardoor niet optimaal over op de kijker.

Ik verhoog naar 3.5 sterren.

confronterende door kinderen gespeelde documentaire.

De film had van mij wel wat emotioneler gemogen en iets korter mogen duren, maar over het algemeen vond ik het een effectieve film die zeer sterk geacteerd was door de kinderen. Ik ben benieuwd naar de andere Koreeda films.

Weet iemand ook waar ik het waargebeurde verhaal kan lezen?

Nobody Knows: Leuk plot, goede recensies. Hoge verwachtingen dus, onterecht blijkt achteraf. De film duurt 2,5 uur daar kon gerust iets meer dan een uur uitgeknipt worden want de film zit vol met nutteloze scènes die er enkel toe leiden dat de film langdradig wordt en het tempo enorm laag is tot de uiteindelijke tragische dood van Yuki, scène die me wel aangreep.. Met dat knipwerk had deze film ook een veel hogere rating gekregen want positieve punten zijn er ook: Leuk plot, Schitterende acteerprestaties van de jonge garde en alles is wel mooi in beeld gebracht. Conclusie: Maak een film niet onnodig lang.

2,5*

Bizar verhaal over hoe kinderen zichzelf moeten rooien als de ouders het laten afweten. Het bizarre slot maakt dat je nog verbaasder bent over de waarheid achter deze tragedie. Pijnlijk..

Erg goede film. Eén van de dingen die maakt dat ik sympathie voelde voor de kinderen is het feit dat het gefilmd is met een documentaire stijl waar de kinderen soms acteren en soms zichzelf spelen. Ook de stijl waarin het gefilmd is is 'docu' en dat maakt het alleen maar realistischer gemixt met de natuurlijke en goede acteerprestaties van de kinderen. Nergens had ik het gevoel dat de film te lang duurde en dat ik me verveelde (wel moet moet ik zeggen dat ik de film in twee delen heb gezien van ongeveer 1 uur en 10 minuten elk). De reden hiervoor is dat het verhaal zo ingrijpend is en de personages sympathiek dat het kleinste en onbenulligste wat die kinderen doen (in bad gaan, spelen, bloemen planten) interessant is. Deze film heeft sfeer. Ik voel echt de sfeer in het apartement en de scenes buiten geven weer een andere sfeer zodat ik echt het idee heb van de buitenwereld en hun appartement waar ze zich verschuilen als twee loststaande dingen. Ik denk dat het heeft te maken met de belichting. Verder goeie muziek. Ik heb weinig kritiek tegen deze film behalve dat het einde waarbij Yuki doodgaat misschien net te veel was. Ik denk dat zonder dat einde het nog steeds een goede film was geweest.

Het is maar hoe je het bekijkt. Tuurlijk kon er meer uitgeknipt worden maar misschien zijn dat goeie scénes die je eruit haalt. Uit elke film kun je wel knippen. De meerwaarde van de lengte in deze film zie ik als volgt; namelijk dat we meer gebonden raken met de kinderen naarmate we langer naar ze kijken (hun spel is immers natuurlijk en goed). Hetzelfde verhaal had ook verteld kunnen worden in een uur of anderhalf uur. Maar de vraag is of het net zo'n grote impact had gemaakt en ik denk persoonlijk van niet.

En het tempo..tja dat ligt idd niet erg hoog in deze film. Maar ik heb me niet echt verveeld. Je moet misschien omschakelen naar een trager tempo. In de meeste Hollywood films ligt het tempo erg hoog en als we dat gewend zijn kan dit een moeilijke omschakeling zijn.

Erg ontroerend film. Ik hikte voor ik hem ging kijken een klein beetje tegen de speelduur op, vooral omdat ik wist dat de film maar een minimaal onderwerp had, maar tijdens het kijken vloog de tijd werkelijk voorbij. Het verhaal wordt op een erg rustige manier opgebouwt en het werd nergens saai, dit mede door de subtiele sfeer en het uitermate sterke en geloofwaardige acteerwerk van de jonge cast. Tegen het einde wordt het allemaal steeds ontroerender en de scenes waar de kinderen steeds dieper wegzakken, met als hoogtepunt de dood van Yuki, haar begrafenis en het open einde zijn zeer indrukwekkend en laten je met een gevoel van machteloosheid achter, vooral omdat je weet dat het verhaal (gedeeltelijk) op waargebeurde feite rust. Verder kent de film genoeg (zowel) ontroerende als vertederende momenten, vooral het moment waar Akira zijn broetje en zusjes mee naar buiten neemt om boodschappen te doen staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand zo simpel maar toch zo mooi. En dit alles twee en een half uur zonder dat er ook maar ergens ontaard in vals sentiment. Petje af!

4 sterren

Vertederende film met absoluut sublieme acteerprestaties. Maar ik miste jammer genoeg een beetje magie: misschien omdat ik de cinematografie en soundtrack niks bijzonder vond, of kwam het meer door de behoorlijk lange speelduur?

Ik weet het niet, maar een diepe indruk heeft Nobody Knows niet echt nagelaten. De fenomenale naturel van de kinderen is nochtans uniek: bijna niet te geloven dat het jonge broertje (wat een hartenbreker ) aan het acteren is, het lijkt echt alsof ze hem gewoon in het dagelijkse leven hebben zitten volgen.

Charmante prent, maar weggeblazen werd ik niet.

mooi verhaal, goed geacteerd, maar de film kwam veels te traag op gang helaas, de film duurde me ook iets te lang.

Hard dat de kinderen er helemaal zelf voor staan maar ik miste de echt drama zeker toen het meisje kwam te overlijden had ik er wel meer van verwacht dat dit onder de kinderen een grote shock zou zijn. ook mis ik een goeie soundtrack in de film.

verder prima film

3*

Bijna tweeëneenhalf uur film met een zich geleidelijk aan ontwikkelend verhaal. Je zou zeggen: slaapverwekkend, maar dat was bij mij zeker niet zo, in tegendeel! Geboeid bleef ik kijken naar het drama zonder tragiek van de kinderen die door hun (losbandige?) moeder in de steek worden gelaten. Voor elk zich voordoend probleem wordt een ("kinderlijk") eenvoudige oplossing gevonden.

Het viel mij op dat wel heel vaak, niet altijd noodzakelijk, voeten en/of onderbenen in beeld werden gebracht. Iemand met een verklaring?

Komt deze vanavond echt op TV? In mijn gids staat vermeld dat 12:08 East of Bucharest vanavond op NL2 komt?!

Tv-gids.nl zegt: Cinema 2: Nobody knows.

Hmm, aan de ene kant jammer. Had graag "12:08 East of Bucharest" gezien. Aan de andere kant heb ik "Dare mo Shiranai" ook nog niet gezien, dus zoveel maakt het eigenlijk ook niet uit.

Speciale film. Ik had veel moeite om de aandacht erbij te houden, weinig spanning, weinig dialogen en de film kwam dan ook nog eens laat. Ik heb geen spijt dat ik hem gekeken heb. Het is een zeer apart concept en op het einde vond ik het zelfs ontroerend en zielig. Toen ze het meisje op de luchthaven gingen begraven heb ik m'n tranen moeten bedwingen. Een speciale film dus, maar soms ook langdradig en saai. Het sterke punt van de film is hoe het gezin langzaam afbrokkelt en het eigenlijk een overlevingskwestie wordt van kleine kinderen die niet gescheiden willen worden. Mooi gefilmd en de acteurs doen het ontzettend goed, ongeloofelijk hoe natuurlijk die kinderen hun rollen neerzetten,maar toch het mist iets en is het vaak iets te saai, daarom net geen 4, maar een 3.5*

wel een erge zwaarmoedige film hoor.. maar zeker goed in elkaar gezet en acteerwerk..

De eerste 90 minuten vond ik magisch !

Het was hartverwarmend om zien hoe deze jonge kinderen hun plan proberen te trekken in deze grootstad Tokyo.

Hun flat zag er na enkele maanden uit zoals een gemiddeld studentenkot na enkele weken feesten, maar da's normaal zonder zorgzame moeder in huis.

Spijtig dat de film veel te lang wordt gerokken, 141 minuten alsjeblieft !

Naar mijn aanvoelen hadden ze een prachtfilm kunnen afleveren als ze hem op 90 minuten hadden gehouden, het laatste deel was eerder middelmatig...

Mijn quotering...?

Het eerste anderhalf uur: 8/10, heel mooie cinema

De volgende 50 minuten: 6,5/10, te langdradig met hier en daar een dood moment...

Zeker de moeite om eens te bekijken

enkel voor geduldige filmfans.

Tja....wel een mooie film. Wel de moeite waard, maar geen topper.

Prachtige film vol emotie en geweldig acterende kinderen. De traagheid die "Nobody Knows" uitstraalt is alleen maar positief en kan ik erg waarderen, en draagt erg bij aan de troosteloze sfeer. De situatie waarin deze kinderen zitten is hopeloos, en kán alleen maar slecht aflopen.

Bijzondere film. Dat het waargebeurd is maakt de film niet mooier of minder mooi, maar is wel iets om even over na te denken...

Ik sluit me bij iedereen aan die deze film te langdradig vond, ik merkte in het eerste uur al dat de verveling soms toesloeg en dat terwijl het onderwerp toch wel interessant te noemen is. Ook visueel was het best in orde en op het acteerwerk was gewoon niets aan te merken (alleen de soundtrack sloeg na een tijd wel tegen). Dus best wel een aardig drama waarin de evolutie die de kinderen doormaken van een normaal gezin tot kinderen die verwaarloosd zijn door hun moeder uitstekend gebracht word.

3.5 sterren

Zelden zo ontroerd geweest door een film. Koreeda is voor mij een van de allergrootsten. Verkijk je niet op de traagheid van deze film. Koreeda vertelt met beelden, niet met taal. Er wordt heel weinig gepraat in deze film. Elk beeld heeft een functie. Een voorbeeld: als er gefocust wordt op een bloempot die van het balkon valt en stukspat op de grond, wijst dit vooruit naar de dood van Yuki. Zo wordt elk aspect van dit drama uitvoerig toegelicht. Maar je moet actief kijken, zelf het verhaal reconstrueren. Als je daar moeite mee hebt, zijn 141 minuten inderdaad te lang.

ags50 schrijft: