Twelve Monkeys (1995)

Nu zijn wij niet vies van enig doemdenken. Vooral tijdens de toast op het nieuwe jaar kunnen we ons gemakkelijk laten verleiden tot onheilspellende scenario's wegens te veel aanslagen, natuurrampen en catastrofes van het voorbije jaar. We kunnen nochtans niet tippen aan de filmmakers van Twelve monkeys die een futuristische wereld creëren waarin 5 miljard mensen gestorven zijn aan een virus. Maar we zitten wel in een meesterlijke film. De film begint als een puzzel, je weet niet wat er gebeurd het eerste half uur maar langzaam vallen alle puzzelstukjes mooi samen. Dat deze fascinerende sci fi thriller - een plot driven film, zeg maar – in elkaar geknutseld is door Terry Gilliam is een vreemde zaak. De man staat eerder bekend als een chaotische megalomaan regisseur die telkens over budget gaat en zich verliest in details. Nochtans heeft de kunstenaar in de eerste helft van zijn carrière wars van alle strubbelingen en rechtszaken 3 waanzinnige mooie films afgeleverd. Met Brazil, zijn eerste film na de breuk van Monty Python (de legendarische groep die met surrealistische sketches baanbrekend werk in comedy verrichte) zien we een verbluffende mix van maatschappij kritiek, absurditeiten en een ode aan verbeelding (het laatste beeld én het melodietje van Brazil danste nog dagenlang ook in ons hoofd). Gilliam kreeg lof voor zijn visuele vondsten maar de studio vond de film verwarrend en te lang. Zijn gevecht met de producenten was gestart. Uiteindelijk won hij de strijd en zijn versie van 142 minuten mocht uitgebracht worden. Maar de rode draad doorheen Gilliam’s carrière was geweven. Gilliam verliest gemakkelijk de greep op zijn films en zijn regie wordt chaotisch. Toch kon hij begin jaren '90 terug voor Hollywood werken met The fisher king. De visuele grandeur is adembenemend. Met een duizelingwekkende kracht aan inventiviteit (de scene van de dansende menigte in het station mag in top 10 van aller strafste scenes) dendert deze fabel voorbij. Het trio Williams/Bridges/Ruehl is briljant, hilarisch en het verhaal ontroert (het was dan ook een schaduw favoriet voor deze plaats). Dankzij dit succes kon hij een tweede keer regisseren in Hollywood. Ditmaal als 'man for hire' en vreemd genoeg werkte dit. De visionaire kracht van een artiest gecombineerd met de production value van Hollywood : het is geniaal samengesmolten in TM. Het virtuoos scenario van David en Janet Peoples klopt als een bus en bezit de nodige complexiteit van een Terry Gilliam film (heden en toekomst lopen immers door elkaar). De score van Paul Buckmaster is fantastisch. Reeds bij de generiek hoor je dit deuntje, een kermisachtig accordeon muziekje, en je voelt dat er prettig gestoorde gebeurtenissen zullen volgen (ook een Gilliam trade mark). Production design van oude fabrieken en klassieke gebouwen zorgen voor een apocalyptisch universum zonder veel dure special effects. Eens voorbij het plot ontdek je de uithalen van Gilliam naar de psychiatrie, consumptie maatschappij, arrogantie van de mensheid, etc. Hij zorgt er voor dat de film niet geheel de regels van een Hollywood film volgt. Er is de donkere visie van de mensheid, het weinig hoopgevende einde-van-de-wereld element en het personage van Willis (anti type casting van deze action man bij uitstek) is geen held maar een man die verward, getraumatiseerd en passief is (hij wil de wereld niet redden want het is al gebeurd). De film werd een commercieel succes en je zou denken dat Gilliam gelanceerd was maar nadien liep het volledig mis. Zijn project The man who killed Don Quichote (met Johnny Depp) was reeds gedoemd na 3 dagen filmen. Eerst een storm die de set wegspoelde en daarna moest de produktie noodgedwongen stil gelegd worden wegens gezondheidsproblemen van de hoofdrolspeler Jean Rochefort. Er kwam een claim van de verzekeringsmaatschappij en het project werd begraven. Wel kwam er een making off : Lost in La Mancha (Ironisch dat niet de film maar wel de making off de zalen haalde) en deze documentaire is een must voor elke cinefiel. Hallucinant om te zien dat door de vele investeerders niemand echt controle had over de film. In tegenstelling tot zijn reputatie van geldverspiller was het een reeks van tegenslagen – force majeur, overmacht – dat roet in het eten gooide. Gilliam geloofde echter wel in de film en probeerde in ware Don Quichot stijl geld los te weken. Was het vechten tegen de windmolens ? Gilliam wist beter, zette door en na 20 jaar kwam de film er toch. Maar dat neemt niet weg dat hij na TM zwakkere films afleverde. De bizarre fantasieën bleven weliswaar in het hoofd van Gilliam spoken maar haalden nooit meer het niveau in creativiteit en storytelling. The brothers Grimm had wel het knappe idee om de sprookjes van Grimm in de avonturen van de broers te integreren maar de film miste dramatiek (ook hier werd de produktie geplaagd door ruzie met producenten Weinstein waardoor Gilliam een pauze van 6 maanden nam. Uiteindelijk werd de film een compromis wat je kan zien.). In The zero theorem bestookt Gilliam je met knappe beelden en dito ideeën (een camera in het hoofd van een jezus beeld – welke big brother is watching you now ?) van een nabije toekomst maar het verhaal blijft vooral verwarrend en doelloos. Met TM heb je een film te pakken die je steeds opnieuw kan bekijken (check vooral de voicemail berichten). Zelfs al heb je na 3 visies nu alle verhaallijntjes mooi dicht gelast er komt altijd nog iets bij (de dubbele (!) referentie naar Vertigo was ons pas bij de laatste visie opgevallen). TM profiteert ook van Hollywood sterren zoals Willis en Pitt (met een knotsgekke, over the top maar bijzonder geestige vertolking in het sanatorium); We willen ook nog even de leading lady Madeleine Stowe in de schijnwerpers plaatsen. In de jaren '90 stond ze aan de top (we hebben haar leren kennen in de leuke en luchtige maar zeer entertainende film Stakeout – een aanrader) maar in het nieuwe millennium gevallen tot soaps en tv films. Jammer want Stowe was veelzijdig en sober en ook verdomd sensueel en tragisch met films als Blink, Short cuts en Revenge. Maar ook in een TV soap brengt ze verkwikking zoals Revenge, de serie over een dochter die de moord op haar vader wil wreken en binnendringt in een rijke familie die ze verantwoordelijk acht. Gebaseerd op het beste dat een Dallas en een Dynastie te bieden hadden en daarom ook onze guilty pleasure voor een zondagavond (Sportweekend is zooo saai). Ondanks alle minpunten blijven de films van Gilliam apart en herkenbaar (naïeve personages in een magische wereld) en bieden gezond tegenwicht tussen alle formule films. Maar wat TM beter maakt dan alle andere Gilliam films is het emotioneel raakvlak, de film raakt. Hoe hard ik mijn best ook doe, ik kan het niet helpen : we pinken telkens een traan weg bij de tragische afloop. Daardoor blijft de film hangen in het geheugen. Ook in Hollywood bleef het hangen want er is 20 jaar na de film een tv serie gemaakt van deze film. Geen slechte referentie voor een man die zijn loopbaan begon als cartoonist.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 69 - Twelve monkeys

Gewoon , wat is gewoon?, een fijne film om te gaan bekijken en dat hebben wij nu voor de 2e maal gedaan. Niet een verhaal wat de gewone lijnen volgt maar iets veel nu en dan buiten de geijkte werkelijkheid de paden zoekt. Ik heb gezien dat er verschillende kijker recensies staan, dus zal ik hier geen overbodige informatie meer neer pennen/tikken. Echt een prima film en van ons als waardering een 8.

Ruim 20 jaar geleden sinds ik deze film gezien heb, en gisteravond een herziening beleefd. Wat een fijne film blijft dit. De sfeer, het verhaal, het acteerwerk, en de muziek... alles lijkt te kloppen aan dit futuristische doemscenario. Het veelal desoriënterende camerawerk sluit goed aan bij de paranoïde sfeer die de hoofdpersonen ervaren, en als kijker worden we regelmatig op het verkeerde been gezet.

Bijzonder sterk. 4,5*

“I want the future to be unknown. I want to become a whole person.”

Twelve Monkeys is een excentrieke en intrigerende film van Terry Gilliam. Het verhaal lijkt ingewikkeld, maar het script zit verbazingwekkend simpel en ingenieus in elkaar. Twelve Monkeys kan soms wat kil en afstandelijk overkomen, maar naar het einde toe komt Gilliam echt tot de menselijke en emotionele kern van het verhaal.

En de zoektocht van Willis naar het ontstaan van het virus dat bijna de complete mensheid vernietigde is interessant om te volgen, en het samenspel tussen Willis en Stowe is uitstekend. Pitt is ook geweldig, en de regie en het camerawerk van Gilliam zorgt voor een bevreemdende kijkervaring. Dat komt ook door de grauwe kleuren en de fantastische sets. Twelve Monkeys is een film die bij de eerste kijkbeurt echt een magische kijkervaring is, maar na al die jaren blijft de wereld die Gilliam heeft gecreëerd er één waar ik mij altijd graag in onderdompel.

Gilliam weird is niet mijn weird. Veel Dutch angles en wat close-up shots met een wide lense om een bepaalde mate van paranoïa / mentale afwijking aan te duiden, maar dat is wel echt aan ABCtje... Enkel redelijk geslaagd tijdens de scene in het gekkenhuis, maar vooral door het optreden van Pitt aldaar. Van Willis zal ik nooit fan worden. Voelt allemaal zo droog en gewoontjes aan, enkel interessant gemaakt door een nogal verwarde manier van vertellen en het heen-en-weer springen tussen dimensies, waarbij de toekomst qua aankleding het meeste te bieden heeft, maar ook daar nog de nodige ruwe randjes mist. De globe met displays is een leuk idee, maar daar heb je er nog 10 van nodig om op dat vlak een beetje mee te doen met de betere sci-fi titels. Bij een tweede kijkbeurt voorzie ik alleen nog maar meer ergernissen.

12 monkeys nu pas gezien, veel wisselende kritieken gehoord en gelezen, dus de film viel me alleszins mee. Paar dingetjes: Bruce willis acteert fantastisch, maar wat is er met Brad Pitt aan de hand? Overacting is in dit geval een understatement.

Wat als de aarde verlost wordt van de mens? Voor velen blijkbaar een dystopisch beeld, maar het zou ook een utopie kunnen zijn, maar net hoe je er naar kijkt.

Gilliam is het type regisseur dat ik respecteer om zijn eigenzinnige visie maar wiens films ik meestal niet pruim. Soms vind ik zijn films een verschrikking, soms valt het mee en een enkele keer is het behoorlijk goed.

Twelve Monkeys valt in die laatste categorie, al sijpelt die typische Gilliam-stijl er regelmatig doorheen, en het was eens tijd voor een herziening. Willis en Stowe doen het prima, Pitt valt uit de toon in een rol die hem duidelijk niet ligt. Plummer heeft niet veel meer dan een cameo. Het verhaal over tijdreizen is niet eens zo onaardig al mist Twelve Monkeys enige filosofische diepgang, iets wat toch wel een beetje bij dit type SF past. Maar Gilliam heeft meer oog voor de gekte die een tijdreiziger tegemoet treedt. De scènes in de toekomst zijn weinig indrukwekkend maar helemaal Gilliam dus liefhebbers van zijn werk zullen het oneens zijn.

Drie sterren blijven staan. Ironisch genoeg blijft een docu die hij zelf niet eens regisseerde, Lost in la Mancha Gilliam’s beste film- al heeft die enige glans verloren met het uitbrengen van zijn Quixote-film.

Ok.

Nog weinig ervaring tot nu toe met Gilliam. Ik heb wel 2 van zijn Python-films gezien en kan daaruit dan ook opmaken dat het met creativiteit wel goed zit. Nu dus 1 van zijn "normale" films proberen, waarvan deze binnenkort van Netflix verdwijnt. Genoeg aanleiding dus.

Filmpje begint dan ook gelijk goed. De sciencefiction wereld ziet er leuk uit met veel detail en lekker gekke dingetjes hier en daar. Eenmaal in 1990 is het in het gekkenhuis ook nog steeds aardig. Vooral Pitt steelt daar de show wel een beetje.

Ook een grappig rolletje van Willis verder. Grappig dat hij al die cliché-trekjes van Gilliam thuis moest laten. Het werkt echter wel. Zo speelt Willis weer iets anders en dat doet hij helemaal niet verkeerd. Dan heb je alle opvallende rollen wel zo'n beetje gehad.

De film begint wel af te zwakken eenmaal het avontuur zelf begint. Vooral die eerste wereldoorlog was echt klunzig gebracht. Behoorlijk lompe vertoning daar. Het mystery komt ook niet helemaal ten goede. Er hangt altijd wel een onvoorspelbaar sfeertje, maar uiteindelijk is het op een aantal grappige twistjes na niet al te soepel.

Voor de rest is de slotfase wel lekker spannend, maar de weg ernaartoe mist een beetje die vaart en spanning. Het ziet er allemaal net iets te lomp uit en daarom kan je het nooit echt serieus nemen als een serieus verhaal.

Maar het is wel aardig. Vermaakt net goed genoeg, ondanks dat het net wat te lang duurt. Acteerwerk is op niveau en hier en daar heerst wat spanning. Mooier dan het besneeuwde dierentuin-New York is het echter niet meer daarna, maar het is wel een ok resultaat. Niet echt een grote topper voor mij helaas.

Heel erg goede film. Dit is echt een film waarbij goed opletten vereist is, anders raak je als kijker snel de draad kwijt. De film heeft, mede door het camerawerk en de goede sets, een spannende en mysterieuze sfeer. Mooi hoe de film de kijker met de groep van de Twelve Monkeys op het verkeerde been zet. De climax waarbij de jonge James Cole zijn eigen dood aanschouwd is erg sterk.

Sterke rollen van Bruce Willis en Madeleine Stowe, deze twee hebben een sterke chemie met elkaar en hun karakters groeien op een mooie manier naar elkaar toe. Ook de rest van de cast acteert sterk. Alleen Brad Pitt slaat met zijn overacting een beetje de plank mis.

4,5*

Twaalf aapjes.

Deze had ik al een hele tijd liggen op de stapel 'binnenkort weer eens herzien', en vandaag was het dan zover. Indertijd was ik erg onder de indruk van Madeleine Stowe, en wellicht heeft dat toen wel een rol gespeeld waarom ik de film mooi vond - en beslist de DVD wilde hebben. Import uit de VS, want hier toen nog niet te krijgen, ik durf niet meer terug te zoeken wat dat gekost moet hebben.

Onverminderd actueel is wel het plotelement van de mens als milieuprobleem. Knap verweven in de structuur van de tijdreizen en de daardoor af en toe wat verwarrende van de hak op de tak springende lijn, en de wat onduidelijke manier waarop sommige personages soms wel en soms niet een belangrijke rol spelen in het geheel. Erg knap gedaan, en daarbij meer dan eens een herinnering aan The Fisher King. En ook qua cinematografie zie ik daar wel een gelijkenis in.

Zonder twijfel de beste rol van Bruce Willis - nou niet bepaald iemand die ik een karakteracteur zou noemen. Maar, eerlijk is eerlijk, geen speld tussen te krijgen, en qua casting precies op de juiste plek - ik denk niet dat iemand anders hier zou passen, en op dezelfde manier zo zou kunnen spelen op de rand van rauwdouwer, onzeker, gek en gestoord, geloofwaardig of doorgedraaid. Daarnaast dan de veel makkelijkere rol van Brad Pitt - die hoeft tenslotte alleen maar knetter te spelen, maar doet dat ook beter dan ik hem gewend ben te zien. En ja, dan Stowe - indertijd de reden om de film te willen hebben. Nu zie ik vooral dat ze wat moeite heeft om mee te komen. Maarja, een mooi smoeltje is het zeker.

Nog een woordje over de muziek. Een schijnbaar simpel deuntje op de trekzak lijkt het misschien, maar het werkt wel erg goed en blijft prettig hangen. Ook dat is precies goed. En het einde, tsja, daar is dan wel wat kritiek op van de tijdreiskenners, maar volgens mij klopt het toch best aardig.

Typisch Gilliam product, en wat mij betreft, geen Monty Python fan, zijn beste film.

Film begint redelijk naar verwachting met een kleurrijke achtergrond en dito karakters. Een surrealistische wereld komt naar voren met een wereld die ooit was en een samenleving die zich een weg naar antwoorden en oplossingen zoekt. Vrij snel doet de situatie zich voor die het meest beklijft en betekent. Cole als een soort pionier terug in de tijd, met zoals verwacht, een samenleving en inrichting die hem voor gek verslijt. Vooral zijn eerste schreden binnen de inrichting met een werkelijk geniale Brad Pitt zijn geweldig. Interessante van het verhaal, op dat moment, uiteraard hoe uit te leggen waar hij weg komt terwijl men er toch van uitgaat dat hij een volgende gestoorde is. Een volgende switch weer terug naar de toekomst en weer terug en nog een keer maken het er voor Cole niet gemakkelijker op. Maar zorgen wel voor kostelijke scènes en een kentering in beide gevallen, en hulp.

Leuk aan het plot is dat er vanaf de eerste opsluiting al continue kleine hints zijn naar de oorzaak en dat Cole weliswaar als redder wordt teruggestuurd, maar tevens onbewust aanstichter is dus onderdeel is van een soort gesloten cirkel qua voorbestemming. Zit hier ook weer een Terminator-paradox in? Kippenvel momentje overigens wanneer Stowe de realiteit beseft en koortsachtig naar het bewijs zoekt. Een bijzondere wisselwerking komt daarna op gang tussen Kathryn die overtuigd raakt van Cole's verhaal, terwijl Cole juist zijn overtuiging verliest in zijn eigen verhaal. Heerlijke zinsbegoocheling waar de kijker overigens ook kan gaan twijfelen aan wat nu waar is.

De film ontwikkelt zich verder en rond af in een bijzondere tragische cirkel met het falen qua opdracht, het zien van zijn toekomstige dood en een behoorlijke sinistere ondertoon over het zelfdestructieve in de mens. Iets wat ook prima vertaald wordt door Goines in de inrichting over de dom gehouden mens die niet meer dan de rol van consument vervuld. Willis en Stowe prima in hun rol, jonge Jon Seda nagenoeg onherkenbaar, maar de meeste aandacht gaat toch uit naar Pitt in deze typische Gilliam film qua stijl en toon. Mooie film, leuke film.

In tijden van Corona hoort een virusfilm erbij. Dan maar direct één van de betere nemen, want meestal zijn die niet briljant. Twelve Monkeys leunt op een sterk script met een dikke twist, en op een imponerende Bruce Willis in één van zijn sterkere rollen. Een gevangene, James Cole, wordt vanuit een toekomst waar bijna de hele mensheid door een virus werd uitgeroeid, naar het verleden gestuurd om te voorkomen dat de gekken die aan de basis van de verspreiding van het virus liggen, tegen te houden.

Terry Gilliam maakte deze film met een vrij bescheiden budget en komt toch tot een geslaagd resultaat met zijn eigen gekke extravagante stijl. Op de psychologe na zien alle hoofdpersonages eruit alsof er een schroef los zit en de humor oogt soms bizar. Het zijn echter de tragiek en de onvermijdelijkheid van de gebeurtenissen die nog het meeste indruk maken. Een prachtig einde heeft deze film.

"All I see are dead people."

Deze periode leek mij wel een geschikt moment om eindelijk eens deze klassieker op te zetten.

In 2035 blijken mensen dus ondergronds te leven nadat er in 1996 een pandemie is uitgebroken, waardoor 99% van de mensheid is uitgestorven. Om achter de oorsprong van het dodelijke virus te komen wordt een veroordeelde teruggestuurd naar het verleden. En zo ontstaat er een tijdreis in al zijn rare kronkels.

Je blijft als kijker continu raden hoe de vork in de steel zit; is James Cole daadwerkelijk een tijdreiziger of is het allemaal slechts een hersenspinsel? Het is alleen jammer dat er dusdanig veel elementen circuleren dat het simpelweg overdadig is te noemen. Daarbij liggen sommige dingen er wel erg dik bovenop. Het komt op mij over als een incoherent geheel.

De sfeer is op zich in orde. In de eerste helft wordt dit prachtig geïllustreerd door een besneeuwde stad die er verlaten bij ligt. Het stuk in het gekkenhuis mag er zeker ook zijn, vooral door een excentrische Brad Pitt. Buiten dat mist 'Twelve Monkeys' eigenlijk wat vaart en noodzaak, om tegen het slot weer enigszins op te veren.

Al met al een redelijke Sci-Fi, maar helaas niet de topper die ik verwachtte te zien.

2,5 Sterren.

I am insane. And you are my insanity

Wederom een bijzondere film van Terry Gilliam. Twelve Monkeys (1995) gaat over James Cole (Willis) die (denkt?) terug naar het verleden te gaan om een apocalyptische virusuitbraak te voorkomen. Al snel zit hij in een psychiatrische inrichting waar hij psychiater Kathryn (Stowe) en patiënt Jeffrey (Pitt) tegenkomt. De film wordt dan ook steeds gekker.

In een specifiek genre is deze film niet te stoppen. Gilliam heeft er een eclectische mix van genres van gemaakt. Duidelijk herkenbaar zijn echter SF, thriller en mystery elementen. Zelf vond ik de film tijdens de vliegveld scène op het einde erg noir achtig aanvoelen. Willis zelf ziet er ook romance in.

Twelve Monkeys heeft opvallend genoeg ook gelijkenissen met de film Underground (1995). Ook hier zit de hoofdrolspeler (deels) "underground" bovendien breken er bij beide films dieren vrij uit een dierentuin). Toch zijn het qua sfeer en bredere thematiek wel heel verschillende films.

De acteurs spelen goed. Brad Pitt speelt in de inrichting de hyperactieve, psychotische, intelligente, gedrogeerde en gefrustreerde patiënt Jeffrey (ga er maar aanstaan) en doet dit voortreffelijk. Ook Willis speelt kundig een karakter die uit zijn comfortzone (eendimensionaal Michelin mannetje) ligt. Willis heeft natuurlijk veel meer in zijn mars. Hij was ook heel populair bij het publiek.

Al met al is het een mysterieuze film die rare dingen doet met tijd, realiteit, fantasie en dromen. Thema's die je ook in films van David Lynch tegenkomt. Meermaals zet Gilliam de kijker aan tot piekeren wat er nu fantasie is en wat werkelijkheid. De regisseur zet hiervoor express verwarrende scènes in (in de docu zag je dat Willis het zelf soms ook even niet meer snapte). Soms voelde dit een beetje kunstmatig aan. Tenslotte is het zeker een goed gefilmd geheel, maar zonder erg indrukwekkende shots. Het einde viel mij qua cinematografie zelfs wat tegen.

Het was lang, lang geleden at ik Twelve Monkeys gezien had. Maar hij stond me altijd nog voor de geest als een film die flinke indruk op me had gemaakt. Dus ondanks dat ik niet veel films 2 keer kijk, leek het me wel eens tijd voor een herziening.

Ik bleek nog maar weinig van Twelve Monkeys te herinneren. Maar ondanks dat de film aardig gedateerd aanvoelt en de prestaties van WIllis en Pitt weinig verheffend zijn, snap ik nog altijd heel goed waarom hij me meer dan 20 jaar geleden zo boeide. Met name de toffe setting en het sterke verhaal. Het tijdreizen, de complotten en de twijfel over wat echt is en wat niet, het steekt heerlijk in elkaar. Waar bij het herbekijken van "films van vroeger" geregeld blijkt dat het vooral mijn minimale film kennis was geweest die de prent voor mij verrassend maakte, was het hier duidelijk simpelweg de kracht van het scenario en de uitvoering ervan.

Ik was wederom erg onder de indruk.

Bwa.

Ik had er iets meer van verwacht, van Twelve Monkeys. De film begint immers goed. De schwung zit er direct in en het verhaal ontvouwt zich meteen. Van Bruce Willis ben ik niet bepaald liefhebber, maar hij krijgt gelukkig al snel een aantal scènes die hijzelf niet moet rechthouden. Ik denk dan vooral aan de scènes in het gekkenhuis in 1990, met een energieke Brad Pitt als blikvanger.

Met de eerste terugzending raakt het ritme wat zoek. Nadien wordt de film er niet beter op. Het blijft m.i. much ado about nothing. Een niet zo happy end kan er bij mij altijd wel in, maar dan mag natuurlijk de focus niet verloren gaan. Dat was nu het geval, en dan mogen er nog genoeg 'vreemde' typetjes en enkele geslaagde designs opduiken. Veel maakt het dan niet meer uit.

2,5

De film begint stilistisch redelijk raar met aparte camerastandpunten en die setting in het gesticht vond ik ook niet echt fijn wegkijken, dus ik bereidde me al voor op een film die niet echt mijn ding ging zijn. Maar later wordt dat wel minder en gaat de film wat dat betreft redelijk conventioneel verder.

Het is heel de speelduur lang op zich wel leuk om te volgen, de film zit vol met details en het plot blijft door alle ontwikkelingen ook heel de speelduur wel interessant. Maar echt een meesterwerk vond ik het ook weer niet, daarvoor vond ik het toch niet zo heel erg beklijvend of spannend.

Ik merk ook dat ik niet goed weet wat ik erover moet schrijven, dus echte indruk heeft het allemaal ook weer niet gemaakt.

Wel de eerste leuke, goede rol van Brad Pitt die ik gezien heb trouwens. Ik schrijf vaak dat hij altijd min of meer hetzelfde doet in films, maar in deze film laat hij wel zien dat hij daadwerkelijk iets kan.

Kleine 3,5*

Deze Twelve Monkeys vond ik vroeg steeds een apart maar zeer boeiende film, nu zoveel jaar later, is dat aparte er misschien wat van af, maar blijft toch ijzersterke film met zalige Brad Pitt en tuurlijk Bruce zat toen ook in z'n betere jaren. Er hangt, nogal logisch door het gegeven, een redelijk dystopisch sfeertje. Man die door een foutgelopen tijdreis, in het verkeerde jaar terugkeert, waarin niemand zijn verhaal gelooft, dit moet, neen, dit is letterlijk door de hel gaan, wat ene Bruce toch fijntjes op het scherm brengt. Zulke films laten ook vaak het idioot handelen vd mens zien, toen, nu en altijd.

Wat is dit "nog steeds" een top film!

De film heb ik ooit al een keer gezien rond 1996, maar kon mijn vrij weinig meer herinneren, wat ik nog wel wist is dat het een "rare" film zou kunnen zijn als je niet goed zou opletten....
Dus 100% focus deze keer!

Ondanks de beperkte special effects in vergelijking met nu, ziet de setting er erg goed uit en is er met de sfeer in 2035 heel duidelijk neergezet wat er aan de hand is. Zeker wanneer dezelfde locaties terug komen in 1996, is het meteen duidelijk waarom de missie van Cole zo belangrijk is.

Willis en Stowe spelen erg sterk, maar ook Pitt speelt een geweldige geflipte!
Het enigste min puntje vond ik de groep wetenschappers uit 2035, deze kwamen bij mij over als een soort van circus-clubje in een vrij "simpele/goedkope" omgeving.

Tegen het einde van de film worden de dromen van Cole steeds helderder en wordt het duidelijker wat er zal gaan gebeuren, maar met een paar onverwachte gebeurtenissen loopt het dan toch weer anders dan hoe je in eerste instantie gedacht zou hebben.

In het verloop van de film wordt de twijfel van Cole erg goed neergezet en kan je als kijker ook behoorlijk gaan twijfelen over wat er nu "echt" speelt.
Mede door de deze gebeurtenissen en de plottwist zet de de film je erg aan het denken en blijft erg lang hangen, iets wat je ook graag wilt in dit genre!
Het heeft er zelfs toe geleid dat ik sommige scenes opnieuw bekeken heb en nog het e.e.a. heb nagelezen om mijn gedachte te bevestigen.
Als een film dit met mij doet is het voor mij een topper!

Bij het nalezen van diverse recensies zijn er toch veel theorieën over wat er is gebeurd, maar naar mijn mening is het toch vrij duidelijk en is er precies gebeurd wat je gezien hebt, zonder achterliggende gedachte als: Alles speelt zich af in het hoofd van Cole vanaf het moment in de psychiatrische inrichting. Daar is Cole inmiddels zo ver heen dat, door de diverse hits (gevaccineerde aap op tv, de kring van 12 bedden/12 monkeys de conversaties met Pitt en de CT-scan die hij ziet, die lijkt op de tijdreismachine) dat het verloop van de film dus een waanbeeld is. Door de start van de film in 2035 gaat deze theorie naar mijn idee al niet op.
Ook dat Cole de toekomst dus niet kan veranderen, omdat alles al gebeurd is en net zo verloopt als zijn dromen voorspelde betwijfel ik. Zijn missie was informatie verzamelen over het virus, wat uiteindelijk op een andere manier ook daadwerkelijk gelukt is door de dader kenbaar te maken, iets wat in het laatste shot in het vliegtuig duidelijk naar voren komt.
Dat de film een open einde heeft en ruimte geeft tot speculatie is alleen maar een extra +punt!

Geen meesterwerk, die je 10-tallen keren opnieuw zal gaan kijken, maar wel heel erg goed!
9
4,5*

Uitstekende film waarin een gevangene terug in de tijd wordt gestuurd om de oorsprong van een dodelijk virus te achterhalen. Een goed (tijdreis) verhaal dat simpelweg goed in elkaar zit. Een prachtige en vaak ook originele en creatieve aankleding. Van de cast springt de heerlijk krankzinnige Brad Pitt er uit. Wat mij betreft de beste film van Terry Gilliam.

“There's no right, there's no wrong, there's only popular opinion.”

Hele interessante film waar ik me eigenlijk nauwelijks mee heb verveeld. Eigenlijk is het denk ik wel duidelijk waarom ik deze film had gekozen op dit moment, op een manier (vrij logisch overigens) slaan deze films zeker rond deze tijd erg goed aan, een apocalyptische wereld maar meer actueel: een (dodelijk) virus. Ik moet zeggen dat ik daardoor ook wel meer interesse kreeg omdat ik me wat beter kon plaatsen in de tijd waarin we nu leven, en die is verschrikkelijk. Gelukkig is het overigens nog niet zo erg zoals deze film het heeft, het blijft van toepassing. Daarnaast moet je wel toegeven dat ‘Twelve Monkeys’ een erg goede en vooral spannende film is, waarvan ik in het begin hele andere verwachtingen had. Positieve zit was dit dus.

Ook de cast is heel fijn. Ik zelf vond ‘Bruce Willis’ samen met ‘Madeleine Stowe’ een waanzinnig leuk duo die erg leuk op elkaar in speelden. De film werd daardoor leuk om te kijken, ‘Willis’ toch wel in zijn gouden tijd daar en kwam heel leuk over. ‘Stowe’ deed het overigens ook niet slecht, gelukkig een keer niet constant gekrijs. Voor de rest kende de film een leuke cast met onder andere een hele leuke (wel wat kleinere) rol van ‘Brad Pitt’ die zorgde voor een leuke aanvulling. Voor de rest een prima cast, niet echt nog meer uitblinkers.

Het verhaal pakte me het meeste, ook wel door het gene wat ik hierboven al eens uitlegde, dat komt ook door de hele coronacrisis waar wij nu in leven. Dat maakte het verhaal toch wel realistischer en dat vond ik fijner om te kijken, we beginnen in het heden waar ‘James Cole’ gevangen zit onder de grond waar men schuilt om te overleven omdat bovengronds een gevaarlijk virus rond dwarrelt die de mensheid vermoord. Hij wordt eigenlijk vrij snel in de film opgeroepen om de buiten wereld in te gaan voor onderzoek als hij stuit op ‘Twelve Monkeys’ met een bord ‘We Did It’. Ze onderzoeken wie het heeft gedaan om zo mensen terug in de tijd te sturen en er zo voor te zorgen dat er nooit een uitbraak van het virus was. ‘James’ wordt vervolgens terug gestuurd maar komt in het jaar ‘1990’ terecht terwijl hij in het jaar ‘1996’ moest komen. Dit klopte uiteraard niet en gaat dan ook fout aangezien hij hier in een gesticht komt, wel de plek waar hij ‘Kathryn Railly’ leert kennen.

Daarna begint voor mij de film pas echt wanneer ‘James Cole’ terug wordt gestuurd wederom maar nu wel in het jaar ‘1996’ terecht komt en hier ‘Kathryn Railly’ ontvoerd om naar een stad (wiens naam ik even kwijt ben) te gaan en daar de ‘Twelve Monkeys’ te zoeken. Hij neemt ‘Kathryn Railly’ volledig mee in zijn onderzoek en ze begint hem langzamerhand wat meer te geloven en zo doende dat ze samen opzoek zijn naar de oorzaak. Het eindigt vrij mooi op het vliegveld waar de film ook constant naar terug gaat, en daar tussen in zien we veel leuke tussenscenes waar voornamelijk onderzoek gedaan word.

Zelf had ik toch meer gehoopt om wat meer van de apocalyptische wereld te zien, iets waar ze vrij snel mee zijn maar wel héél kort, de kapotte wereld van het gevaarlijke virus had ik wat meer in beeld willen zien, nu blijft de film daar voornamelijk bij weg en richten we meer op het verleden, uiteraard waar de film ook omdraait.

Zelf vond ik toch wel het stuk in de inrichting het leukste van de film, prima acteerwerk daar binnen en het was gewoon een deel komedie gemengd met serieuze problemen. Vooral hoe ‘Brad Pitt’ hier tewerk gaat is erg leuk om te zien en dat kon ik wel waarderen.

Dus ja, deze film heeft mij heel erg vermaakt en ik heb me eigenlijk nauwelijks verveeld. Het enige waar ik op stuitte was het gene wat ik hierboven even had aangehaald maar voor de rest blijft de film ontzettend leuk om gezien te hebben. Fantastische film, die nog steeds staat als een huis ondanks zijn leeftijd.

4.5*

Potentieel goed verhaal, Bruce Willis speelt hier zoals meestal wel sterk. Maar de vage cinematografie, zwakke Brad Pitt en teleurstellend einde zorgen dat het bij een magere voldoende blijft.

12 Monkeys is een sciencefiction film met goed verhaal wat prima is uitgewerkt. Bruce Willis blijkt goed gecast en doet het erg goed. James en de dr. hebben een sterkte chemie. Brad Pitt totaal overbodig wat een overacting.