Twelve Monkeys (1995)

Nou ook deze maar eens herzien en verdraaid; het is gewoon echt een hele slimme film. De hele tijd zet het je toch aan het denken, is Bruce nou gek of is de rest nou zo naief. Het leuke is ook dat je in de omgang en dialogen beide personen (Bruce en Madeleine) kan begrijpen. Hoe gek Bruce ook is en wordt, WIJ begrijpen hem / evenals hoe achterdochtig Madeleine reageert, WIJ begrijpen haar. Dat element is naar perfectie uitgewerkt.
Helaas vond ik dat de actrice Madeleine Stowe erg weinig uitstraling had en weinig toevoegde aan haar rol. Ook het acteerwerk van Brad Pitt vond ik wat dubieuzer worden dan mijn eerste kijkbeurt. Niet helemaal geslaagd dus.

Bepaalde scenes waren misschien iets té kunstig (zoals de scenes in de toekomst), maar goed - dat is Gilliam. Wel een verhoging van 3* naar 4* wat mij betreft.

Laten we eerlijk blijven, het deed me niet echt veel. Misschien ben je geneigd om deze film extreem te waarderen omdat er twijfels bestaan over de realiteit en het jaartal waarin er geleefd wordt, maar dat zorgt er niet persé voor dat je ook een goede film overhoud.

Brad Pitt in een erg maffe rol, dat doet 'ie uitstekend. Willis speelt ook wel aardig.

Het geheel kwam een beetje leeg en nietszeggend over. Toch zijn er wel wat momenten van spanning. Leuk dat ze Vertigo afspeelden in de bioscoop.

Moest er in het begin van de film een beetje in komen:

Ben namelijk geen fan van science fiction films

en het thema tijdreizen spreekt me ook niet direct aan.

Verder was het geheel was nogal donker gefilmd.

Tenslotte sprak het stuk in het gekkenhuis met Brad Pitt me niet echt aan.

Ik snap niet dat iedereen zo lovend is over Brad Pitt.

Vond hem niet zo spectaculair goed acteren.

Bruce Willis daarentegen vond ik wel erg goed!

De film blijft ondanks de paar bovengenoemde minpunten toch continu boeiend.

Bovendien zet de film je aan het eind echt aan het denken.

Dit vind ik duidelijk een pluspunt!

Ik heb daarom ook met veel plezier de verschillende theorieen hier op moviemeter gelezen.

Ondanks dat het niet mijn favoriete genre is toch een sterke film.

Intrigerende film.

Ook voor mij duurde het even voor ik goed in de film zat, maar hij wist me na een tijdje toch mee te slepen. Het reizen in de tijd wordt op een goede manier gebruikt, en je twijfelt voortdurend wat nu realiteit is en wat niet.

De meeste acteerprestaties zijn goed, vooral Brad Pitt valt hierbij op. Alleen Madeleine Stowe vind ik het niet steeds even goed doen.
De film bevat een aantal sterke scénes, vooral die in het gekkenhuis steken erboven uit. Ook leuk hoe ze verschillende referenties aan tijd erin gestoken hebben, zoals de scéne uit Vertigo en de cartoon van Woody Woodpecker.
Wel is de manier van filmen en de vormgeving met momenten wat saai.

Al met al een sterke film die je aan het denken zet, met goede rollen van Bruce Willis en Brad Pitt. Deze verdient net een 8.

Herzien.

Ik ben normaal gesproken niet echt van de science fiction films, maar Pitt en Willis zijn op hun best hier. Toen ik deze film voor het eerst zag, jaren geleden, vond ik hem erg ingewikkeld en verwarrend. Jaren later kan ik nog steeds zeggen dat het ingewikkeld is, maar intelligent ingewikkeld zónder verwarrend te worden.

Madeleine Stow zet haar rol met verve neer en hoeft niet onder te doen voor haar mannelijke tegenspelers. Het goede acteerwerk en de mooie beelden zorgen ervoor dat je geboeid blijft, al is de tijdsduur vrij lang.

Verleden, heden en toekomst worden op een mooie manier in elkaar gevlochten. Het wordt nooit helemaal duidelijk of de toekomst echt is of zich slechts in Willis’ hoofd afspeelt. Het einde van de film is ingenieus en multi interpretabel.

Get ready to be mindfucked!

15 jaar oud is deze productie alweer maar deze staat na al die jaren nog steeds als een huis. Tuurlijk voelt de setting op bepaalde punten een beetje gedateerd aan, met name die in de verre toekomst die me iets te gekunsteld overkwam. Tevens bevat de film de nodige toevalligheden zoals hier wel vaker aangekaart wordt, maar dit wordt nergens storend.

Het verhaal imponeert, het tijdreizen wordt tot in de puntjes perfect uitgewerkt en de rollen worden naar behoren vertolkt. Met name de bejubelde rol van Pitt maakt indruk, evenals die van Willis die een kant laat zien die ik in geen van zijn andere films ooit naar voren heb zien komen..

Ik kan hier wel een hele filosofie over de gedachtegang van de film neer gaan pennen maar dat doe ik beslist niet; de film is op vele manieren te ervaren en op sommige momenten is het niet precies duidelijk wát er nu precies allemaal aan de hand was. Het enige wat mij echt volstrekt onduidelijk was kwam naar voren bij de eindscene. Want wat voor een band had de vrouw met de rare bril die ze opheeft in de toekomst, met de man die het virus los gaat laten? Enfin, het is sowieso opletten bij deze film omdat het je anders al snel zal gaan doen duizelen.

Alhoewel ik de prent zeker wist te waarderen, had ik graag wat meer scene's van de ontsnapte dieren willen zien voorbijkomen en had de vrouwelijke hoofdrolspeelster wat mij betreft beter gecast mogen worden. Ze acteert naar behoren maar valt in het niet vergeleken bij het spel van Pitt en Willis. Ook is het even inkomen hier: het duurde bij mij wel even voor ik echt de film ingezogen werd en voor het geheel me interessant genoeg werd om mezelf aan het denken te laten zetten..

Voor mij absoluut niet een van de sterkere films ooit, maar ik kan goed begrijpen dat hij in de top 250 notering vermeld staat. Maar van mij alsnog een beoordeling die zeker aangeeft dat ik van de film heb genoten.

3,5*

Geen slechte film, maar ook niet iets wat me echt aanspreekt. Het acteerwerk van Bruce Willis en Brad Pitt was prima. Verder bleven de meeste personages redelijk vlak, zelfs Cole kreeg redelijk weinig achtergrond. Het plot vond ik uiteindelijk toch weinig bijzonder, het middenstuk duurde ook wat erg lang. Visueel vond ik het ook niet geweldig. De film laat helaas nergens een onuitwisbare indruk achter.

Briljante film boordevol psychologische puzzels en doolhoven. Tonnen details vragen allemaal meer dan een seconde denkwerk, maar vallen uiteindelijk steeds weer op hun plaats. Het acteerwerk is vlakaf schitterend en de regie, de setting en de muziek zijn dat evenzeer. Chaotisch. De uitkomst blijft hoe dan ook grandioos.

4,00 (4,25)

Deze eens her bekeken en het blijft een vreemde, maar wel goeie film. De cast doet het heel goed en een erg origineel verhaal. Het muziekje is ook tof gevonden en blijft ook hangen.

Een aanrader.

Ik heb deze film heel lang geleden al eens gezien en toen maakte hij veel indruk. Nu kon ik me eigenlijk nog maar één scene herinneren, en dat was niet eens zo'n belangrijke. Toch maakte de film nu niet meer zo'n enorme indruk. Het is weliswaar een fascinerend verhaal en er wordt ook prima geacteerd. Maar ik begin toch ook wel een beetje moe te worden van de psychedelische science-fiction van Terry Gilliam. En dan vooral de overdreven grootsheid van de beelden en de decors. Terry Gilliam zou eens een low-budget film moeten maken. Dat kan hij vast ook wel. Of heeft hij dat inmiddels al eens gedaan, en weet ik nog niet van die film af ?

I'm looking for the Army of the Twelve Monkeys

Twelve Monkeys was een film die al erg lang op mijn verlanglijst stond om eens te zien maar wegens tijdgebrek leek het er nooit echt van te komen. Ook nu stond de film al zo'n dikke 3 maand digitaal stof te happen op de Belgacom decoder maar daarstraks, als ontspanning voor de komende examenblok, er dan toch eens tijd voor vrijgemaakt. De verwachtingen waren in ieder geval hoog gespannen vanwege de aanwezigheid van Terry Gilliam als regisseur.

Ik ben altijd al wel een fan geweest van het werk van Gilliam. Zijn Monty Python animatieperiode vind ik het minste wat hij heeft getoond maar vooral zijn inbreng in The Holy Grail en The Meaning of Life (die openingsscène!) is juist hetgeen waardoor ik fan ben geworden. Ik wist de exacte details van Twelve Monkeys niet maar ik wist wel dat het een science-fiction film was en ik was er dan ook volmondig van overtuigd dat Gilliam dit goed ging afgaan. En het gaat hem ook goed af maar toch, het pakte me niet volledig. Ik kan er dan ook niet juist mijn vinger op leggen maar hoewel de film een degelijk verhaal heeft, had ik toch net iets ingewikkelders verwacht. In mijn opzicht blijft het allemaal nogal straight-forward en ik had op het einde nog een echte mindfuck verwacht. Die blijft jammer genoeg uit en dan loopt ineens de aftiteling over het scherm. De uiteindelijke twist waar de jonge James Cole zijn eigen dood aanschouwt is in ieder geval leuk gevonden, is precies ook redelijk verfrissend in het genre want ik ben nog niet vaak een sci-fi film tegengekomen waar er niet wordt gezaagd over iemand die zijn jongere zelf ontmoet. Het tijdreizen aspect zelf komt op zich nog wel leuk uit de verf door middel van een aantal toffe gimmicks zoals de overeenkomsten tussen de twee verschillende tijdsperiodes.

Sterke rol voor Bruce Willis, zoveel is duidelijk. De evolutie die hij en Kathryn meemaakt (eerst gelooft zij hem niet en wanneer ze hem dan eindelijk wel gelooft, begint hij aan zichzelf te twijfelen) is redelijk uitgekauwd maar Willis weet hem goed te dragen. Dat is ergens ook wel te danken aan sterk tegenspel van Madeleine Stowe die vooral in de tweede helft van de film weet te overtuigen. Het was echter Brad Pitt die hier vaak de show weet te stelen. Tijdens het opnemen van de film was Pitt bijlange na nog niet zo bekend en hij werd dus een redelijk laag salaris betaald. Echter, toen de film werd uitgebracht had de wereld kennis gemaakt met onder andere Se7en en Interview with a Vampire waardoor hij een klasse hoger in de loonlijst was terecht gekomen. En dat is niet meer dan juist want waar ik vroeger altijd het idee had dat Pitt een pure pretty-boy acteur was, weet hij me hier nogmaals erg aangenaam te overtuigen. Leuk trouwens om Christopher Plummer (Captain Von Trapp!) nog te zien verschijnen in een kleine bijrol.

Typische Gilliam film die vooral weer interessant is vanwege de visuele vondsten. Qua verhaal blijft het echter allemaal nogal kort door de bocht en ik had toch iets meer speciaal verwacht, zeker als blijkt dat Gilliam rechten op de final cut had en zodoende dus het Brazil probleem kon vermijden. In ieder geval interessant om eens te zien maar ik zie hem liever bij Monty Python of Fear and Loathing in Las Vegas.

3.5*

Een leuk sciencefictionwerkje van Gilliam dat van begin tot einde weet te vermaken.

Laat ik maar gelijk beginnen met de positieve punten. Twelve Monkeys is een bijzondere film, waarbij het script gelijk al opvalt. Een ingenieus en erg sterk script, dat achteraf erg goed in elkaar blijkt te zitten. Ik houd op zich wel van films, waarbij de puzzelstukjes op het einde op zijn plaats blijken te vallen. Het is een moeilijke film, omdat je er wel constant bij moet nadenken en je jezelf soms afvraagt hoe een en ander nu in elkaar zit. Maar op het einde lijkt alles dan daadwerkelijk ook te kloppen.

Het tweede goede aan Twelve Monkeys is het sterke acteerwerk. Pitt zet een fenomenale rol neer als gestoorde gek, maar vooral Bruce Willis maakt indruk, in misschien wel zijn beste rol ooit. Hij moet er in ieder geval echt voor acteren en dat doet hij met verve. Voor de rest is het vooral erg vermakelijk, maar helemaal omver geblazen werd ik nooit. Het is vermakelijk maar nooit echt supergrappig. Ook wil het nooit heel spannend worden. Visueel is het vooral allemaal erg degelijk. Het hoogtepunt zijn absoluut de momenten in het gekkenhuis.

Twelve Monkey is absoluut een leuke film. Een prima script, zeer goed acteerwerk, en lekker mee puzzelen met alles, zorgen ervoor dat het geen seconde oninteressant is. Toch mist het iets om echt top te zijn, ik kan alleen niet zo gauw vertellen wat.

3,5*

"All I see are dead people"

Het verhaal wist me al vanaf het begin te boeien. Hoewel ik eigenlijk van plan was om de film later te kijken kon ik de film al na enkele minuten niet meer afzetten. Vanaf het begin zat ik al direct aan de buis gekluisterd!

Tijdens de film wordt je vaak aan het denken gezet. Het wordt nergens onduidelijk, tot aan het eind waarbij er ineens een ophoping van plotwendingen plaats vindt waardoor ik het tempo even niet zo goed meer wist bij te houden en het erg verwarrend werd. Na het zien van de film dacht ik dan ook:
"Oke, iedereen is alsnog dood gedaan dus heb ik deze hele film voor niks gekeken?"
Maar nadat ik op het internet wat onderzoek had gedaan kwam ik erachter dat er een erg goede gedachte achter zit.

De gedachte die ik uiteindelijk uit de film haal is dat je het verleden niet kan veranderen. Wanneer je het verleden veranderd, verander je namelijk ook de toekomst. Als James Cole voorkomt dat er in 1996 een virus uitbreekt, kan het niet zo zijn dat hij in de toekomst ondergronds leeft vanwege het virus, want dat zou er dan niet zijn.

Door de gedachte achter de film ben ik bijna geneigd om er nog een halve ster bij op te doen. Bijna, omdat ik dit pas na de film (met behulp van internet) ontdekte en ik vind dat ze dit tijdens de film duidelijk(er) hadden moeten maken. Toch blijven er nog wat vragen achter. Als het virus namelijk op het vliegveld is opengesteld, hoe kan de wetenschapster dan nog leven in de toekomst? En wie is nou die man die hem bob noemt?

en of het nou wel of geen toeval is, de zin "All I see are dead people" is echt geniaal!
4* (8)

Wat een goed verhaal zeg. Een groot pluspunt is dat je ondanks het feit dat je door verschillende tijdslijnen gaat je het wel allemaal makkelijk kan blijven volgen zonder dat het verhaal te simpel word. Normaal gesproken ben ik niet zo onder de indruk van het acteerwerk van Bruce Willis maar ik vond hem het hier absoluut niet slecht doen. Als een stabiel persoon die door het tijdsreizen helemaal labiel is geworden maar ondertussen toch probeert de realiteit vast te houden, kwam hij heel overtuigend over. Brad Pitt daarentegen vond ik echt niet goed. Hij kwam veel te overdreven over. Het werd bijna een typetje. Maar desondanks was dit een zeer geslaagde film.

Prachtige film!
Het script is perfect rond, het hele plaatje klopt en is meer dan spannend genoeg om de volledige 2 uur spannend te blijven! De vele (maar niet echt zo grote) plotwendingen laten je aandacht op het puntje van zijn stoel zitten en uiteindelijk komt alles tot een "perfect" einde: subliem gewoon!
De zeer goede acteer prestaties van Bruce maken het er alleen beter op. Jammer wel dat Brad Pitt er zo over gaat, dat was de enige rol die mij soms stoorde, tegen het einde was ik hem beu eigenlijk.

Gek vind ik dat vele mensen bepaalde delen van de film beter vinden als andere. "Waarom?" hoor ik nu vele mensen denken bij mijn opmerking. Wel: naast het feit dat de film zelfs in zijn tragere momenten alle spanning vasthoud is iedere scene gewoonweg nodig om het verhaal zo mooi te laten kloppen. Daar komt nog eens het tijdreis aspect bij dat alles door elkaar weeft waardoor ik de film eerder als een grote lange scene zie i.p.v. vele kleine scenes. Mss een beetje een vage uitleg voor sommige mensen maar dat is hoe de film nu in mijn geheugen zit.

Persoonlijk vind ik dit eigenlijk ook niet zo'n moeilijke film. Het einde is vrij voorspelbaar zelfs, niet de exacte details maar de grote lijn ervan had ik al tegen het midden van de film uitgevogeld. Er worden ook duidelijke verwijzingen tijdens de film naar dit einde gegeven:
1) Om te beginnen de droom van James: hij is duidelijk het kind en nadat hij een beetje praatte met zijn psychiater was duidelijk dat hij zichzelf zag doodschieten en zij de vrouw was die "noooo" riep.
2) tijdens de psychiatrice haar uiteenzetting over de apocalyps komt er een freak haar gelijk geven, als later blijkt dat die kerel de veiligheid van dat virus moet bijwerken is duidelijk dat hij veel in de pap gaat te brokken hebben.

Mooie film uiteindelijk.
Ik moet wel toegeven dat ik op het einde een grote mind-fuck had verwacht maar op zich was dat niet echt nodig, alles klopt en dat is eigenlijk ook al meer dan men van veel film kan verwachten.

All I see is dead people!

Ja ja, een viertal jaren later zou dit in een Willis-film een andere betekenis krijgen. En daarmee maakt film het ons als enige mogelijk enigszins door te tijd te reizen, tot je een piepje in een tas hoort in 1990 en je elk moment verwacht dat daar een mobiele telefoon uitkomt. Als het slechts een oppieper is, dan is dat toch even een verrassing. Zou nu zo’n scène nog gedraaid worden, ook al speelt de film 20 jaren terug? Die goede oude tijd - en onderwijl maakte Gilliam de beste tijdreisfilm ooit.

Wat de meeste tijdreisfilms hebben is een bepaalde vorm van moeilijkheid: als iets gebeurt in het verleden, kan je dat dan aanpassen? En wat gebeurt er dan in het heden? Zo kom je al snel terecht in parallelle dimensies en dan doet Gilliam het net even anders. En dat gebruik van de onmogelijkheid tot verandering is gelijk de basis van het deprimerende karakter: de Apocalyps komt en is onafwendbaar. Ondertussen haalt hij er de mythe van Cassandra bij, religie, gekken die niet geloofd worden en als gek worden beschouwd en ga zo door, zonder dat dit allemaal te veel lijkt. Alles past keurig en lijkt volledig logisch op elkaar ingehaakt te zijn maar dat alles geeft ondertussen heel wat diepere interessante lagen aan de basisplot.

Willis is goed – hij redt eens niet de wereld (omdat dat niet kan) maar hij redt enkel zijn leven en dat van diegenen in de toekomst. Zijn hallucinaties en twijfel die hij krijgt over de vraag wat waarheid is worden goed neergezet en vooral die ene scène met Blueberry Hill is waarlijk ontroerend en goed. Pitt is op dreef als loony en weet ondanks alle tics toch een geloofwaardig personage neer te zetten. En ten slotte Stowe als halve love-interest en als bijrol voor de plot, een rol die zomaar in middelmatigheid en overbodigheid had kunnen vallen, maar Stowe weet toch heel wat karakter, diepgang en belang te leggen in haar rol, zonder dat die rol zo echt geschreven is (wat weten we van haar?). Beauty en brains, zeer knap gedaan.

Dat alles is heerlijk gefilmd in donkere grijze en bruine kleurtinten met vaak een scheve camera die zoandig functioneert voor een beklemmend gevoel. Alle decors passen uitstekend, grauw en groezelig is de wereld die ten einde lijkt te gaan, en dan de toekomstwereld onder de grond die niet veel beter is maar wel terugverwijst naar het Duitse expressionisme. Ook de prima filmmuziek – met dat o fijn deuntje- gemixt met Louis Armstrong en Fats Domino is fantastisch.

En zo blijft deze 12 Monkeys eenvoudig staan op 5* en in mijn top 10.

Boeiend van het begin tot het eind. Nergens zwakt het af en wat speelt die Brad Pitt fantastisch zeg!
En het einde was geweldig, het feit dat het verhaal oneindig is, iets wat zichzelf steeds herhaald, vond ik geweldig bedacht.
Kortom fantastische film!

Ontzettend rare film maar wat een goede sfeer de hele film lang! Bruce Willis en Brad Pitt waren allebei fantastisch. Het geknoei met de camera is geniaal.

Ik had het kunnen weten. Ik heb Bruce Willis nog nooit een geloofwaardige rol neer zien zetten. Ook deze keer niet. Nou was het verhaal ook niet veel soeps, maar Willis maakt het er zeker niet beter op. Snel vergeten maar.

Tijdsreizen en Science Fiction; het is en blijft een riskante combinatie. Wanneer het werkt, heb je goud in handen. Twelve Monkeys voldoet helaas niet bepaald aan die verwachting.

Het centrale thema van deze film is de uitroeing van de mensheid. Doorgaans probeert een film dan gevoelens van sympathie voor diezelfde mensheid op te wekken (Armageddon, 28 Days Later, I Am Legend, etc. etc.). Gilliam heeft hier echter precies het tegenovergestelde gedaan.

Misschien dat hij daarom ook wel bewust Bruce Willis als main character heeft gecast. Willis lijkt haast gevraagd te zijn om geen emotie of medeleven bij de kijker op te roepen. Hoe vaak hij ook schreeuwt dat de mensheid op het punt staat uitgeroeid te worden; het komt simpelweg niet aan. Zijn latere werk bewijst echter dat hij hier wel degelijk toe in staat is (The Sixth Sense, Sin City).

Persoonlijk had ik erg veel moeite met de 'toekomst' scenes. Gilliam zet een totaal absurde, ongeloofwaardige en achterhaalde kijk op de toekomst neer, enkel en alleen om zijn Brazil-trucje nog eens over te mogen doen. Voor een film uit 1995 kan en mag je beter verwachten.

Al met al is Twelve Monkeys een matige uitvoering van een op zichzelf uitstekend concept. Zelfs Brad Pitt in een uitstekende rol als doorgeslagen maniak kan deze koude, bloedeloze film niet redden. Jammer, want hier had veel, maar dan ook veel meer in gezeten.

Dit is het net niet, of gewoon NIET eigenlijk.

Brad Pitt is echt geweldig. Dat viel mij meteen al op. Ook best wel een fijne tijd gehad met het bekijken van deze film.

Maarrr, het plot, wat wil het nou? Ik snapte er de ballen van. Willis dieop het einde ineens zijn eigen dood ziet? Waar slaat dat nou weer op. Volgens mij wil het plot heel ingenieus lijken, maar steekt het simpel in mekaar.

Tja ik weet niet zo goed wat ik ermee moet, wel dat het allemaal niet zo heel geweldig was.

Wat mij betreft 1 van de beste SF's ooit gemaakt. Ik wil niet eens naar de remake kijken want hij kan niet beter. Bruce laat zien dat hij wel degelijk kan acteren en Brad Pitt acteert de sterren naar beneden. Misschien zijn beste rol ooit. Het verhaal is fantastisch en zet je hersens aan het werk en dat noem ik een goede film.

Wanneer ik een film zie met het stempel Sciencefiction, zoals bij deze, word ik altijd huiverig. Het is niet bepaald mijn genre. De eerste 10-15min waren op dat vlak ook niet echt veelbelovend. Daarna verdwijnt dit als sneeuw voor de zon en worden langzaamaan de mysteries groter en de spanning begint positief op je zenuwen te werken. Uiteindelijk ontpopt het zich tot een van de beste thrillers die ik ooit heb gezien. Het einde vond ik zeker niet slecht, maar niet echt bij deze film passen. Qua acteurs vond ik met name Stowe een geweldige rol neerzetten. Al zijn we dit wel van haar gewend van de serie Revenge.

Wauw wat een schijtfilm. Gewoon speciaal een account aangemaakt om mijn ei over deze film kwijt te kunnen. Naar mijn mening zwaaaaaar overgewaardeerd, aan de reacties hier te lezen.

Het plot is totaal niet moeilijk. Aan het eind van de film word onthuld dat de persoon die word neergeschoten in zijn dromen/visioenen hij dus zelf is. Zooo voorspelbaar.

Misschien ligt het aan de stijl en de oudheid van de film, maar ik vond hem niet goed. Een film over tijdreizen vind ik interessant en je kan er leuke dingen meedoen. In elkaar verwikkelde scenes tussen verschillende tijden waarvan je op het eind denkt "oohjaaa natuurlijk, wat steekt dat perfect in elkaar". Bij Twelve Monkeys dus totaal niet. Wat ik eigenlijk wel verwacht had.
Brad Pitt speelt btw zijn rol wel gruwelijk goed als mafkees.

Nou, bedankt dat ik mijn ei kwijt kon. Lucht op!

Peace out!

Geweldige film. Origineel verhaal (tenminste in die tijd). Willis en Pitt op z'n best!
En ook alle bijtollen worden uitmuntend vervult.
bijrollen zijn goed.
Net geen 5 omdat het einde niet lijkt te kloppen.
in het vliegtuig zit één van de wetenschappers naast de bad guy. Dit duidt er op dat ze hem gaat tegenhouden. Maar als zij hem tegenhoudt kan Willis die droom nooit als kind hebben gehad en daar weer als kind aanwezig zijn? Want dan stopt het dus daar. De badguy wordt ontmaskerd en dus geen virus en Willis doodgeschoten.
Voor de rest een top film!

De poster van Twelve Monkeys is een beetje misleidend. Als je enkel op de poster af zou gaan zou je denken dat het een donkere Terminator-achtige Sciencefiction/Horror zou zijn, terwijl het eigenlijk een typische Terry Gilliam film is.

In 2035 leven de overlevenden van een virus ondergronds. James Cole wordt uitgekozen om terug in de tijd te reizen en de epidemie van 1996 te voorkomen. Eenmaal daar denken ze echter dat hij gek is en wordt hij in een inrichting gestopt. Terwijl zijn psychiater langzaam in zijn verhaal begint te geloven, begint Cole steeds meer aan zijn eigen verstand te twijfelen.

Bruce Willis speelt een sterke hoofdrol. Een keer wat anders dan zijn typische actie-rollen en Brad Pitt vond ik het - voor de verandering - ook nog best goed doen.

Gilliam's stijl is alom aanwezig; de maffe futuristische designs met beeldbuizen en absurdistische momenten die je erg aan Brazil doen denken. Toch is Twelve Monkeys een stuk minder tekenfilm-achtig als de andere films van Gilliam, dat komt uiteraard ook omdat de film niet voor hem is geschreven. De film is geïnspireerd door de korte film La jetée (1962) van Chris Marker. Uiteindelijk kreeg de film ook Hitchcock invloeden en waren er een paar geslaagde citaten uit Vertigo te zien. De film was mooi opgenomen en de special effects en toekomst zagen er goed uit. Ook de flashbacks waren sterk gedaan. Componist Paul Buckmaster, die verder aan geen enkele noemenswaardige film heeft gewerkt, maakt een uitstekende soundtrack die je niet zo snel bij een Sciencefictionfilm zou verwachten.

Heel veel plot-twists had de film niet voor mij. Er werden zoveel aanwijzingen gegeven dat de alerte kijker niet veel verassingen te wachten stond. Desalniettemin bleef de film wel van begin tot einde interessant en was de film aan het einde ook best spannend. Een bijzondere Sciencefiction-film met een interessant thema. Al vind ik het nog maar de vraag of zo'n virus nou zo slecht is, Gilliam roept dat gevoel ook een beetje op met zijn film vind ik. Zeker als je de dierenmishandeling ziet lijkt het me niet verkeerd als de mensheid maar eens flink uitgedund wordt en een tijdje ondergronds gaat leven.

Gooi Back to the Future, One Flew over the Cuckoo's Nest en de Orwelliaanse verhalen in een blender (m.n. Animal Farm, en naar ik zag ook Gilliam's eerdere werk Brazil), en je krijgt Twelve Monkeys. Een film met een interessant narratief concept, maar een tamelijk onsamenhangende en teleurstellende uitwerking.

Het was met name de incoherentie van het scenario waarmee ik moeite had. Ik kreeg sterk het idee dat de film primair draaide op de ronde cirkel van begin en einde, waarbij alles wat daartussen zat het slachtoffer was van willekeur (met name in de editing). Daarnaast wil regisseur Gilliam vooral veel thematiek aansnijden. Een beetje dystopie, een stukje eschatologie, tijdreizen, en loslopende dieren (vooruit, het levert een paar van de mooiste beelden uit de film op) om het af te maken. Maar daarmee genereer je nog niet automatisch een geheel dat boeit en urgentie uitdraagt. Een greep losse ideeën in één film, dat was Twelve Monkeys voor mij vooral.

Ik heb het dan nog niet gehad over het acteerwerk. Dat vond ik tevens tamelijk matig. Willis' character had meer narratieve uitdieping verdient (en ook gewoon nodig), Madeleine Stowe miste charisma en geloofwaardigheid. De overacting van Pitt liep hier en daar de spuigaten uit, en ook een aantal bijfiguren leken vooral gecast op hun vaardigheden een sociopaat te kunnen imiteren. Een laatste minpunt, dat ik niet onvermeld wil laten, betreft het wat onhandige sound design. Het is een tijdje geleden dat ik een film zag waarin de effecten, de scorenummers en de featured tracks zoveel dissonantie uitstraalden in verhouding tot de scènes waarin ze gebruikt werden.

Een slechte beurt dus voor Terry Gilliam, mij op dit moment nog een ietwat onbekende regisseur. De incoherentie tussen de plotdelen en de greep uit losstaande, beperkt aansluitende thema's dient uiteindelijk vooral hem verweten te worden. Dat steracteurs als Pitt en Willis dan niet hun beste rollen neerzetten, maakt het allemaal niet veel beter. Toch verdient het narratieve concept credits, en is Twelve Monkeys uiteindelijk ook een klein feest voor de liefhebbers van intertekstualiteit (met Hitchcock in het theater als hoogtepunt).

2*

Indrukwekkende film die me in de "retro-futuristische" laboratoriumscènes vaak aan Jean-Piere Jeunets La cité des enfants perdus uit hetzelfde jaar deed denken, met een zeer vermakelijk plot en mooie trieste ondertonen van nostalgie en verlangen. Prima spel van Willis, gelukkig zonder maniertjes (volgens de IMDb-trivia-pagina gaf Gilliam aan Willis een lijstje met te vermijden Willis acting clichés inclusief de steely blue eyes look – je moet maar durven met zo'n ster die –naar het schijnt– gratis voor je komt werken), maar bij de hier alom geprezen Brad Pitt heb ik wel zo m'n bedenkingen : aan de ene kant is hij hilarisch, met name bij zijn scènes in de inrichting, maar aan de andere kant zie ik hem wel èrg duidelijk acteren, met al z'n drukke beweginkjes en aformismen en mimiek. Maar goed, al met al toch een zeer sterke produktie, en leuk dat een film met zo'n aparte vormgeving en zo'n somber einde toch zo'n groot commercieel succes kon worden (met dank aan de voor Gilliams doen vrij strakke vertelstructuur).

Twelve monkeys zag ik ooit als tiener, maar ik herinner me nog dat ik hem niet heb uitgekeken. Pakweg twintig jaar later gaf ik hem nog eens een kans. Gelukkig kwam ik nu wel tot het einde, maar echt wild werd ik er niet van. Verwarrend, zo kwam de film bij me over, zowel inhoudelijk als niet in het minst de personages zelf (Brad Pitt en Bruce Willis).

Misschien komt het doordat het mijn tweede film van de avond was en ik niet meer zo aandachtig keek, maar het hele idee van de film zoog me helemaal niet mee. Hoewel je weet hoe het zal eindigen (niet onlogisch met dat tijdreizen) was er niet echt een climax. De sfeerschepping, context en acteerprestaties zitten wel erg goed (hoewel ik nooit echt fan ben geweest van Brad Pitt en hij ook hier bij vlagen aan overacting doet). Het beste gegeven van de film is wanneer Cole zich werkelijk zélf afvraagt of hij nu gek is of dit allemaal werkelijk aan het gebeuren is.

Mja, veel meer kan ik er voorlopig niet over kwijt. Ik ben zelf verward achtergebleven, maar dan eerder in de negatieve zin. I know, ik schreef al betere recensies dan dit ... Gezien de setting en het concept toch nog een nipte voldoende.

Film begint bizar/twijfelachtig met een overtuigende Bruce Willis en een (bewust) overacterende Brad Pitt. Voorbij dit alles schuilt echter een geweldig ondenkbaar plot: van het concept 12 Monkeys, over de telefoonboodschappen, tot de ultieme climax. Meer dan eens word je op een verkeerd spoor gezet; de keer erop geraak je zelf in de war (is het nu allemaal echt of niet?). Maar alles past perfect in het plaatje, en laat je verbijsterd achter. En ja; Bruce en Brad zijn top in hun rol! Ook leuk van enkele verwijzingen naar Vertigo. Topfilm...