Requiem for a Dream (2000)

Heb je ooit wel eens een positief woord op MM geschreven, Olaf ? Maarre, waar dramt de film dan over? Enige dat ik kan bedenken; drugs is slecht. De film laat uiteindelijk gewoon een worst case scenario zien, maar doet dat niet met drammen. Of is een Amerikaanse film over drugs, automatisch een dramfilm? Zelfde geldt voor sentimenteel. Moet hem nodig weer eens zien, maar deze film lijkt alleen maar beter te worden, niet qua boodschap (die ik er helemaal niet zo in vind zitten), maar vooral qua visueel geweld. Vermoed dat het wel eens richting de 5 kan gaan.

Ik ben eigenlijk alleen maar echt negatief geweest over requiem, scarface en dead poets society Het is jammer dat je niet kunt zoeken op iemands postings (of kan dat wel?), want ik ben echt veel vaker positief. Recentelijk nog over McCabe & mrs. Miller, Mutual appreciation, Shiki-Jitsu, The pianist, Birth, Le gout des autres, Beavis & Butthead do America. Man, waar eigenlijk niet over...

Beavis & Butthead is zo'n film die ook inspeelt op je verstand dan ?

Het teer punt bij een film als deze is toch dat de drammerigheid vaak vanuit een verkeerdelijk moraalpunt gezien wordt, terwijl het eigenlijk een verlengde is van de tragiek waar deze film rond draait.

Aronofsky heeft al meerdere malen gezegd dat Requiem een tragedie pur sang is, en daarom niet meteen een lesje rond verslaving.

Ja dat klopt wel en dat zie ik ook wel, maar een regisseur kan 100 keer roepen dat zijn film niet moralistisch is, maar dat maak ik zelf wel uit natuurlijk. Maar goed, dat is niet waar ik deze film nou zo op afreken. Als een film alleen maar drama, drama, drama is, dan is het aan de regisseur ervoor te zorgen dat ik dat slik. Dat lukt Aronofsky niet en dat lukt de regisseur van Babel ook niet. Opeenstapeling van drama wordt ook al snel goed, aangrijpend gevonden. Maar als ik me er teveel van bewust van ben dat al dat drama door iemand bij elkaar is bedacht, dan werkt het voor mij niet. Maar goed, ik zal met de billen bloot gaan en een geslaagd voorbeeld noemen. Dat gevoel van bedachtheid omzeilt Moodysson voor mij met "Lilya 4-ever". Dat vind ik gewoon verschrikkelijk aangrijpend. Film spookt nog 3 dagen in je hoofd. En ik heb het idee dat de werkelijkheid nog erger is.

En reken maar dat Beavis & Butthead op je verstand werken!

Ik denk niet dat Aronofsky realisme nastreeft, integendeel. Bij Requiem gaat het ook niet meteen over een opeenstapeling van drama, maar meer het afdalen in (en uitvergroten van) drama. Enige bedachtheid maakt daar gewoon onderdeel van uit.

Ik ga niet te veel verder in te gaan op jouw tegenvoorbeeld, maar ik vind Lilja een compleet ander soort film, met een radicaal ander doel. (En daarbij ook een stuk minder).

Of je nu drama op drama stapelt met realisme als doel of drama op drama stapelt zonder dat doel: in beide gevallen moet ik het slikken. En ik zie ook wel dat requiem larger than life is. Ik vind het ook helemaal niet erg dat een film dat doet natuurlijk. Alle film is bedacht en gestileerd. Maar een zekere inleving moet toch wel bereikt worden. En echt, ik vind die rol van Ellen Burnsteyn verschrikkelijk. Waar is dat mens mee bezig? Zo'n goede actrice! Ik acht niet uitgesloten dat de acteursregie hier gewoon ook debet aan is. En de vormgeving irriteerde me mateloos, dat repetitieve gedoe met pillen en spuiten, bewegende koelkasten. Werkte echt op mijn lachspieren.

Ik zal verder even nadenken hoezeer dit komt door zekere aversie voor larger than life. Ik vond Scarface ook niet te hachelen. Maar ik weet ook dat ik zo tien tegenvoorbeelden zou kunnen verzinnen. Ik weet het niet helemaal....

Het zal mij benieuwen wanneer dit soort visuele beeldtaal eindelijk een beetje ingeburgerd zal raken. Wat mij persoonlijk betreft een vereiste om film als medium in z'n geheel naar een hoger niveau te trekken.

In ieder geval een belangrijke factor in de acceptatie van het "larger than life" gebeuren in deze film.

Als de beeldtaal van Requiem visionair is en een voorbode voor de toekomst dan zeg ik: portie --> fikkie. Maar zo visionair vond ik het dan ook niet. Ik geloof meer in het werk van bijv. Lynch, Hsiao-hsien Hou en Wong Kar-Wai, denk ik, als beeldtaalveranderend. Wat reclame-achtige schnitt is me te oppervlakkig.

Trouwens, had jij Love & Pop gezien van Hideako Anno? Zo ja, wat vond je van die volledig webcammerig geschoten film? Niet dat ik dat revolutionair vond, maar ik ben wel benieuwd wat je daarvan vond.

Requiem is zeker niet visionair, maar hopelijk behoort de film wel tot de voorbode. Lynch is nogal knullig en moet het vooral van de muziek hebben, Hou en Kar-Wai zijn prachtig maar extreem klassiek. Geen mensen die visueel veel progressie in de filmwereld zullen brengen (hoewel een Lynch dat wel gedaan heeft).

Wat jij te makkelijk afdoet als reclame achtig is het creëren van een zekere ritmiek in de editing. De beeldtaal van een film als Requiem staat veel dichter bij muziek, iets wat mij boeit. Het is allesbehalve oppervlakkig, maar wie doof is voor de abstractie zal er niet (en nooit) veel in zien. Niet enkel wat er te zien is bepaalt het visuele (en mede de sfeer), maar ook in welke sequentie/met welke ritmiek het getoond wordt.

Wat Love & Pop betreft, die heb ik half gezien, met name omdat ik het visuele klooierij vond. Absoluut mijn ding niet.

Nou ja doof, het irriteert me. En ik vind dat jij Hou en Kar-wai te klassiek duidt. Films als Falling Angels en Millenium Mambo, waar mensen als het ware verdrinken in stads neonlicht en stuurloze kadrering, dat is toch erg invloedrijk geweest recentelijk (zie Lost in Translation). Ik zie weleens reclames dat ik denk "He, Wong!" Over sommige dingen gaan we het niet eens worden, Onderhond....:-) Nou ja, visionaire klooierij, dat kan ik wel begrijpen ja. Maar heb het toch met veel plezier uitgezien.

Dat vind ik prachtig in Tetsuo en Pi, maar ik vind het totaal ongepast en vreselijk irritant in Requiem. Heeft niks te maken met "doof zijn voor de abstractie", maar met het feit dat ik de uitwerking van het thema op deze manier niet vind werken. De abstractie zorgt er mede voor dat ik op geen enkele manier meeleef met de personages of me interesseer in hun lot (buiten de überhaupt vrij oppervlakkige uitwerking daarvan). Ik kan me helemaal vinden in Olaf's mening wat dat betreft.

Hou en Kar-wai (of zeg maar Doyle) zijn niet klassiek in de écht klassieke zin, maar het zijn geen voorduwers en/of visuele vernieuwers. Ze zijn voornamelijk bezig met wat er op hun cameradisplay te zien is, niet zozeer met het creëren van ritmiek binnen de beelden.

Niet dat dit zo revolutionair is, mensen als Sogo Ishii hebben daar 20 jaar geleden al benchmarks gesteld, maar de vooruitgang is gewoon erg traag, en het segment films dat dit verder uitwerkt veel te klein naar mijn mening.

Aronofsky zette zijn stempel in Pi en borduurde daar in licht verwaterde vorm op verder in Requiem. Zeker niet perfect, maar met interessant effect, zeker omdat het binnen dit soort film nog niet (of amper?) eerder gedaan was. Wie niet meevoelt met de personages in Requiem lijkt me juist wel redelijk doof voor de abstractie van het visuele, aangezien net daaruit veel gevoel komt.

Ikzelf verwijs veel liever naar de videoclip industrie (en dan niet de doorsnee TMF/MTV clips), waar ze met zulke dingen al veel verder staan.

Ik begrijp je nu beter. Zal eens nadenken over films met "vernieuwende beeldtaal" die ik wel goed vind. Maar ik vind niet dat we bij de eerste de beste poging al de loftrompet moeten afsteken. Zo wordt er in recensies ook nogal snel dik gedaan over "gebruik van nieuwe communicatievormen", al dan niet om de afstandelijkheid van de hedendaagse mens te tonen. Films als "All about lily chou-chou", "Be with me". Ik vind dat meer voorbeelden van dingen die het dagelijkse leven zijn binnengedrongen en dus op natuurlijke wijze een rol krijgen in film. Dat dit ook op meta-niveau gebeurt (video-clip en reclame-achtige eigenschappen) vind ik een specifiek voorbeeld daarvan en ik ervaar die beeldtaal in Requiem dan ook helemaal niet als vernieuwend, eerlijk gezegd. Ritmiek in de editing die de inhoud ondersteunt. Sja, ik vond het vooral een verhaallijn die onderbroken werd door wat nieuwerwets gedoe. En dan kun je wel zeggen dat sommige mensen doof zijn voor de abstractie, maar ik vind het gewoon irritant, zelfs of juist in het bewustzijn van de intentie van de cineast. Maar zoals bij alles, dat heeft te maken met persoonlijke voorkeur. Ik zal Pi eens bekijken. Ben wel benieuwd.

Ik begrijp dat je bedoelt dat juist met visuele middelen de gemoedstoestand van de personages wordt weergegeven (de dokter die out-of-focus is, de stoet mensen die voorbij de oude vrouw raast, etc.)? Dat maakt echter niet dat ik meevoelde.

Zeker doen; wat mij betreft (nog een stukje) beter dan Requiem for a Dream.

Ik moet zeggen dat de voorbeelden die je noemt over opeenstapeling van drama (Babel, Scarface) hier inderdaad aan voldoen. Scarface minder, dat is meer actie/misdaad m.i.

Maar bij Babel begrijp ik je volledig: dat is overkill aan drama, waarbij ik me voor kan stellen dat je het erg geforceerd over vindt komen. 'Als we maar genoeg dramatische geberutenissen erin stoppen, voelt de kijker mee'.

Bij Requiem heb ik dat totáál niet. Het visuele, waar jullie het al uitgebreid over hebben gehad, is de voornaamste aanzet tot drama. Veel meer dan de gebeurtenissen zelf. De samenwerking van muziek en beeld versterken dit. Ik voel dan ook geen enkele 'drammerigheid' van Aronofsky.

Same here. Aanstellerige en moralistische flauwekul.

Wel ja, dat bedoel ik met doof zijn. Je moet het niet echt begrijpen, je moet het voelen. Het is ook niet helemaal zo dat hun gemoedstoestand wordt weergegeven denk ik, eerder dat een soortgelijk gevoel gecreëerd wordt met abstractere middelen. Wat mij betreft is dat sterker dan verbale of puur verhalende communicatie.

Pi is in dat opzicht een wat makkelijkere film om in te stappen, gezien de muziek (electronic) en een wat wetenschappelijker thema. Bij dat soort films lijkt een zulke stijl wat logischer. Nog beter is misschien eerst enkele videoclips van Autechre of Aphex Twin bij de hand te nemen, en daar wat inleving in te vinden

Die strijd is al in de jaren twintig verloren. Eens in de zoveel jaar is er weer iemand die het (wat moderner) opnieuw probeert. Ik vond het hier vooral naief en aanstellerig, maar als je het echt interessant vindt, zou je eens moeten gaan zoeken in de wereld van de videoart; heb al vaker het idee gehad dat er voor jou daar meer te halen is, dan bij de narratieve speelfilm. Ik word van de meeste videokunstenaars nogal kriegel, maar denk dat jij er wel wat mee hebt.

Ik niet, op basis wat ik er van ken. Matthew Barney is er een redelijk droog exponent van.

Verder is die strijd niet echt verloren, het is gewoon wachten tot wat abstracter werk doorbreekt. En dat zal eerst via de muziek moeten komen vermoed ik. Wat gewoon nog een tijd nodig heeft.

Speaking of which: ik vond The Wayward Cloud (Tsai Ming Liang) nogal beinvloed door de Cremaster, deel 1. Zie je, het gebeurt wel....:-)

Het blijft iets voor musea, denk ik. Ik vermoed dat het grote publiek film vooral blijft waarderen, vanwege zijn narratieve kwaliteiten. Abstracte film, wat direct in het hokje videoart zit, zie ik niet snel een groter publiek bereiken.

Ach, met het internet kan elk soort film steeds gemakkelijker zijn eigen publiek vinden. Je zult altijd wel blockbusters houden voor het grote publiek, maar denk absoluut dat de wat meer abstracte c.q. videoart film een groeimarkt is. Puur vanwege de wens naar vernieuwing en betere distributiemogelijkheden. Maar echt doorbreken naar de blockbuster markt zie ik het niet, maar wel sterk beinvloeden. (Zie ook de stijl van Tony Scott maar ook Sin City waar vorm over inhoud heerst.)

Ik vraag het me af. Volgens mij was het populairder in de jaren '60 en '70, toen de zucht naar experimenten veel groter was dan nu. Dat kan natuurlijk wel weer een keer veranderen, maar vooralsnog zie ik dat niet zo.

Ik denk dat jullie beide gelijk hebben, de markt voor abstracte filmkunst zal wel wat groeien, maar het narratieve zal veruit het belangrijkst blijven.

Alleen waren de middelen er toen niet, nu wel. De abstracte taal is dmv experimenten in de muziek heel wat uitgebreid, vooral veel nauwkeuriger geworden. Die evolutie gaat redelijk traag binnen de muziek, maar ze is er wel. Film moet gewoon nog even wachten vermoed ik, en het stellen met spurtjes als deze film.

Ik kan hiermee best genoegen nemen.

Zie ik niet zo. Hij is anders geworden, maar waarom ie nauwkeuriger zou zijn, zie ik niet.

Zeven jaar na dato blijkt het toch echt niet anders dan een op zichzelf staand dingetje geweest. Ik zie geen navolging, dus ook geen spurtje.

Requiem was zeker niet de eerste en in zowel mainstream (Scott) als in obscuurder Japans werk bijv is er navolging.

Ook kortfilms als Zoetrope geven een duidelijke vooruitgang aan.

Digitalisatie heeft voor een veel preciezer en ruimer gamma aan mogelijkheden gezorgd. Je krijgt zaken voor elkaar die analoog gewoon niet mogelijk zijn.

nr 31 in de top 10, ik zie het met verbijstering aan. Ziet dan echt niemand dat hier een boodschap in je keel wordt gedrukt ? Waar in PI de toon nog fris jong, en vooral onbevooroordeeld is, zie je hier een zekere mening naar binnen gedramd worden. Ondanks al dat zogenaamde high-tech gedoe, het is hier niet meer functioneel, omdat de boodschap die verkondigd MOET worden dat drugs slecht is.

Tja, als nieuwe kijker weet je dat wellicht nog niet

Wat mij het meest frappeert is de vergelijking van het kijken van deze film met het hebben van een trip. Het wordt zodanig in de film uitgemeten dat het dan wel erg slecht moet zijn. Als dat het is wat de film wil laten zien, dan kan ik mijn tijd beter besteden. In zekere zin geven mensen dan toe dat de mening die deze film verkondigd op een goedkope manier wordt overgebracht. Ik probeer het woord trucje te vermijden....

Ik kan me leukere cinematografische voorstellingen bedenken waarin de boodschap duidelijker verkondigd wordt.. en zonder dat de kijker zelf misselijk wordt.

Ik heb het al eerder gezegd, maar ik voel totáál geen moralistische, drammerige, in de keel gedrukte boodschap. Nu is hierover nauwelijks te discussieren, want als je het zo voelt/interpreteert kan ik je daar niet vanaf brengen en vice versa.

Toch ben ik van mening dat er niet zozeer een statement wordt gemaakt (mening wordt gegeven), maar simpelweg een beschouwing van verslavingen en de gevolgen daarvan (en dat alles op een creatieve, vernieuwende en visuele manier).

Dat de gevolgen van hard-drugs en andere verslavingen nu eenmaal vaak nasty zijn, maakt het niet meteen tot een statement. Maar goed, de mate waarin een boodschap al dan niet wordt overgedragen, is meer een gevoel van de kijker dan iets wat te beargumenteren is.

"ziet dan echt niemand dat..." vind ik dan ook nogal overdreven. Net als die opmerkingen over "hier moet je niet intrappen..."