Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Ja ja, een beetje machtsmisbruik, een beetje poep, een beetje martelen, hoppa 4 punten!

Het is maar waar je van houdt!

Het is pertinent niet zo dat Pasolini alleen aan deze film verbonden wordt. Het wordt vaak zelfs niet als een van zijn belangrijkste films gezien.

Niks mis met het acteren, hooguit wat theatraal. Erg Italiaans ook.

Saai vind ik deze film ook totaal niet.

Slechts een detail

Er is inderdaad geen stap voor stap uitleg, maar die vind ik dan ook niet nodig.

Dat is hier al genoeg gebeurd, maar in het kort dan:

De film greep me aan en fascineerde me, en maakte me boos. En is een voor mij erg boeiende koppeling van een eeuwenoud, zeer extreem, filosofisch getint boek (lees maar eens iets over het libertinisme) met een recente hisrtorische setting. Een film die op een filosofisch niveau betoogt dat extreme vrijheid altijd ten koste gaat van anderen. Maar veel belangrijker nog:dat op filmisch niveau koppelt aan prachtige op klassieke schilderkunst geinspireerde settings en tegelijk een film is over een boeiend thema: namelijk de zwartste, meest duistere kant van de mens.

Wellicht kun je hier niks mee, maar ik kan niks met jouw kijk op de film.

Bijna geen. En die staan er in het stukje van yeyo dan ook bijna niet.

Vind het eigenlijk vreemd dat er zo op dat poep eten gefocust wordt (plas-en-poepseks iemand?), terwijl er toch tig ergere zaken gebeuren.

Het gaat om hoe ik een film beleef niet om wat Pasolini in een gekke bui ooit geroepen zal hebben.

Ik ook, detail in de film.

Vind jij stukjes van een dikke vrouw bij een piano die 10 minuten een doelloos seksueel getint verhaal verteld echt interessant? Dat zijn voor mij persoonlijk wel momenten waarbij het begint te jeuken.

Ja, die vind ik echt interessant.

Daar heeft deze film van mij de onvoldoende (2,0*) aan te danken. Ik vond die scènes walgelijk , tig keer zo walgelijk als die martelscènes.

Kijk, hier kan ik wel wat mee, alleen kijk ik liever films waarbij het allemaal iets duidelijker is, maar dat is een kwestie van smaak.

Dan heb je een aparte smaak.

Wel grappig hoeveel discussie mijn recensie losgemaakt heeft vandaag.

Eens in de zoveel tijd gaat het even los hier bij Salo

Maar persoonlijk snap ik eigenlijk ook niet wat SB interessant kan vinden aan een vadsig wijf dat een ranzig seksverhaal vertelt . Hij heeft vast leuke familiefeestjes thuis hehe

Ik denk dat ik binnenkort maar eens Cannibal Holocaust ga kijken en beoordelen

Verwacht er niet te veel van...

Cannibal Holocaust... Leuk als je van bestiale necrofilie houdt... Ook al zo'n teringgeil filmpje!

Wat een saaie en zieke film is dit zeg, ik moest hem gewoon van mezelf zien. 1,5*, verveelde me dood tijdens het kijken(tussen het afschuwen door).

Kennelijk kijken de meesten alleen maar met de ogen en niet het brein

Hehe, ik vind dat eigenlijk wel een sterke opmerking. Van toepassing vooral ook op veel geneuzel dat het visuele belangrijker is dan het verhaal.

Visuele is zeer belangrijk, was deze film visueel karig vormgegeven, dan had hij niet gewerkt. Verhaal vind ik dan ook nog steeds vaak overrated. Deze film is daar een prima voorbeeld van. Het gaat niet om het verhaal, maar om het achterliggende Idee. Dat wordt overgebracht met de beelden, maar als de kijker er niet over nadenkt, blijft er weinig voor hem over. Dat geldt voor elke film die een idee uitbeeld.

Film is wat mij betreft een (audio) visueel medium, dat op zijn best een idee overbrengt dat de kijker (ontvanger) aan het denken zet. Een sluitend of kloppend) verhaal is daar helemaal niet voor nodig.

Al zou ik het persoonlijk wel tof vinden dat het idee van een regisseur ook bij de kijker aankomt. Dat is bij deze film niet echt het geval voor mij. Wat dat betreft kan je ook op andere manieren je mening ventileren. Zo overschat is verhaal ook weer niet hoor. Verhaal is juist een wezenlijk onderdeel van film en maakt een film juist kijkbaarder. Droog naar beelden kijken zonder dat er enige lijn in zit is totaal niet bevorderend voor de kijkervaring. Ga dan maar naar een museum of een concert of zo als het alleen een audiovisuele ervaring is.

Daar kan de regisseur weinig aan doen. De ontvangst is volledig het domein van de kijker. Bij sommige komt het wel aan bij andere niet. Vind persoonlijk dat deze film niet zo veel verhaal om het lijf heeft. Zijn meer een aantal losstaande scenes rondom machtsmisbruik en overvloed. Je zou de scenes wat mij betreft geheel random door elkaar kunnen husselen. Van een dramatische lijn is nauwelijks sprake. Enkel dat het begint net de gevangenneming en eindigt met de ....

Verder zeg ik ook niet dat een verhaal geheel niet nodig is, maar wel dat het overrated is. De uitvoering is veel bepalender. Zie de verschillende Pocahontas of Romeo & Julliet verfilmingen. Allemaal hetzelfde verhaal, maar totaal andere films.

Tuurlijk kan de regisseur er wel wat aan doen. Alsof het alleen maar aan de kijker ligt of een film goed of slecht is.

Dat schreef je niet, je schreef 'of het idee van de regisseur ook bij de kijker aankomt'.

En tuurlijk kan elke regisseur voor de Avatar benadering gaan en er voor kiezen om het zo hapklaar en begrijpelijk mogelijk te maken, maar regisseurs die vanuit een eigenzinnigheid werken zijn toch veel interessanter. En dan is het volledig aan de ontvanger of het wel of niet te 'vatten'.

Verder zijn 'goed' of 'slecht' subjectieve begrippen.

Het verschil is dat wat je ziet niet zozeer belangrijk is met visuele pracht (wat belangrijk is), maar wat je voelt. In dit geval walging, boosheid, afschuw of wat dan ook.

In zijn algemeenheid vind ik het belangrijk wat je letterlijk ziet. Een film moet er goed uitzien. Maar het is een onderdeel van. Belangrijker is wat ik er bij voel. Spanning, drama, humor of wat dan ook. En daarbij is visuele pracht toch echt alleen maar een onderdeel.

Maar die gevoelens worden opgewekt door de beelden van poep etende en martelende mensen. De conext is daar eigenlijk niet voor van belang. Het verhaal al helemaal niet. Zie ook niet wat het verschil is tussen 'Een film moet er goed uitzien' en 'visuele pracht'. Het gaat natuurlijk gewoon om het effect van het visuele. Dat kan ook bewust lelijk zijn om het gewenste effect te krijgen. Het gaat erom dat een filmregisseur zijn idee of verhaal overbrengt in beeld. Hoe hij dat doet, dus voor welke beelden hij kiest maakt de film.

Dat snap ik wel, maar als het met een andere camera of vanuit een andere hoek gefilmd had geworden, maakt dat toch geen zak uit in dit geval? Het gaat in dit geval zeker om wat je ziet, maar geenszins over hoe hij dat laat zien de meeste tijd. Daar zit het verschil in. Volgens mij hebben wij het trouwens een beetje over verschillende zaken.

Speak for yourself.

Noem ik dat dan als verschil?

Dat zeg ik toch. En dus vond ik de opmerking je moet een film niet alleen met je ogen, maar ook met je hoofd (en liefst ook nog met je hart) kijken vrij sterk. Als je bijvoorbeeld een stukje van een paar minuten kijkt en de context niet kent, kijk je gewoon naar mensen die poep eten. Daar is op internet vast genoeg over te vinden.

Dat snap ik allemaal wel, maar ik heb het over het feit of het in zo'n geval de moeite loont om met allemaal visuele trucjes te komen. Ik weet zeker van niet (in mijn geval natuurlijk).

Absoluut wel. Bovendien doel ik met het visuele niet enkel op de camerahoek, maar ook op de stilering, de art direction, de kostumes. Alles wat het complete plaatje maakt, ook de mis en scene valt daar onder.

Dat doe ik, al ben ik ervan overtuigd dat de meeste mensen walging en woede zullen voelen bij het zien van poep etende mensen of martelpraktijken. ongeacht de context.

Ja, lees hier tch twee verschillende benaderingen

Ik vind het ook een sterke opmerking, vind enkel niet dat je het op het 'belang van het verhaal' kunt toespitsen. Het gaat, zeker in dit geval, veel meer om het belang van het idee.

Want ik ben wel van mening dat het 'Idee' bij een film, althans dat wat er achter zit, wel belangrijker is dan het visuele aspect. Een slecht idee zal nooit een goede film worden, een goed idee, kan zelfs met een (technisch) slechte uitvoering een geweldige film opleveren.

Met idee doel ik in dit geval op de totaalopvatting (inhoud, benadering en vorm) van wat een regisseur aan de toeschouwende partij poogt te communiceren.

Er zullen vast ook mensen zijn die zich afrukken op zulke beelden. Het is toch belangrijk wat een regisseur er mee wil? Iemand die poep eet vind ik vies, maar is een heel ander soort walging dan die ik hier voelde. Laat staan dat ik er boos om word als iemand op een drolletje zit te kauwen voor zijn plezier.

Geloof me, ik begrijp dat er bij het visuele meer komt kijken dan de twee voorbeelden dan ik net noem. Ik geloof dat Passolini de meeste van deze zaken ondergeschikt vond, met wat hij verder wilde zeggen.

Nee, ik noem dat helemaal niet als verschil! Vreemde interpretatie van wat ik schrijf. Verzin er alsjeblieft niet zelf dingen bij. Ik vind visuele pracht belangrijk, maar een onderdeel van.

Ben ik me je eens, is ook gemzakszucht om het even onder die noemer te gooien.Ik word alleen heel moe hier op de site van die benadering waarbij het visuele allesbepalend en de rest degradeert tot niet ter zake doende. Het gaat erom wat je denkt en voelt bij een film en daarbij kan het visuele je hooguit helpen.

Dit sluit aan bij wat ik bedoel. Ik heb vaker in discussies met jou dat het net lijkt of we tegenover elkaar staan, terwijl dat wel meevalt.

Fijn dat we het (bijna) eens zijn. Denk enkel nog dat Pasolini het visuele zeker niet ondergeschikt achtte. Gezien de hoge mate van stilering. Elke scene speelt zich af binnen een soort klassiek

(hoogkunst?) tableau vivant.

Maar als regisseur zijnde weet je tijdens het maken van een film als dit dat de boodschap door de manier van filmen hoogstwaarschijnlijk bij heel veel mensen niet zal overkomen. Ik zie er zelf namelijk nog steeds 0,0 in namelijk. Dat is ook het mooie van zelf kunnen denken. Waar de 1 er van alles in blijft zien kan een ander gewoon totaal niets met een film en ziet hij niet meer dan dat hij ook werkelijk ziet. Dat ligt inderdaad ook wel lichtelijk aan de ontvanger, maar als je zulke dingen op een scherm tovert moet je niet raar opkijken dat veel mensen er van walgen(al vind ik het eerder een slaapverwekkende film).

Moet ook aan een Serbian Film denken, veel mensen(waaronder jij) ziet er een aanklacht tegen de oorlog e.d. in, maar ik vraag me bij enkele scenes wel weer af wat ik er in godsnaam mee moet en of het niet op een andere manier verteld had kunnen worden(de beruchte baby scene bv.). Dat zijn gewoon dingen die niet eens in je op zouden mogen komen, je streeft je doel gewoon keihard voorbij met sommige dingen.

Wat dat betreft moeten regisseurs soms ook hun grenzen leren kennen.