Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Misschien mis ik de ironie, maar hoezo "enige"?

Toch wel onvergelijkbaar, American History X gaat over neo-nazistische jongeren. Deze film is meer aan aanklacht tegen alle vormen van macht.

"Macht corrumpeert en absolute macht corrumpeert absoluut."

Dat klopt het ging in American History X ook over het neo nazisme, maar of het over het nazisme of het fascisme gaat, het valt allemaal onder het kopje van een totalitaire staatsvorm. En in dit geval waren beide films een aantijging daar tegen. Dus vandaar dat ik American History X erbij haalde als voorbeeld.

Je laatste zin "Macht corrumpeert en absolute macht corrumpeert absoluut" slaat de spijker op zijn kop. Dat is precies wat Pasolini met deze film bedoeld heeft. De discussie die je op dit forum over deze film ziet is er één over de film en niet over de bedoeling van de film (aantijging fascisme) en dat was, volgens mij niet de bedoeling van Pasolini. Maar dat hoort weer niet (volgens mij) op dit forum thuis.

De ideologieën zijn misschien gelijkaardig, maar de films niet. American History X gaat eerder over jongeren die zich vanwege wantrouwen en onzekerheid met een agressieve levenssstijl proberen te 'wapenen'. Het is een film die gaat over 'haat' en niet over 'macht'. Bovendien zijn neo-nazisten in die film gewoon 'white supremacists'. Rassenongelijkheid dus in plaats van klassenongelijkheid.

Dit stuk snap ik eigenlijk niet zo goed..

Ik heb American History X er ook bij gehaald omdat deze film door neo nazisten (skinheads) omarmd wordt.

Wat ik hier bedoelde was dat een inhoudelijke discussie over het fascisme (zo die al mogelijk is) niet thuis hoort op dit forum omdat dit een film forum is en geen politiek forum. Pasolini zou graag zien dat er een politieke discussie opgang gebracht wordt door zijn film.

Maar er is toch geen politieke discussie aan de gang? Het gaat enkel over de diepere lagen die Pasolini in de film verwerkt heeft, de politieke en filosofische aspecten. (inhoudelijk dus)

Het zou pas 'off-topic' gaan als er een discussie begon over de ideologieën an sich.

Precies, we zijn het weer helemaal met elkaar eens.

Goeie vraag lijkt me: Waarom heeft Pasolini nu juist dit boek uitgekozen die uit een andere visie is geschreven, en dus een totaal andere bedoeling heeft dan de boodschap van de film?

Ben ook benieuwd naar het antwoord.. wiki rept er niet over..

Sorry, niet 'de enige' maar '1 van de weinige die ik ken'.

Niet willen zien zoals ikke of een doel willen zoeken zoals een aantal anderen hier. Zo kan ik aan elke film wel een bepaald doel toeschrijven. Dat het hier om martelen gaat en de slechte kant van de mens laat zien is niet meer dan logisch. Maar dat doen in principe alle (horror)films.

Ik zie in Salo niets educatiefs in of iets waarvan ik denk: "he, hier heeft de filmmaker een punt". Je gaat mij niet vertellen dat hier iets geniaals qua denkwijze in zit?!!??!

Zo kan ik ook simpel een "geniale" film maken over Priesters in de katholieke kerk die op een ranzige manier kinderen misbruiken. Heb ik gelijk een aantal MovieMeter users achter me staan die me briljant vinden.

Tsjah, dus omdat het niet de bedoeling van de filmmaker is moet ik het maar slikken dat het niet op een manier gepresenteerd wordt zoals ik het zou willen zien?

Hoe moet ik die situaties die in de film ontstaan nou walgelijk vinden als ik totaal geen empathie met werkelijk alle personages kan krijgen? Dan gaat die ranzigheid ook heel makkelijk aan mij voorbij, juist omdat je tegenwoordig platgegooid wordt met vunzige dingen.

En toch is het zo. Lees recensies, zoek essays over de film op of luister naar de uitleg van Pasolini zelf.

Zou kunnen werken, maar je denkt toch niet dat mensen deze film appreciëren OMDAT er veel smerigheid in komt? Ik hou van de stijl van Pasolini en vind deze film een meesterwerk, maar ik vind Teorema en Il Vangelo Secondo Matteo (films zonder expliciete scènes) nog beter.

Je hoeft het niet per se goed te vinden, maar ik vind dat je enkel kritiek kan geven als een film in een bepaald opzicht faalt. Het is nergens de bedoeling om speciaal mee te leven met de slachtoffers, omdat je er simpelweg niets over te weten komt. Dat afstandelijkheid an sich je helemaal niet aanstaat, is een andere zaak..

Volgens mij behoor jij dan ook eerder tot de groep die er 'kwaad' (geen positieve kijkervaring) van wordt.

En dat interview dat yeyo aanhaalt maakt veel duidelijk. De film is in de eerste plaats ontstaan uit Pasolini's onvrede over Italie anno 1975. Hij was een Marxist. Hij beeldt oa kapitalisme uit met menselijke lichamen die gebruikt worden als goederen, De imagery komt uit werk van De Sade (waarin de mens ook degradeert tot object) en hij verplaatst de setting naar een tijd waarin hij zelf leefde en leed (bezetting, zijn broer kwam om). Dan kun je de ideeen erachter toch niet ontkennen?

Dat dacht ik al: het is een allegaartje.

Ik heb deze film uitgekeken met een duistere reden die je kunt vergelijken met het zien van een vreselijk ongeluk waarbij je niet je hoofd wegdraait maar toch blijft kijken omdat het ergens fascineert, ergens appelleert aan de donkere kant die in elke mens huist. De film zelf vind ik zeer pervers, extreem gewelddadig en soms gewoon smerig (vooral dat gedoe met die poep) maar toch zit er iets bijzonders in deze film. Dat begint bij het uitgangspunt om personen die worden geassocieerd met macht (hertog, bankier en politicus) zich te laten uitleven op personen die worden geassocieerd met onschuld (zeer jonge mensen) en dus zeer bruikbaar zijn om te manipuleren, in welke vorm dan ook. Dit is volgens mij een metafoor die je zelf kunt invullen, in ieder geval is Pasolini erin geslaagd om een film te maken die welliswaar een walgelijke inhoud heeft maar qua atmosfeer zeer bijzonder is: traag, donker en hypnotiserend, alsof je er niet bij bent maar toch meekijkt, alsof je onderbewustzijn kijkt omdat je zelf niet wilt .... een unieke filmische ervaring, een klassieker, of je het nu goor of geniaal vindt!

Goede boekverfilmingen zijn vaak een interpretatie van een filmmaker die het boek gebruikt voor zijn eigen visie. Der Tod in Venedig is er ook zo een.

Maar waarom zou je kritiek hebben op iets dat een film niet pretendeert te zijn? Als er nu allerhande mislukte pogingen werden gedaan om sympathie op te roepen voor de personages, zou ik het begrijpen, maar dat is helemaal niet het geval. Empathie oproepen is toch geen noodzakelijke functie van film? (wacht op een reactie in de trant van "dat is toch allemaal subjectief..")

Het is toch niet zo raar om te zeggen dat een film op bepaalde vlakken afstandelijk bedoeld is?

Bovendien is het gemiddelde hier op MM geen afspiegeling van het Nederlandse volk, maar van het filmkijkende deel daarvan.

Naar mijn mening is kunst ( in film ) niet elitair maar persoonlijk. Hoewel voor een groot deel wel objectief vast te stellen valt wat in aanmerking komt als kunst, blijft de beleving daarvan een persoonlijke aangelegenheid.

Niet boeiend helaas. Geldt toch ook voor de top 40?

Daarbij komt dat de opmerking "Ik vind de mening van de massa helemaal niet waardevol" erg fascistisch overkomt.

De massa heeft meestal een inferieure mening, en bovendien profiteren met name fascisten van dit feit

Het fascisme rukt ook op in Nederland. Fascisme rukt op.

Tuurlijk heb je hier gelijk, alleen nu spits je het op films in het algemeen. In het ene genre is het wel belangrijk en in het andere niet.

Persoonlijk had ik liever medelijden o.i.d. met de kinderen willen krijgen, zodat ik ook echt voel wat zij moeten ondergaan. Nu kijk ik voor mijn gevoel meer naar een droge film die bijzonder weinig positieve gevoelens bij mij naar boven brengt. Misschien is het bedoeld zoals jij beweert, maar daar kan ik dan uiteindelijk niets mee als het totaal niets bij mij teweeg brengt behalve pure verveling en walgelijke scenes die nergens op slaan.