Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Vind ik wel erg makkelijk hoor. Zo kan je achter elke film wel een briljante denkwijze bedenken.

Overigens is de film wel geslaagd in wat het wilde: het publiek shockeren en laten walgen. Maar walging is nou niet echt een reden om een goed cijfer te geven, integendeel.

Dit was typisch zo'n gevoelsstem. Het verhaal heeft wel zijn charme en is op sommige punten ook zelfs goed te noemen, maar na en tijdens het zien van de film hield ik een naar gevoel over en dat is niet waarvoor ik films kijk.

Ik vond het eigenlijk slaapverwekkend als ik eerlijk mag zijn, dat gezwets over van alles en nog wat van die perverse oude opoe wat minutenlang duurde. Boooooringggg

Kan ik heel goed begrijpen, hoor.

Ik zelf heb vroeger wat werk gelezen van Marquis De Sade, zoals je als opgroeiende jongeren altijd wel op zoek bent naar tegendraadse levensbeschouwingen.

Wat ik uit zijn werk een beetje heb begrepen is dat als men geen verantwoording hoeft af te leggen aan regering of religie, men ook geen rekening hoeft te houden met moraal.

De machthebber kan dan lekker zijn seksueel gedreven sadisme botvieren.

Dit gaat in zijn boeken gepaard met eindeloos (inderdaad slaapverwekkende) filosofisch gezwets.

Toch vind ik het redelijk interesant hoe Pasolini dit alles heeft doorgetrokken naar de tweede wereld oorlog in Italië.

Hierdoor krijgen de gruwelijkheden een wat diepere lading door als metafoor te dienen voor het fascisme.

Dat is tenminste hoe ik het interpreteerde.

Hoezo makkelijk? Waarom zou een man als Pasolini, na sociale drama's en een film over Jezus gemaakt te hebben, een film gaan maken zonder dat er een idee achter zit?

Het is geen moderne horrorregisseur die enkel wil scoren met wat shockhorror. Ik snap die redenatie van de laagstemmers niet.

Totaal onbegrepen film dit.

Mwah het wel of niet (kunnen) begrijpen is één ding, maar je kunt ook totaal afknappen op de uitwerking van de film.

Dat kan natuurlijk. Maar dat getwijfel aan de intenties van de regisseur hier vind ik erg raar en ongepast.

Die intenties lijken mij inderdaad ook duidelijk.

Vette film zeg Jezus, al twee keer gekeken.

Met wat betere acteurs was het wat mischien allemaal wat beter te behappen geweest.

Quote bij Eden Lake

Niet schokerend??

Voor dit controversieel meesterwerk baseerde Pasolini zich op het boek '120 Dagen van Sodom' geschreven door de beruchte Markies De Sade. Hij actualiseerde het naar een aanklacht tegen het (neo)fascisme in zijn thuisland. De film handelt over vier vooraanstaande figuren, een magistraat, een bisschop, een hertog en een president, die zich tegen het einde van de W.O. II afzonderen in een villa aan het Grada meer. Ze ontvoeren een aantal tieners waar ze hun seksuele lusten op zullen botvieren. Een oude prostituee zal hun gedurende 120 dagen verscheidene perverse verhalen vertellen, die vervolgens worden nagebootst. Qua opzet heeft de film dus iets weg van een lugubere versie van Boccaccio's 'Il Decamerrone' en ook vertoont tevens gelijkenissen met Dante's 'Inferno'. (de verschillende cycli van seksuele handelingen)

De keuze van de personages is geen toeval: Pasolini kiest figuren uit vier milieus die hij verantwoordelijk acht voor de corruptie van Italië. De tieners worden als gebruiksvoorwerpen behandeld en het confronterende is dat je als kijker door de complete afstandelijkheid noodgedwongen bent om heb zo ook te bekijken. De jonge acteurs komen onervaren en onzeker over, maar dit draagt enorm veel bij tot de geloofwaardigheid van hun rollen.

Visueel is de film ingenieus. Prachtige tableaux vivants en zeer rechthoekige cameraperspectieven, die haast symbolisch lijken. De cameravoerig is meestal statisch, wat de kijker in de rol van een toeschouwer plaatst. Dat zorgt als het ware nog meer voor een onprettige kijkervaring. De folterscènes laten vaak lang niet alles zien, maar zijn toch bijzonder effectief. De dreiging die eraan vooraf gaat is meestal zelfs het engste van alles: er wordt een enorm sterke opbouw gerealiseerd, omdat je weet dat de gruwelijke vertellingen ook in de praktijk zullen uitgevoerd worden.

Het fascisme, de dictatuur en het elitaire worden allemaal sterk bekritiseerd. De disciplineerde wijze waarmee de machtspersonen omgaan met al de gruwelijkheden is zeer verontrustend. Er zijn ook een aantal regels die niet overtreden mogen worden, gebeurt dat wel, wordt de overtreding formeel in een boekje opgeschreven. De grootste misdaad is het uiten van religie, zaken als vergiffenis en medelijden hebben namelijk geen plaats in het systeem der leegheid dat gecultiveerd wordt. Ook de hypocrisie van de fascisten wordt blootgelegd: ze zijn enorm bekommerd om discipline en tucht, maar verlagen zich voortdurend schaamteloos tot de meest mensonterende daden. Uiteindelijk laat de film ook zien hoe een dictatorisch systeem de geest van onschuldige burgers kan breken. Allemaal verraden ze hun medemens, terwijl ze er op lange termijn niet eens baat bij hebben.

De mensen die deze film de grond inboren, wil ik toch wat vragen. Waarom hebben jullie überhaupt gekeken? Het zal in de meeste gevallen niet door de naam Pasolini zijn, aangezien de man niet bepaald veel aandacht krijgt op deze site. Correct me if I'm wrong, maar ik gok uit pure sensatiezucht. En daarvoor moet je inderdaad niet bij Salo zijn. Het geweld in deze film heeft namelijk een heel andere functie dan pakweg in Cannibal Holocaust.

Sterk stuk!! Maakt mij nog nieuwschieriger. Enige wat mij nog tegenhoud is dat de speelduur op mijn dvd 110minuten bedraagt, hier op MM staat 118 Iemand enig idee wat er zoal in kan missen dan?

Ik denk vooral uit nieuwsgierigheid en misschien ook uit sensatiezucht. Er is nu eenmaal veel te doen geweest om deze film. Ook de geweldadige dood van Pasolini zal misschien hier een rol in meegespeeld hebben. Tenminste wel voor mij.

Voor mij was Saló een van de laatste films van Pasolini die ik nog niet gezien had. Ik heb hem voor de eerste keer bekeken toen hij pakweg 10 jaar geleden door de VPRO uitgezonden werd. Ik durfde de film eenvoudigweg niet te huren. Ik geneerde mij er gewoon voor en dat was niet om de martelscènes maar om de scènes waarin de slachtoffers gedwongen werden om uitwerpselen te eten. Daar heeft deze film van mij ook de lage waardering aan te danken. Toen ik die scène zag ging ik bijna over mijn nek. Zo walgelijk vond ik het. Voor mij is het nog steeds een raadsel waarom Pasolini zo nodig deze film moest maken. Als protest tegen het fascisme, tegen de clerus, het kapitalisme etc.? Of was het gewoon om te shockeren of om de mensen te doen walgen? In het laatste is hij uitstekend geslaagd, niemand zal hem hierin kunnen overtreffen. Echter, een film waarvan ik moet walgen kan ik toch echt geen voldoende geven. Een 2,0* waardering voor deze film was voor mij daarom ook echt het allerhoogste.

Tsjah, ik vind het nog steeds prul van de bovenste plank. Ondanks je mooie uitleg is de het filmtechnisch ook allemaal bagger. Vreselijke beeldkwaliteit en stemsynchronisatie dat compleet mis loopt. Bij mij komt dit over als puur amateurisme, vooral als je het vergelijkt met vele andere films uit de jaren 60 en 70. Hoe jij erbij komt dat je het geniaal vindt is me dan ook een raadsel.

Zoals het hierboven mij ook al wordt aangegeven, voor de rest walg ik van de film, snap het nut ook niet van een filmmaker om een statement op een zieke manier als dit uit te beelden. Daarom gaan al die argumenten er bij mij niet in. Vind het maar kansloze figuren en bovenal vind ik het ook nog is hardstikke saai op de "martel" scenes na. Vooral dat oeverloze gezever van die vrouw die seksistische verhaaltjes verteld, een ding wist ik zeker bij de momenten van haar: De fast forward knop werd regelmatig ingedrukt.

En ja, ik heb het uit sensatiezucht bekeken, helaas viel er weinig sensatie te beleven en inhoudelijk ben ik er ook 0,0 wijzer van geworden.

Het statement van de filmmaker is in ieder geval goed bij je binnen gekomen; facisme, je walgt ervan.

Is dat zo. Ben benieuwd of jij uberhaupt vele films uit deze periode hebt gezien.

Het is mij ook niet geheel duidelijk waarom Pasolini deze aanklacht zo wansmakelijk heeft gemaakt. De film kwam bij mij echter aan als een mokerslag en ik vond de folterscènes zeker niet gratuit. Ze staan allemaal in betrekking met het groter geheel en zijn nog enigszins 'smaakvol' gefilmd. (in hoeverre dat mogelijk is )

Zeker weten, vooral qua stemsynchronisatie heb ik zelden zo'n slechte film gezien. Als je dat al niet eens normaal voor elkaar kan krijgen...

En dat ligt echt niet aan het feit dat deze film uit '75 komt hoor.

In de Amerikaanse klassiekers van die tijd zal dat inderdaad minder voorkomen. Ik heb ondertussen al veel Italiaanse films uit de jaren '70 gezien die, omwille van een lager budget, een slechte nasynchronisatie hadden. Ik stoor me er ondertussen niet meer aan. En visueel vond ik deze prent dan weer bijzonder indrukwekkend.

Die stemsynchronisatie is vrijwel bij alle Italiaanse films uit de jaren 60 en 70 zoals hier, dus dat is nou niet echt een punt om specifiek deze film op af te rekenen. Hoe vind je het in de spaghettiwestern dan?

Ik geloof er niets van. Je hebt volgens mij heel weinig oude films gezien. Het blijkt in elk geval niet uit je stemmen. Als je er een beetje wat van wist, wist je dat ALLE Italiaanse films uit deze tijd precies hetzelfde hebben. Mag je kut vinden, maar verkondig het alsjeblieft niet als uitzonderlijk amateurisme uitsluitend op deze film.

[edit] wat bovenstaande sprekers zeggen dus.

In de spaghettiwesters vond ik het vooral in A Fistful of Dollars erg storend ja. Overigens heeft iemand als Leone tig meer punten om de slechte synchronisatie te compenseren dan Pasolini in deze "film"

Verder wist ik niet dat slechte nasynchronisatie synoniem staat voor de Italiaanse filmindustrie uit de jaren 70, meer reden voor mij dus om dit te vermijden en heb ik er wat bij geleerd .

Heb overigens genoeg gezien om te weten dat films uit de periode meer kunnen dan dit.

Is er ook een reden voor waarom Italianen "amateuristischer" waren in de synchronisatie?

Integendeel! Juist reden te meer om de Italiaanse (cult)cinema verder te ontdenken, zodat je je uiteindelijk kunt concentreren op het essentiële.

Ik vind dat je Pasolini niet meteen moet afschrijven. Dit is veruit zijn extreemste film, in de rest van zijn oeuvre komt dergelijk sadisme nauwelijks voor. De man heeft zelfs een prachtige verfilming van het leven van Jezus gemaakt.

Heb zelf nog een paar van Taviani en Amelio in de kast staan, dus zal er uiteindelijk nog een paar kijken. Zal er ooit misschien nog wel meer zien, maar ik heb denk ik wel een slechte start gemaakt. Overigens heb ik bar weinig met het geloof yeyo, dus ik denk niet dat je een goed voorbeeld voorbeeld geeft voor mij in je laatste zin

Pasolini was zelf een atheïst, dus dat speelt geen rol.

Het was vooral om aan te tonen dat hij ook heel andere films heeft gemaakt dan Salo.

Laten wij deze film van Pasolini eens als voorbeeld nemenTeorema. Voor mij zonder meer zijn beste film. Moeilijk toegankelijk dat wel, maar zonder gruwelijke martelscènes zoals in Saló.

Pasolini heeft maar 2 of drie films gemaakt met wat onsmakelijke scenes, en die waren alle drie op het eind van zijn carriere.

Teorema vind ik ook zijn mooiste film, en Medea en Edipo Re vind ik ook prachtig, maar de meeste liefhebbers prefereren de films uit de eerste helft van zijn carriere. (Zoals Mamma Roma en Matteo)

D'r zijn inderdaad iets nettere metaforen mogelijk ( ) maar hiermee baar je natuurlijk wel veel opzien (en trek je tegelijkertijd ook 'sensatiezoekers' aan).

De enige film die ik niet kon aanzien, weggelopen uit de bioscoop. Mama Roma en Teorema heb ik later gezien. Vooral die laatste is erg mooi.