Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom

Mijn tweede Ki-Duk Kim, welke heel veel indruk op mij heeft gemaakt.

We worden meegenomen in de wereld van 2 monniken die op een magische plaats wonen. Bij de eerste beelden van deze omgeving had ik al ongeveer een brok in mijn keel, de rust en stilte greep mij echt enorm aan.

Aan de hand van de seizoenen zien wij hoe het leven van deze monniken drastisch verandert. De jongere monnik leert het leven ervaren en kennen en de oudere monnik komt dichter bij het 'niets'.
Elk seizoen in deze film is gewoon van toegevoegde waarde, niets is overbodig.Die jaarverschuivingen tussen de seizoenen door waren overigens ook erg mooi gedaan.

In de lente krijgt de jonge monnik een lesje in gerechtigheid
In de zomer wijkt de jonge monnik van het pad des geluk af en leert lust kennen.
In de herfst zien wij hoe de jonge monnik leert weer in het gelukspad te treden en innerlijke rust te vinden en eindigt de meester zijn leven
In de winter zien we hoe de jonge monnik de weg des meesters betreed en daarvoor een aantal beproevingen moet ondergaan. Ook wordt hier de nieuwe leerling naar de tempel gebracht.
In de 2e lente zien we eigenlijk hoe de cyclus des leven opnieuw begint.


Ieder jaargetijde bracht me bijna tranen in de ogen. Vooral de zomer is dus erg mooi, wanneer je ziet dat de jonge monnik eigenlijk zijn geloof wil volhouden, maar persee moet toegeven aan zijn lust.
Lust awakens the desire to possess. And that awakens the intent to murder

Dit was een van de wijsheden die de meester ons verschafte, geweldige wijsheden.

Vandaag voerde ik een gesprek met mijn filosofiedocent, die erg veel weet over de aziatische filosofie. Ik heb met de vraag rondgelopen waarvoor die deuren (zonder muren) dienden, en waarom de meester op deze manier afscheid nam van het leven.

Ik kreeg een erg verhelderend antwoord:
Alles draait om verlichting, iets dat je bij het Zen-Boeddhisme in een klap opeens hebt. Het gaat niet in gelijdelijke vorming, maar op een gegeven moment, na jarenlange training, vallen opeens de puzzelstukjes op zijn plaats. Die deuren schijnen ervoor te zijn omdat je persee ergens moet zijn om verlicht te kunnen worden. Je moet persee ergens doorheen, je moet eigenlijk de open wereld ingaan, dit door middel van die deur.

Over het einde van de Meester werd me verteld: Als een Zen-Buddhist eenmaal verlicht is kan hij een Zen-Meester worden. De meester is dus al een hele tijd verlicht. Als eigen invulling aan het feit dat hij niet meteen van de wereld verdwenen is heb ik gegeven dat het misschien wel een verplichting/ritueel is dat je persee een pupil opleid. In ieder geval over de zelfmoord:
Hij plakt al zijn zintuigen af omdat zijn zintuigen hem niets meer te bieden hebben, hij is verlicht dus alles is eigenlijk niets voor hem. In feite verbrand hij ook helemaal niet, omdat hij zelf ook 'niets' is geworden

Ik heb echt zwaar genoten van deze film en ik zou willen dat ik die plaats altijd vast kon houden.

Een meesterwerk van Ki-Duk Kim die na de verheldering van vandaag de laatste halve ster erbij krijgt wat erin resulteert dat deze film de maximale score haalt!

5*!

Mijn tweede Ki-Duk na Bin-Jip en deze vind ik dan gelijk ook beter. Deze film trok mij gewoon meer en het lekker rustgevend om het verhaal van die twee monniken te zien tijdens de verandering van de seizoenen midden in het opmerkelijke eiland/huis/tempel waar ze wonen.

Ik dacht trouwens dat de vrouw die bij hem kwam en haar kind te vondeling gaf zijn eigen vrouw was, maar hij heeft haar vermoord las ik. Ik dacht dat hij namelijk de minnaar had vermoord.

4, 0 Sterren.

hmm vooral een hele relaxte film, in de originele zin van het woord, maar daarover later meer.

Velen lijken deze film geweldig te vinden door de geweldige natuur. Nu ben ik geen uitgesproken natuurliefhebber. Pa roept regelmatig van: Oh kijk die boom eens mooi in bloei staan OF kijk die vogel eens mooi op de schutting zitten. Iets wat ik totaal mis, ik kan er niks mee. Ergens is dat jammer, want ik heb best oog voor detail, maar als ik zo'n klein ding dan zie, doet het me vaak weinig. Een hele rij bomen die in bloei staat of een schutting vol met vogels vind ik al veel boeiender, het is een soort bombastisch effect wat het dan opeens interessant maakt. Toch weet de film alles zo neer te zetten dat het wel interessant is!

Waar de film inderdaad veel interessante aspecten van de natuur laat zien, is het niet perse overweldigend mooi. Het mooie in de film komt van de innerlijke rust die de film uitstraalt. Te midden van de monniken cultuur krijgen we een kijkje in hun filosofie, kijk op liefde, kijk op de natuur en hun manier van leven.

Winter was ook zeker t mooiste gedeelte. De ijzige kou, met de rust en ook de gebeurtenissen die er in plaatsvonden. Jammer dat het daarna dat niveau niet meer kon halen. Wat dat betreft was het na Winter genoeg geweest.

Een film die ik zeker niet altijd had kunnen opzetten, stuiterbal die ik ben.. Echter ik moest vandaag wat tot rust komen en dat is wel aardig gelukt met deze film.

Totaal anders dan wat ik normaal kijk, maar daarom is het niet zo dat ik het niet kan appreciëren.

Velen hebben het hier vooral over de mooie natuurplaatjes, maar ik zie het meer als een boeiende kennismaking met (een deel van) de cultuur. De rituelen, de levenswijze,... Compleet anders dan bij ons, en op een of andere manier toch herkenbaar.

De lente (#1) en zomer waren voor mij dan ook het mooiste en daarna had ik helaas wel wat moeite om m'n aandacht erbij te houden. Het hele gedoe met de moord op z'n vrouw en de twee detectives vond ik 'n beetje misplaatst in het geheel en haalde me ook wat uit de sfeer van de film.

Van beste naar minste (het 'slechtste' noemen zou deze film onrecht aandoen):
Lente (#1)
Zomer
Winter
Lente (#2)
Herfst

Mooie muziek trouwens.

Een verdiende 4*.

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring

Een film die je moet liggen. Erg trage film die mij niet heeft kunnen boeien. Het duurt allemaal zo vreselijk lang en er gebeurd eigenlijk niets doordat het verhaal erg dun is. In het eerste getij is het even interessant om te zien hoe de kleine monnik zijn lesje leert, maar je ziet dit al van heinde en verre aankomen; laat staan dat het ronduit saai en langdradig is. Ook apart hoe de oudere monnik -en dezelfde situatie in een getij later met de jongere monnik- op een afstand van 1 meter toe staat te kijken zonder dat de kleine monnik het door heeft. Getuigt wat mij betreft van een B-film. Allemaal leuk en aardig dat het allemaal 'zo mooi gefilmd is' en de natuur 'zo mooi is', maar dan zet ik wel een echte natuurfilm op. Life van de BBC bijvoorbeeld. Nee dit was niets, en ik denk dat ik de komende tijd wel genezen ben van dergelijke films.

1,0*

Deze film bleek echt totaal niets voor mij te zijn.

Nochtans begon de film zeker niet slecht: de lente vond ik zelfs redelijk sterk. Het was mooi om te zien hoe die kleine jongen op zijn plaats werd gezet door de monnik, en aldus zijn lesje leerde. "Nou, dit kan wel wat worden", dacht ik op dat moment. Jammer genoeg werd het seizoen na seizoen saaier. De film wist me totaal niet te begeesteren, er gebeurde werkelijk niets meer na die eerste lente dat me nog kon boeien.

Er zijn van die films die je stil weten te krijgen. Nog nooit zag ik een Aziatische film die dat bij mij voor elkaar kreeg. Bin-Jip was zo'n veel die daar best de mogelijkheid toe had, maar toch faalde om het boeiend te houden. Bom Yeoreum slaagt daar ruimschoots in. Prachtige muziek, nog mooiere beelden en een overweldigend scenario. Zo kleinschalig en minimalistisch, maar zo prachtig.
Het mooiste vond ik de allereerste Spring, de perfect in beeld gebrachte weelde van een kind. Met de (wel wat voorspelbare) gepaarde straf die ook perfect weergeeft hoe een kind de waarde van "wat u niet wilt dat u geschiedt..." inziet. In combinatie met de prachtige beelden kan je niet anders dan smelten voor de cinema van Kim.
Summer doet precies hetzelfde als Spring, alleen dan is hij wat ouder. De eerste liefde, het missen ervan en het moment dat je je oude vertrouwde, veilige leven vaarwel moet zeggen. Zover ben ik nog niet, dus hoe accuraat dat is, kan ik moeilijk zeggen.
Fall benadert de perfectie in Spring, maar weet er net niet in te slagen dat niveau te halen. De Koreaanse tekens in de veranda krassend, vroeg ik me af of ik zoveel wilskracht zou kunnen hebben. Een dergelijk leven leiden, lijkt me echt geweldig. Dergelijke levensvragen vlogen door mijn gedachten en dat betekent dat de film niet alleen vermaakt of indruk maakt, maar ook aanzet tot. En dat is heel vaak een teken van een topfilm. Wat overigens niet wil zeggen dat een film mij MOET aanzetten tot denken.
Winter kon me in eerste instantie niet zo bekoren, maar naar mate die vorderde werd het steeds mooier. Het leven opstarten, de mysterieuze vrouw en het slepen van de steen. Ik bekeek het allemaal ademloos. Met name het fenomenale uitzicht bovenop de berg. Weer zo'n moment dat je mij stil kunt krijgen.

Rest mij nog wel een aantal vragen. Maar vragen waar ik geen antwoord op wil hebben. Ze zijn te mooi om een antwoord op te krijgen. Ik geef zelden in één keer een 5,0* en had me eigenlijk voorgehouden dit niet meer te doen, maar ik kan niet anders. Tevens de eerste film die in 2011 van mij de volle mep krijgt.

Nogmaals: wow...

Een heel aparte, indrukwekkende ervaring. Door het nagenoeg ontbreken van dialogen komt het ingetogen acteerwerk en de prachtige cinematografie, ondersteund door mooie muziek, nog beter tot z'n recht.

Ik heb in m'n leven redelijk wat films gezien, maar ik kan er zo 1,2,3 niet één opnoemen, die met deze te vergelijken valt.

Erg mooi, erg rustgevend. Een poëtische film om over na te denken.

Ik kan helemaal niks met deze ontzettend trage en ronduit saaie film. De film is zeer ingetogen en kent nauwelijks dialogen. Dat kan nog steeds een boeiende film opleveren, maar dat is hier niet het geval. Goedkope moraal en zogenaamde levenslessen, het lag er allemaal nogal dik bovenop. Verhaaltechnisch gebeurt er bijna niets en heeft de film dus ook weinig te bieden. Hetzelfde geldt voor de personages, die allemaal nogal vlak blijven. Ik heb de film met moeite uitgekeken, ook op de mooie omgeving raak je na een tijdje wel uitgekeken.

Tot ik een nieuwe dvd-speler heb gekocht (waardoor ik Seom tenminste wel kan afzien) blijft Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom de enige Ki-duk Kim film die ik tot nu toe heb gezien en waarop ik kan baseren dat de beste man van regisseren in ieder geval veel verstand heeft. Deze film oogt door de ietwat goedkope beeldkwaliteit dan niet helemaal perfect, maar de sfeervol gekozen shots en de sereniteit die het geheel uitstraalt, is zeer plezierig te noemen.

De eerste drie acts zijn overduidelijk het beste door het samenspel van monnik en leerling. Het moment waarop het kind bijvoorbeeld de stenen aan de dieren bindt en vervolgens met de consequentie in zijn hart moet leven dat enkele van de dieren hieraan sterven, geeft een mooi vooruitzicht op de zware toekomst die hij tegemoet zal gaan, maar ook de liefde tussen hem en het meisje op latere leeftijd, zijn mooie ontwikkelingen. In de vierde act gaat Kim mijns inziens dan ook de fout in door een open deur in te trappen als hij het cyclische karakter van het boeddhisme in beeld wil brengen en hij hiermee eigenlijk alleen voor mensen, die nog geeneens een oppervlakkige kennis van deze religie hebben, een interessante plotwending maakt. De laatste act is in mijn ogen dan helaas ook overbodig.

Wat wel erg leuk is, zijn de details zoals het feit dat in ieder seizoen een ander dier op het eilandje aanwezig is, die de film absoluut een geslaagd project maken. In dat opzicht vind ik de film dan ook vooral mooi, echt diepgaand vind ik hem in vergelijking met bijvoorbeeld Japanse cinema dan ook niet echt.

Gaté, gaté, paragaté, parasamgaté. Bodhi! Svaha!

Lang geleden heb ik ooit eens de helft van Bin-Jip gezien. Niet het begin, niet het einde maar gewoon zowat halverwege ingevallen. Wat ik toen zag leek me wel interessant maar iets te arthouse naar mijn smaak maar de film bleef altijd toch wat nazinderen. Ik onthield de naam van de regisseur en toen ik een goede week geleden een DVD box met 4 films van Kim Ki-Duk op de kop kon tikken, pakte ik hem zonder twijfelen mee. Gisteravond wist ik niet goed wat kijken dus ik dacht: laat ik me nog eens aan onze Koreaanse vriend wagen.

En dit kan in ieder geval wel tellen als opener! Ik heb altijd al wel een zekere fascinatie gehad voor Boeddhisme maar ik had nooit gedacht dat een film met zo weinig woorden, zo pakkend kon zijn. Zoals de titel al doet vermoeden is de film onderverdeelt in 5 stukken. Elk van deze stukken lijkt op zich te staan doordat we elke keer een aantal jaar vooruit springen maar op het einde valt alles perfect op zijn plaats. Gisteravond was ik echter niet zo enorm hard te spreken over de toevoeging van de vrouw en haar kind. Ik was onder de impressie dat ik de film mooier had gevonden met de dood van de oude monnik (klinkt eigenlijk wel vrij macaber maar volgens mij weet iedereen wel wat ik bedoel) maar na er nog eens een nacht over te hebben geslapen lijkt zelfs dat perfect te passen in de film. De tocht van de monnik naar de berg met zijn steen (kun je beschouwen als zijn zonden die hij eindelijk compleet kwijt geraakt) is misschien wel één van de mooiste momenten uit de film. Erg knap hoe Ki-Duk eigenlijk met schijnbaar zoveel gemak het vergelijk tussen de seizoenen en het leven in beeld weet te brengen.

Want visueel is dit toch echt wel erg overweldigend. Het viel me in Bin-Jip al op dat de regisseur precies wel zijn weg wist met een camera maar dit zit gewoon vol met prachtige beelden. Sowieso is de setting van het drijvende huis al een ideale plaats om dit soort verhaal te vertellen maar werkelijk elke scène is een streling voor het oog. Van het in beeld brengen van de dieren tot aan het simpelweg openen van de poort... Toch wel een beetje overdonderd. Interessant ook hoe de regisseur er in slaagt om bijzonder veel symboliek in de film te introduceren maar deze toch niet door je strot duwt waardoor je nooit het gevoel krijgt dat je te weinig van Boeddhisme kent om de film compleet te kunnen begrijpen. Ik weet van mezelf dat ik nu waarschijnlijk de helft van de symboliek niet mee heb maar toch blijft er een erg mooie film over. De film kent op zich ook maar een handvol acteurs maar eerlijk gezegd, je hebt geen enkel moment het gevoel dat je naar acteurs zit te kijken. Ki-Duk neemt op zich wel een gok door maar erg weinig dialoog in de film te introduceren en meer op lichaamstaal af te gaan maar het was een slimme zet want de chemie tussen de verschillende personages werkt wonderwel. Neem nu zo'n scène zoals de aankomst van de politie. De twee agenten willen de jonge monnik direct meenemen maar de oude monnik vraagt nog eerst of zijn leerling de Heart Sutra mag vervolledigen. Vanaf dan wordt er niet meer gesproken en krijgen we een minutenlange wisselwerking tussen de verschillende personages die resulteert in een prachtig moment wanneer de twee agenten mee beginnen te schilderen. Erg basis allemaal maar de lichaamstaal van de verschillende acteurs is gewoon perfect op elkaar ingespeeld.

Erg blij dat ik de box heb meegepakt toen. Met Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring weet Ki-Duk meteen de lat hoog te leggen voor zijn verdere werk. De combinatie beelden, verhaal en de acteurs is van ongekende schoonheid en het zou best wel eens kunnen dat de film op een 5* zal eindigen met een herziening. Voor nu toch een beetje lager maar ik denk niet dat er iemand zal klagen.

4.5*

Ik heb recent pas voor het eerst Bin-Jip gezien, een prachtige filmervaring. Daarna werd me ook deze Spring... aangeraden, dus die heb ik nu ook maar eens bekeken. Wederom een fantastische filmervaring. Ik kijk vrij weinig Aziatische films (shame on me, ik weet het...) maar daar moet ik maar eens verandering in brengen als zoveel pareltjes zoals deze Spring... nog op me liggen te wachten. Ik heb de recensies bij deze Spring... eens doorgelezen op MovieMeter en de conclusie is dat ik het nooit zo mooi kan verwoorden zoals een aantal hier, dus dat doe ik dan ook maar niet.

In ieder geval, ik heb er enorm van genoten. De schitterende beelden van de natuur en de omgeving, ondersteund door een mooie soundtrack gecombineerd met een simpel, maar treffend plot over 2 monikken waarbij elk seizoen van het jaar een deel van het leven laat zien. De levenslessen zijn erg ook erg treffend. Ik vond het trouwens mooi dat de les aan het begin van de film ook de les op het einde is. De cirkel is rond.

Tijd om meer van de Aziatische cinema op te gaan zoeken!

4*

Deze had 'k al een aantal jaren liggen en er me nu eindelijk eens aan gewaagd. 'k wist niet direct wat te verwachten bij deze film. Het is zeker geen slechte film, er gebeurt in het begin niet zo veel, maar de film groeit wel.

De cast wist me wel te bekoren en wie wat schrik heeft van het Koreaans, er wordt haast niks in gesproken, dus dit is zeker geen belemmering.

Een beetje een aparte film, maar 'k vond hem niet mis.

Deze film zal altijd een beetje bijzonder blijven, omdat het een van mijn eerste stapjes in de Aziatische cinema was. Ik weet nog wel dat ik een algeheel gevoel van verveling had, de Westerse films (lees: Hollywood films) boeiden me helemaal niet meer en ik wilde eens iets anders zien. Vanuit dat gevoel ben ik Raise the Red Lantern en deze film gaan kijken. Pas na het kijken van Bin-jip was ik definitief om, maar toch had deze al de nodige impact.

Onlangs heb ik een meditatiecursus gevolgd, en het belangrijkste wat ik eraan over heb gehouden was een aandrang om deze weer eens te herzien. Gewoon, de serene sfeer weer eens proeven. Sowieso ben ik al enige tijd bezig met een Kim Ki-duk herzieningsronde, en toevallig was deze eigenlijk ook net aan de beurt, dus ik had een dubbele reden voor herziening.

Die herziening was wederom een mooie ervaring. Allereerst was ik vergeten hoe mooi de beelden soms waren, vooral die van het hutje in het donker. Maar ook nu ligt de grootste kracht van de film in de personages en hun handelingen. Ik blijf onder de indruk van de oude monnik, de manier waarop hij zijn leerling de weg wijst, maar vooral in hoe hij tegenover de wereld en de natuur staat. Niet iets waar je je leerling voor moet beschermen en ver vandaan moet houden, maar een plek om lessen op te doen.

Ik ben denk ik iets te wetenschappelijk ingesteld om vatbaar te zijn voor het boeddhisme, het is wel de religie waar ik de meeste affiniteit mee heb. Ik vind de symboliek achter het levenspad dat de leerling aflegt dan ook erg mooi en ook hoopgevend. Je kan van de weg af dwalen, maar dat hoeft helemaal geen belemmering te zijn om uiteindelijk weer op de weg te komen en wijsheid te verkrijgen. Natuurlijk ergens een open deur, maar ik vind de wijze waarop het in de film is uitgewerkt bijzonder poëtisch.

Niet alles is even fantastisch. De acteur die de jonge monnik tijdens de herfst speelt is wel erg aan het overacten, maar uiteindelijk vond ik de flashbacks uit de lente tijdens de bergbeklimmingsscène het grootste minpunt. De boodschap was ook wel duidelijk zonder die flashbacks, waardoor die scène die echt indrukwekkend had kunnen zijn enigszins geforceerd aanvoelt. Jammer. Hierdoor geen verhoging, maar de rest van de film is indrukwekkend en sfeervol genoeg om de 4* die ik eerder heb gegeven ruimschoots te handhaven.

Dan eindelijk mijn eerste Ki-duk, en het zal zeker niet de laatste worden.

Spring...is een reis doorheen een mensenleven, gesymboliseerd via de vier seizoenen. Ki-duk neemt ons via een jonge monnik en zijn meester mee op een reis doorheen zowat elke mogelijke emotie. Verdriet, het verlies van onschuld; liefde en geluk; jaloezie, hebzucht en woede; en de loutering en verlichting; waarna de hele cyclus opnieuw begint. Een enorm project, en de grote kracht van deze film is dan ook dat Ki-duk al die zaken in honderd minuten weet te vatten, zonder het gevoel dat er iets overhaast wordt, en met een beperkt scala aan attributen. Twee hoofdrolspelers, enkele zijpersonages, en twee locaties.

De setting is dan ook perfect gekozen. Een eenvoudige hut in het midden van een meer, dat dan weer omsingeld wordt door bos en gebergte. Op zichzelf al wondermooi, en in handen van een getalenteerd cineast al helemaal. Met de wisseling van de seizoenen ziet het er elke keer weer anders uit, wat maakte dat ik elke keer weer reikhalzend uitkeek naar een nieuwe seizoenswisseling. En Ki-duk doet er ook wat mee, want qua compositie zit zo ongeveer elk shot wel juist. En ook muzikaal zit alles juist. Soms op de achtergrond, meekabbelend met de film, soms opvallend op de voorgrond, om een scène te benadrukken, maar altijd in dienst van de film. Acteerwerk blinkt nergens uit, maar stoort nergens. Zelfs de duidelijke overacting in het 'Herfst'-gedeelte vond ik niet storend, alsof het zelfs passend was.

Niet alleen ziet het er allemaal prachtig uit, Ki-duk neemt je ook echt mee op een kleine emotinele rollercoaster. Ik voelde de pijn in het eerste deel, ik voelde de oprechte verliefdheid in deel twee, de woede in deel drie, en de loutering in deel vier. Ik heb (bijna) gehuild, ik heb gelachen. Missie geslaagd, Kim.

Pareltje. 4.5*

Mijn tweede Kim Ki-duk

Na Bin-Jip wist ik wel wat ik kon verwachten van deze film. Een mooie rustige film waar amper in gesproken wordt, al is er in deze film wel iets meer dialoog. Toch blijft het sterke punt van deze film de rustige sfeer die ze uitstraalt en gelukkig weet Kim deze rust over de hele film te behouden. Zelfs bij de inval van de politie had ik niet het gevoel dat de rust verstoord werd. Die sfeer wordt ook veroorzaakt door het mooie landschap. Visueel is dit een erg mooie film en vooral de beelden tijdens de herfst en de winter zien er prachtig uit.

Verhaaltechnisch zit dit goed ineen. De levenscyclus wordt mooi in beeld gebracht van kind tot volwassene en tenslotte tot leermeester zelf. De eerste twee seizoenen zijn erg interessant om te volgen, maar het Fall-gedeelte vind ik van een iets minder niveau. Het uitstapje naar de “echte mensenwereld” had voor mij niet gehoeven, en ik vond het vreemd dat de monnik plots een krant bij zich had waar hij een artikel zag staan over zijn leerling. De winter is weer iets beter en de laatste lente is natuurlijk een logische afsluiter. Qua symboliek en filosofie zal ik (zoals zo vaak) het grootste deel over het hoofd gezien hebben. Met wat meer achtergrondkennis van het Boeddhisme zal je hier ongetwijfeld nog extra van kunnen genieten.

Opnieuw een mooie rustige film van Kim Ki-duk, die nog net iets beter is dan Bin-Jip vanwege het visuele.

4*

Mijn eerste kennismaking met het werk van regisseur Ki-Duk Kim. Ik kan niet zeggen dat ik echt onder de indruk ben, maar de film heeft wel wat. De beeldenpracht is poëtisch en de gebeurtenissen op het meer, als metafoor voor het leven, worden mooi subtiel uitgewerkt. Ik ben minder te spreken over het lage tempo, maar goed, dat past dan wel weer bij het onderwerp. Niet direct een fan geworden dus, maar ik zal het inmiddels omvangrijke oeuvre van de beste man nog wel eens een kans geven.

Mijn tweede Ki-duk Kim, na Bin-Jip een jaar of tien geleden toen deze uit kwam. Eerste indruk is een mooie, uiterst rustige film. Nog meer dan Bin-Jip, voor zover ik me dat een decennium later nog goed kan herinneren. De film vereist voor mij een tweede viewing. Na een kort nachtje op mijn vrije morgen gekeken, en ik begon toch af en toe wat te knikkebollen door de serene sluier die de film over je heen drapeert. Mooi om te analyseren ook. Jammer van de dierenmishandeling alleen, hoewel vast passend in de narratief, scoor je daar bij mij geen punten mee. Jammer.

Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom is een titel die fonetisch voor mij erg passend is. Een 'Bom' in het begin en een identieke 'Bom' op het einde die een aantal tong twistende, herhalende klanken introduceert en afsluit. Het doet me denken aan deze bekende en vaak geleende regels uit Macbeth:

… It is a tale

Told by an idiot, full of sound and fury,

Signifying nothing.

Dit verhaal over een leven in afzondering van twee monniken in een simpele tempel, drijvend op een troebel meer, heeft een tegenovergestelde insteek: vol van betekenisvolle afwezigheid en stilte. Hoewel de morele dillema's voor het grootste deel van een relatief onschuldige orde zijn, geven deze charmante parabels een onaangenaam onderbuikgevoel door hun onuitroeibare karakter. Een pad van bovennatuurlijke wijsheid is mogelijk: van hond, naar haan, door kat om uiteindelijk de huid af te gooien als slang. Maar was is het nut als we telkens opnieuw worden teruggeroepen uit de, toegegeven om ons huilende, maar toch, onpersoonlijke diepte?

Misschien omdat er pas muziek tot onze oren komt als we leven in dierlijke stoffelijkheid. Of dat we uit eigen kracht, maar met oude rituelen, gezuiverd moeten worden van iets in een onweetbaar verleden? Maar voor een toeschouwer op grote afstand lijkt het naar boven duwen van een steen op een heuvel zo zinloos, wie doet dat enkel als opgelegde straf in de hel? Is het uitzicht na zo'n inspanning, zittend op die top, zoeter van smaak?

De seizoenen gaan in elk geval onverbiddelijk door. En vergeetachtig herleven is qua sensaties hetzelfde als leven. Maar misschien is er hier en daar een glimp van iets subliems: in een meertje tussen wat bomen kervend in hout, in een onbaatzuchtige daad als je zelf uitgeput ligt te slapen of bijvoorbeeld, ik zeg maar wat, in een prachtig gefilmde Zuid-Koreaanse film.

Een film die ik al eerder zag, maar nog geen recensie geschreven. Tijd dus voorherziening en een mening. En dan terug beseffen waarom je er nooit iets hebt bij geschreven. Het is moeilijk te verwoorden wat de film doet. Een zeer sfeervolle film als een stuk poëzie met momenten. Maar vooral symboliek uit het boedhisme vertaald naar een coming-of-age verhaal van een jonge monnik doorheen verschillende seizoenen. Soms iets te nadrukkelijk, maar over het algemeen wel mooi gedaan. En zoals eerder hier al vermeld: mooie landschappen. En wie de kritiek geeft dat het ook maar 'mooie landschappen in beeld brengen' is, mag me gerust een lijstje geven van gelijkaardige films. Dit is zeker niet de enige film met zo'n mooie beelden, maar als het zo gemakkelijk was, hadden wel meer regisseurs dit gedaan. Doet me soms wat denken aan Seom van dezelfde regisseur trouwens.

Vooral een hele fijne rustgevende, haast mediterende film. Er gebeurt niet zoveel, maar dit is nu bij uitstek een film die je lui vanaf de bank kan kijken zonder de aandacht te verliezen. Best knap gemaakt ook, want in korte tijd wordt veel verteld eigenlijk, mede door goed en mooi gebruik van de seizoenen die ook visueel steeds heel duidelijk naar voren komen. Soms met erg mooie shots en sfeervolle muziek.

Maar ondanks al het positieve is het is ook een film die me nergens greep. Hij kijkt vooral heel erg lekker weg. 3,5*.

Het is weer ruim 8½ jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb en daar mijn interesse in filosofie de laatste tijd weer enorm is toegenomen werd het weer eens tijd voor een herziening. Want deze film is natuurlijk een puur filosofische film die gaat over de cyclus van het leven, prachtig weergegeven in vier delen, elk een seizoen voorstellend. Een stukje oosterse wijsheid dus hoewel ik er ook een stukje Nietzsche in herken. Dat klinkt vreemd misschien maar schreef Nietzsche niet in zijn "Also Sprach Zarathustra": "Alles gaat, alles keert terug; eeuwig wentelt het rad van het Zijn". En daar gaat het in deze film dus duidelijk over.
Behalve een prachtig stukje Oosterse filosofie blinkt deze film vooral uit in de wijze hoe de landschappen worden weergegeven. Van grootse schoonheid! Ook de score paste uitstekend bij deze vooral rustgevende film. Qua verhaal vond ik het gedeelte dat zich in de zomer afspeelde het mooiste. De jonge monnik die verliefd werd op de vrouw en even vergat dat hij monnik was. In zijn sterke verlangen naar die vrouw herkende ik iets van mijzelf. Ook dit soort verlangens heb ik meermalen gehad en helaas ervaren als zeer pijnlijk, iets waar ik niet snel genoeg vanaf kon zijn. Ook de jonge monnik zou dat pijnlijke ervaren. Dat werd vooral duidelijk in het 3e deel.
Kort samengevat:
Deze herziening van de voor mij verreweg beste film van Kim ki-duk is mij weer uitstekend bevallen en voor mij aanleiding om deze film te waarderen met het hoogste hier op MovieMeter gehanteerde waardering cijfer.

5.0*

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring is een boeddhistische film waarin we het leven van een jonge monnik en zijn leermeester volgen door verschillende seizoen die ieder een nieuwe periode in het leven voorstellen.

De film begint. Een poort met daarop twee reuzen opent zich langzaam en voor ons wordt een prachtige natuurlijke wereld zichtbaar. Een drijvend huis op een meer met prachtige groene bomen langs de rand, een dun laagje mist over het reflecterende water. Hoe vredig de omgeving en hoe ingetogen de vertelling, zo getroebelt is het leven van de monnik.

Door het cultuurverschil (en mijn gebrekkige kennis van het boeddhisme) verbaasde ik me wel over een aantal dingen. Bijvoorbeeld dat er overal duren zijn zonder muren, maar dit is schijnbaar iets symbolisch dat een spirituele mening heeft voor de monniken. Ook dat dieren schijnbaar niet langer dan een paar jaar leven (de hond, de haan, de kat en de schildpad), maar die dieren moesten natuurlijk de jaren uitdrukken (en weilicht werden ze opgegeten...).

Niet zozeer een cultureel verschil want in de Nederlandse literatuur zien we het ook vaak, maar waar ik me ook over verbaasde is dat de kinderen in deze film genieten van dierenmishandeling. Die hele destructieve-geest kan ik gewoon echt niet bevatten, wat is er nou komisch aan het lijden van dier? Het kan ook aan mij liggen, maar het lijkt me dat als je in zo'n vredige omgeving leeft en door een wijs man wordt opgevoed je je niet gedraagt als een verwend kind dat de hele dag gewelddadige tv-programma's kijkt. Ik vond de dierenmishandeling best naar om te zien (want volgens mij is het volledig echt), maar er werd toch wel een goede moralistische boodschap mee verteld door de monnik. Alleen is het hypocriet van Ki-duk Kim dat hij mensen daar op wijst, gezien hij herhaaldelijk dieren mishandelt voor zijn films. Is hij eigenlijk wel een goede boeddhist? Volgens zijn eigen maatstaven niet dus.

Visueel is de film natuurlijk prachtig en qua inhoud was het ook zeker interessant. Een soort moderne vertolking van een eeuwenoud moralistisch verhaal lijkt het. De vaste locatie en de wisselende seizoenen waren een leuk gegeven aan het coming-of-age verhaal en de cyclus die uiteindelijk ontstaat paste er ook wel bij.

Mijn eerste Ki-Duk Kim en hij beviel me wel. Bin-Jip en Seom moeten de volgende films zijn die ik van hem wil zien als ik nog eens in de bibliotheek passeer. Bom ... bom is een rustige serene film, geïnspireerd op de boeddhistische leer van een Oude Monnik en zijn leerling. De locatie is om te beginnen prachtig: een kleine tempel midden op een meer, omgeving door bos en bergen. Zoals hier al vaak aangehaald zijn de natuurbeelden prachtig en merk je pas later in de film op - tijdens de excursie van de jongeman met het beeld in zijn armen en de molensteen rondom zijn lichaam - hoe adembenemend de setting is.

Zoals verwacht is de film onderverdeeld in 5 delen welk het leven voorstelt in seizoenscycli. Deze cycli zijn verbonden met belangrijke levensfases in ontwikkeling tot de opperste boeddhistische ethiek. Voor de eerste 2 delen spraken me het meest aan. Het eerste deel (Lente) waarbij de jonge leerling een wijze levensles krijgt wanneer hij dieren martelt door hen een steen aan te binden. Ook het tweede deel (zomer) was boeiend om volgen wanneer hij de vleselijke verlangens niet kan onderdrukken wanneer een mooie jonge vrouw in het tempeltje verblijft. De Oude Monnik waarschuwt hem nog dat lusten lijden tot bezit en de dood.

De andere delen waren ook interessant met de spirituele zelfverbranding van de Oude Monnik en de terugkeer van de leerling. Op het einde herhaalt de cyclus zich. Het gebrek aan kennis over het boeddhisme is geen hiaat, maar het zou je wel helpen een aantal dingen beter te kaderen. Vermoedelijk is de film vol symboliek (zoals bvb het afplakken van de zintuigen omdat die niets meer te bieden hebben). De winter kon ik moeilijker plaatsen. Wie was die vrouw bvb?

Bom ... bom is serene rustige film met als centrale uitgangspunt de vergankelijkheid van het leven. Ideaal om naar te kijken na een stressvolle dag. Ik was onmiddellijk zen ... Dit smaakt naar meer!

Koppel begrippen als ‘rust’, ‘vrede’ en, vooruit, ‘zen’ aan religie en je komt snel bij het boeddhisme uit. Deze film met veel te lange titel (en de Koreaanse is nog erger, Google maar) is een ode aan de cyclus van het leven, vooral de moeite door de prachtig verstillende natuurbeelden en de kalme manier waarop het verhaal verteld wordt. Locatie is een drijvende boeddhatempel in een berggebied waar de tijd stilstond. Een jonge leerling groeit op onder de hoede van een oude leraar. Eens zal hij oud worden en de rol van zijn meester overnemen. Een dubbele agenda is er niet: deze vorm van cinema komt recht uit het hart.

Een prachtige, krachtige film. De sfeer en het verhaal hadden mij direct te pakken. Ik vind het erg mooi, rustig en oprecht. Het acteerwerk vind ik ook erg goed. Ik houd van deze stijl. 4,5*

Kan het vrij kort houden bij deze film want hiervoor is maar 1 juiste beschrijving namelijk sprakeloos.. Wat een pracht van een film, vanaf het moment dat die schitterende tempel in beeld komt pakte deze film me bij de vodden en wat volgt was een magische reis.. jezus mina wat een topfilm. Had wellicht de volle mep kunnen worden als de muziek die zo nu en dan begint te spelen was weggelaten, persoonlijk had ik liever de geluiden van de natuur eronder.

Na 2006, toen ik filmkunst nog maar net aan het ontdekken was en diep geraakt werd door met name het einde van de film, met 5* als gevolg, heb ik Spring, summer, fall, winter ... and spring nooit durven herzien. Ik wist wel dat die eerste ervaring er niet meer in zou zitten. Dat geldt ook voor Dogville overigens (die ik wel herzien heb). De film was dan ook al uit mijn top-10 verdwenen. Het overlijden van Ki-duk Kim vormt echter de aanleiding om hem opnieuw op te zetten. En eigenlijk houdt 'Bom Yeoreum' dan goed stand: de setting is bijzonder mooi, het verhaal wordt efficiënt verteld, montage is sterk, geluidsband en muziek zeer fraai, en zelfs de Oosterse mystiek (waar ik verder een pesthekel aan heb) komt goed tot z'n recht. De catharsis van de protagonist blijft kippenvel bezorgen: het shot vanaf de berg is simpelweg weergaloos. Ruimschoots de beste film van Ki-duk Kim.

Goed.

Tweede kennismaking met Kim Ki-duk en deze was een stuk plezanter dan de eerste. Niet dat Bin-jip (3,0*) zo vervelend was, maar dit sprak me toch iets meer aan. Het sfeertje tussen deze twee films is nagenoeg hetzelfde, maar inhoudelijk geef ik toch echt de voorkeur aan deze film. Toch wel een klein verschil te merken.

Veel betekenis en diepere lagen, maar ik zal eerlijk zijn, de meeste zijn tijdens het kijken volledig langs mee heen gegaan. Enkele moest ik opzoeken, anderen moest ik maar raden. Het houdt je echter wel bij de les, en gezien deze film een cultuur lijkt te belichten die compleet losstaat van die van "ons" maakt het dan ook iets interessanter.

Visueel ziet het er allemaal netjes uit. Er wordt prachtig gebruik gemaakt van de natuur, soms versterkt dit de sfeer op waanzinnige manier. De rust en kalmte worden er goed ingehouden wat voor een soms relaxende ervaring weet te zorgen. Niet altijd even intrigerend verder, maar een groot deel weet goed te boeien. Vooral de eerste twee "seizoenen" weten lekker weg te kijken.

Acteerwerk is half. Er zitten enkele sterke rollen bij, maar ook rollen die soms naar het vervelende neigen. Iets te opvliegend, zoals de oudere versie van dat knaapje in het begin. Dat vloekt toch wat met de rust die de film verder bewaard. Daarnaast zitten er ook wat taaiere stukjes tussen, maar in het algemeen blijft dit een film die bijna ten alle tijden weet te boeien.

Het is alleen jammer dat het misschien net wat te lang doorgaat, maar de minimalistische opzet werkt uitstekend, en hoe minimalistisch het ook mag ogen, er wordt toch heel wat uitgetrokken. Dit was best een plezierige en aparte kijkervaring. Eentje die ik niet meteen ga vergeten, al zal er vast het 1 en ander aan me voorbij zijn gegaan.

Een bijzondere en tevens bizarre film die stof geeft tot nadenken geeft over het leven. Een titel overigens die me bij aanvang weinig zei maar Canvas heeft toch een interessant programma de laatste weken.

De synopsis over de monnik en het jongetje en hun periodes moge bekend zijn. Het verhaal zelf, overigens prima gebracht en geacteerd, is eigenlijk niet half zo belangrijk als waar het allemaal voor staat en de symboliek van het geheel. Herman Hesse beschreef het allemaal als eens in zijn Siddhartha, de reis die een mens maakt van leerling naar leraar. Dat de ervaring die men gedurende de reis opdoet wijsheid is, wijsheid die niet over te dragen is maar geleerd moet worden. Dan wordt er in de film nog de boodschap getoond dat het nooit te laat is schoon schip te maken en opnieuw te beginnen. Ondeugd, naïviteit, lust, verlangen, woede, sadisme, veel gevoelens en gemoedstoestanden van het menselijk spectrum worden getoond in deze film. Toch blijft de wroeging van het kind het meest aangrijpend en is er voor veel mensen iets te leren in het stuk acceptatie en boetedoening voor gemaakte fouten. Vooral de acceptatie en wijze om los te komen van alle woede en verdriet met het kerven is interessant. Het is overigens niet allemaal somber want sommige valkuilen zijn ronduit herkenbaar en grappig, zo ook de reactie van de meester, vooral met het vol laten lopen van de boot.

Verder is de film een plaatje wat betreft de locatie en omgeving. Ronduit idyllische. Vooral de winterse plaatjes zijn adembenemend. Vragen zijn er echter nog wel. Waar staat iedere dier voor in iedere episode. We hebben een haan, hond en kat en deze dieren zullen toch stuk voor stuk een aanvullende betekenis hebben. Reïncarnatie is sowieso ook een item in de film blijkt later. En zo kunnen we nog wel even door gaan. Niet te vergeten de acteerprestaties en muziek nog te benoemen. Een film om meteen weer te gaan kijken is het niet, ik twijfel ook of ik de film ooit in mijn collectie zou willen hebben, toch een interessante en universele boodschap kan de film niet ontzegt worden. Een veilige drieënhalf voor nu.