Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Erg, erg bijzonder.

In een prachtige surreeële sfeer staat de cyclus van geboorten centraal afgezet tegen de vier seizoenen. Deze film is duidelijk geënt op het boeddhisme. En als je zoals ik daar een beperkte kennis van hebt, kun je niet direct alles plaatsen, maar het is erg mooi om te zien.

4.0*

Woorden schieten tekort. Een meesterwerk!

Mooi en hypnotiserend, vooral de eerste twee seizoenen. Wel een film waar je waarschijnlijk veel meer in ziet als je (zoals starbright boy al zei) meer van het Boeddhisme afweet.

Prachtige film. Tot nu toe is dit visueel de mooiste film die ik ooit gezien heb. Het verhaal is prachtig, de prachtige en harmonieuze natuuromgeving in Korea, de muziek en het meest sublieme was de levenscyclus gesymboliseert door seizoenen.

Ook de de Boeddhistische leerprocessen die we moeten doorstaan in het leven was erg goed gedaan zoals de ethische richtlijnen van het Boeddhisme (shila's en vaniya's), de vier edele waarheden en het achtvoudig pad kwamen duidelijk naar voren waar ik als Boeddhistische leerling ook niet vreemd mee ben.

Nadat de monnik begon met het Tibetaanse Tantraproces (Vajrayana) en er een vrouw in het spel kwam en de pijn voelde van een verloren liefde en zich voor die liefde begaf in de seculaire wereld voelde hij een pijnlijke emotie die moeilijk te dragen was. Waardoor zijn donkere kant naar boven kwam, die kracht heeft de meest intense emotie; de liefde.

Nadat hij terugkeerde in de winter begon hij zijn Tibetaanse Tantra af te ronden, wat op dat moment al in een ver gevorderde fase was). Het proces dat hij doorstaan heeft zal hij weer overbrengen op een volgeling en ook hij zal er voor zorgen dat zijn leerling het Samsara (levenscyclus, met wedergeboorte waarbij we in elk leven weer verrijkt worden met nieuwe lessen totdat we het nirvana bereiken) succesvol doorstaat.

Ik ben ervan overtuigt dat de monnik (die we volgen in deze film) het Nirvana (hierbij gaan we leven in een andere wijze van bestaan, een anders levensperspectief. We verlaten hierbij de levenscyclus van wedergeboorten [Samsara] en gaan we leven in een nieuwe bestaansdimensie) bereikt had.

Een film die het leven perfect omschrijft (we maken in principe geen fouten, alles is voorbestemd, alles wat we tegenkomen was onvermijdelijk, het leidt ons naar onze ware zelf) en die mij erg dierbaar is en mijn visie op het leven precies definieert. Dat het zo lang heeft moeten duren totdat ik hem zag.

Kim Ki-Duk, bedankt voor het maken van dit spiritueel meesterwerk.

Om een lang verhaal kort te maken: 5* en uiteraard een top 10 notering, kan niet anders. Tweede Ki-Duk en mijn tweede volle 5*.

Ik kan best genieten van de combinatie rust, sereniteit en natuurschoon, maar Spring... is wel érg traag, voorspelbaar en ja, I dare say it, saai.

Prachtige plaatjes, maar de scenes zijn echt veel te lang uitgesponnen... I snap het wel als mensen hier rustig en gelukkig van worden, maar aan mij is de film toch niet echt besteed.

2*.

Iemand in een mijn omgeving die wel eens aan Reiki doet en waar ik hem dan af en toe wel eens mee plaag raadde mij deze film aan als alternatief t.a.v. blockbusters. En ik heb er zeker geen spijt van.

Schitterend genomen beelden van met name de zomer, de herfst en de winter. Maar ook de manier waarop talrijke dieren op de plaat worden gezet mag er wezen.

In het begin is de film erg lief en wordt er op een karakteristieke manier getoond hoe moniken hun kroost of die van anderen opvoeden. Wel een aparte manier, maar erg boeiend om te zien, deze opvoedingstijl. 100 minuten de film vullen met soortgelijke beelden was absoluut geen straf geweest.

Maar toen kwam er ineens visite. waar de ene vrouw ineens gebleven was, is me overigens niet helemaal duidelijk, ik denk dat ze haar kind afleverde om weer met haarzelf in het reine te komen

Naarmate ik de vrouw volgde begon ik mij steeds meer vragen te stellen. Moeten kinderen in Zuid - Korea niet naar school, waarom al het contact met de buitenwereld vermijden? En zouden Zuid - Koreaanse vrouwen uberhaubt tampons dragen of er wel eens over praten? In Nederland is dat namelijk niet van de lucht.

De seksscènes vlakbij het water en gezien vanaf een afstandje zagen er idyalistisch en erg kunstzinnig uit. Je voelde echt de begeerte tussen de personen.

Een mooie film dus, die ook op een waardige manier eindigt. Een dik verdiende 4*

Hoge verwachtingen, wat heb ik er een hekel aan. Die zeldzame gevallen dat ze overtroffen worden wegen niet op tegen onverhoopte teleurstellingen.

Alleszins geen slechte film dit. Ik heb gebiologeerd zitten kijken en heb veel moois gezien. Vooral veel mooie shots en standpunten, maar als er één film visueel gemythologiseerd wordt, is het deze wel. Ik ontwaarde nergens de verbluffende visuele pracht die andere MM-ers zo weten te prijzen.

De frivoliteiten en seksuele escapades van de jonge monnik en het meisje vond ik storend. De hele serene sfeer die de film tijdens de Lente neerzet wordt compleet verstoord. Ook de terugkomst van de jonge monnik, die in zijn woedeuitbarsting geen overacting schuwt, valt buiten de kalme toon van de film. Weliswaar nodig om een belangrijk thema uiteen te zetten (misdaad en boetedoening) maar de manier waarop vind ik onnodig schreeuwerig, letterlijk en figuurlijk.

De Lente vond ik geweldig in al zijn eenvoud, het vervolg moet aan eenvoud inboeten en de film zakt een beetje weg in al zijn goede bedoelingen. 3*

Ik vond het een hele mooi en diepzinnige film.

De sfeer voel je gelijk vanaf de eerste scene's, en de film straalt een enorme rust uit.

Ik vond het ook goed geacteerd, en de personages waren ook interessant.

Ik heb me toch betrapt dat ik bij sommige scene's een beetje ontroerd was, geeneen aziatische film heeft me nog echt geraakt zoals deze.

En aangezien het niet echt mijn ding is, is dat toch wel knap.

Muziek was ook erg mooi, en natuurlijk hele mooi natuurshots.

Ook mooi de symboliek met de dieren, stenen en de seizoenen.

Ik heb echt de rust genomen om deze te kijken, en ik heb me geen moment verveeld.

4,5*

Ik had de DVD al zeker een jaar in de kast staan, en ik zat er steeds tegenaan te hikken om hem te gaan kijken, omdat ik dacht dat het een doodsaaie film is waarin niet veel gebeurt. (niet dat dat nou altijd erg is, maar voor zulke films moet je wel in de stemming zijn )

Nu ben ik heel blij dat ik deze DVD ooit cadeau kreeg, wat een prachtige film.

En of het nou wel Zen- Boedisme is of niet wat de man met die kat doet, ik kon er wel om lachen. En die poes kon het volgens mij weinig schelen wat er met hem gebeurde.

Je moet in deze film de gebeurtenissen gewoon over je heen laten komen, en niet teveel nadenken over een 'boodschap', die volgens mij veel mensen verwachten. Er zitten er wel een aantal in, (Gij zult geen kikkers mishandelen) maar het is volgens mij niet de bedoeling dat we ons ergens bewust van worden ofzo.

De sprookjesachtige setting, de sfeer, de humor en de drama zorgen voor een geweldige filmervaring.

Nogal saai geheel, met kleffe moraal. Ik ben totaal niet thuis in het Boeddhisme, maar denk dat de hier ten toon gespreide waarden wel redelijk universeel zijn. Probleem is dat die waarden er zo dik bovenop lagen, ergerde ik me aan. Verder zit er wat niet te plaatsen interessantdoenerij in, zoals dat vrouwtje met de sluier. Beetje mysterieus doen, om het mysterieus doen.

De film bevat wel prachtige beelden zowel qua natuur als hoe het in beeld is gebracht.

2*

Op het moment dat deze film gisteren begon belde een vriendin op. Het gesprek duurde de hele lente tot aan het begin van de zomer... Vrouwen; "Can't live with them, can't live without them" En dat is dan weer toepasselijk want ik kwam een beetje in de film toen de tienerhormoontjes van de monnik danig begonnen op te spelen omdat hij plots zijn bijna onbewoonde eiland met een leuke jonge dame moest delen. Ach, geef hem eens ongelijk...

Goed de lente heb ik met een half oog aanschouwt en de zomer daar moest ik een beetje inkomen met die rare bokkensprongen makende puber. De herfst en de winter maakte daarna echter wel weer erg veel goed. Wat een prachtig beeld en geluid.

Hoewel ik best een liefhebber ben van Kim Il Duc, zat ik toch een beetje tegen deze film op te hikken. Verwachte een beetje een zweverige new-age film maar het viel gelukkig erg mee. Vind het ook weer erg grappig om te zien dat hoe sereen deze film dan ook mag zijn, Kim Il Duc toch altijd weer een bizar en lichtelijk sadistisch tintje aan zijn karakters weet mee te geven. Hij is daar erg sterk in vind ik, het geeft zijn beste films echt een lekker spanningsveld.

De film is werkelijk overladen met allerlei symboliek, van de helft weet ik niet eens wat het betekend en hoewel het er wel erg dik boven op ligt stoorde het me meestal ook niet echt. Als ik Boeddhist wil worden ga ik wel naar een Tibetaans klooster, lijkt me efficiënter. Verder hou ik wel erg van die sfeer, ik vind Boeddhistische en Hindouistische tempels en kloosters ook altijd erg fijne plekken. Die kalme, tijdloze en open atmosfeer. Ze stemmen tot bezinning zonder dwingend te zijn en gaan vaak uit van een respect voor het leven en de dood wat niet zozeer bepaald wordt door de religie maar meer door het mens zijn. Dat die monnik op het eind ook nog een berg beklimt versterkt dat gevoel alleen maar, ik wordt zelf ook altijd een beetje mijmerig en filosofisch op grote hoogte. Alleen vloek ik veel meer op de weg omhoog dan de gemiddelde monnik vrees ik

Wat ik dan oppik uit deze 4-seizoenen-kringloop-film is, dat mensen mogen leven met hun zwakheden en fouten, dat met een nieuw seizoen ook weer een nieuw leven begint als het ware. Dat je in het leven zowel mensen verdriet zal doen maar dat daar tegenover staat dat je ook voor andere weer veel betekend. Ying en Yang dus, zonder duisternis geen licht...

Mooie film, waarvan ik ook de lente nog eens aandachtig zal moeten bekijken. 4*

Mooie rustige film die je helemaal op jezelf moet laten inwerken om alles zo goed mogelijk mee te krijgen. De film bevat eigenlijk nauwelijks dialogen, maar kent een hoop prachtige plaatjes van de natuur terwijl het verhaal op een aparte maar wel mooie manier verteld wordt. Eigenlijk is het moeilijk om iets slechts aan de film op te noemen, maar het is in ieder geval geen film die iedereen zal kunnen waarderen vanwege al de apartheid van maken. De film pakte mij bij vlagen. Vond de lente en de winter heel mooi, de herfst en vooral de zomer iets minder.

3,5*

Wederom genoten van een Ki-duk Kim film. Ik denk dat de meeste mensen wel weten hoe prachtig de film eruit ziet, maar hierbij benadruk ik het nog maar eens.

Hoewel ik het verhaal in het algemeen zeer kon waarderen, had ik op bepaalde momenten toch het gevoel dat het beter op een andere manier had moeten gebeuren. Voor de subtiliteit die in de hele film heerst, werd op bepaalde momenten vergeten en vielen dan ook uit de toon. Jonge monnik vertrekt, komt terug en heeft blijkbaar een vrouw vermoord. Ik had liever gezien dat de oude monnik het niet had gelezen in de enige krant die hij in 100 jaar leest. Dat je als kijker niet zeker weet waarom de monnik terug is gekomen. Verder het verdrinken van de vrouw in een wak was een beetje overdreven, laat haar weggaan en laat de kijker gissen.

Het liefste had ik dus gezien dat de film nog meer giswerk had opgeleverd. De film is dus niet perfect, maar komt wel in de buurt.

Een mooie, bijzondere film die ondanks de minieme aanwezigheid van dialoog weet te boeien vanaf het begin tot aan het eind zonder ook maar één moment saai te worden. Vooral de prachtige, betoverende setting van het tempeltje –drijvend op een vlot – midden op de vijver tussen de bergen is een belangrijk fundament die ervoor zorgt dat we constant kunnen genieten. Regisseur Ki-duk Kim weet vooral te overtuigen in het schieten van mooie, onvergetelijke plaatjes. Wat mij betreft mag deze film visueel een meesterwerk genoemd worden en alleen daarom is deze film het bekijken al waard. Kim weet niet alles uit zijn cast te halen. Soms lijkt het een beetje amateuristisch en vervolgens word er weer een beetje overdreven in een aantal scenes. Nou blijft dit gelukkig maar bij een paar scenes en is er voor de rest niet eens zoveel acteertalent nodig om te moeten overtuigen.

De zomer, waarin de jongen verliefd word op het meisje kent prachtige momenten. Binnen no-time onstaat er een behoorlijke portie chemie tussen de twee personages en dat (bijna) zonder enig dialoog. Deze film is een duidelijk voorbeeld van het feit dat weinig woorden erg belangrijk kunnen zijn voor opbloeiende liefde. De oude monnik, die niet altijd even overtuigend uit de verf komt mag wel de meest fascinerende scene op zijn naam schrijven. De scene dat hij zijn krachten toont en het vlot eerst tegenhoudt en vervolgens weer van lange afstand binnenhaald was echt behoorlijk. Ook de momenten dat de oude monnik zijn kat – zijn staart – als schrijfmiddel gebruikt voor op zijn vlot en de scénes dat de jonge monnik midden in de winter aan het trainen is zijn erg mooi. Dit alles natuurlijk met de constante aanwezigheid en omringing van de bergen die het geheel nog mooier maken dan dat het al is.

Naar het einde toe zien we de jonge monnik een berg opklimmen en ik moet eerlijk zeggen dat het moment waar hij de top berijkt behoorlijk wat kippenvel bij me opwekte, echt prachtig weer. Het enige - wat ongeloofwaardige - moment wat misschien beter niet had gekund was de krant die de oude monnik leest. Hier ziet hij dat zijn jonge gezelschap een vrouw heeft vermoord. Volgens mij is die krant echt de enige - wat mij betreft - eerste krant die de man ooit in zijn handen heeft gehad. Om dan direct geconfronteerd te worden met dit nieuws is een beetje té veel van het goede. Maar over het algemeen is mijn eerste kennismaking met Ki-duk Kim meer dan goed bevallen en dit verdiend dan ook een dikke voldoende.

Op zich een erg mooie film over de cyclus van de natuur en het leven, maar op één of andere manier werd ik hier niet door gegrepen.

De beelden waren prachtig en het tempo had een lekker (traag) ritme, maar deze Kim Ki-Duk kon me maar iets beter bekoren dan The Bow.

3*

Mijn 2e Ki-duk Kim heeft mijn interesse gewekt om nog meer van de beste man te gaan zien.

Ki-duk weet na het sterke Bin-jip opnieuw te overtuigegen met een krachtig en ontroerend verhaal over de cyclus van het leven en weet dit goed te vermengen met de jaargetijden.Elk seizoen heeft zo z'n eigen sfeer die perfect past bij de ontwikkelingen in het leven van de jonge monnik.
Knap hoe Ki-duk het verhaal zo intrigerend weet te vertellen met zo weinig dialoog.Je gaat gewoon met de personages meeleven alleen doormiddel van gezichts uidrukkingen en emoties.De tekst die ze uitspreken doet er dan al niet meer toe.

Eingelijk vertellen de seizoenen het hele verhaal al voor de kijker, dat was voor mij iig wel zo. De lente staat in het teken van het prille leven, de zomer oa voor de liefde, de herfst toon de somberheid en de winter de groote leegte van het hoofdpersonage .De beelden vormen een prachtig geheel.Het huisje op de vlonder omringd door de bergen en het water.De hele omringende natuur die gewoon heerlijk overkomt, al kreeg ik wel behoorlijk de kriebels van die slangen.De herfst vond ik het mooiste deel in het verhaal ik kreeg ook een brok in m'n keel toen die oude monnik zichzelf in brand stook daarna komt de winter, de zomer en de lentes.Een film die zeker een keer kans maakt op een verhoging.Voor nu,

4* dik verdiende sterren.

Ondanks het concept over monniken dat me op het eerste zicht maar weinig interessants leek toch een film waarbij ik nogal hoge verwachtingen had. In Samaria had ik al gezien dat Kim Ki-Duk visueel sterk is en vooral om een seizoen te laten uitdrukken (In Samaria was dat dus herfst bij een wandeling door het park) Laat ik even de seizoenen apart bekijken:

Spring: Ik was overdonderd door het visueel aspect: Schitterende locatie! Kim Ki-Duk kon de locatie niet beter uitkiezen lijkt me. De prachtige natuur zorgt samen met Kim Ki-Duk zijn talent voor mooi shots, de lente komt even binnengewandeld op deze grijze dag. Erg goede chemie ook tussen de oude monnik en het kind, misschien wel een ster in de toekomst. De levensles kwam ook hard over en was goed in beeld gebracht, leuk dat dit later nog terugkeert. Maar verder een rustig en ontspannen sfeertje.

Summer: Visueel niet erg veel verschillend van Spring. Erg mooie shots dan nog wel maar echt overdonderend is het dan niet echt meer, de zomer komt niet binnengevallen zoals de lente dat deed. Het rustig en ontspannen sfeertje blijft goed aanhouden in nu eerder romantische stukken, iets minder interessant vond ikzelf, maar zeker niet minder mooi gemaakt.

Fall: Een seizoen dat terug meer effect geeft met de gekleurde bomen, leuk stukje met de politiemensen. Alles blijft verder goed aanhouden. Ook goed dat er een heuse plotwending aan het einde is.

Winter: De winter zit er goed in maar veruit het saaiste stukje. Zo van die meditatie-oefeningen of hoe noem je het? Neen, vond het veel te saai om naar te kijken. Wel ontroerend om die baby richting zijn dode moeder te zien kruipen.

Kim Ki-Duk is wel in al zen doelen geslaagd lijkt me. De seizoenen zitten er heel mooi door en sommige dingen komen hard over.

4 of 4,5? Laat ik voorlopig dan toch maar voor 4 gaan omdat sommige stukken van het verhaal me minder konden interesseren en hier en daar een verkeerde keuze in de soundtrack.

4*

Ik ben geen kenner van Zuid-Koreaanse films, al kende ik deze dan wel weer van naam. Maar ik heb echt heel erg genoten, en denk dat dit dan ook niet de laatste Aziatische film is die ik ga zien. Het verhaal is echt ontzettend mooi, ondanks dat er eigenlijk vrij weinig gebeurd. Maar de gedachten achter de meeste scènes is echt heel knap verwerkt. De film duurt niet ontzettend lang, maar hij is wel ontzettend boeiend en dat vind ik erg knap gedaan als je bedenkt dat er vrij weinig gesproken werd in de film, en het veelal om de beelden en natuurlijk de prachtige muziek ging. Want kan wel zeggen dat dit één van de mooiste scores was die ik heb gehoord bij een film, echt heerlijk om te horen en eentje om bij weg te dromen.

De cast is erg goed, tuurlijk spelen er vrij weinig mensen in de film maar ze doen het allemaal erg sterk. Van de kleine kinderen tot aan de oude monnik. Maar de oude monnik was wel het beste, erg goed geacteerd. Het mooie van de karakters is ook dat je van de meesten niet eens wist hoe ze heette. Je wist alleen hoe de twee agenten heette, en dat is heel goed gedaan. Ki-duk Kim is dan ook een zeer veelzijdige man blijkbaar, want hij acteert sterk, hij regisseert goed en hij heeft het ook nog eens geschreven. Ben zeker benieuwd naar meer van zijn werken.

De manier van filmen was ook zeer aantrekkelijk, het van camera naar camera springen werkte goed, en je zat niet continue op de lip van de hoofdfiguren. De omgeving en decor was ook erg mooi.

Het einde is echt heel mooi. Beginnend met de winter als de oude man er zelf hoe treurig het ook is een eind aan maakt, brok in m'n keel. En natuurlijk de tocht van Ki-duk Kim naar de top van de berg, om vervolgens te zien hoe het beeld over hen uitkijkt

4.5*

Onwerkelijke schoonheid.

1e ziening van Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom.

Wat een ongelooflijk heerlijke vijfsterrenfilm! (Slechts geef ik bij 1e ziening nooit meer dan een 4,5; het volle pond moet een film bij herziening verdienen.)

Het symbolische, de metafoor van een deur, staand in het niets. Een regel die niet wordt geschonden, tot liefde en lust hun intrede doen.

Seksualiteit en hartstocht zijn zelden mooier verbeeld.

In een film die zich op slechts een zeer beperkt aantal hectometer afspeelt.

Maar zó rijk is.

Ki-duk maakte een film die in alle opzichten is: om door een ringetje te halen.

(enigszins wrang om deze film te zien na gisteren Deliver us from Evil door te hebben geworsteld)

(origineel geplaatst op 2 mei 2004)

Ik heb de film vandaag gezien en ik ben zeer onder de indruk. Net zoals Jassie stoor ik mij niet aan de nadrukkelijke symboliek en net als Starbright Boy kan ik 'wel wat' met dat hele cyclus-idee. Wat zeg ik? Deze film stormt mijn top10 binnen, naar plek nummer 1.

Nooit eerder ben ik een bioscoopzaal zo uitgelopen, volkomen ontredderd van deze bijzondere ervaring.

Vanaf het eerste moment dat de deuren opengingen sprak de film mij aan. De beelden zijn van een overweldigende schoonheid. De levenslessen zijn hard maar zijn wel 'waar' om dat grote woord nu eens te gebruiken. Het einde was eigenlijk tamelijk voorspelbaar, maar toch verwachtte ik het niet. De film wist mij steeds te verrassen in zijn details, humor, lichtheid, wijsheid.

Ik kan het niet eens zijn met de Volkskrant-recensent. Ik vind het geen lege beelden. De associaties die deze film opriep waren beelden van herkenning van mijn eigen leven. Van mislukken en overeind krabbelen. Van nieuwe kansen krijgen. Van foute dingen doen en de rekening gepresenteerd krijgen. Enkele associaties die zó persoonlijk zijn dat ik ze hier niet wil schrijven, maar thematisch volkomen aansluiten bij wat deze film vertelt (volgens mij dan).

De soundtrack is overigens zeer aanwezig. Dat had ik niet verwacht. Het was het soort muziek dat ik er niet zo snel bij zou bedenken. Ik was een beetje bang voor van die Aziatische pansfluitmuziek.

Nou ja, ik spring een beetje van de hak op de tak. Ik weet op dit moment nauwelijks te verwoorden wat deze film mij heeft gedaan. Komt later wel.

(origineel geplaatst op 3 mei 2004)r

Tja, en nu is het wat uurtjes later en ik kan niet slapen. Want nu heb ik zomaar opeens een film die mij hevig emotioneerde op mijn hoogste top10-plaatsje gezet. Een top10 die mij veel hoofdbrekens kostte. En nu dan opeens op nummer 1 zo'n filosofische, metaforische, symbolische film over Het Leven! Help! Wat nu? Dat is mij toch veels te Groots, te Hoogdravend, te Bedoeld Diepzinnig (ondanks de humor)?

Ik lees uitspraken waarin Kim seksisme wordt verweten, ik lees over Kims vishaakjesfilm (The Isle) en wat voor raars hij daar zelf over zegt.

En ik lees dit: 'Ik wantrouw regisseurs die menen dat ze een soort engelen zijn die vanuit de hemel zijn neergedaald om ons te vertellen hoe we moeten leven. Ik voel me ook veel te jong, veel te onervaren om dergelijk levenslessen te geven.'

(Regisseur Josef Fares naar aanleiding van de première van zijn speelfilm Kops).

En hier ben ik het zo mee eens! Ik heb het ook vaak genoeg zelf verkondigd. Liever een particulier verhaaltje dat bij individuele filmbezoekers universeel gaat werken, dan een bedoeld universeel verhaaltje met veel Diepzinnige Symbolen, dat blijft hangen in goede wil en abstractie.

Maar ja, ik vond Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom wél werken.

Eigenlijk vind ik stemmen helemaal niks. 5 punten geven is als zeggen: deze film is perfect. Maar ik geloof niet in perfect. Dat is precies wat Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom duidelijk maakt: we doen heel stomme dingen maar we zijn ook heel aandoenlijke schepseltjes in onze imperfectie bijvoorbeeld: zelfs de meester kan niet loslaten, ook al waarschuwt hij daar zijn leerling voor.

Er was iets dat ik heel mooi vond aan Bom etc..

Dat is als de jongen (inmiddels man) met de ronde steen en het boeddhabeeld de berg opklimt. Je kunt het - een heel westerse christelijke gedachte misschien - als een soort boetedoening zien. Maar je kunt het ook zien als dat hij de moeilijke weg kiest. Het smalle pad. Het zeldzame uitzicht.

Ik moest denken aan een Peruaanse traditie. Als je daar een berg oploopt en je bent een paar honderd meter voor de top, verzamel je een vijf-, zes-, zevental keien en die til je mee naar de top. En als je dan aangekomen bent op de top, stapel je de keien op elkaar. Een bergje op een bergje, dat heeft al iets. Maar wat ik daar ook mooi aan vind, is het tillen van iets zwaars naar boven. De laatste loodjes nog even extra zwaar maken. En het dan redden. Het gaat me niet om een triomf. Het gaat me heel erg om het creëren. Die drang naar het maken, het scheppen. Van zo'n Boeddha op die top zetten. Die moeite. Die heerlijke zinloze moeite. Zoals de beelden op Paaseiland. Zoals de piramides. Ik kan niet goed uitleggen waar het me om gaat. Hè verdorie. Het is drie uur 's nachts geweest, ik kan niet slapen en ik kan niet uitleggen waarom ik dat bergklimmen zo mooi vond.

Iemand? Die dit herkent en er wél de juiste (of imperfecte) woorden voor heeft?

Zolang ik het allemaal niet weet, zet ik toch maar Punch-Drunk Love op 1. Had ik trouwens allang moeten doen.

(origineel geplaatst maart 2005)

Gister herzien in het Filmmuseum. En het onvermijdelijke gebeurde wat zo'n beetje altijd gebeurt wanneer ik films nogmaals zie: het was toch wat minder. Toch beroerde de film me weer enorm. De muziek viel me nu meer op.

Het blijft een prachtige film. Vriendje had er veel praktische vragen over wat wel vermakelijk was (hoe eten ze dan? en wist enkele interessante dingen te vertellen over het Koreaans.

Zo worden er steeds Chinese tekens gebruikt wat tamelijk opvallend is aangezien in Korea een heel eigen tekensysteem is ontwikkeld sinds enige tientallen jaren. Ook vroegen we ons af waarom de jonge monnik in de Zomer-episode zich eigenlijk schaamt voor zijn begeerte voor het meisje. Van wie heeft hij geleerd dat hij zich daarvoor zou moeten schamen? Zou de oude monnik hem dat verteld hebben? Is die schaamte niet een ontieglijk ouderwets-christelijk standpunt? En waarom haalt hij de stop uit de boot als zij daarin samen slapen? Vond ik eerst de boeddhistische uitleg van voorgaande personen al een beetje overtrokken (immers, omdat toevallig de vorm boeddhistisch is, hoeft de tekentaal dat nog niet te zijn), nu ga ik het een steeds christelijker geassocieerd verhaal vinden.

(samengevoegd om het in geheel bij meningensectie te kunnen zetten)

Net als Bin-Jip vond ik ook deze film erg mooi, maar niet zo schitterend als de meesten hem lijken te vinden.

Om maar gelijk te beginnen met het punt waar de film door de meerderheid nog het meest word opgehemeld vond ik hem persoonlijk op visueel vlak toch wat tekort schieten. Zo heel veel word er niet gesproken en het is best vaak een stille film dus zit veel van de kracht inderdaad in het beeld, maar het waren toch vaak de locaties die het werk deden, niet de manier van filmen. Wanneer er net wat minder natuurschoon aanwezig was merkte ik dat de het allemaal wel erg gewoontjes in beeld werd gebracht.

Maar goed, wat er zich dan tijdens die stille scènes afspeelt is dan wel weer boeiend en zelfs spannend te noemen. De muziek levert hier en daar een mooie bijdrage en je blijft de hele film lang zoeken naar symboliek. Ook was ik tijdens het einde fijn tot rust gekomen, iets waar ik voor het kijken ook op had gehoopt. Al gebeurde er wel veel meer in de film dan dat ik had gedacht. Weet eigenlijk niet of ik dat een pluspunt vind, het maakt de film een stuk eigenzinniger maar tegelijkertijd vind ik het ergens ook wel weer jammer.

Een 3,5* voor de boeiende en fijne ervaring, maar vanaf nu ga ik mijn verwachtingen bij de Ki-Duk films die ik nog te gaan heb toch wat afstellen.

Wederom een zeer indrukwekkende film van Ki-Duk.

Ki-Duk toont hier met weinig woorden een interessante levensvisie aan de hand van een voor zichzelf sprekende en oogstrelende beeldtaal. Zowel de natuurbeelden als de natuur zelf zijn van ongeëvenaarde pracht. Ondersteund door een meeslepende en hypnotiserende soundtrack vormen zij dan ook de basis - en bij momenten zelfs het gehele verhaal - van deze zeer geslaagde film, die enkel een beetje teleurstelt op vlak van structuur.

De opdeling in seizoenen is thematisch verantwoord, maar het laatste gedeelte hoefde voor mij niet meer. Het voelde aan als een bevestiging van iets dat we al wisten en haalde bovendien de grote climax van de winter onderuit.

Ik heb ooit is een interview van Ki-Duk gelezen, waarin hij stelde dat zijn doel als regisseur het omvormen van onbegrip naar begrip was. Dit klinkt niet alleen heel cool, hij is er ook nog eens in geslaagd. Hoewel ik allesbehalve een kenner van het Aziatische werelddeel ben en mij, met uitzondering van één cursus Oosterse filosofie, nog niet heb ondergedompeld in deze rijke cultuur, heb ik mij wel perfect kunnen inleven in het verhaal van de monnik. Het is dan misschien ook een iet of wat absurde stelling, maar ik denk dat we hier het verhaal krijgen van één monnik en niet van twee of drie. Er zijn verschillende hints terug te vinden die hierop wijzen, zoals de steeds terugkerende slang Maar ieder zal hier zijn eigen mening en waarheid over hebben, getuige dit topic. Dus dan is Ki-Duk misschien toch gefaald in zijn vooropgestelde doel. Of misschien ook juist niet...

Kortom, voorlopig is dit met Nabbeun Namja mijn favoriete Ki-Duk. Het zal lastig worden om dezen te overtreffen, maar ik hoop dat hij hier alsnog in slaagt. 4.5*

Prachtige filmbeelden, zoals verwacht, in deze film die doorheen een mooi en origineel opgebouwd verhaal, m.i. heel wat symboliek herbergt (de deur in de open wand, de toegangspoort, de slang...) alsook een sfeer van oosterse mysterie en kracht.

Af en toe zo'n werk tussen de massa anderssoortigen waarmee we overspoeld worden werkt verruimend en valt zekerlijk te waarderen

Dit had ik nou nooit verwacht. Met een onwijze tegenzin ging ik deze film tegemoet. Heb het verder niet zo op Kim.

Deze film is meesterlijk. Elk seizoen is symbolisch op zijn eigen manier, de vier seizoenen laten niet alleen een jaar zien, maar ook een mensenleven. Jammer dat er nog een vijfde bijkwam, dit kan de kijker ook wel zelf verzinnen. Niet alleen onnodig, maar de vijfde periode geeft ook uitleg, en dat past helemaal in de filosofie van de rest van de film.

De soundtrack is er een van een hoog niveau, lekker dromerig en sluit perfect aan op de beelden, die ook van een hoog niveau zijn. De locatie is er een om nooit te vergeten, en elk seizoen geeft deze op een totaal andere, maar steeds weer prachtige, manier weer.

De film slaagt waar de andere Kim's het afleggen: Het boeit elke seconde.

4*, na deze film kreeg ik gelijk weer zin in Innocence, die ik gelijk heb opgezet.

Na Bad Guy natuurlijk ook deze film gaan zien en binnenkort ook de daaropvolgende werk van Kim Ki-duk. Spring, Summer enz was opnieuw een prachtig werkje van Ki-Duk. Ook al mag de film opzich oubollig wezen. De man weet opnieuw weer iets sfeervols aan te brengen (vooral van de natuur) en het lijkt er nu wel een beetje op alsof dit een Kitano-achtige film is zonder geweld. De film word gewoon prachtig verteld in de vier seizoenen. Eerst krijgen we de lente, waarin alles opgroeid en we krijgen ook eerst te maken met die meester monnik en zijn leerling (dat nog een kind is) Zo zien we ook dat de kleine monnik in de zomer volwassen word en zo krijgen we ook nog een bijzonder liefdesverhaal dat zich associeerd met de vier seizoenen; wat er in de zomer (vrolijkheid, zon) bv helemaal goed gaat, gaat in de herfst (depressie, regen) fout. De natuur, de sfeer en de achtergronden, zijn ook stijlvol en prachtig in beeld gebracht. Ook met totaal geen muziek, gewoon rust en stilte alsof je van de natuur geniet. Het verhaaltje deromheen is ook erg ondroerend en mooi en soms ook humoristisch. De acteurs doen het ook erg geweldig.

Gewoon weer een mooie 2de film van Ki-duk die ik gezien heb. Helemaal zoals ik verwacht heb. Dit is echt geen flauw romantiekje, hier zit echt wel wat moois omheen.

4,0*

Oh, oh, oh, wat een overmeesterende film. Dit is nu precies, zoals men dat zegt 'mijn ding'. De natuur, de kracht, de seizoenen, de vergankelijkheid van het leven, het meester zijn van jezelf.

Kim Ki-duk doet hier iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Na het zien van Bin-jip was ik tamelijk teleurgesteld in zijn kunnen, maar deze film maakt alles goed. De hoofdpersonen in deze film zijn niet de mensen: het is het leven, en tijd en verandering zijn de badguys.

Deze film is voor mij de verfilming van The Book of Five Rings, de controle die men kan hebben over leven, geloof, liefde en groei. Er zit met deze film niets anders op dan hem te kijken en te begrijpen.

Prachtige film, echt mooie beelden, leuk verhaal, rustgevend en erg sfeervol.

Heb er echt van genoten. Een unieke filmervaring.

5*

Mijn eerste kennismaking met Ki-duk Kim en het beviel uitermate! Prachtige beelden van een eenvoudig huisje midden op een meer en ook nog een leuk filosofisch verhaal, dat rustig ontvouwd wordt. De relatie tussen een oudere monnik en jongere monnik wordt aan de hand van de vier seizoenen uiteengezet. Klinkt wellicht cliché, maar is het absoluut niet. Ik werd meegezogen door deze opperbeste topper uit Zuid-Korea .

2e film uit m'n Cinema asia collectie, nog 6 van dit soort (hopelijke net zo) wonderschone werkjes te gaan.

Een bijzonder aangrijpende film die met veel stille, prachtig ogende shots een heel interessant verhaal creeërd aan de hand van de seizoenen. Een scherp verhaal zorgt voor genoeg afwisseling die best welkom is, want zelfs zo'n rustgevende film op deze brakke zaterdag kan wel eens te veel van het goede worden.

Valt bijzonder weinig op aan te merken, de beelden zijn briljant, de muziek eveneens, combinatie van beide.. geniaal. Zou onterecht zijn mocht ik deze film lager dan 4.5 geven, hierbij dus ook 4.5*.

Prachtige film. Ben erg blij dat Canvas me aan de hand heeft genomen om toch eens deze film te gaan kijken.

Met als achtergrond de seizoenen volg je het leven van een jonge monnik die tijdens ieder seizoen voor een nieuwe uitdaging komt te staan. Waarin hij steeds meer verantwoordelijkheid krijgt en waarin zijn fouten grotere gevolgen hebben. Ik vond ieder seizoen op zijn eigen manier prachtig, nergens valt men in de herhaling. De locatie is natuurlijk magistraal. Het houten eilandje op een klein meer middenin een vallei. Je zal er maar mogen leven. Een met de natuur. De hoofdpersoon is al van kinds af aan ondeugend en ondernemend en waar dat hem in het begin nog siert, zorgt het later in zijn leven voor grote problemen. Ik vond de scene waar de oude monnik hem straft door een steen op zijn rug te binden prachtig. Visuele poezie, niets minder. Het seizoen Zomer was denk ik mijn favoriet. Als de monnik plotseling kennismaakt met het zieke meisje, en allerlei nieuwe gevoelens ontdekt. Hormonen die door het lijf gieren e.d. Hij kan haar niet loslaten als ze vertrekt en gaat, zoals het een jonge, onbezonnen tiener beaamt, achter haar aan.
In de herfst keert hij terug. De oude monnik is inmiddels stokoud en leeft samen met zijn kat op het meer. Deze scene vond ik erg ingrijpend. De woede van de hoofdrolspeler wordt zeer overtuigend neergezet. Ik vond het prachtig hoe hij de karakters uit het hout moest snijden om zo tot rust te komen. Volgens mij zit daar zeker een kern van waarheid achter, als je je gedachten ergens anders op kunt focussen. De zelfmoord van de oude monnik op het einde begreep ik ook niet. Misschien een traditie in die regionen ofzo?.
De winter is het meest raadselachtige deel van de film. Wie is toch die vrouw? Ik zal vast niet te enige zijn die dacht dat het zijn ex-vrouw was, die met zijn eigen zoon terugkwam bij hem, maar dat haar schaamte te groot was om haar gezicht te laten zien. Haar dood was tragisch. Ik denk vervolgens dat de monnik het zichzelf en de natuur kwalijk neemt dat de vrouw is overleden en dat hij daarom die marteltocht maakt. Dat hij vervolgens weer een touwtje om de vis en de kikker bindt is misschien een manier om de natuur te straffen ofzo? Vergezocht misschien..

Met het mooie cyclische einde was ik volledig tevreden na het bekijken van de film. Heel rustig. Van alles wat, maar nergens teveel van. Dit soort films willen ook nog weleens omslaan in te weinig dialoog, maar dat gebeurde gelukkig niet. Evenmin werden de scenes te breed uitgesponnen. Het camerawerk was goed en bepaalde elementen (zoals de deur die steeds opengaat bij ieder seizoen) geven de film een eigen smoel. Ik ben zwaar onder de indruk.