Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Man, wat een verademing deze film, letterlijk. Aanrader. Zeker omdat je je goed realiseert wat voor standaard supermarkt rotzooi je krijgt voorgeschoteld aan films met name uit Amerika en wat voor onrust we onszelf hebben aangedaan met smartphone e.d. Meestal dut ik in bij een film zo laat, maar deze heb ik geboeid uitgekeken.

Had er niets van verwacht: oosterse mystiek, berglandschappen en amper dialoog, terwijl mijn voorkeur uitgaat naar de seculiere wereld, het vlakke land en veel gepraat.

Toch ontroerd door deze mooie film; ik weet ook niet hoe dat kan.

Goed.

Als snotaap van een jaar of 16 had ik op mijn katholieke school een leraar godsdienst die weinig tot niks onderwees over religie en dergelijke. In plaats daarvan deed hij groepsgesprekken over maatschappelijke toestanden, politiek en dergelijke meer. Als gespreksleider was hij weliswaar een flapdrol, maar ik vond het niettemin aangenaam dat er ruimte gegeven werd om zelf eens na te denken. In die optiek toonde hij af en toe een film: Requiem for a Dream, District 9 en, jawel, Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat een klaslokaal en lesuren van 50 min (dus ongeveer een dik half uur film per keer) verre van de beste kijkervaring oplevert. Ik heb lang gedacht dat deze film daaronder leed en vandaar dat ik reeds enkele jaren geleden mijn stem van 3 sterren verwijderde.

Uiteindelijk blijkt die score nog redelijk stand te houden. Ik kom ietsje hoger uit, maar heb wel even getwijfeld. Het meesterwerk dat de gemiddelde MovieMeter-user hierin ziet, zie ik er niet in. Mijn score is aan de gevleide kant en dankt het aan een uitmuntend slot.

Na de vrij gezapige en weinig subtiele 'Spring'- en 'Summer'-hoofdstukken, waarin de film niet veel meer is dan simpele moraallessen, stijgt het niveau vanaf het 'Fall'-hoofdstuk. Ik moet hierbij eerlijk bekennen dat ik de herfst sowieso al het mooiste seizoen vind, en Kim Ki-Duk maakt daar handig gebruik van, al is het visueel over de ganse lijn wel oké.

Vanaf de herfst zijn de moraaltjes ook wat volwassener, al wordt dat hoofdstuk wat ontsierd door erg belabberd acteerwerk van de terugkerende jonge monnik. Het slot van dit hoofdstuk zet de toon naar het afsluitende 'Winter'-hoofdstuk, dat grandioos in beeld gebracht is en verhalend veruit het sterkste is. De finale tocht met het Boeddha-beeld is geweldige cinema. Met de korte epiloog wordt de cyclus mooi afgesloten.

Dus eindelijk eens herzien. Mijn toenmalige leraar is in de tussentijd meermaals onderwerp van roddels over relaties met (minderjarige) studentes geweest. Als daar een grond van waarheid in zit, zal hij niet echt wakker gelegen hebben van zijn eigen moraaltjes maar ik ben alvast blij dat zijn onderricht toch nog een filmtip of 3 heeft opgeleverd.

3,5

Blijft erg mooi.

M'n favoriete Kim zal het nooit worden. Ik hou toch iets meer van het werk met de duistere kantjes, daarvan is er hier niet zo héél veel te merken. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat dit Kim's meest bekende film is, 't is ook z'n meest toegankelijke.

De prachtige setting speelt in ieder geval een sleutelrol. De cinematografie is ook zeker op niveau, de soundtrack mag dan niet zo origineel zijn, de uitvoering is wel geweldig (deed bij momenten zelfs wat aan Hisaishi denken) en ook het acteerwerk is solide, met een leuke rol van Kim zelf. 't Is een film die op alle vlakken wel op niveau is met andere woorden.

Het thema is redelijk bekend, Kim zelf voegt misschien niet geweldig veel toe, maar in dat opzicht is dit bijna een typische genrefilm: eentje die het moet hebben van uitvoering, niet originaliteit. En die uitvoering is gewoon piekfijn in orde, ook na meerdere herzieningen.

4.0* en een uitgebreide review

Ik heb de volle vijf gegeven want dit is helemaal een film naar mijn hart. Het was een heerlijke afsluiter van mijn zondag dit echte ongelooflijk pareltje. Het leek een gewone simpele trage film, maar sorry dit was het absoluut niet! Alle emoties kwamen aan bod in deze film zei iemand en dat klopt helemaal, o.a verdriet, boosheid, jaloezie, afgunst, vertrouwen enz. Heb wel een beetje moeten nadenken achteraf want alles zal wel een redenen gehad hebben. Een deur waar je zo kan naast lopen, waarom staat ze er dan, welke betekenis heeft dit dan? De vrouw met de sjaal rond haar hoofd, en zo waren er nog wel enkele dingen....

Zo zei iemand ook iedereen heeft wel een lente, zomer, herfst en winter in zijn leven.......

Bijna een magisch-realistische film, niet alleen vanwege de betoverende sfeer en de manier waarop de oude monnik een paar keer zonder roeiboot toch op het vasteland kan verschijnen, maar ook hoe met het "rondbreien" van de cirkel op het einde bijna wordt gesuggereerd dat de monnik nu een jongere versie van zichzelf mag gaan opleiden. Misschien leg ik dat er zelf in, maar het is er ook wel de film naar om zo'n veronderstelling uit te lokken. Knap hoe zo'n sober vormgegeven film toch mensen van vlees en bloed tevoorschijn kan roepen. Ook kleine humor, zoals de reactie van de oude monnik wanneer de twee politiemannen op een blikje in het water schieten. Maar of ik de film zo hoog acht dat hij een plaats in míjn top-250 verdient… (Tegenwoordig staat die notering niet meer op de pagina van de film zelf, maar op de top-250-pagina van MovieMeter vind ik deze film op de 84ste plaats terug, en Bin-jip overigens op de 142ste.)