Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Deze nieuwste van regisseur Kim Ki-duk zal ook op IFFR te zien zijn!

Deze film was de grote winnaar op het festival van Locarno en is tevens de Koreaanse inzending voor de oscar van best foreign film. Denk niet dat het te vergelijken is met het eerdere werk van Kim Ki-duk, maar niettemin ben ik (en ongetwijfeld ook andere MMers) zeker wel erg benieuwd.

Erg, erg bijzonder.

In een prachtige surreeële sfeer staat de cyclus van geboorten centraal afgezet tegen de vier seizoenen. Deze film is duidelijk geënt op het boeddhisme. En als je zoals ik daar een beperkte kennis van hebt, kun je niet direct alles plaatsen, maar het is erg mooi om te zien.

4.0*

Nou, wat mij betreft de mooiste film van 't jaar (alvast)

Daar ben ik het helemaal mee eens!
Ik was een beetje huiverig voor ' Kim Ki-duks eerste publieksvriendelijke film' zoals die omschreven werd in de pers.
"Oh please, geen Kim Ki-duk goes soft": gonsde er al dagen door mijn hoofd - maar nee hoor, niemand anders had deze film gemaakt kunnen hebben.
De kikkers en de slangen zijn er weer, drijvende huisjes, agenten op zoektocht en noem maar op...
Het verhaaltje hierboven klinkt wel erg spiritueel en boedistisch maar dat valt wel mee hoor.
Het is vooral een hartverwarmend verhaal over een jongetje dat opgroeit onder toezicht van een monnik om er uiteindelijk zelf ook één te worden - en dat gaat natuurlijk niet vanzelf.
Met name de levenslessen die de jonge monnik meekrijgt zijn hoogst origineel en boeiend.
Bovendien zit de film weer vol met kreatieve vondsten zoals: de steentjes die het jongetje aan alle beestjes bindt en de straf die daarop volgt, het kattekwastje en de deurposten zonder muren.
De lokatie waar de film is opgenomen is adembenemend mooi, dit wordt nog eens versterkt door alle seizoenen die daarop worden losgelaten - en dan heb ik het nog niet eens over het camerawerk...wow..
Wat erg leuk is is dat Kim Ki-duk zelf ook in de film meespeelt, alleen kwamen we daar bij de aftiteling pas achter....:)
Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring staat met stip op nummer één in mijn filmlijstje van 2004 en zal daar nog wel even blijven staan......

Een écht leuke en heerlijk droge grap tussen dit visueel en spiritueel overdonderend mooie filmpje: De leraar-monnik gooit met een steentje meteen het blikje raak, nadat die agenten al verschillende keren geschoten hebben.

Even een waarschuwing voor de geïnteresseerden voor deze prachtfilm : ontwijk de recensie van Summer Spring... op cinema.nl en de volkskrant.

Want Jan Pieter Ekker (de sukkel) vertelt het complete verhaal in zijn stukje - elk jaargetijde wordt compleet beschreven.

Bovendien verklapt hij vervolgens ook nog eventjes wat plotwendingen en de afloop van The Isle.

Verder bevat het stuk behoorlijk wat dooddoenders : Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring (Kim Ki-Duks negende film alweer, en de derde die in Nederland wordt uitgebracht) is een soort inleiding in het boeddhisme.....Wie echt wat over het boeddhisme wil weten, wordt met een kluitje in het riet gestuurd.

Staat er ergens beschreven dan dat het een documentaire over boeddhisme is?.....neen, het is Boeddhistische vertelling over de cyclus van het leven.

Films al gezien en toch nog benieuwd?

Klik dan hier -->

Oh ja....en ik ben niet gefrustreerd.

Ik wel, want ik heb dat stukje dus gelezen. En ik ben altijd zo te spreken over de Volkskrant recensies...

Ik heb zo'n gevoel dat ik na het zien van deze film mijn top 5, misschien wel top 3 moet aanpassen...

Hoge verwachtingen dus.

Jep, ik had gelijk. De film stormt mijn top 3 binnen.

Wat een idioot! Ik heb 'm toch gelezen....slecht voor m'n bloeddruk! 1 grote spoiler...wat een #@*!!!

Het is inderdaad een stomme recensie. Slaat nergens op! Alsof er een bepaalde verwachting geschept wordt waar de film over zou moeten gaan. Bah!

alsof de film daar ook iets over wil zeggen! dat is dus gewoon niet het geval.

Echt een hele moie film, het laat je stilstaan bij de symboliek van de overeenkosmt tussen de veranderingen in de natuur en een mensenleven. Vaak veelzeggende scenes waar er veelal helemaal niet gesproken werd. Grappig op z'n tijd, en als je kennis hebt van het boeddhisme maakt dat de film makkelijk om te begrijpen. En op de aftiteling zag ik pas dat de regisseur de hoofdpersoon was...

Wel pas in het laatste seizoen hè....

maken wij simpele zielen (die deze film niet op het filmfestival hebben gezien) nog kans om binnenkort deze film te zien (bioscoop, DVD?)

Hij draait nu in een aantal steden, al een paar weken zelfs.

Hm, hij viel me wat tegen. Ik vond de symboliek er wel erg dik bovenop liggen. En het verhaal vond ik verre van hartverwarmend. Moeten al die monniken zo'n grote misstap begaan? Kan die cyclus dan niet beter doorbroken worden, in plaats er weer op dezelfde manier aan te beginnen?
Natuurlijk hoeft een film ook niet hartverwarmend te zijn, maar ik kreeg de indruk (vooral in/door de eerste helft van de film) dat de film wel hartverwarmend wilde zijn. Daardoor heb ik een nogal dubbel gevoel.

Het landschap is trouwens werkelijk prachtig, als je daar eens zou mogen leven... En de film heeft een paar hilarische details, zoals de deur naar de slaapkamer.

3* denk ik maar.

Voor de tweede keer in de bioscoop gezien en ik ga met een halve ster omhoog. De eerste keer ik vooral mijn ogen uit, dit keer zat ik wat dieper in het verhaal.
Een van de kanten die ik mooi vind (of een prettig idee of hartverwarmend of hoe je het ook wil noemen) is dat je zelf het leven mag ondergaan met al de fouten die je maakt, terwijl je ook altijd met een schone lei kan beginnen. De cyclus van het leven afgezet tegen de seizoenen is erg, erg mooi.Ik persoonlijk kan er al wat meer mee om de wereld en mezelf wat te relativeren, elk moment in maar een klein radartje in de cyclus van het leven, een grote misstap is uiteindelijk een kleine in de complete cyclus. De film heeft ook erg veel mooie momenten met relativerende humor.

En dan heb ik het natuurlijk nog niet gehad over het oogverblindend fraaie landschap.

Van 4.0* naar 4.5*

Prachtige film. Mooie beelden. Weinig dialogen wat ook erg toepasselijk is bij dit soort films. Ik stoor me helemaal niet dat de symboliek zo nadrukkelijk wordt uitegwerkt. Dat is toch ook enigzind de bedoeling van dit soort films.

Woorden schieten tekort. Een meesterwerk!

Ik heb de film vandaag gezien en ik ben zeer onder de indruk. Net zoals Jassie stoor ik mij niet aan de nadrukkelijke symboliek en net als Starbright Boy kan ik 'wel wat' met dat hele cyclus-idee. Wat zeg ik? Deze film stormt mijn top10 binnen, naar plek nummer 1.
Nooit eerder ben ik een bioscoopzaal zo uitgelopen, volkomen ontredderd van deze bijzondere ervaring.
Vanaf het eerste moment dat de deuren opengingen sprak de film mij aan. De beelden zijn van een overweldigende schoonheid. De levenslessen zijn hard maar zijn wel 'waar' om dat grote woord nu eens te gebruiken. Het einde was eigenlijk tamelijk voorspelbaar, maar toch verwachtte ik het niet. De film wist mij steeds te verrassen in zijn details, humor, lichtheid, wijsheid.
Ik kan het niet eens zijn met de Volkskrant-recensent. Ik vind het geen lege beelden. De associaties die deze film opriep waren beelden van herkenning van mijn eigen leven. Van mislukken en overeind krabbelen. Van nieuwe kansen krijgen. Van foute dingen doen en de rekening gepresenteerd krijgen. Enkele associaties die zó persoonlijk zijn dat ik ze hier niet wil schrijven, maar thematisch volkomen aansluiten bij wat deze film vertelt (volgens mij dan).
De soundtrack is overigens zeer aanwezig. Dat had ik niet verwacht. Het was het soort muziek dat ik er niet zo snel bij zou bedenken. Ik was een beetje bang voor van die Aziatische pansfluitmuziek.
Nou ja, ik spring een beetje van de hak op de tak. Ik weet op dit moment nauwelijks te verwoorden wat deze film mij heeft gedaan. Komt later wel.

Tja, en nu is het wat uurtjes later en ik kan niet slapen. Want nu heb ik zomaar opeens een film die mij hevig emotioneerde op mijn hoogste top10-plaatsje gezet. Een top10 die mij veel hoofdbrekens kostte. En nu dan opeens op nummer 1 zo'n filosofische, metaforische, symbolische film over Het Leven! Help! Wat nu? Dat is mij toch veels te Groots, te Hoogdravend, te Bedoeld Diepzinnig (ondanks de humor)?
Ik lees uitspraken waarin Kim seksisme wordt verweten, ik lees over Kims vishaakjesfilm (The Isle) en wat voor raars hij daar zelf over zegt.
En ik lees dit: 'Ik wantrouw regisseurs die menen dat ze een soort engelen zijn die vanuit de hemel zijn neergedaald om ons te vertellen hoe we moeten leven. Ik voel me ook veel te jong, veel te onervaren om dergelijk levenslessen te geven.'
(Regisseur Josef Fares naar aanleiding van de première van zijn speelfilm Kops).
En hier ben ik het zo mee eens! Ik heb het ook vaak genoeg zelf verkondigd. Liever een particulier verhaaltje dat bij individuele filmbezoekers universeel gaat werken, dan een bedoeld universeel verhaaltje met veel Diepzinnige Symbolen, dat blijft hangen in goede wil en abstractie.
Maar ja, ik vond Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom wél werken.

Eigenlijk vind ik stemmen helemaal niks. 5 punten geven is als zeggen: deze film is perfect. Maar ik geloof niet in perfect. Dat is precies wat Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom duidelijk maakt: we doen heel stomme dingen maar we zijn ook heel aandoenlijke schepseltjes in onze imperfectie bijvoorbeeld: zelfs de meester kan niet loslaten, ook al waarschuwt hij daar zijn leerling voor.
Er was iets dat ik heel mooi vond aan Bom etc..
Dat is als de jongen (inmiddels man) met de ronde steen en het boeddhabeeld de berg opklimt. Je kunt het - een heel westerse christelijke gedachte misschien - als een soort boetedoening zien. Maar je kunt het ook zien als dat hij de moeilijke weg kiest. Het smalle pad. Het zeldzame uitzicht.
Ik moest denken aan een Peruaanse traditie. Als je daar een berg oploopt en je bent een paar honderd meter voor de top, verzamel je een vijf-, zes-, zevental keien en die til je mee naar de top. En als je dan aangekomen bent op de top, stapel je de keien op elkaar. Een bergje op een bergje, dat heeft al iets. Maar wat ik daar ook mooi aan vind, is het tillen van iets zwaars naar boven. De laatste loodjes nog even extra zwaar maken. En het dan redden. Het gaat me niet om een triomf. Het gaat me heel erg om het creëren. Die drang naar het maken, het scheppen. Van zo'n Boeddha op die top zetten. Die moeite. Die heerlijke zinloze moeite. Zoals de beelden op Paaseiland. Zoals de piramides. Ik kan niet goed uitleggen waar het me om gaat. Hè verdorie. Het is drie uur 's nachts geweest, ik kan niet slapen en ik kan niet uitleggen waarom ik dat bergklimmen zo mooi vond.
Iemand? Die dit herkent en er wél de juiste (of imperfecte) woorden voor heeft?
Zolang ik het allemaal niet weet, zet ik toch maar Punch-Drunk Love op 1. Had ik trouwens allang moeten doen.

Misschien moet je gewoon je gevoel een keer vertrouwen zonder allerlei rationele argumenten te zoeken

Ook erg onder de indruk. Zelden een film gezien waar de vorm zo onvoorstelbaar mooi aansluit bij de inhoud.

De tocht met het Boeddhabeeld vond ik ook prachtig, met name toen hij dat schitterende uitzicht had over het meer met het huisje maar dan in een breder perspectief. Mooi landschapsmetafoor om zijn innerlijke loutering te spiegelen.

Prachtige slagregens, wuivend riet, bevroren watervallen. Zelden zoiets gezien.

Tot nu toe de topper van 2004. 4,5*

Vanaf 26 mei in de Belgische bioscopen!

Volgens mij hebben wij Hollanders over het algemeen meer reden tot klagen dan onze zuiderburen...