Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Bovendien staan 'symboliek' en 'ontbrek aan een (conventioneel) verhaal' FK's filmbeleving over het algemeen toch nimmer in de weg. Stalker van Tarkovsky (die FK op 5* heeft staan) bevat dezelfde overkoepelende laag als deze film: De tocht des levens.

Stalker is toch veel briljanter gedaan.

Kernpunt bij Bom...Bom is dat je door de film "gegrepen" moet worden, waardoor je de tijd uit het oog verliest, en dat lukte niet (waaraan dat ligt, weet je soms niet, niet geheel in de stemming ?) en als je niet gegrepen wordt, ga je je sneller aan flutdingen irriteren en aan kleine puntjes ergeren. (en ja ik snap de volledige bedoeling van de film hoor)

Dat heeft iedereen, toch ? (Zo begrijp ik het nog steeds niet dat je je aan een tweeling kunt ergeren bij Smulltronstallet)

Maar herziening kan gelukkig altijd wel tot hogere scores leiden, hoor.

Bij Krieger und die Kaiserin ben ik ook vrij laag begonnen.

Als je de "big picture" niet ziet, weet je misschien ook niet dat die er is, of denk je dat er een andere is. Dan kan je dus ook niet aangeven dat je die niet hebt gezien.

Voor mij was het wel heel duidelijk dat de oude monnik zelf ook een moord had begaan, ook vanwege iets met een vrouw. Deze herhalende cyclus komt op mij over als een verschrikking. Met een nieuw jongetje zal het dus weer volkomen fout gaan als hij volwassen is en in de grote boze buitenwereld komt. Ik zie eigenlijk nergens een positief punt in het verhaal. De oude monnik heeft de opvoeding van de jonge monnik niet goed gedaan, als hij vervolgens zo slecht tegen de buitenwereld is opgewassen. Waarom ziet zowel de oude als de jonge monnik niet in dat het kennelijk niet goed gaat als je zo wereldvreemd opgroeit?

Ik mis dus inderdaad de "big picture" zoals jij die ziet. Dat zelfs na grote fouten nog een gerespecteerd leven kan leiden, dat je je leven kan beteren. Ik heb de film anders ervaren. Dat ligt natuurlijk persoonlijk. Maar ik geef de film ook een persoonlijke (subjectieve) beoordeling. Dat kan toch niet anders?

Een kromme redenatie imho. Ik wil het even omdraaien. Als je een film snapt in alle details hoeft dat per definitie toch niet te betekenen dat je de film goed vindt?

Dat beweert niemand.

Tja, dat overkomt me wel vaker. Gelukkig voel ik me niet verplicht om hetzelfde te vinden als de meesten.

Zou het helpen?

In ieder geval vind ik het vervelend dat je mij vertelt wat ik 'zou moeten kijken'. Ik kies liever zelf.

En helaas moet ik zeggen dat de Aziatische films die ik tot nu toe heb gezien (het zijn er nog niet zo heel veel) nog niet tot een hogere waardering dan 3,5* zijn gekomen. Misschien liggen die films me minder...

Natuurlijk.

Nu leg je me woorden in de mond die ik niet gezegd heb. Ik raad je aan.....

Dat kan natuurlijk.

Dat zegt Ramon niet. Essentie voelen heeft niets met begrijpen te maken, het is meer gegrepen worden.

Tuurlijk.



Verwerk dat dan in je kritiek en baseer je negatieve commentaar dan niet op enkele details. Als je niet gegrepen wordt dan wordt je niet gegrepen........fair enough. Maar je reactie mbt de uitspraak van die monnik deed me werkelijk geloven dat je aan het azijnpissen was.



Die film staat dus al een maand of 6 op 5*



Toch wel als een ander je er op wijst. Je kunt dan toch minstens openstaan voor een nieuw perspectief?



Maar juist deze visie vind ik erg nauw. Zo richt je je op letterlijke verhaalcomponenten. De film is juist uiterst positief. in het begin van je leven leer je goed en kwaad te onderscheiden. Ondanks deze kennis maak je tijdens je leven toch fouten, laat je je toch ooit meevoeren door haatgevoelens. Naarmate je ouder wordt leer je van deze fouten. Zelfkritiek en zelfreflectie leidt tot verlichting. De eindscene is toch duidelijk en krachtig genoeg lijkt me. De moord zal zich niet steeds herhalen in de cyclus maar wel de fout zelf in zijn algemeenste zin Elk mens maakt fouten. Dat is niet verschrikkelijk, dat is een essentieel onderdeel van het leven. Juist die fouten dragen bij aan je persoonlijke groei.

Deze hele allegorie des levens komt dan ook het sterkst naar boven in een minieme setting. De film zegt niet: Als je afgezonderd opgroeit en wordt opgevoed, dan gaat het fout. De minieme setting met zijn grote connectie met aarde en natuur straalt het universele karakter van de boodschap uit. Door het verhaal niet in een drukke stad te situeren richt je je als kijker meer op de verschillende fases van het leven (het bijbrengen van waarden, de eerste liefde, de rebelllie tegen de opvoeder, de drang naar onafhankelijkheid etc etc). Je wordt niet afgeleid. Je richt je op de uitgebeelde situaties met het kleine aantal personages.



Tuurlijk kan dat niet anders. Maar nieuwe perspectieven kunnen een volgende kijkbeurt wel veel positiever maken.

Precies! En om een of andere reden voelen mensen zich altijd aangevallen als er wordt geuit dat de essentie niet gevoeld wordt. Jammer.

Die één of andere reden is omdat je zo elk kritiekpunt van hen teniet doet. "Ach, ze vonden de film slecht, want ze begrepen er niks van". 't Is gewoon een veel te makkelijk tegenargument, waar je weinig of niks tegen kan inbrengen, en dat zelfs laf overkomt.

Onderhond: Lees het berichtje boven het jouwe eens beter. Het gaat niet om de film begrijpen....

Oké. "Ach, ze vonden de film slecht, want ze voelden de essentie niet". Zo beter ? Verandert weinig aan m'n post.

Deze verwoording was anders ook best dubieus te noemen dan.

Inderdaad, dubieus......maar ik heb nu ondertussen toch wel duidelijk gemaakt wat ik bedoelde he? En verder.......hoezo ben ik laf? Ik ben toch met inhoudelijke dingen gekomen? Discussie is nog steeds mogelijk hoor.

Goh, wat een negatieve draai geef je er toch weer aan. Zag je eindelijk kans me een draai om de oren te geven?

Ja hoor, zat ik al de hele tijd op te azen

Enige wat ik zei was, dat zo'n opmerking wat laf is. Ik blijft er vanuit gaan dat de film de kijker moet overtuigen, en niet omgekeerd. Als dit de film niet lukt, ligt het aan de film zelf, niet aan de kijker. Het feit dat zulke kleine dingen aangehaald worden wil al zeggen dat FK en DF niet helemaal in de film zaten.

en dan ligt dat aan de film????

Tuurlijk ligt dat dan aan de film, volgens mijn persoonlijke belevingswereld, 't ligt in ieder geval niet aan de pauze in de film (die er overigens ook niet in zat)

Ligt er maar aan vanuit welk standpunt je het bekijkt. Als een film jou niet raakt, maar andere films raken je wel, dan ligt het aan de film.

Als een film jou heel erg raakt, maar dezelfde film doet iemand anders niets, dan ligt dat aan die persoon. Duidelijk toch

Meestal met filmkijken...

Als je een film bagger vindt...prima! Het gaat toch om de argumentatie. Kleine futiele dingen ergeren je, maar het grote geheel blijft onbesproken.

Welk groot geheel ? Dat zakt als een kaartenhuis in elkaar als je interesse weg is.

Goed dit wou ik jullie eigenlijk besparen, maar daar komt ie :

De setting, een woning, drijvend, midden in een meertje en een roeiboot. Leuke setting op zich. niks mis mee, maar als er verder weinig gebeurd, wordt het een erg saaie setting, dus als je niet door de film gegrepen wordt gaat die setting ook enorm vervelen.

1) Weer dat gedoe met dat roeibootje.

2) Gaan die deuren naar een nieuw seizoen open, leuk. de eerste keer, de tweede keer al minder en al snel hoop je dat seizoenen en ook de deurtjes een stuk sneller willen gaan.

3) Leuk wat dierenbeulen tussendoor. Goh wat heeft dat mannetje een irri lachje, lachen onze kinderen ook zo ? maar alla. Goh, een vis, en nu ook een kikker en ook nog een slang, toe maar. En waarom doet die koele monnik niks ertegen. (dan weer wel een indrukwekkende scene van Crime and Punishment)

4) Hop, weer een nieuw seizoen, hup een meisje erbij dat ziek is. Leuk meissie, ze zit toch daar voor 'r genezing. Waarom is die Ubermonnik zo nalatig ?
Tjeetje. Ze is ziek, maar waarom is ze daar, die vraag wordt eigenlijk niet beantwoord.

Ik begrijp het verder wel, en van het Boedhisme begrijp ik ook genoeg, maar het doet me verder oh zo weinig.

5) Ik stop maar want zo kan ik echt nog uren door gaan.
Het grote geheel vraag ik me dan af, dat vond ik dus nauwelijks uit de verf komen.

De afstandelijkheid, de uitzonderlijk trage manier van filmen en een verhaal vertellen, het stoorde me enorm. Tarkovsky (wat ik ervan gezien heb) en Bergman zouden nooit van die repeterende beelden gebruik gemaakt hebben.

En nogmaals, er zijn mooie momenten die ik vrij mooi vond, interesante stukken met die politiejongens, mooi gemaakt, zat ook goed in elkaar, maar na die scenes vond ik het allemaal weer indutten. En 2.5 is best hoog hoor !!

Met de eerste quote van Starbright Boy ben ik het eens. Het moet je aangrijpen. Het verhaal vond ik wel mooi, maar meer deed het niet bij mij.

Met de tweede quote van Ramon ben ik het minder eens. Hier wordt gesproken over het niet voelen van de essentie. Ik heb het idee dat de meeste mensen wel de essentie doorhebben. Maar... de mensen die negatief zijn over de film twijfelen aan de waarde van de essentie. En dat heeft dan niet zoveel te maken met het "niet voelen van de essentie", maar meer met wat Starbright Boy zei: "gegrepen worden".

Afstandelijk? Ik werd erg geraakt. Kippenvel en ontroering juist, de tweede keer nog meer dan de eerste keer.
Uitzonderlijk traag? Juist een prachtig, prettig tempo. Die 106 minuten waren tot twee keer toe om voordat ik het wist. De meeste films van Bergman en Tarkovsky vind ik juist trager (niet dat ik daar iets op tegen heb trouwens.)
Repetende beelden? Waar dan? Bij de wisseling van de seizoen, ok. Maar verder? Ja, ok aan het einde wordt het verhaal verbonden aan het begin, maar daar ligt de essentie nou juist.
Er gebeurde weinig? Er gebeurde constant van alles. De film zat vol met indrukwekkende momenten.
Groot geheel komt niet uit de verf? Misschien wel het meest veelomvattende prachtverhaal sinds Magnolia.

Ik bedoel het niet onaardig, maar soms kan ik je echt helemaal niet volgen FK. Ik vond het wel een film voor jou eigenlijk.

@Sydney: Zoals ik al zei is essentie voelen voor mij hetzelde als gegrepen worden. Wat jij schetst is de essentie begrijpen, maar er niet veel mee kunnen. Dan voel je de essentie imho niet. En dat heeft iedereen bij bepaalde films.

Ik kwam bij hoge uitzondering tot een 4,5* bij Oasis. Als ik een Zuid-Koreaanse aanrader moet geven dan is het deze film wel. Kun je je record omhoogschroeven.

De essentie, wat ik al een aantal keren duidelijk heb gemaakt, is toch dat ik er niet door gegrepen werd (wat ik jammer vind overigens)

Dat begreep ik al wel, neemt niet weg dat ik je lange post totaal niet kan volgen.

Juist die futiliteiten breken naar mijn mening het toch al niet sterke verhaal af. Het verhaal hangt vrijwel volledig aan de symboliek. Dat is juist wat mij stoort.

Schitterend! Deze film heeft me diep geraakt. Ik maak het niet vaak mee dat de hele zaal geen woord durft uit te brengen en die stilte minutenlang doorgaat. Ook ik had het even niet meer.

Het verhaal van de film is ontzettend mooi en diep. Er is té veel symboliek om bij een eerste kijkbeurt te kunnen bevatten. Jammer genoeg begreep ik de symboliek niet altijd even goed maar dat waren meer de kleine dingen waar je dan achteraf over leest en zoiets hebt van 'waar halen ze het vandaan?'

De omgeving vind ik een van de sterkste punten. Het simpele huis middenin de prachtige natuur. Zo mooi en rustig. Ik zou er zowat een moord voor doen om daar te mogen wonen... De plek betoverde me. Hetzelfde geldt voor het boeddhisme. Dat heb ik altijd al een heel interessant en speciaal geloof gevonden maar deze film maakt het nóg magischer.

Enkele scenes die echt indruk op me hebben gemaakt:

- De kleine monnik die de vis, de kikker en de slang vastbindt aan een steen. Niet alleen prachtige opnames maar vooral hartverscheurend. Als hij beseft dat de vis en de slang dood zijn en vervolgens keihard moet huilen om zijn fout, zelfs de grootste brompot zal hierbij een traantje moeten wegpikken. Ik krijg al weer bijna tranen in mijn ogen als ik aan die scene denk.

- Ik heb ook gesmuld van de aparte dingen zoals die deur. Dat ziet er behoorlijk dom uit maar is tegelijkertijd toch wel weer erg grappig. Net als midden in een bloedserieuze scene het grapje van de monnik die de steen gelijk raakt gooit op het blikje.

- Wat ik ook een krachtige scene vind is de monnik die aan het eind
zichzelf compleet met boeddhabeeld en een steen vastgebonden naar boven sleurt.

- Misschien wel mijn favoriet: de oude monnik die de jonge monnik helpt met het terugkrijgen van zijn innerlijke rust. Al die pijn en agressie die in hem zat... Behoorlijk indrukwekkend stuk.

Volgens mij kan ik nog uren doorgaan want eigenlijk vind ik alle scenes wel mooi.

Ik vind deze scene juist perfect weergeven waar het om draait. De cyclus van het leven. Dat gezicht van de kleine monnik die beseft dat hij een fout heeft gemaakt (en de spijt die hij heeft!) zal ik nooit vergeten. En het lijkt me toch vrij duidelijk waarom de monnik er niks aan doet? De jongen zit op een leeftijd waarbij hij zich echt gaat ontwikkelen. En fouten horen daar natuurlijk bij. Wat zou de jongen er aan hebben als de oude monnik hem altijd maar zou behoeden voor zijn fouten? De kleine jongen moet leren en je hoofd stoten hoort daarbij.

Ik zit nu werkelijk al een uur na te denken over wat ik deze film moet geven (het zou soms toch wel makkelijk zijn als je een 4,25 kon geven ). Ik denk dat ik er voorlopig een 4,5 van maak maar wie weet krijgt hij bij herziening nog eens de maximale score.

Linda, ga nog eens vaker spijbelen.

Spijbelen? Mijn moeder heeft netjes gebeld dat ik ziek ben . Maar ik besteed mijn tijd natuurlijk wel goed op zo'n vrije dag!!