Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003)

Ah jammer. Misschien later eens opnieuw proberen? En dat er weinig gebeurt, da's een beetje het risico met aziatische arthouse.

Een heel aparte, indrukwekkende ervaring. Door het nagenoeg ontbreken van dialogen komt het ingetogen acteerwerk en de prachtige cinematografie, ondersteund door mooie muziek, nog beter tot z'n recht.

Ik heb in m'n leven redelijk wat films gezien, maar ik kan er zo 1,2,3 niet één opnoemen, die met deze te vergelijken valt.

Erg mooi, erg rustgevend. Een poëtische film om over na te denken.

typisch zo'n film waar je echt helemaal in zit van het begin tot het eind

Moet er nog weleens aan denken. Wat mij betreft de beste Aziatische film EVER

Ik kan helemaal niks met deze ontzettend trage en ronduit saaie film. De film is zeer ingetogen en kent nauwelijks dialogen. Dat kan nog steeds een boeiende film opleveren, maar dat is hier niet het geval. Goedkope moraal en zogenaamde levenslessen, het lag er allemaal nogal dik bovenop. Verhaaltechnisch gebeurt er bijna niets en heeft de film dus ook weinig te bieden. Hetzelfde geldt voor de personages, die allemaal nogal vlak blijven. Ik heb de film met moeite uitgekeken, ook op de mooie omgeving raak je na een tijdje wel uitgekeken.

Prachtige film, in vele opzichten. De schoonheid meesterlijk weergegeven. De cyclus van het leven, heel ingetogen. Indrukwekkend.

Goed dat 'ie je is bevallen, Leo

Inderdaad, heb van de eerste tot de laatste minuut met open mond zitten kijken, wat een prachtige film!

Prachtig, prachtig en nog schitterend ook.
De verschillende dieren steeds stonden die voor het jaar waar ze in leefden, dat denk ik tenminste of gebruiken alleen de Chinezen het jaar van een dier? Kat, hond, haan, slang en een schildpad)

Mijn favoriete werk van Ki-duk Kim. Zo'n film die je kan kijken, terwijl je alles gewoon rustig over je heen laat komen en op je in laat werken. Misschien wel iets wat te statisch voor de meeste filmliefhebbers, maar voor de fans van Aziatische cinema is dit toch echt wel een must see.

Voor degene die onder de indruk waren van deze film, kan ik overigens Seom (The Isle) van dezelfde regisseur aanraden.

4.5*

Tot ik een nieuwe dvd-speler heb gekocht (waardoor ik Seom tenminste wel kan afzien) blijft Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom de enige Ki-duk Kim film die ik tot nu toe heb gezien en waarop ik kan baseren dat de beste man van regisseren in ieder geval veel verstand heeft. Deze film oogt door de ietwat goedkope beeldkwaliteit dan niet helemaal perfect, maar de sfeervol gekozen shots en de sereniteit die het geheel uitstraalt, is zeer plezierig te noemen.

De eerste drie acts zijn overduidelijk het beste door het samenspel van monnik en leerling. Het moment waarop het kind bijvoorbeeld de stenen aan de dieren bindt en vervolgens met de consequentie in zijn hart moet leven dat enkele van de dieren hieraan sterven, geeft een mooi vooruitzicht op de zware toekomst die hij tegemoet zal gaan, maar ook de liefde tussen hem en het meisje op latere leeftijd, zijn mooie ontwikkelingen. In de vierde act gaat Kim mijns inziens dan ook de fout in door een open deur in te trappen als hij het cyclische karakter van het boeddhisme in beeld wil brengen en hij hiermee eigenlijk alleen voor mensen, die nog geeneens een oppervlakkige kennis van deze religie hebben, een interessante plotwending maakt. De laatste act is in mijn ogen dan helaas ook overbodig.

Wat wel erg leuk is, zijn de details zoals het feit dat in ieder seizoen een ander dier op het eilandje aanwezig is, die de film absoluut een geslaagd project maken. In dat opzicht vind ik de film dan ook vooral mooi, echt diepgaand vind ik hem in vergelijking met bijvoorbeeld Japanse cinema dan ook niet echt.

deze film vol symboliek over het leven en de cycli ervan is traag, er wordt nauwelijks in gesproken en de wendingen in de film worden nergens zo diep uitgewerkt dat het echt interessant wordt.

de zogenaamde levenslessen in deze film kan ieder zichzelf respecterende leunstoelmonnik nog wel bedenken en hebben mij nooit ontroert of me mee door de film gesleept, ze zijn bijna clichematig.

ook het acteerwerk van het kleine jongetje was in mijn ogen gewoon niet goed, dit terwijl hij amper tekst had.

nee dit is toch verre van een meeslepend meesterwerk imo. de beelden zijn mooi en de sfeer is prima maar daar houdt het helaas ook wel mee op

2*

Gaté, gaté, paragaté, parasamgaté. Bodhi! Svaha!

Lang geleden heb ik ooit eens de helft van Bin-Jip gezien. Niet het begin, niet het einde maar gewoon zowat halverwege ingevallen. Wat ik toen zag leek me wel interessant maar iets te arthouse naar mijn smaak maar de film bleef altijd toch wat nazinderen. Ik onthield de naam van de regisseur en toen ik een goede week geleden een DVD box met 4 films van Kim Ki-Duk op de kop kon tikken, pakte ik hem zonder twijfelen mee. Gisteravond wist ik niet goed wat kijken dus ik dacht: laat ik me nog eens aan onze Koreaanse vriend wagen.

En dit kan in ieder geval wel tellen als opener! Ik heb altijd al wel een zekere fascinatie gehad voor Boeddhisme maar ik had nooit gedacht dat een film met zo weinig woorden, zo pakkend kon zijn. Zoals de titel al doet vermoeden is de film onderverdeelt in 5 stukken. Elk van deze stukken lijkt op zich te staan doordat we elke keer een aantal jaar vooruit springen maar op het einde valt alles perfect op zijn plaats. Gisteravond was ik echter niet zo enorm hard te spreken over de toevoeging van de vrouw en haar kind. Ik was onder de impressie dat ik de film mooier had gevonden met de dood van de oude monnik (klinkt eigenlijk wel vrij macaber maar volgens mij weet iedereen wel wat ik bedoel) maar na er nog eens een nacht over te hebben geslapen lijkt zelfs dat perfect te passen in de film. De tocht van de monnik naar de berg met zijn steen (kun je beschouwen als zijn zonden die hij eindelijk compleet kwijt geraakt) is misschien wel één van de mooiste momenten uit de film. Erg knap hoe Ki-Duk eigenlijk met schijnbaar zoveel gemak het vergelijk tussen de seizoenen en het leven in beeld weet te brengen.

Want visueel is dit toch echt wel erg overweldigend. Het viel me in Bin-Jip al op dat de regisseur precies wel zijn weg wist met een camera maar dit zit gewoon vol met prachtige beelden. Sowieso is de setting van het drijvende huis al een ideale plaats om dit soort verhaal te vertellen maar werkelijk elke scène is een streling voor het oog. Van het in beeld brengen van de dieren tot aan het simpelweg openen van de poort... Toch wel een beetje overdonderd. Interessant ook hoe de regisseur er in slaagt om bijzonder veel symboliek in de film te introduceren maar deze toch niet door je strot duwt waardoor je nooit het gevoel krijgt dat je te weinig van Boeddhisme kent om de film compleet te kunnen begrijpen. Ik weet van mezelf dat ik nu waarschijnlijk de helft van de symboliek niet mee heb maar toch blijft er een erg mooie film over. De film kent op zich ook maar een handvol acteurs maar eerlijk gezegd, je hebt geen enkel moment het gevoel dat je naar acteurs zit te kijken. Ki-Duk neemt op zich wel een gok door maar erg weinig dialoog in de film te introduceren en meer op lichaamstaal af te gaan maar het was een slimme zet want de chemie tussen de verschillende personages werkt wonderwel. Neem nu zo'n scène zoals de aankomst van de politie. De twee agenten willen de jonge monnik direct meenemen maar de oude monnik vraagt nog eerst of zijn leerling de Heart Sutra mag vervolledigen. Vanaf dan wordt er niet meer gesproken en krijgen we een minutenlange wisselwerking tussen de verschillende personages die resulteert in een prachtig moment wanneer de twee agenten mee beginnen te schilderen. Erg basis allemaal maar de lichaamstaal van de verschillende acteurs is gewoon perfect op elkaar ingespeeld.

Erg blij dat ik de box heb meegepakt toen. Met Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring weet Ki-Duk meteen de lat hoog te leggen voor zijn verdere werk. De combinatie beelden, verhaal en de acteurs is van ongekende schoonheid en het zou best wel eens kunnen dat de film op een 5* zal eindigen met een herziening. Voor nu toch een beetje lager maar ik denk niet dat er iemand zal klagen.

4.5*

Ik heb recent pas voor het eerst Bin-Jip gezien, een prachtige filmervaring. Daarna werd me ook deze Spring... aangeraden, dus die heb ik nu ook maar eens bekeken. Wederom een fantastische filmervaring. Ik kijk vrij weinig Aziatische films (shame on me, ik weet het...) maar daar moet ik maar eens verandering in brengen als zoveel pareltjes zoals deze Spring... nog op me liggen te wachten. Ik heb de recensies bij deze Spring... eens doorgelezen op MovieMeter en de conclusie is dat ik het nooit zo mooi kan verwoorden zoals een aantal hier, dus dat doe ik dan ook maar niet.

In ieder geval, ik heb er enorm van genoten. De schitterende beelden van de natuur en de omgeving, ondersteund door een mooie soundtrack gecombineerd met een simpel, maar treffend plot over 2 monikken waarbij elk seizoen van het jaar een deel van het leven laat zien. De levenslessen zijn erg ook erg treffend. Ik vond het trouwens mooi dat de les aan het begin van de film ook de les op het einde is. De cirkel is rond.

Tijd om meer van de Aziatische cinema op te gaan zoeken!

4*

@ Ajax&Litmanen1

Ik weet niet of je nog meer van deze regisseur wil zien, ik heb er nog een aantal van hem gezien. Bijna allemaal uitstekende films. Denk dat Hwal mijn favoriet is, prachtige film. Misschien kan deze trailer je verleiden tot een kijkbeurt.

Zonder de trailer te hebben gezien moet ik zeggen dat het plot erg interessant klinkt. Is het net als Bin-Jip en Spring... een film met weinig dialoog en veel oog voor de beelden?

Hoge score voor een Zuid-Koreaanse film waar ik nooit van gehoord heb, iets zegt me..

Zegt je wat?

Totaal niks, als van een andere planeet.

Zal eens kijken, als het tegenvalt zwaait er wat..

Deze had 'k al een aantal jaren liggen en er me nu eindelijk eens aan gewaagd. 'k wist niet direct wat te verwachten bij deze film. Het is zeker geen slechte film, er gebeurt in het begin niet zo veel, maar de film groeit wel.

De cast wist me wel te bekoren en wie wat schrik heeft van het Koreaans, er wordt haast niks in gesproken, dus dit is zeker geen belemmering.

Een beetje een aparte film, maar 'k vond hem niet mis.

Deze film is voor mij destijds reden geweest om meer Koreaanse films te kijken. Een verstandig besluit vind ik van mezelf, want er zitten echte pareltjes bij, zoals:

- Bin-Jip

- Keulraesik

- Kimssi Pyoryugi

- Nae Meorisokui Jiwoogae

- Yeopgijeogin Geunyeo

Allemaal aanraders!

de betere Koreaanse film, het wordt steeds verdachter..

Hoezo? Verklaar je nader.

Er zijn ook mensen, die Bollywood maar niks vinden. Daar zit inderdaad veel rommel tussen, maar ook prachtige films. Ik kan je zo een lijstje met toppers sturen, als je belangstelling hebt. Hetzelfde geldt voor Iran. Niet alleen in China, Taiwan en Japan worden goeie films gemaakt, maar ook in die landen.

Dat het goeie films zijn, verklaart wellicht dat de Amerikanen het niet kunnen laten om daar met enige regelmaat een remake van te maken. Zo zijn een aantal Koreaanse succesfilms een paar jaar later door de Amerikanen nog eens dunnetjes overgedaan, soms scène voor scène. Uit de losse pols noem ik Yeopgijeogin Geunyeo (-> My Sassy Girl) en Siworae (-> The Lake House).

Een constante factor in dit geheel is dat deze remakes in hoge mate inferieur zijn aan het origineel. Maar ja, er is blijkbaar een markt voor, omdat veel mensen de USA nog steeds zien als HET filmland, terwijl dat al zo'n jaar of 40 niet meer het geval is. Vind ik tenminste.

er zitten 5 (6) pareltjes tussen, hoeveel heb je er gezien, 100?

Koreaanse films, bedoel je? 'n Stuk of 20 à 25 schat ik. Niet alles wat ze maken vind ik topfilms of stemt overeen met mijn smaak. Maar dat ze mooie films maken, daaraan hoef je echt niet te twijfelen.

Maar waarom beantwoordt je mijn vraag niet, om je nader te verklaren? Anders lijkt het zo'n loze kreet.

Ben ooit afgehaakt bij de "betere Iraanse film", er heerst veel snobisme in filmkennerland.

Misschien heb ik wat gemist aan de betere Koreaanse...

Mooie titels, dat wel.

Oei, oei. Snobisme!

Misschien kun je aan Sinterklaas alsnog een spiegel vragen.

Staat genoteerd!

Prettige dag, moet werken.

bah.

Deze film zal altijd een beetje bijzonder blijven, omdat het een van mijn eerste stapjes in de Aziatische cinema was. Ik weet nog wel dat ik een algeheel gevoel van verveling had, de Westerse films (lees: Hollywood films) boeiden me helemaal niet meer en ik wilde eens iets anders zien. Vanuit dat gevoel ben ik Raise the Red Lantern en deze film gaan kijken. Pas na het kijken van Bin-jip was ik definitief om, maar toch had deze al de nodige impact.

Onlangs heb ik een meditatiecursus gevolgd, en het belangrijkste wat ik eraan over heb gehouden was een aandrang om deze weer eens te herzien. Gewoon, de serene sfeer weer eens proeven. Sowieso ben ik al enige tijd bezig met een Kim Ki-duk herzieningsronde, en toevallig was deze eigenlijk ook net aan de beurt, dus ik had een dubbele reden voor herziening.

Die herziening was wederom een mooie ervaring. Allereerst was ik vergeten hoe mooi de beelden soms waren, vooral die van het hutje in het donker. Maar ook nu ligt de grootste kracht van de film in de personages en hun handelingen. Ik blijf onder de indruk van de oude monnik, de manier waarop hij zijn leerling de weg wijst, maar vooral in hoe hij tegenover de wereld en de natuur staat. Niet iets waar je je leerling voor moet beschermen en ver vandaan moet houden, maar een plek om lessen op te doen.

Ik ben denk ik iets te wetenschappelijk ingesteld om vatbaar te zijn voor het boeddhisme, het is wel de religie waar ik de meeste affiniteit mee heb. Ik vind de symboliek achter het levenspad dat de leerling aflegt dan ook erg mooi en ook hoopgevend. Je kan van de weg af dwalen, maar dat hoeft helemaal geen belemmering te zijn om uiteindelijk weer op de weg te komen en wijsheid te verkrijgen. Natuurlijk ergens een open deur, maar ik vind de wijze waarop het in de film is uitgewerkt bijzonder poëtisch.

Niet alles is even fantastisch. De acteur die de jonge monnik tijdens de herfst speelt is wel erg aan het overacten, maar uiteindelijk vond ik de flashbacks uit de lente tijdens de bergbeklimmingsscène het grootste minpunt. De boodschap was ook wel duidelijk zonder die flashbacks, waardoor die scène die echt indrukwekkend had kunnen zijn enigszins geforceerd aanvoelt. Jammer. Hierdoor geen verhoging, maar de rest van de film is indrukwekkend en sfeervol genoeg om de 4* die ik eerder heb gegeven ruimschoots te handhaven.