Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002)

Star Wars Attack of the Clones is ietje beter dan zijn voorganger The Phantom Menace maar ook Attack of the Clones vind ik niet echt een geweldige film.

De film begint in ieder geval erg goed. We krijgen een twee moord aanslagen op Padmé en na de laatste aanslag krijgen we een spectaculaire achtervolging in het drukke lucht verkeer van de Coruscant. Een erg sterk en actie vol begin van deze Star Wars film.

Wat betreft acteren is het in deze film niet al te best gesteld. Maar Ewan McGregor als Obi-Wan Kenobi is er toch op vooruit gegaan. In de vorige film wist Ewan McGregor niet te overtuigen, maar in deze film doet Ewan McGregor het een stuk beter. Al is zijn acteer prestatie nog niet geweldig. Ewan McGregor acteert voor een groot deel van de film op de automatische piloot. Ewan McGregor acteert in ieder geval wel beter dan Hayden Christensen. Hayden Christensen vind ik helemaal niet goed overkomen in deze film als Anakin Skywalker. Ik vond Hayden Christensen maar een beetje zijn tekst opdreunen, Hayden Christensen acteert echt bijzonder slecht en het is mij een raadsel waarom ze hem de rol van Anakin hebben gegeven. Hayden Christensen tegenspeelster Natalie Portman acteert ook niet goed. Natalie Portman speelt Padmé Amidala. Padmé en Anakin worden in de film verliefd op elkaar maar de enigste reden waarom hun liefdes scènes misschien nog een beetje goed overkomen in de film is de mooie muziek van John Williams. Natalie Portman en Hayden Christensen zijn erg slecht op elkaar ingespeeld en hun liefdes scènes komen dan ook totaal niet geloofwaardig over. Tevens treffen niet alleen Natalie Portman en Hayden Christensen blaam. Want het script werkt ook niet mee. Er zijn niet echt sterke dialogen geschreven in deze film voor de liefdes scènes.

Het liefdes verhaaltje tussen Anakin en Padmé haalt ongelooflijk veel vaart uit de film. En het maakt dat de film op bepaalde momenten erg langdradig is. Op een gegeven moment word de verhaallijn van Anakin en Padmé wel iets interessanter. Als Anakin en Padme naar Tatooine gaan om Anakins moeder te zoeken . Echter is het vooral door het slechte acteer werk van Hayden Christensen dat ook de scenes op Tatooine niet erg geslaagd zijn. Neem nu bijvoorbeeld de scene dat de moeder van Anakin in Anakins handen dood gaat. Hayden Christensen overtuigd in die scene totaal niet en daardoor is deze scene in de film ook faliekant mislukt.

De verhaallijn van Obi-Wan Kenobi is een stuk interessanter en een welkome afwisseling op de oninteressante verhaallijn. van Anakin en Padmé . Obi-Wan Kenobi onderzoekt de moordaanslag op Padmé en hij ontdekt tijdens zijn onderzoek dat er een kloon leger voor de republiek is gemaakt. De verhaallijn van Obi-Wan Kenobi is erg spannend met als hoogtepunt. De spectaculaire achtervolging van Jango Fett door Obi-Wan Kenobi. Jango Fett wil ontsnappen maar Obi-Wan Kenobi bewijst dat je niet zo snel van hem af bent. Vooral het stuk in de ruimte bij de asteroïde wolk (een leuke knip oog naar The Empire Strikes Back) vond ik erg spectaculair.

Het einde van de film is het beste stuk van de film zowel de verhaallijn van Anakin en Padmé als van Obi-Wan Kenobi komen bij elkaar. We krijgen aan het eind van de film veel actie. Een grote rol aan het eind van de film is trouwens weggelegd voor Christopher Lee. Christopher Lee is geweldig als Graaf Dooku. Dit soort rollen zijn Christopher Lee echt op het lijf geschreven. Het gevecht tussen Graaf Dooku enerzijds en Anakin en Obi-Wan Kenobi en later ook Yoda anderzijds is de beste actie scene van de film. Een geweldig gevecht krijgen we voorgeschoteld.

Al met al is deze Star Wars film een teleurstelling. De actie scènes zijn erg goed, evenals de muziek en de special effects. Maar dat kan je niet echt zeggen wat betreft het acteren en het script, want dat is niet al te best. Twee van de drie prequel films komen niet in de buurt van het niveau van de oude Star Wars films. Alleen Revenge of the Sith weet nog aardig in de buurt van het niveau van de oude Star Wars films te komen. Maar de andere twee films The Phantom Menace en Attack of the Clones zijn twee grote teleurstellingen en kunnen niet in de schaduw van de oude Star Wars films staan.

2 sterren voor deze film.

Gelukkig viel deze film me erg mee. Vergis je niet, Attack Of The Clones heeft een hoop problemen, maar het belangrijkste van allemaal is toch vooral het feit dat hij vermaakt. The Phantom Menace had een verschrikkelijk tempo, ongecontroleerde dialogen, lelijke special effects en vooral doods acteerwerk; AOTC heeft dit (grotendeels verbeterd).

Ik moet een ding er meteen uitgooien: Hayden Christensen is verschrikkelijk. Zijn personage is dit echter niet. Anakin's overgang naar de duistere kant is best goed geschreven met zaken als de dood van zijn moeder en de wraak die hij hier vervolgens over neemt en zijn problemen met het dogmatisme van de Jedi zelf. Het is verschrikkelijk neergezet, maar het personage is in ieder geval lang niet zo slecht geschreven als ik altijd dacht. Padmé voldoet nog iets teveel aan het principe van female tokenism, maar alsnog was ook zij lang niet zo vervelend als ik dacht dat ze bij het opnieuw bekijken zou zijn. Daar komt ook nog eens bij dat ze toch beduidend beter acteert dan het geval was in de eerste film. Dit geldt overigens ook voor Ewan McGregor, die toch duidelijk meer te doen heeft gekregen en ook beter in zijn rol zit. Petje af echter voor de ultieme slechterik: Christopher Lee. Zijn rol had zoveel beter geschreven kunnen zijn, maar hij zet wederom een iconische slechterik neer en geeft wederom zijn alles. Op het moment dat hij overlijdt zijn we echt een van de grootste acteurs ooit kwijt.

Het tempo van de film is best goed. Het middenstuk lijdt af en toe aan een hoop zinloze scenes (laten we ook dit er maar uit gooien: de romance tussen Anakin en Padmé is verschrikkelijk weergegeven!), maar over het algemeen loopt het allemaal niet zo erg. Slechts de achtervolging in het begin van de film duurde me veel te lang, helemaal omdat de teksten tijdens die scene echt verschrikkelijk waren. Ik vermoedde in eerste instantie dat de de arena scene (vroeger mijn favoriete scene uit de film) te lang zou duren, maar ook dit viel mee. Het einde van de film is dan wel non-stop actie, doordat de omgeving en participanten steeds veranderen, blijft het allemaal nog steeds goed uit te zitten.

De special effects falen bij vlagen wel weer behoorlijk. Yoda is lelijk, de scenes waarbij de Yedi krijgers moeten acteren naast computer robots zien er verschrikkelijk nep uit en de achtervolging uit het begin zag er zelfs in de eerste Judge Dredd film beter uit. CGI blijven nog steeds in deze films onder doen voor de effecten uit de originele films. Dit wil niet zeggen dat alle designs falen, ik vond de monsters in de arena namelijk best gaaf vormgegeven. Goed, de Rancor is niet te overtreffen, maar als ik deze creaturen moet vergelijken met de monsters uit TPM (de onderwaterscene dan vooral), dan heb ik mijn winnaar toch snel gevonden.

Voor ik te positief over ga komen, moet ik alsnog wel een hoop minpunten duidelijk benoemen (voor zover ik dit nog niet eerder gedaan heb). Het acteerwerk is dan over het algemeen beter, buiten Christopher Lee is het nog nergens echt goed te noemen. De dialogen en pogingen tot humor zijn daarnaast nog steeds grotendeels verschrikkelijk. Toen ik net tegen mijn vriendin zei dat C3PO en R2D2 ook in deze films nog steeds leuk zijn, kwamen we op het moment terecht waar R2D2 C3PO's hoofd weer aan zijn eigen lichaam bevestigd, om ons tijdens deze scene te trakteren op een aantal verschrikkelijke puns die mijn eerdere uitspraak compleet ontkrachten. De film stikt daarnaast van de scenes die in eerste instantie gaaf lijken de Jedi die in de arena tegelijkertijd opstaan om mee te vechten, of Yoda die ten strijde trekt tegen Dooku om na enkele tellen eigenlijk vooral pijnlijk blijken te zijn. Leuk geprobeerd, maar toch niet wat het had moeten zijn. Bij de lijst van minpunten zal ik er ook altijd op blijven hameren hoe VERSCHRIKKELIJK de romance tussen Padmé en Anakin is geschreven. De romance op zich is niet onrealistisch, de vormgeving qua acteerwerk en dialogen klopt gewoon totaal niet.

Goed, AOTC is zodoende gewoon popcornvermaak. Op zich is daar niets mis mee, na TPM was het een welkome verandering. Ik herinner me van Revenge Of The Sith werkelijk niets meer (slechts 1 keer gezien) en ben dan ook benieuwd of deze film misschien nog iets van de hoogtijdagen kan terug brengen.

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones

Na de valse start van Lucas met zijn matige prequel The Phantom Menace gaat hij vrolijk verder met zijn tweede deel. Er kwam immers een trilogie. Waar deel 1 compleet los staat van de serie, en in mijn ogen qua verhaal als overbodig beschouwd kan worden, sluit deel 2 een stuk beter op de latere gebeurtenissen van deel IV, V en VI aan. Toch heeft ook dit deel zo zijn minpunten...

Het is fijn dat zowel Anakin als Obi-Wan een stuk volwassener zijn in deze film. Dit legt het niveau even wat hoger en haalt het kinderachtige van deel 1 weg. Het is dan ook serieus met een reeks aanslagen op Padmé. Daarna bouwt het verhaal zich vernuftig uit. Wat een kleine aanslag lijkt blijkt een intergalactisch complot tegen de democratie te zijn. De precisie die Lucas hier in de opbouw van het verhaal legt is heel sterk. Anakin en Obi-Wan vullen daarbij leuk aan. Ook geeft dit deel de pass voor deel 3 naar het doel. Deel 3 hoeft het alleen nog in te tikken hierna. Tot slot complimenten aan Lucas voor het script, wat lekker knallend en flitsend eindigt.

Waar Ewan McGregor in deel 1 echt onder de maat presteert verbetert hij zich hier aanzienlijk. Als meester is hij veel beter op zijn plek dan als leerling. Zijn gehele natuurlijke voorkomen is met sprongen vooruitgegaan. Er is echter alleen één maar: waar McGregor zijn prestaties flik verbetert heeft, is Hayden Christensen een behoorlijke miscast. Hij neemt McGregors rol over als slechtst presterende acteur. Ik vind hem zelfs in grotere mate zijn script op dreunen dan Mac. Ook Natalie Portman presteert hier onder haal niveau. Met Christensen komt ze niet lekker uit de verf en blijft op een belabberd leveltje steken. Die twee in combinatie met elkaar halen veel veel vaart uit de film en zijn soms gewoon saai om te bekijken. Totaal geen connectie tussen de 2.

Waar in deel 1 het gebruik van CGI de film vooral verfraaide, helemaal ten opzichte van deel IV, V en VI, weet dit deel het naar het andere uiterste te trekken. De CGI wordt je om de oren geslingerd. Het is jammer. De film heeft zulke mooie momenten. Tevens moet je uitkijken bij lichtgevoelige epilepsie, want de groene en rode lasers vliegen je op de oren. Ook zijn de lichtsabels soms pijnlijk voor de ogen.

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones is een perfecte opstap naar een nieuw einde van de Star Wars-periode. Toch zitten een paar hiaten in de film, zoals de belabberde en apathische romance van Padmé en Anakin. Toch gaat het met sprongen vooruit t.o.v. het voorgaande deel en is het heel vermakelijk.

3.5*

Ik word hier niet echt vrolijk van. Waar een paar weken geleden “The Phantom Menace” er al niet goed uitkwam bij herziening, is dat met deze “Attack of the Clones” niet veel beter gesteld.

Het script lijkt echt aan alle kanten te rammelen. Het is zwak geschreven, zwak geregisseerd en dat merk je tijdens het kijken, want het loopt niet echt lekker. Het drama en de beoogde romantiek komen niet tot hun recht en het eerste uur is echt doorbijten geblazen. De actie die er in zit is op zich wel vermakelijk, maar door de matige CGI is het ook verre van geweldig te noemen.

Tussendoor hadden ook enkele passages wat ingekort moeten worden. Het stuk bij Obi Wan Kenobi duurt maar en duurt maar. Het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven. De acteurs uit het eerste deel doen hun ding naar behoren, maar Hayden Christensen is echt erbarmelijk slecht. Ook niet raar trouwens, dat hij buiten Star Wars nauwelijks meer een rol van betekenis heeft weten te scoren.

Wel was het leuk om C3PO en R2D2 weer te zien. Dat zijn samen met de setting, en een paar actiescènes de spaarzame hoogtepuntjes van dit deel.

1,5*

Episode II is al beter dan Episode I, maar het tikt bij lange na niet het Star Wars niveau aan. Het idee van de clone troopers is goed gevonden. In de animatieserie van The Clone Wars wordt daar nog dieper op ingegaan. Hier komen ze even langs. Christensen kan nog steeds niet acteren en de dialogen zijn behoorlijk slecht. Mag ik de sand-dialoog nomineren voor één van de slechtste dialogen ooit? Die dialoog kwam totaal uit de lucht vallen. Waarom gaan we het over zand hebben in een Star Wars film? Kortom, ook deze film roept veel vragen op. De actie redt deze film echter. Een onderhoudende film.

Toen ik de beslissing nam de Star Wars-films op volgorde van verhaallijn (ipv volgorde van uitkomen) te bekijken, nam ik op de koop toe dat ik waarschijnlijk de mindere films als eerste zou bekijken. Ik vermoed dat dit wel gaat kloppen.
Attack of the Clones is een leuk vervolg op the Phantom Menace, maar kent toch ook een flink aantal mankementen. De opbouw van het verhaal vanaf deel 1 weet mij zeer te boeien, maar de uitwerking daarvan laat in de eerste twee delen vaak te wensen over. Hayden Christensen moet wel de grootste miscast ooit zijn; nergens komt deze tiener-Anakin geloofwaardig over, en van chemie met Portman is ook zelden sprake. Eigenlijk werkte Christensen vooral enorm op de zenuwen. Een groot gemis, daar de schrijvers van de film toch een grote rol voor hun relatie-ontwikkeling hebben ingeruimd. Portman kan ik doorgaans goed hebben, maar in deze film lijkt het alsof ze continue verdwaald op de set rondrent. Ze is veel te liefjes voor een senator en past m.i. ook niet echt in de Star Wars-wereld. Een mooie verschijning is ze wel, maar dat maakt niet genoeg goed.
Wat wél veel goedmaakt, is de begeleidende muziek van John Williams bij het gros van de scenes, evenals het visuele aspect. Ik heb enorm kunnen genieten van de locaties en settings, en ook de special effects waren prima op orde.
Dit maakte dat ik bij vlagen toch erg geboeid was. Ik zeg bij vlagen, want met zijn 142 minuten duurt deze film mij iets te lang. Een aantal stukken film waren daarnaast overbodig of oninteressant.
Aan het einde wordt het er wel een stuk leuker op, met de magische appearance van Christopher Lee als Count Dooku en de gevechten met Obi_Wan en meester Yoda. Dit maakte toch dat ik uitkeek naar the Revenge of the Sith.
3,5*

Tweede deel uit de zogeheten prequel-trilogie, die zich ruim 20 jaar afspeelt voor de originele Star Wars-trilogie en zich vooral focust op de ontwikkeling van Anakin Skywalker tot de boosaardige Darth Vader. Daar waar de originele trilogie door miljoenen fans wordt aanbeden, wordt de prequel-trilogie door menigeen verguisd.

En dat is niet geheel onterecht: het verhaal is zwak, met teveel losse stukjes, de karakters weten niet of nauwelijks te boeien en alleen oudgedienden als Yoda (met de geweldige stem van Frank Oz) en de twee robots C-3PO en R2-D2 blijven leuk. Christopher Lee laat nog wel even zien hoe het moet, maar zijn rol is te kort. Het gevecht tussen hem en Yoda vormt één van de hoogtepunten uit de film, maar kan zich niet meten met het driegevecht uit The Phantom Menace. De liefdesrelatie tussen Anakin en Padmé komt ook nauwelijks uit de verf, mede dankzij het houterige acteerwerk van nieuwkomer Hayden Christensen. Hij zet Anakin neer als een gefrustreerde tiener, waar je als kijker maar weinig sympathie voor kunt opwekken. De film leunt vooral op z’n visualiteit, maar ook daar laat Attack Of The Clones steken vallen. Net als bij The Phantom Menace komt het overgrote deel uit de computer gerold. Met name de CGI-figuren zien er behoorlijk cartoonish uit. De luchtgevechten zijn echter wel prachtig in beeld gebracht en de climax is uitermate onderhoudend.

Geen topper, maar niettemin vermakelijk.

Klein stapje vooruit na de lelijke mispeer van The Phantom Menace, maar meer dan een aardige blockbuster wordt deze film nergens.

Om positief te beginnen. Er zit wat meer schwung in het geheel, zeker het eerste halfuur is bijzonder vermakelijk en de film ziet er soms erg mooi uit. Vooral het grootstedelijke design van Coruscant met haar skyscrapers en neonverlichting ziet er goed uit en doet op z;'n beste momenten wel denken aan Blade Runner. Ook de verscheidene planeten zien er prachtig uit, de score van Williams (vooral Across the Stars) is prachtig en die scène met de laserkogels door de rode stof heen is zelfs bijzonder fraai. Daarnaast zijn de duels met light sabers prima en kent de film echt wel een aantal fijne momenten.

Maar goed, dan heb je Hayden Christensen. Dacht je met Lloyd al een ongetalenteerde Anakin te zien, zo mogelijk kan het nog erger. Hij mist elk gevoel voor timing en declameert zijn teksten zoals Barry Atsma dat ook zo goed kan - nergens, maar dan echt nergens wordt hij ook maar een beetje geloofwaardig. En dat is uitermate spijtig voor uitgerekend die rol. Portman en McGregor doen het al beter (ook beter dan in de vorige film) maar krijgen nog steeds brakke teksten mee. De cgi is soms gewoonweg lelijk en tegen het einde duren de actiescènes soms gewoon net te lang.

Al met al zal ik het geen goede film noemen, maar hij weet mij als fan van Star Wars nog wel net te vermaken. 3,0*.

Naar aanleiding van Star Wars: The Force Awakens speelt de Vlaamse zender 4 alle reeds verschenen Star Wars-films af in chronologische volgorde. De tweede in de rij was dus Attack Of The Clones.

In mijn jeugdjaren heb ik deze film grijs gedraaid. Ik herinnerde me het als een fantastisch actie epos waar de eindscène van Anakin en Padmé in het geheugen geschrift stond met het hand van Anakin als bijblijver. De dag van vandaag is het woord 'fantastisch epos' uiteraard te hoog gegrepen maar dat het een hele stap vooruit is tegenover The Phantom Menace is wel een zekerheid.

De film slaat meteen 10 jaar over, gebeurd ook niet vaak in films die eigenlijk als 1 geheel worden bekeken maar op zich was het wel nodig om het personage Anakin een groeispurt te laten krijgen en het personage dichter bij zijn toekomst te brengen. Dat Hayden Christensen geen rasacteur is wordt al snel duidelijk, maar aangezien Star Wars toch een soort van opera is vond ik het allemaal wel nog meevallen. Oscarwaardige acteerprestaties heb ik trouwens nog niet opgemerkt bij de Star Wars films, misschien dat daar de komende weken verandering in komt. Maar Christensen deed het dus ok. In sommige scènes schiet hij inderdaad tekort, maar in andere scènes vind ik hem best degelijk spelen waarin de onderaardse woede goed te merken is. Met zijn uiteindelijke toekomst in acht genomen vond ik dat best goed gedaan. Nathalie Portman laat hier duidelijk ook nog niet het beste van haar zelf zien, net zoals de hele cast trouwens waar zelfs McGregor soms als een amateur overkomt. Om niet te ver over de cast uit te wijden: het was allemaal niet hoogstaand maar storend evenmin.

Het voornaamste probleem blijft toch voor mij Lucas, hoewel ik dat gevoel vroeger minder had. Maar hoe hij de verhalen geschreven heeft en die vooral in de montagekamer aan elkaar heeft gezet is soms toch onder niveau. Het was wel al beter dan in de voorganger maar top kon je dit niet noemen. En dat is raar dat Lucas visueel toch ons in de steek laat in vele scènes, want in de actiescènes laat hij die prachtig tot leven komen met mooie dynamische beelden waar het toch allemaal duidelijk blijft en de effects nu wel degelijk overeind blijven, wat in zijn voorganger niet altijd gezegd kon worden.

Zo begint de film al snel, na een kleine intro, met een heerlijke achtervolgingscène in de stad. In die scène merk je al dat de effects een trapje hoger staan en dat maakt het gewoon véél aangenamer om naar te kijken. Daar is trouwens nog een heerlijk duo te merken in Kenobi en Skywalker, iets wat snel daarna volledig verwatert en toch een gemiste zaak is. Daarna zakt de film wel wat in. De dialogen laten nog steeds de wensen over en als er dan buiten schitterende locaties niet veel te merken is, begin je langzaamaan toch wel te hopen op die actiescène. Die komt er dan ook aan vanaf Obi Wan landt op Kamino. Die vechtscène is een klein voorproefje, niet veel later volgt nog een heerlijke ruimte-achtervolging. Vanaf dan valt de film zo goed als niet meer stil. Er worden enkele (voorspelbare) twists en voorspellingen gedaan maar aan actie is er zeker geen gebrek. We krijgen ook de eerste uitbarsting van de toekomstige Darth Vader. Jammer genoeg gebruikt Lucas die situatie veel te weinig waardoor de impact nogal beperkt blijft. Dan begint een langgerekte finale waar de start wordt ingeluid op Geonosis. Een heerlijke oorlog die nooit verveeld en genoeg afwisseling biedt in de soort actie. Het slotgevecht is, net zoals in de voorganger, misschien nog niet echt een onwijs sterke apotheose maar dankzij de puzzelstukjes die langzaamaan in de plooi vallen is het wel een aangenaam einde.

Star Wars: Attack Of The Clones is zeker geen meesterwerk. Daarvoor zijn er nog steeds te veel fouten gemaakt in het scenario, dialogen en opzet. Maar de film neemt een flinke stap voorwaarts tegenover zijn voorganger dankzij effects die duidelijk beter zijn, heerlijke actie en de kleine dingen waaruit duidelijk te merken is naar waar we toewerken.

Voor een tussendeel in een trilogie is dit ongetwijfeld een film die ook zo meer dan te pruimen is.

3,75/5

Een minuscule stap vooruit voor George Lucas ten opzichte van The Phantom Menace, maar heel veel scheelt het allemaal niet. De toevoeging van een wat hoger tempo, de pogingen tot iets meer spanning en de veel kleinere rol van Jar Jar Binks, doen de film nog wel goed. Maar verder valt er niet veel positiefs te zeggen over Attack of the Clones. Het subplot met Kenobi is nog best vermakelijk, maar Lucas vindt het nodig om telkens naar het romantische plotje met Padme en Skywalker te knippen. Een romantische plot met verschrikkelijke dialogen en houterig spel van twee enorme aardappelzakken.

Net als de vorige film heeft Attack of the Clones - naast de tenenkrommende romance - een hoop geneuzel over oninteressante politiek, dat wordt afgewisseld door niet al te beste gevechtsscènes en actiesequenties. Toegegeven, de spectakel-sequenties werken hier een tikkeltje beter dan de vorige film, maar nog steeds is het merendeel oninteressant. De effecten zijn ook enorm gedateerd. Christopher Lee, die wegvlucht op zijn vliegende scooter, is niets meer dan hilarisch. Lucas had ongetwijfeld veel aandacht voor de special effects, maar wist niet te voorkomen dat het er nog geen 15 jaar later lachwekkend uitziet. Aandacht voor script en spelregie waren beter geweest. Want het blijft knap hoe Lucas grote namen in de filmwereld kan laten acteren op het niveau van een gemiddeld amateur buurthuis-toneelstuk.

2 sterren.

"Victory? Victory you say? Master Obi-Wan, not victory. The shroud of the dark side has fallen. Begun the Clone War has."

Ter voorbereiding op de nieuwe Star Wars-film die volgende week zal gaan verschijnen weer begonnen met het kijken van alle eerdere Episodes. Episode II had ik al een tijdje niet meer gezien en was in mijn herinnering altijd wat minder dan de andere prequels. Moet eerlijk zeggen dat ik de film nu stukken beter vond dan ik me hem herinnerde. De wat donkere toon is meer dan welkom na het overwegend kindvriendelijke eerste deel.

Steeds meer sterrenstelsels sluiten zich aan bij de Separatisten onder leiding van Graaf Dooku en de Handelsfederatie. Binnen de Republiek komt vraag naar een leger. De Jedi zijn namelijk niet in hun eentje opgewassen tegen de legers van de Separatisten. Senator Amidala ontsnapt tot twee keer toe maar net aan een moordaanslag. Obi Wan Kenobi en Anakin Skywalker krijgen de opdracht haar te beschermen. Anakin word met de senator naar Naboo gestuurd, waar hij zijn gevoelens voor haar duidelijk maakt. Ondertussen gaat Obi Wan op onderzoek uit naar de mogelijke dader achter de aanslagen, wat hem brengt naar een afgelegen planeet waar een Clone leger word gemaakt…

– Film technische beoordeling –
In deze episode maakt avontuur meer plaats voor mystery, ik vond het geheimzinnige plot waar Obi Wan op onderzoek uit gaat wel wat hebben. Sir. Christopher Lee was fenomenaal als Count Dooku. Ewan McGregor is opnieuw een erg goede Obi Wan en bij de eerste beelden van hem en Anakin krijg je al zin om hun gezamenlijk avonturen te zien.

De relatie tussen Anakin en Padme werkt voor mij niet echt. Ten eerste komt dat omdat in Episode I Padme duidelijk veel ouder is dan Anakin en hier Anakin ineens een kop groter is en bovendien smoorverliefd op de senator (die daadwerkelijk geen dag ouder lijkt als op het eind van de vorige film). Ten tweede omdat de chemie tussen de twee verschrikkelijk is en dat is de schuld van Hayden Christensen. Zijn rare grijzen, kinderachtige uitbarstingen en overdreven formele liefdesbetuigingen verpesten het een beetje. Natalie Portman speelt hier wel een stuk beter als in de vorige film (waar ze nogal monotoon sprak als de koningin) en weet het dan tegen het einde van de film voor mij nog een beetje te redden. Het schijnt ook dat Christensen is gekozen omdat ‘hij zo goed bij Portman zou passen’ en niet om zijn acteerkwaliteiten. Wat dan wel weer helpt is de emotionele muziek van John Williams.

Nog een probleem vind ik het karakter van Anakin. Ik begrijp dat hij van uitverkorene langzaam naar de Duistere zijde moet overlopen maar bij een jonge Darth Vader zie ik geen arrogante en wispelturige jongeling als hier voor me. Bovendien vind ik dat er veel meer broederschap tussen Obi Wan en hem had moeten zijn. In Episode I was hij immers nog de onschuld zelve en hier pleegt hij zowat in z’n eentje een genocide… dat werkt niet. Ik snap dat door zijn liefde, en de angst geliefde te verliezen hij langzaam op het duistere pad raakt, maar daarvoor had de hele romance beter in elkaar moeten zitten.

De film heeft een beetje een overkill wat betreft CGI. Vooral de planeet Kamino en de Clonelegers waren wat teveel van het goede. C3PO en R2 zijn in sommige scenes CGI, wat duidelijk zichtbaar is en in sommige scenes wel practical. Behalve dat de CGI een beetje inconstant is in stijl met de originele trilogie (en zelfs Episode I al) is er toch niet heel veel op aan te merken. ILM heeft best degelijk werk geleverd, al zie ik zelf natuurlijk veel liever dat er meer practical was gedaan. George Lucas heeft zich duidelijk laten beïnvloeden door Blade Runner als het gaat om het ontwerp van de hoofdstad van de republiek. Hij had dan wel meteen wat meer schaalmodellen mogen gebruiken.

De film is goed opgenomen, al ben ik niet zo’n liefhebber van de (donkere) kleurfilters die zijn gebruikt. John Williams maakt opnieuw een meesterlijke filmscore. Alhoewel ik de muziek in de gevechtsscenes een beetje rommelig vond aanvoelen waren de Love Theme en de muziek voor Dooku en Sidious meesterlijk, naar mijn mening een van de beste tracks van de Star Wars soundtracks.

– Verhaaltechnische analyse van de film in binnen het Star Wars-universum –
De film speelt zich af 10 jaar na de vorige Episode en 22 jaar voor de eerste Star Wars film (22 BBY dus).

Het Clone leger vind ik maar een vreemde toevoeging aan het Star Wars-universum als ik eerlijk moet zijn. De Stormtroopers in de originele trilogie zijn dienstplichtige inwoners van het Keizerrijk en geen gekloonde premiejagers. Ze praten immers niet als Jango Fett zoals de clones maar hebben ieder een eigen stem en persoonlijkheid. Alleen nu word er gedaan alsof het leger van het keizerrijk het zelfde clone leger is als we hier te zien krijgen, Lucas spreekt dus zijn eigen film tegen. Bovendien is het een beetje omslachtig om de Clones voor slechts drie jaar te gebruiken. In 19 BBY (Episode III) word het Keizerrijk namelijk gestart. Een theorie, waarmee alles nog klopt, zou kunnen zijn dat de Clones allemaal werden gebruikt als Stormtrooper maar naarmate de oudere clones ‘op begonnen te raken’ werden vervangen met dienstplichtige soldaten.

Ook de achtergrond van Count Dooku, een overgelopen Jedi en het ontstaan van de plannen voor de Deathstar zijn een erg goede toevoeging aan de prequels. De film brengt ook meer van de geschiedenis van de Jedi en de Sith naar voren en we krijgen weer meer van het universum te zien.

Wat me wel weer stoort is dat Palpatine de absolute macht om een leger te starten verkreeg door Jar Jar te manipuleren. Ik snap dat dit de suggestie moet wekken dat Palpatine werkelijk alles in handen heeft (wat ook zo is) maar om de klunzige Jar Jar te betrekken in politiek… Padme had de macht niet aan hem maar aan Bail Organa of een andere politicus moeten overdragen…

- Conclusie -
Toch weer een uitstekende prequel deze Episode II. Wat donkerder dan Episode I en nog steeds een beetje inconstant, maar om de film te beoordelen voor wat hij is, vind ik hem er sterk.

Een goed plot, goede muziek, fantastisch acteerwerk van o.a. Sir. Christoper Lee, goede effecten..

De film heeft zijn gebreken maar toch mag dat de pret niet drukken. Wederom een erg vermakelijke film.

Ik heb, in tegenstelling tot vele anderen, niet echt iets tegen de prequeltrilogie. The phantom menace is waarschijnlijk een van de meest afgekraakte films ooit, maar vind ik ondanks alles erg vermakelijk en Revenge of the Sith vind ik zelfs enorm goed. Maar eerlijk is eerlijk: Attack of the clones is gewoon een slechte film, hoe je het ook bekijkt. Volgens velen beter dan het eerste deel, maar daar merk ik niets van. Attack of the clones is eigenlijk gewoon alles wat Star Wars nu juist niet is.

De film is, om het zo maar uit te drukken, gewoon enorm oninteressant. Politiek geneuzel dat vaak nergens over gaat, de vreselijke liefdesscènes tussen Anakin en Padme, ellenlange CGI-actiescenes.. Lucas doet hier ongeveer alles fout wat hij fout kon doen. Godzijdank dat de kinderachtige humor uit de prent gerukt is en de rol van Jar Jar gereduceerd is tot een schamele 5 minuten, anders was hier een slechter cijfer uit gekomen. Het probleem met deze film is gewoon dat er veel potentie is, wat juist het jammere is. Lucas weet het verhaal echter zo te vertellen dat het nauwelijks iemand interesseert en het ook nog eens heel rommelig overkomt. Waar is het avontuurlijke gevoel? Volledig weg. Heel slechte beslissing. De acteerprestaties waren slecht. Portman en Hayden Christensen als respectievelijk Padme en Anakin doen het beide erg slecht, vooral Christensen. Hij rammelt de teksten eentonig af en zet Anakin neer als een zeurderige en verwende puber. Maar goed; de fout ligt hier ook gewoon bij George Lucas die enorm melige liefdesscènes voor hun heeft geschreven met verschrikkelijke dialogen. Probeer daar als acteur zijnde maar wat mee te doen. Ewan McCregor doet het wel uitstekend als Obi-Wan Kenobi. Als Meester komt hij veel beter over dan als leerling in het vorige deel.

Het laatste halfuur komt de schwung er een beetje in met een grootse veldslag en een afsluitend lightsaberduel, hoewel ik over beide niet heel positief ben. Oké, de actie kijkt wel lekker weg en er zitten enkele leuke scènes tussen zoals Mace Windu en Yoda in actie, maar de actie geeft toch nergens het Star Wars gevoel. Het is gewoon een grote CGI-battle die heel chaotisch overkomt. Waar alle andere lightsaberduels in de serie altijd een bepaalde spanning met zich meedragen, ontbreekt dat hier volledig. Het duel lijkt gewoon nooit volledig op gang te komen, zelfs niet als Yoda even als een hyperactieve zot volledig uit de bol gaat. Dooku is ook gewoon niet zo'n leuke vijand, hoewel Christopher Lee wel een heel goede prestatie neerzet. Toch lijkt hij niet echt te passen in een film als deze. De muziek van Williams is wel ontzettend mooi.

Attack of the clones is een beetje de miskleun van de Star Wars-serie. Veel (lelijke) CGI, slechte acteerprestaties en een verhaal dat nooit de volledige interesse wekt zijn toch wel de voornaamste problemen. Grappig genoeg is net het probleem van het eerste deel, de kinderachtige humor, hier helemaal opgelost. Gelukkig weet ik dat de derde prequel, Revenge of the Sith, véél beter is. De mensen die dat in 2002 echter nog niet wisten moeten op dat moment wel een beetje het gevoel gehad hebben van 'Star wars is dood'.

2.5*

Attack of the Clones is het tweede deel in de Prequel trilogie. In A New Hope wordt hier al aan gerefereerd, Obi-Wan zegt tegen Luke dat hij samen met diens vader, Anakin in de Clone Wars heeft gevochten. En Anakin was 'The best star pilot in the galaxy and a dear friend'.

Dus daar ze we dan, zo'n 10 jaar na the Pantom Menace. Anakin is inmiddels een jong volwassenen en Obi-Wan heeft een baard. In de lift onderweg naar Padmé grappen ze en grollen ze over de fratsen van de laatste 10 jaar. Ja, dit zijn dikke vrienden, dat zie je meteen. Wat me tegenstaat in deze eerste scene is dat ons verteld moet worden dat Obi-Wan en Anakin vrienden zijn. Bij A New Hope zie je de vriendschap tussen Han Solo en Luke gaandeweg groeien over de film, daardoor voel je je veel meer betrokken bij het lot van de heren en komt de vriendschap een stuk geloofwaardiger over. Op zich geen ramp, maar wel als je je beseft dat dit gegeven, de vriendschap tussen Obi-Wan en Anakin de basis vormt voor de hele film. Bovendien maakt deze scene heel deel I overbodig aangezien we amper met Obi-Wan hebben kennis kunnen maken, omdat hij eigenlijk overal buiten werd gehouden en in plaats daarvan zat te jammeren op het schip. Anakin is 10 jaar ouder en een compleet andere acteur en Qui-Gon is ook al dood.

Komen ze aan bij Padmé. Vanaf het begin wordt duidelijk dat dit het love story moet worden van de film. Echt realistisch geschreven is dit niet, ongepaste opmerkingen, klagen over Obi-Wan, kinderen uitmoorden, een moeder complex en voortdurend praten over jezelf is nou niet echt een goede basis van verliefdheid. Wederom is dit veel beter gedaan in a New Hope en Empire, daar ontstaat de liefde tussen Han en Leia veel geleidelijker en is wederom veel geloofwaardiger. En waaruit moet dan blijken dat ze verliefd zijn? Nou ze glimlachen continue naar elkaar en rollebollen door het gras en begeven zich van de ene romantische locatie naar de andere. Van een nep Venetië naar gigantische CGI watervallen, het kan niet op. Man wat zijn ze verliefd. 'Ik heb een hekel aan zand, dat is zo grof en ruw, jij niet, jij bent lekker zacht'.

Maar goed, ik loop weer eens op de zaken vooruit. De Jedi's hebben een missie: Padmé beschermen. Maar als je ziet hoe dat dan is uitgewerkt... man man man. Ten eerste wil mevrouw dat de beveiligingscamera's uitgaan. Lekker handig, kun je haar dus ook niet in de gaten houden. Ten tweede ligt mevrouw in een soort penthouse voor half open ramen te slapen, waardoor jan en alleman kan zien dat ze er ligt. Nooit van een bunker gehoord, George? Dan komt er dus zo'n drone die haar moet vermoorden. Hoe doet hij dat? Met giftige rupsen. Weet je wat beter werkt? Een laser gun of raket! Ze ligt voor een open raam dus dat is een makkelijk doelwit. Gelukkig 'voelt' Anakin gevaar en stormt hij naar binnen. Dan volgt één van de meest ongeloofwaardige scenes uit de film: Obi-Wan sprint uit het raam en gaat aan die drone hangen om dat ding te volgen tot de daadwerkelijke persoon achter de aanslag. Dit zo zo ondoordacht en in strijd met zijn personage in A New Hope dat het zelfs die film bijna verpest. Voor het zelfde geld heeft dat ding een self-destruct functie, dan stort hij dus gewoon te pletter.

Vervolgens gaan Anakin en Padmé op reis samen. Want hij moet haar beschermen of zoiets? Dit terwijl de Jedi counsel het niet vertrouwd. En in plaats van onopvallend te gedragen gaan ze naar de meest open en exotische locaties. Prima geschikt voor een aanslag.

Uiteindelijk worden ze natuurlijk allemaal gevangen genomen en komen we aan in de Arena Scene (goed opgelet bij Gladiator George? Overigens jat hij ook rijkelijk uit Blade Runner). Dat is best een spannende scene tot die vermaledijde lightsabers tevoorschijn komen. Zoals we al hadden gezien in deel I maken vijanden zoals Droids geen schijn van kans wanneer de Jedi de beschikking hebben over hun lightsabers. Nu dus ook weer niet, waardoor dit hele gevecht totaal ontdaan wordt van spanning. Sowieso wordt er overmatig gebruik gemaakt van lightsabers. Dat was in deel IV tot VI een stuk minder, in die films zit er totaal minder lightsaber actie dan in deze ene scene. Het beheersen van the Force heeft ook niks te maken met het vechten met een lightsaber. Een Jedi heeft niet per definitie een Light Saber en een Sith al helemaal niet (niet voor niks zegt de keizer in deel VI meerdere malen dat het een Jedi Weapon is, de enige reden die ik kan bedenken dat Vader er ook eentje heeft is omdat hij ook een Jedi is geweest).

Sterker nog, in deel V zegt Yoda tegen Luke, als die zegt dat hij een 'Great Warrior' zoekt: 'War does not make one great'. EN over het beheersen van the Force: 'Size Matters Not'. In het geval dat er wordt gevochten met light sabers, zeker in de overdaad in deze film, is een fysiek voordeel ook een voordeel in het gevecht. Niet voor niks moet Yoda allerlei fratsen uithalen wanneer hij met een mini-lightsaber aan het vechten is tegen iemand die twee keer zo groot is. Dit druist tegen alles in waar the Force voor staat, het is onbegrijpelijk dat Lucas dat zelf ook niet snapt. DIe denkt kennelijk dat de Fanboys alleen maar NOG MEER lightsaber gevechten willen zien (vandaar ook de belachelijk lange eind battle in deel III). In deel VI zegt Obi-Wan dat een lightsaber een overblijfsel is van vroegere tijden, aangezien de Jedi de beschaving al 1000 generaties bewaakt. Zo'n lightsaber is dus duidelijk gemaakt voor een mens van normale grootte, geen dwerg van amper een meter of een of andere kerel met octopus tentakels aan zijn hoofd die zichzelf makkelijk zou kunnen verwonden.

Dan komen we bij de Clones. Het moge duidelijk zijn dat in deel IV, toen er werd gesproken over the Clone Wars, dat hier nog geen invulling is gegeven. Mijn idee was juist dat ze tegen de clones zouden vechten; dat er een soort invasie van clones was en dat er een soort nood-dienstplicht zou worden ingesteld waarbij iedere man zou worden opgeroepen om te vechten tegen deze clones. Dit ligt ook veel meer in lijn met de acties van de Storm Troopers in deel IV - VI, daar zijn het overduidelijk individuen en dus geen clones. Misschien zijn sommigen zelfs vrijwillig bij het leger gegaan en zijn het beroepsmilitairen, want waar komen anders al die generaals vandaan? En kom nu niet aan met dat Clones een beperkte levensduur hebben omdat ze sneller verouderd zijn want dat is er later pas bij verzonnen. Maar nee, kennelijk heeft iemand tien jaar voor deel II al de clones besteld, want ze zijn bijna allemaal klaar. Het moge inmiddels we duidelijk zijn dat Palpatine dit heeft gedaan, want hijzelf stelt voor zo'n leger te bestellen in de Senaat. Wanneer dat dat eindelijk is goedgekeurd is het leger al zo goed al klaar. Dat moet toch op zijn minst vragen oproepen in de senaat? Hoe dom zijn die mensen, en waarom hebben de Jedi's in de counsel dit niet door.

Dit soort compleet onlogische zaken, tezamen met wederom matig acteerwerk en regie (oersaaie cameravoering, dialogen tussen de actie scenes door zijn allemaal op dezelfde manier gefilmd) en lelijke overdadige CGI en super steriele omgevingen maken dit welhaast een grotere teleurstelling dan deel II. Wat nog het meest storende is, dat we van een boel zaken moeten uitgaan dat het zo is, er wordt vrij weinig uitgelegd. Dat maakt deel IV juist zo sterk, aan de hand van Luke wordt ons uitgelegd hoe de vork in de steel zit. Dat maakt de originele trilogie een veel beter kijkbaar geheel.

Ook dit tweede deel eens her bekeken en vond deze toch beter dan het vorige deel. Het verhaal wist me toch meer te boeien en de actie was ook beter. Het acteerwerk was niet slecht. Er zaten minder langdradige stukken in dan in het eerste deel.

Opnieuw heel wat gebruik van CGI, de ene keer beter dan de andere keer.

'k vond hem wel het bekijken waard.

Deze zomer ben ik eindelijk maar toch begonnen met het herkijken van Star Wars, van episode I tot VI. Episode I was mij eigenlijk enorm meegevallen, ondanks z'n slechte reputatie. Voor deel II geldt dat dit waarschijnlijk het deel is dat ik het meest gezien heb (ik had altijd al een voorkeur voor Attack of the Clones en The Empire Strikes Back); maar de laatste keer is alweer een tijd geleden en ik was bang dat het wellicht nu toch tegen zou vallen.

Maar nee hoor, ik heb als vanouds heerlijk genoten van Attack of the Clones. Ja, het heeft z'n mankementen, en mensen die de film een slechte beoordeling geven hebben op veel punten gelijk. Het acteerwerk is veelal matig, de dialogen weinig soepel en de meeste onderlinge relaties zijn ook niet helemaal zoals ze zouden moeten wezen. En iedereen met enig gezond verstand en ogen in z'n hoofd moet toch kunnen bedenken dat het niet heel verstandig is om Anakin en Padmé met z'n tweeën uit picknicken te sturen? Maar the Dark Side clouds everything, blijkbaar...

En toch, en toch... Ik heb hier in het verleden ooit eens vier sterren aan gegeven, en daar ga ik niks van afhalen. Ik vind deze film nog steeds geweldig. Alles wat ik me kon herinneren (de lopende band! De arena! Clones! Count Dooku!) was nog steeds even spannend als de vorige keren. De romance tussen Padmé en Anakin is weliswaar niet helemaal goed uitgevoerd, maar in concept vind ik het eerlijk waar een heel goede verhaallijn. Gescheiden door tijd, positie en verplichtingen, maar toch tot elkaar aangetrokken. Padmé is een heel stuk losgekomen sinds ze geen koningin meer is, en ik denk dat Anakin een zachtere, vrouwelijkere kant in haar naar boven haalt. Ze is verstandig genoeg om de romance in de kiem te smoren, totdat het lijkt dat ze beiden zullen gaan sterven. En als ze eenmaal toegegeven hebben, is er geen weg meer terug. Ik vind het fascinerend hoe relatief kleine gebeurtenissen kunnen leiden tot het grootse drama dat ons nog te wachten staat in komende delen. Nu ik de delen allemaal achter elkaar kijk, valt het me pas op hoe ze samenhangen. In het begin van de film zegt Obi-Wan tegen Anakin: 'Why do I get the feeling you're going to be the death of me?' En ineens daagde het me: hij heeft gelijk. Anakin gaat Obi-Wan doden... Dat wist ik al veel langer, maar pas nu komt de samenhang.

Ik denk dat dat laatste ook een belangrijke reden is dat ik dit deel zo graag zie. Het is een inleiding op het grote drama dat zich in deel III zal voltrekken, om vervolgens de oorspronkelijke trilogie in te luiden. Wat je ook aan te merken hebt op deze film, de samenhang met de andere delen is sterk aanwezig. Dit wordt in de muziek ook nog eens benadrukt, door flarden uit Duel of the Fates uit episode I, en, belangrijker nog, The Imperial March terug te laten komen.

Sowieso is de muziek een van de sterkste punten. John Williams gebruikt de bekende thema's heel goed, en geeft ons ook nog een schitterend nieuw thema, dat tegelijkertijd romantisch én helemaal Star Wars is. Daarnaast zijn de kostuums weer fascinerend, evenals de kapsels van Padmé (hoe krijgt ze dat toch voor elkaar?). Over de choreografie van de gevechten kan ik evenmin klagen, en ik ben altijd erg enthousiast over Yoda in actie.

Ik weet dat ik bevooroordeeld ben en de film door een nostalgische bril zie, maar ondanks de vele mankementen vond ik Attack of the Clones fantastisch. Nu zie ik een beetje op tegen het herkijken van het derde deel, waarin er zoveel mis gaat. Deel 2 is tenminste nog een soort van hoopvol - misschien is dat de reden dat mijn voorkeur naar dit deel uitgaat. Tegelijkertijd weten we dat het niet veel langer meer goed kan gaan. Zoals Yoda al zegt: The shroud of the Dark Side has fallen.

Na een herbekijking toch maar verhogen van 3* naar 3.5*. De (iets minder) jonge Anakin is nog steeds ongelooflijk irritant/slecht, maar daar heb ik leren langs kijken

Pfoe.

Deze heb ik ooit nog in de bioscoop gekeken. Niet echt m'n keuze toen, vond er ook niet veel aan maar blijkbaar toch een halfje extra, voor de effecten dan neem ik aan. Al kan ik het me nu amper nog inbeelden.

Net zoals in deel I valt op dat de effecten enorm hard verouderd zijn. De vistas ogen troebel, de decors missen detail en het green screen is té vaak opvallend aanwezig. Maar niet enkel de CG schiet tekort, wanneer CG-vliegtuigjes in sommige scenes toch in het echt nagebouwd zijn, oogt het allemaal bordkarton en goedkoop.

Komt nog eens bij dat de designs in deze film echt lelijk zijn. Saaie steden, lelijke en kitscherige kleuren en brakke alien designs. Het lijkt helemaal nergens op. Pijnlijkste zijn nog die drie CG wezens die de grootse finale inleiden. Alsof ze uit een derderangs spel weggelopen zijn.

Nog opvallend qua design de wardrobe van Portman. Lijkt wel een pop-concert de eerste twee uur. Ze kan niet van scene wisselen zonder een nieuw, uniek ensemble aan te trekken. Toch vreemd want het past niet echt bij haar karakter, noch bij haar functie, maar Lucas zal zich wel geamuseerd hebben.

Acteerwerk blijkt ook een enorm probleem. Het is raar, want hoewel ik bijv Portman en Jackson niet enorm hoog inschat, zijn het toch wel degelijke professionals. Toch maakt Lucas het klaar om hen af en toe als derderangsidioten op het scherm te laten verschijnen. Dialogen lopen vaak voor geen meter en er wordt ook erg vaak geknipt naar weirde gelaatsuitdrukkingen die te lang aangehouden worden.

Wie wél echt gewoon barslecht is, is Hayden Christensen. Zijn avances naar Portman in het begin zijn gewoon creepy en smerig, het romance is zowat de slechtste screenromance ooit en zijn draai naar de dark side is al even ridicuul. Echt een dramatische keuze, voor wat toch de hoofdpersoon is van deze trilogie.

Verhaal is verder ook niet al te boeiend. Een gehele scene wordt hernomen uit deel IV (geloof ik - de dood van Anakin's moeder), het plot tegen de republiek is kinderlijk en de personages zijn allen wat onnozele karikaturen. Het is allemaal niet serieus te nemen, jammer genoeg doet de film dat zelf wel, waardoor het meer dan twee uur pure, lelijke, kitscherige kolder is. Niet om aan te zien.

0.5*

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones

Dit was toch wel de meest tegenvallende Star Wars film die ik tot nu toe heb gezien en waarschijnlijk zal zien. Attack of the Clones vond ik persoonlijk niet zo speciaal. Had een betere film verwacht na het slechte begin van het prequel dankzij Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999). Toch vind ik Attack of the Clones wel slechter, ik vond er weinig pit in zitten en hij kakte vaak in waardoor ik vaak bijna in slaap viel. Ik vind dat ze met Attack of the Clones toch wel Star Wars een beetje verzieken zeker met de CGI kunsten die men in 2002 al kon tonen is deze film ver onder maat.

Ik vond het verhaal ook niet zo speciaal. Het acteerwerk was redelijk maar ik vond dit deel van Star Wars niet zo speciaal. Waar Lucas ooit zijn personage's heerlijk bedacht, Chewbacca, C-3PO, Luke, Darth Vader etc. maar ik vind deze serie niet echt een spektakel. Ik vind het serieus leuk om te weten hoe Darth Vader gegroeid is, daar ligt het niet aan. Het is gewoon de verhouding en hoe het gebracht word wat deze film een downer maakt. Kijk naar de wezens in deze film, waar ze tegen moesten vecht in de ring. VERSCHRIKKELIJK! Ik kan hier ook niet veel over typen, ben een beetje geschokt van het resultaat.

2.5*

Pain, suffering, death I feel. Something terrible has happened. Young Skywalker is in pain. Terrible pain.

Opnieuw bekeken en waar ik er destijds nog wel tevreden mee was, vind ik dit tweede deel van de moderne trilogie echt niet meer zo heel interessant. Sowieso blijven dezelfde klachten die ik bij The Phantom Menace ook had; deze cast spreekt niet aan, de CGI is te gladjes en opzichtig aanwezig en het echte Star Wars gevoel dat de oude delen opwekten mis ik hier. Ofja, het nu beter dan bij TPM, maar alsnog kan dit niet tippen aan de oude delen.

Het eerste uur is niet om doorheen te komen, zo enorm saai. Pas daarna weet het verhaal enigszins te boeien en zo richting het einde is het wel amusant, met de grote clash als hoogtepunt. Ook de gewaardeerde namen uit de oude trilogie zoals C-3PO en R2D2 weten niet echt op te vallen. Ze lijken vooral mee te doen om de fans te pleasen. Jammer, want ze zijn wel degelijk interessant. Maar ze zijn nog altijd beter dan de meeste leden van de cast van de nieuwe delen. Portman bakt er niks van, Hayden Christensen is erg slecht en zo weet eigenlijk niemand iets bijzonders te laten zien. Slechts Christopher Lee zet een goede rol neer, maar dat is niet zo heel vreemd aangezien de man een acteur van wereldformaat was.

Nu nog alleen de afsluiter van deze trilogie bekijken, maar dat zal ook wel weer een teleurstelling worden. Deze Attack of the Clones was vooral een lange en te vaak saaie zit. Iets beter dan de voorganger, maar het scheelt weinig.

2,5* (was 3,5*)

Duidelijk beter dan Phantom Menace zoals menigeen hier al aangaf, maar nog steeds beneden maat. Na Rogue One toch maar deze trilogie weer een kans gegeven maar telkens als ik ze opzet weet ik waarom deze films z'n reputatie hebben. De fans mogen echt in de handjes wrijven met de films van Disney na deze trilogie.

Minste Star Wars film tot nog toe.

Het eerste uur is gigantisch saai en ik ergerde me kapot aan Hayden Christensen. Wat een gruwelijk slechte acteur is dat zeg. Totaal ongeschikt om de hoofdrol in een grote reeks als dit te vertolken. Totaal geen chemie met Portman en z'n gezichtsuitdrukkingen zijn om in huilen uit te barsten.

Ook Ewan McGregor komt totaal niet uit de verf, net als in het eerste deel. Normaliter geen slecht acteur, maar voor deze rol ongeschikt.

Het einde maakt gelukkig nog best het een en ander goed, dat is tenminste wat leuker en spannender om naar te kijken. Wanneer Christopher Lee op het toneel verschijnt wordt het meteen een stuk beter.

Het eindgevecht is enorm over the top maar wel vermakelijk om te zien. Het hele universum ziet er verder allemaal té gemaakt uit naar mijn mening. Het niveau van de CGI is om te janken.

Ik kan hier geen voldoende voor geven, zoals gezegd tot nog toe het minste deel van de hele Star Wars reeks.

Minste van de hele reeks t/m 7 wat mij betreft.. enige positieve is dat dat iritante wezentje uit het deel hiervoor is geelimineerd ?

Het ziet er allemaal behoorlijk goed uit in deze film, met name Natalie Portman maar de romance van haar personage met Anakin sleept maar en weet niet te overtuigen. De lopende band van de klonen vond ik dan wel weer aardig net als de sprinkhaan en de ratachtige.

Redelijk.

Slecht.

Een film die de herkijkbeurt niet goed verteerd. Heel slecht geschreven, belachelijke dialogen, en gewoon weinig tot geen interessante gebeurtenissen. Het Anakin-Padmé verhaal is tenenkrommend slecht naar beeld getoverd. Het laatste half uur aan vechten in de arena maakt stukken minder indruk dan strijd aan het einde van The Phantom Menace, maar het zorgt voor minder dialogen en dat is in deze al positief. Het stukje Yoda tegen Dooku redt nog een klein beetje de eer, al is het maar omdat het tof is Yoda in lightsaberactie te zien.

Hayden Christensen als Anakin is een mijlpaal in slecht acteren, al valt eigenlijk iedereen door de mand, ook de gevestigde waarden à la Ewan McGregor. De personages en dialogen zijn simpelweg te slecht geschreven om iets van te kunnen maken.

En visueel overtreft deze film ook alle lelijkheid. Intussen behoorlijke gedateerde CGI is al wat de klok slaat. De personages huppelen zichtbaar verloren rond in een doolhof van green screens. De gebruikte kleuren zijn spuuglelijk. George Lucas faalt compleet als regisseur met deze.

Prima film die gewoon goed klopt met de latere delen. Over smaak valt niet te twisten en ook ik heb enkele op- en aanmerkingen op sommige stukken van de film maar dat neemt niet weg dat ik het wel gewoon een leuke en goede film vindt.

De lage scores snap ik niet en zal ik ook niet snappen. Dat gezeur over de dat de originele eerste drie delen zoveel beter zijn dan de prequels en nu ook de sequels. Als je objectief kijkt naar de OT zijn die soms ook tenenkrommend slecht geacteerd (vooral deel IV, de latere twee delen waren iets meer te pruimen) en zaten er ook belachelijke figuren in zoals Salacious B. Crumb of de Ewoks. En dan kun je wel gaan zeggen dat het in die tijdgeest past maar dat is Jar-Jar Binks ook ten tijde van de de prequels (ook een belachelijk figuur trouwens).

Neem het verhaal van de Ewoks in deel VI...., die teddybeertjes zijn in staat om al onze vrienden gevangen te nemen inclusief dus onze Jedi Luke en scherpschutters Han en Chewie, en uiteindelijk ook zowat The Empire ten val te brengen... en dat wordt wel door de zogenaamde OT puristen geslikt als zoete koek...

Ik persoonlijk bekijk elke film op zich en plaats ze inderdaad in de juiste tijdgeest en technieken van die periode. De verhalen zijn allemaal goed aansluitend gemaakt en zijn best allemaal prima. Je hebt de wat mindere er tussen zitten maar om ze meteen mega lage cijfers te geven is naar mijn mening gewoon meeloperij van de meesten. Een trend die is ingezet en waar de klaarblijkelijk veel SW fans niet tegenin durven te gaan.

Nou geloof me (of niet ?) ik ben wat dat betreft echt een SW nerd, heb alle films inclusief de animatie series, ik spaar alle comics en ga zo maar door....en ik durf wel te zeggen dat de prequels leuke en goede films zijn.

Beter dan 1.

Al is het geweld enzovoort wat milder. De cast is onder andere wat leuker om te volgen. Hierbij vallen vooral Christensen en Portman wel in de smaak, al is de chemie tussen beide wel wat standaard. Verhaal is wat interessanter om te volgen.

Weinig saai materiaal dit keer, en een aantal mooie actiescenes. Dit houd de film nog net kopje boven water, want die 142 minuten is hiervoor een vrij lange zit. Het hoort er natuurlijk wel een beetje bij, maar ja. Grappig dat Jackson perse een andere kleur wou hebben.

Vooral opnieuw naar het einde wel leuke scenes, maar een wat saai middenstuk, maar minder saai dan het vorige deel. Daarom krijgt het cijfer dus ook een kleine verbetering in vergelijking daarmee. Aan fantasie in ieder geval geen gebrek.

Eindelijk nog eens de tijd genomen om I, II en III te herzien. Episode II is sowieso een sterker deel dan het licht teleurstellende The phantom menace. Een aantal personages zijn wat concreter waardoor ook de minder ingewijden mee zijn met het geheel. Jango Fett en diens gekloonde zoon Boba Fett krijgen een belangrijke rol in deze episode. Boba Fett krijgen we ook nog een aantal keer te zien in IV, V en uiteindelijk in VI aan de zijde van Jabba The Hutt.

Interessant aan dit tweede deel is de verdere ontwikkeling van de onstuimige en eigenwijze Anakin Skywalker. Hij kan moeilijk met zijn emoties om en laat er zich te veel door leiden. De liefde voor Amidala is één ding, zijn woede en wraakgevoelens ten aanzien van het Zandvolk is een ander paar mouwen. Wanneer zijn moeder sterft is het duidelijk waarom net Yoda gereserveerd was om Anakin op te leiden als Yedi.

Attack of the clones is een typische mid-episode. Erg afgerond is het allemaal niet, maar gelukkig gaat de spanning en het plot crescendo. De actiescènes zijn ruimer dan het eerste deel en zijn van een vermakelijk niveau. Al valt het wel wat tegen om Yoda te zien als een spring-in-het-veld tijdens het gevecht met Graaf Dooku om dan doodleuk na het gevecht verder te pingelen met zijn wandelstok. De acteerprestaties zijn niet top en ook de chemie tussen Portman en Christensen ontbrak wat, maar voor de rest is het plot en het script prima.

“I don't like sand. It's coarse and rough and irritating and it gets everywhere. Not like here. Here everything is soft and smooth.”

In Attack of the Clones zien we een Anakin die is opgegroeid onder de hoede van Obi-Wan Kenobi. Waar The Phantom Menace een nogal op zichzelf staande film was binnen het Star Wars universum, wordt er in Attack of the Clones echt toegewerkt naar de wereld zoals we die leerden kennen in A New Hope. We maken kennis met de clones/stormtroopers, het ontstaan van het Keizerrijk, en ook het plan van Darth Sidious wordt steeds duidelijker.

Attack of the Clones is een erg onevenwichtige film die wordt gekenmerkt door bijna tenenkrommende dialogen, een Hayden Christensen die niet weet te overtuigen als Anakin, en een overdadig gebruik van CGI. De scènes tussen Anakin en Padmé zijn ontstellend zwak, en de opbloeiende liefde tussen de twee wordt op deze manier voor de kijker een martelgang. Een laatste minpunt is de editing. De overgang van de ene scene naar de ander loopt niet altijd even lekker. Gelukkig doet Attack of the Clones ook veel dingen goed. Alle scènes met Obi-Wan zijn interessant, en McGregor is als meester overtuigender dan als leerling. Vanaf het moment dat Anakin zijn moeder wreekt en samen met Padmé Obi-Wan wil gaan redden, tot aan het eindgevecht op Geonosis, zit je geboeid te kijken. Yoda is bijna nergens beter, en zijn lichtzwaard gevecht met Count Dooku blijft geweldig. Prima acteerprestaties ook van onder meer Christopher Lee, Samuel L. Jackson en Ian McDiarmid. Een Star Wars film is altijd vermakelijk en Attack of the Clones heeft hoge pieken, maar ook erg diepe dalen.

Zoals ik bij de nieuwe film, The Rise of Skywalker, heb aangegeven, heb ik alle Star Wars films de afgelopen tijd opnieuw bekeken. Het was een fijne filmervaring, maar ik zal wel bij een aantal delen mijn stem iets moeten herzien. The Phantom Menace had ik op drie sterren staan en die blijven ook (net) behouden. Nog altijd de minste film uit de reeks wat mij betreft.

Toch valt ook Attack of the Clones een beetje door de mand nu. De waanzinnig slecht geschreven romance tussen Anakin en Padmé is echt een doorn in het oog hier. Anakin wandelt eigenlijk al verliefd deze film binnen, nog voordat hij met Padmé - een meisje dat hij 10 jaar geleden voor het laatst gezien heeft - herenigd is. Niet veel later is hij al subtiel aan het verkondigen dat hij 'sindsdien iedere dag aan haar gedacht heeft'. Padmé lijkt, terecht, aanvankelijk niet helemaal gecharmeerd van alles wat Anakin uitkraamt, maar daar komt verandering in als de twee noodgedwongen op vakantie gaan. Nergens lijkt de vonk tussen deze twee op natuurlijke wijze over te springen. Het wordt je als kijker echt opgedrongen. Hayden Christensen en al zeker Natalie Portman zijn geen slechte acteurs, maar beiden wekken de indruk te worstelen met hun dialogen.

De avonturen van Obi-Wan Kenobi zijn een stuk interessanter, hoewel ook dit op een gegeven moment wat begint te rekken. Vanaf het gevecht in de arena tot en met het einde zit het echter wel weer goed met de film. Popcornvermaak pur sang. Qua effecten ziet het er bij vlagen wel al wat gedateerd uit, maar dat kan natuurlijk ook gezegd worden van de originele trilogie. Ik hoor van veel mensen dat ze een hekel hebben aan een vechtende Yoda, maar daar kan ik me niet zo in vinden. Zijn momentjes behoren tot de hoogtepunten van de prequels imo.

Een beetje wankel dus. Deze (chronologisch gezien) tweede Star Wars film heeft zeker enkele memorabele momenten en voelt ook qua verhaal niet zo overbodig of losstaand als The Phantom Menace, maar de dialogen (en daardoor ook de personages) zijn bij vlagen erg ongeloofwaardig. Dan scheelt het nog dat Lucas flink wat actie voor de kijker in petto heeft, want juist op de rustige momenten dreigt dit vrij gauw in te zakken.

3*

Ik had deze film destijds een 1 uit 5 gegeven maar dat is na een herziening wel erg streng. Ik had gewoon een hekel aan de nieuwe SW films. Ik ben overigens nooit een grote fan geweest van de franchise, maar de originele trilogie beschouwde ik toch als klassiekers. Deel 1, The Phantom Menace vind ik nog steeds erg matig, en ook over dit deel ben ik niet heel enthousiast. Maar er gaat ook wel wat goed. Sowieso Minder JarJar Binks en geen vroegwijze Anakin-dreumes die een Macauly Culkin doet. Die laatste wordt dan vervangen door Christensen, wiens momenten met Padmé vaak onbedoeld grappig zijn. Maar dat is meer te wijten aan de dialogen van Lucas dan aan Christensen of Portman. En ook zou je kunnen zeggen dat voor een jongen die zijn hele pubertijd als een soort monnik geleefd heeft en nul ervaring heeft met vrouwen -en kennelijk 10 jaar lang droomde van het enige meisje dat op zijn pad kwam- dergelijke slappe teksten geloofwaardiger zijn dan als hij Padmé met een gladde babbel had weten te veroveren. En ook Padmé leefde waarschijnlijk heel beschermd en afgezonderd.

Beter is McGregor die revanche neemt op zijn matige prestatie in deel 1. En hoewel Lucas een soft spot blijft houden voor kinderachtige humor en komische sidekicks is dit deel toch wat serieuzer (voor zover die term van toepassing kan zijn op Star Wars). Nog steeds worden aardige momenten en personages te vaak afgewisseld met matige, nog steeds erger ik me aan al die grappig bedoelde zinnetjes als "what a drag" als R2D2 het hoofd van 3PO voortsleept- Lucas wilde gewoon leuke blockbusters maken voor het hele gezin en neemt zijn eigen SW-universum niet zo serieus. Vandaar ook allerlei ongepaste anachronistische pop-cultuurverwijzingen en een overdaad aan actie. Maar het is hier wat beter gedoseerd dan in zijn voorganger, waar hersenloze actie en lelijke CGI werd gecombineerd met een traag, slepend verhaal.