Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002)

Na in de vorige film Anakin als Irritant Jochie te hebben gezien, zien we hem hier als Nukkige Puber. En daar wordt hij helaas net zo irritant van. De eerste helft van deze Star Wars film is helaas geen spectaculair ruimte-epos (al zitten er een paar actie-scenes en ruimtereizen in), maar de focus ligt helaas op Anakin en één van de meest ongeloofwaardige romances die ooit op film is gezet. Als we in ieder geval niet zitten te kijken naar Anakin die loopt te huilen dat niemand hem begrijpt, en dat ie eigenlijk veel beter is dan Obi-Wan, en soortgelijk genant puberaal gehuil dat zo cliché is dat het bijna pijn doet. Gelukkig begint de film daarna pas echt, als zowel Anakin (en Padmé) als Obi-Wan op hun queestes gaan. Vanaf dan kijkt het wel oke weg, al blijft ook dit een wat oppervlakkige en obligate episode in het Star Wars verhaal.

Ik vind het een prima film waarin Anakin voor de eerste keer geconfronteerd wordt met negatieve eigenschappen die hem naar de Dark Side zullen leiden. Zijn hoogmoed, arrogantie en impulsieve woede-uitbarstingen zijn hier al zichtbaar, maar nog niet in die mate dat hij definitief verloren is. De romance met Padmé was te verwachten. Obi Wan krijgt hier ook een belangrijke heldenrol in zijn onderzoek naar de productie van een klonenleger. Het is natuurlijk helemaal geen mysterie wie hier achter zit, maar het einde in die arena op Geonosis leverde toch wel flinke science fiction actie af. Hoort voor mij tot de mooiste scènes van deze trilogie. De plannen voor de bouw van de Death Star worden voor de eerste keer vermeld. Waardige tussen-episode die op alle vlakken veel sterker is dan zijn voorganger. De ziel van de eerste trilogie begint langzaam maar zeker naar boven op te borrelen. Christensen bleek trouwens goed gecast als Anakin Skywalker.

Star Wars marathon

Heerlijk entertainment, een film die in mijn waardeoordeel is gestegen.

Het verhaal zit goed in elkaar en ik heb echt genoten van allerlei details die bij de eerste kijkbeurten zijn ontgaan. Verhoging naar 7,5/10

Ik denk dat als het een stripboek was geweest ik het beter had kunnen pruimen. Nu was het vooral cheesy (en niet alleen de special effects) en soms ronduit langdradig (alles vanaf de veldslag). Hayden Christensen had af en toe z'n momentjes, maar memorabel, nee.

Nu deel III nog en dan is het wel weer genoeg geweest.

Why do I get the feeling you're going to be the death of me?

Ik moet zeggen: The Phantom Menace beviel me eigenlijk nog wel. Een film die gigantisch hard wordt neergesabeld door de aanwezigheid van Jar Jar Binks en ook in mijn herinnering was die veel nadrukkelijker aanwezig dan eigenlijk de realiteit is. Dan maar hopen dat Attack of the Clones ook een goede herziening ging brengen. Waar van The Phantom Menace me nog wel een aantal delen helder voor de geest stonden, was dat hier minder het geval. Met recht en reden blijkbaar, want eigenlijk neemt George Lucas erg veel tijd voor weinig te vertellen.

En toch ook weer niet, want qua grootschaligheid met de aanloop naar de Clone Wars kan dit wel tellen. Attack of the Clones heeft absoluut zijn goede punten. Het grootschalige gevecht op Geonosis is en blijft de moeite waard en het is ook wel fijn natuurlijk om Yoda eindelijk eens te zien vechten. Kleine kanttekening daarbij is wel dat er dan nu gekozen is om Yoda volledig digitaal te maken en dat oogt toch net wat minder goed dan het uitstekende puppeteer werk uit de vorige films. Het tempo ligt echter vrij laag en het loopt gewoon allemaal niet erg lekker in elkaar over. De dreiging van Dooku komt niet tot zijn recht (dat gebeurt pas wanneer we hem echt te zien krijgen en dan is dat vooral te danken aan een geweldige Christopher Lee) en heel dat stukje van Obi-Wan op Kamino duurt veel te lang. Ok, je krijgt nog wel een intrigerende confrontatie tussen hem en Jango Fett - met een kleine Boba Fett als toeschouwer - maar het voelt allemaal net iets teveel aan als verschillende ideeën die niet goed op elkaar zijn afgestemd. Verder zijn de dialogen hier en daar ook weer van een bedroevend niveau (Anakin die ligt te verkondigen dat hij zand haat..) en is het vooral een zegen dat Lucas er genoeg verwijzingen naar de toekomst in kan steken. De evolutie van Anakin naar Darth Vader wordt hier al voor een groot stuk in gang gezet en hoewel dat bij vlagen tenenkrommend is, is het wel interessant om te zien.

Dat tenenkrommende is dan ook vooral te wijten aan Hayden Christensen. De kleine Anakin uit The Phantom Menace was misschien ook niet meteen de beste acteur maar was nog een verademing ten opzichte van Christensen. Gelukkig is er nog een uitmuntende Natalie Portman om hem recht te trekken en ook Ewan McGregor is altijd wel goed. Die heeft offscreen een evolutie doorgegaan van Padawan naar Jedi Master en McGregor weet het overtuigend te brengen. Verder nog een aantal leuke terugkerende bijrollen (onder andere meer screentime voor Samuel L. Jackson) maar ik ben toch het meest gecharmeerd door Christopher Lee als Dooku. Veruit één van de leukste slechteriken uit het Star Wars universum en je merkt echt dat de film een tweede adem krijgt wanneer Lee op de proppen komt. Lucas weet echter nooit goed hoe hij met zijn slechteriken moet omgaan (wat hij met Darth Maul deed is onder andere een schrijnend voorbeeld) en dat gebeurt hier ook. De ontsnapping van Dooku op een soort van vliegende Vespa.. Het ziet er echt niet uit. Sowieso zitten er hier wel een aantal erg lelijke scènes in. Lucas trekt volop de kaart van de technologie maar die heeft de tand des tijds niet altijd even goed doorstaan.

Nee, dit viel me nu toch wel tegen. Ik had de film op 3.5* staan maar dat is teveel. Attack of the Clones heeft absoluut zijn goede momenten maar duurt met zijn 2u20 simpelweg te lang. Tel daar dan nog eens bij dat er teveel nietszeggende scènes zijn in combinatie met een flinke dosis belabberd acteerwerk (wat was in godsnaam de bedoeling van die Sound of Music parodie waar je Padmé a la Julie Andrews tijdens het The Hills Are Alive nummer in de bergen ziet rondlopen?) en je hebt een niet al te denderende film. Dan ben ik eigenlijk nog vrij gul maar onder andere McGregor en Lee trekken de film recht.

3*

Een wat wisselende film, maar over de gehele speelduur genomen wel (een stuk) leuker dan de vorige.

Sommige dingen zijn desondanks nog steeds niet erg goed. Het schrijf- en acteerwerk laat soms weer te wensen over, met name de scènes tussen Anakin en Padmé zijn soms heel erg houterig en raar geacteerd en ook de CGI is regelmatig weer brak. De omgevingen zijn in deze film behoorlijk mooi en ook een stuk leuker dan in Phantom Menace, maar zodra de personages ergens op moeten rijden of vliegen of ergens vanaf vallen ziet het er niet uit. Gek genoeg ziet Yoda er dan bijvoorbeeld wel weer heel acceptabel uit.

Ook was dit de eerste film waarbij ik tegen het einde even de draad kwijtraakte qua plot. Voor mijn gevoel kwam het allemaal wat ingewikkelder over dan nodig. De eindbattle ging me weer wat te lang door naar mijn smaak en er kwamen weer wat monsters en wezens bij waar ik geen zin in had, maar gelukkig was dat element al een stuk minder vervelend dan in de vorige film(s). Toch, zodra er een of ander fantasievol wezen met een rare gutterale kliktaal voorbij komt ben ik direct geïrriteerd, er zal vast een publiek voor zijn, maar ik vind het echt totaal niet leuk.

Maar verder eigenlijk wel een leuke film, vond hem persoonlijk bijna wel te meten met de eerste twee. De Jedi-gevechten met lightsabers zijn nu ook wel tof, die zijn toch wel ver gekomen als je het vergelijkt met dat lachwekkende ‘gevecht’ tussen Darth Vader en Obi-Wan in A New Hope waarbij ze hun lightsaber een beetje tegen elkaar aan leggen.

En ondanks de houterigheid en de awkwardness vond ik het plotje tussen Padmé en Anakin toch ook wel oke. Beetje alsof je een slecht romantisch drama kijkt natuurlijk, maar dat is wel een welkome afwisseling van alle fantasy (voor mij). En ook wel interessant om de ontwikkeling van Anakin te zien, met hier en daar al sporen van zijn machtswellust, latere hang naar de Dark Side en woede (mooi moment om dan voor het eerst de Imperial Theme te horen).

Kleine 3,5*

Behoorlijk vervolg. Draait fel om Anakin en Prinses Amidala en de separatische beweging die groeit onder leiding van Graaf Dooku. Christopher Lee kan natuurlijk als geen ander de slechterik spelen. Zonder hem zou ook Saruman nooit zo gaaf geweest zijn in LOTR. Er zat, naar mijn gevoel, meer actie in deze film. Nu vind ik dat niet altijd even boeiend bij Star Wars gek genoeg. Robots die op elkaar schieten zeggen weinig. De arena scène is ook wel behoorlijk goed, zeker het begin ervan. Vandaag nog even afsluiten met dat laatste deel.

Op zich een mooie episode binnen de Star Wars saga. Alleen, wat wordt er weer dramatisch slecht geacteerd! Hoe haal je het in je hoofd om voor zo'n project zo'n slechte en nietszeggende acteur als Hayden Christensen te casten! Zijn acteerprestaties overstijgen vaak niet het niveau van een amateur toneelgezelschap. Vooral de 'romantische' scenes met Portman zijn tenenkrommend slecht. Ook sommige andere acteurs bakken er niet veel van: zoals Pernilla August haar laatste adem uitblaast is niet veel anders dan hoe mijn 12 jarig neefje het ook zou spelen inclusief alle clichés die erbij horen. Gelukkig bakken sommige andere acteurs er meer van, maar laat het duidelijk zijn dat je Star Wars (in het algemeen) niet kijkt voor de verbluffende acteerprestaties. Dat gezegd hebbende: de muziek is (uiteraard) zoals bij de andere delen een goede troef, het verhaal is interessant en de balans tussen verhaal en actie is ook hier prima. De grootse gevechten aan het einde kunnen mij persoonlijk nooit zo boeien, maar ze zijn prima uit te zitten en er zitten ook wat mooie lightsaber gevechten in. Vooral het gevecht met Yoda is mooi om te zien. Al met al: als je besloten hebt om de Star Wars serie te kijken ben je waarschijnlijk al gewend aan het amateurtoneel-acteren niveau. Als je dat kunt accepteren, is episode 2 een solide vervolg op episode 1. Maar meer dan 3,5 sterren kan ik er toch echt niet voor geven. En dan geef ik eigenlijk een volle ster extra omdat het onderdeel uitmaakt van de iconische Star Wars saga.

En verder met deel 2, en de mening mag tot nu toe duidelijk zijn met drie prima delen in de vorm van 4,5 en 6 die gewoon klasse films zijn, waarop de reeks zich vervolgd met het voldoende maar kinderlijk aanvoelende The Phantom Menace. Destijds hield ik op met het kijken na dit deel omdat het mijn genre simpelweg niet is en vanwege de uitermate irritante Jar Jar. Eens kijken of er verbetering in het geheel zit met deze Attack Of The Clones.

En ja, ik zal wel in herhaling vallen met de opmerking dat het zoeken is waar dit verhaal nu weer precies begint, in ieder geval een aantal jaar later aan de lengte van Anakin te zien. De bescherming van de prinses staat centraal samen met de ontwikkeling van Anakin in een opening die qua ontwerp vooral aan Bladerunner en The Fifth Element doet denken, niet heel origineel wat dat betreft maar goed. Toch lijken de visueel getoonde spierballen in dit deel iets mooier dan in het eerste deel, is er de bekende muziek van John Williams weer, is een groot deel van de cast weer compleet, is de ontwikkeling natuurlijk van Anakin hetgeen waar eigenlijk de film omdraait en is de achtergrond van Boba Fett interessant om mee te krijgen.

Maar helaas is er aan Attack Of The Clones ook wel het nodig mis. Zo begreep ik dat er veel mensen problemen hadden met de cast van Jake Lloyd in The Phantom Menace, en dat heeft de casting nog eens dunnetjes over gedaan met non-acteur Hayden Christensen. Lloyd vond ik nog tot daaraantoe maar Christensen vind ik een regelrecht drama met zijn oog opslag, mimiek en overal acteerkwaliteiten, Of beter gezegd het ontbreken daarvan. Want Christensen is bij tijd en wijlen een grote irritatie en de romance met de prinses belachelijk en zonder enige vorm van chemie. Uiteraard is de uitermate irritante Jar Jar Binks ook weer aanwezig, je zal toch die acteur zijn, je mag meedoen een dergelijke bekende filmreeks en dan krijg je dit karakter toebedeeld dat door iedereen uitgekotst wordt zelfs half uit de film geschreven wordt. En dan is er het rariteiten kabinet van gekke wezens, aparte karakters en vreemde dingetjes en geluidjes die op vervelende wijze langzaam de overgang beginnen te krijgen, het betreft de zogenaamde komische noot die zeker in deel 4, 5 en 6 beter in balans was.

En eigenlijk is dat allemaal wel erg jammer te noemen, want in deze eerste 3 delen van de Star Wars reeks zit wel degelijk een interessante verhaallijn met de jonge Anakin, waarvan we natuurlijk allemaal wel weten wat hij uiteindelijk wordt, maar toch is die wording natuurlijk wel interessant. Jammer is dan toch dat daar niet iets meer uitgehaald wordt, dat het wat serieuzer is, dat daar een betere acteur voor gecast is die de rol beter vorm kan geven. Heel slecht is Attack Of The Clones uiteindelijk niet en gaat de film eenzelfde cijfer krijgen als de Phantom Menace ondanks het gevoel dat hier meer uit te halen geweest was. Afijn, volgende week lekker verder met de volgende, kijken wat die gaat brengen. Ik vrees nu al bijna dat uitdrukkingloze gezicht en glazige blik van Christensen.

Het 2e deel, waarin het gaat over de het ontstaan van de clone wars. Interessant zou je zeggen! Nou nee. In plaats daarvan krijgen we een saaie zoektocht naar degene die Padme probeert te vermoorden, en een zeer langdradig liefdesverhaaltje over Anakin en Padme, die niet bij elkaar mogen zijn, want Anakin is Jedi en die mogen niet op die wijze liefhebben, maar natuurlijk kan Anakin zijn gevoelens niet verbergen. Het levert, zoals ik al zei, een zeer langdradig tafereel op, met hilarisch slechte dialogen (I don't like sand). Nu kun je zeggen dat Hayden Christensen hiermee niet wordt geholpen, en dat is ook wel zo, maar je kunt alsnog wat van je personage proberen te maken. Helaas faalt Christensen hierin, en ook Natalie Portman valt gewoon door de mand.

Dit is in ieder geval driekwart van de film. Het laatste gedeelte is gelukkig wat beter, wanneer Obi-Wan op Geonosis gevangengenomen wordt door Count Dooku en Anakin en Padme hem proberen te redden. Uiteindelijk krijgen we ook het gevecht in de arena, wanneer Mace Windu en de andere jedi te hulp schieten en de clones ook voor het eerst in actie komen, plus de oorlog die volgt. Maar dan heb je de leukste momenten gehad.

Dit deel is wat mij betreft het slechtste deel, zelfs de Phantom Menace is beter. Alles aan de film is te lang en te oninteressant. De slechteriken zijn ook niet boeiend, alleen Jango Fett is leuk en al wat boeiender dan zijn zoon Boba in de originele trilogie. Count Dooku is niet alleen saai, maar ziet er ook niet cool uit, en die separatisten vind ik ook 10x niks. Ik vind hun beweging gewoon weinig boeiend, maar dat heeft te maken met het feit dat ik politiek in deze films maar weinig aan vind. Verder is het ontstaan van de clones leuk, maar is maar een heel klein deel van de film. Het lichtzwaardgevecht aan het eind is de minste van de prequels, maar het is wel leuk om Yoda een keer in actie te zien. En uiteraard hebben we aan het eind de bruiloft. Matig en Star Wars onwaardig, aangezien je veel meer had kunnen doen met deze film, maar dit is niet de weg.

Vele malen beter dan zijn voorganger The Phantom Menace.

De film vliegt voorbij, veel actie, prachtige special effects, een veel beter script, betere personages en vooral een veel betere McGregor.

Enige storende factor is Christensen die voor geen meter kan acteren en dat maakt de zoetsappige scènes met Portman nog ongemakkelijker.

3,5*

Prima "tussendeel" dat mooi de (ver)wording van Anakin vormgeeft. Hayden Christensen is niet een acteur die mijn ogen aan het scherm gekluisterd houdt, maar hij weet Anakins half-puberale opstandigheid, frustratie en agressie wel goed over het voetlicht te brengen, en Ewan McGregors formalistische Obi-Wan kan hem duidelijk niet in de hand houden. Mooi psychologisch spel, en Natalie Portman wordt steeds mooier.

        De FX zijn variabel van kwaliteit: bij de achtervolging van Zam Wesell door de lucht houden ze leuk het midden tussen min of meer realistisch en opzettelijk cheesy (die kleuren!), de vechtpartij met de drie monsters in de arena is iets teveel CGI, terwijl de slag op de grond daarna dan weer wat grover en overtuigender is. Gelukkig slechts een minimale hoeveelheid Jar Jar, en er is ook een inventieve sekwens op de lopende band met een letterlijke hoofdrol voor C-3PO, maar het hoogtepunt voor mij zijn toch de scènes met Obi-Wan op het zeer fraai vormgegeven Kamino. Na het teleurstellende Phanton menace maakt dit sterke tweede deel benieuwd naar het slot van deze trilogie.

Deze Star Wars film herzien.

Blijft ook een ontzettend leuke en fantastische film.

Vol met avontuur en aktie en enige ontroering.

En met mooie Cgi en ook prachtig tekenwerk.

Ook heeft deze film enige Cgi die wat minder sterk is.

De cast speelt uitstekend.

En de film is sfeervol en met de bekende prachtige Star Wars film muziek.

En ook het verhaal is weer mooi in elkaar gezet.

Weer van genoten.