Magnolia (1999)

Bravo!

In het eerste uur had ik hem zelfs een mooie 5,0* gegeven. Wat een waanzinnige film! Totaal niet verwacht. Jammer dat ie soms een beetje gas terugneemt. Het is bizar hoe een film van 188 minuten kan voelen als een anderhalf uur. Mijn eerste PTA, zeker niet mijn laatste.

Als eerste, het acteerwerk. Zelden zo goed van deze acteurs gezien. Cruise, Macy, Hoffman en Robards heb ik zelden met zo veel emotie en overtuiging zien spelen. Daarnaast is het cameragebruik ook echt briljant. Veel talent en detail in de scenes gestopt. Er gebeurd niet eens zo bijzonder veel in de 188 minuten, maar het is zo boeiend in beeld gebracht dat je er zo doorheen bent.

De film is lekker luchtig, boeiend, soms zelfs grappig en vlot. ik heb me meer dan vermaakt met deze film. Het verhaal is niet onnodig moeilijk gebracht. Vooral een openingsscène, de zelfmoord-moord poging. Briljant!

4,5*, niet de volle mep omdat de film op sommige stukjes een klein beetje faalt.

Er zijn van die films die lastig zijn om er wat van te zeggen, vooral omdat die zo op het gevoel inwerken, dat het losse scènes en momenten zijn die het hem vooral doen en een algehele spanningsboog die de film dan nog meer laat zijn.
En het zijn dus veel momenten zoals die geweldige leuke en boeiende opening, maar ook vaak momenten in combinatie met muziek. Goodbye Stranger en een zwiepende camera door een kroeg. De Habanera en 2 pratende mensen waar een soort liefde stiekem al opbloeit. Audiovisueel mag deze prent tellen. Dat alles voelt als één geheel door de heerlijke montage, een nooit stilstaande camera, het moordende tempo en een visueel verrukkelijke look. Wat duister en groen, met veel regen en de vochtige warmte voel je door het beeld.
De film komt binnen, zowel als kijkgenot als op emotioneel vlak. Dat laatste ook door de krachtige, inlevende en innemende rollen. Tom Cruise was denk ik nooit beter, maar ook een Reilly, Baker Hall, Moore: stuk voor stuk geweldige rollen die je bijblijven. Zelfs de kikkerregen beviel me de laatste keer dat ik de film zag. 188 minuten lang is de film boeiend. Een uitputtende rit, maar wel bevredigend. Er is maar één conclusie: 5,0*.

ja, mozaïekfilms.
Als ik dit dan vergelijk met bijvoorbeeld Short Cuts dan valt hij me tegen. In SC word geleidelijk een verbinding totstand gebracht tussen alle verhaallijnen en hij eindigt met een dramatisch plot. In Magnolia was hooguit sprake van enkele raakpunten, en loopt het hele idee uiteindelijk met een (filosofische) sisser af. Die overbodige Macy en die hysterisch acterende Moore hadden van mij gewoon weggelaten kunnen worden, een uur korter was het geheel beslist ten goede gekomen.
Het sterke Amores Perros heeft één centrale verbindende gebeurtenis voor drie verhaallijnen, je begrijpt het, en je krijgt meteen het totaaloverzicht over het mozaïek. Hier gewoon afwezig.
De ook ongetwijfeld diepe betekenis van die kikkerregen ontgaat me trouwens, ik zie daarom ook geen enkele toegevoegde waarde.
Vreemd dat hier overwegend (zeer) hoge waarderingen te vinden zijn.

Eigenaardige ensemblefilm met in begin snel wisselende verhaallijnen. Cinematografie divers vanwege de puzzelstukjes in het mozaïek, afgewisseld met weersvoorspellingen en klassieke muziek. Cast: de politieagent en de scheldende vrouw. De stervende oude man, zijn vrouw en zijn verpleger. De verloren zoon Frank. Tom Cruise in een vreemde rol met 'seduce and destroy, respect the cock and tame the cunt!' De begaafde jongen en de quiz. De zieke presentator, zijn vrouw en dochter. De vroegere winnaar Donnie en de beugelbarman.

Opvallende uitspraken: 'Het meest nutteloze ter wereld is datgene wat achter mij ligt'. 'Wij mogen klaar zijn met 't verleden, maar het verleden is niet klaar met ons'. 'Soms zegt Jesus: Ik heb een verrassing voor je'. 'How to fake like you are nice and caring'.

Begin en einde vaag. De weirde versie van 'it's raining cats and dogs' had beter bij een psychologische thriller gepast! Samengevat is het een film over liefde, schuld, verdriet, spijt, haat, wraak, schaamte, zelfverachting, zelfopoffering, verlies, (be)rouw, vergeving.......

We maybe trough with the past, but the past ain't trough with us.

Drama die ooit wel eens meer indruk maakte, de sleet zit er in die zin niet op, toch maken onder andere Boogie Nights en There will be blood meer indruk.

Een tragisch drama die mede door zijn toevalligheden vaker als tragikomedie over komt dan heel serieus. Een film die subtiel het beeld uitdraagt dat iedere stap en handeling die we maken invloed heeft op wat anders, ofwel, het leven in die zin zou te vergelijken zijn met een complex uurwerk met op iedere gebeurtenis oorzaak en gevolg. In dit geval met de nadruk op fouten die gemaakt zijn tot betrekking tot anderen. De schade, psychologische valkuilen, de façade die vaak gebouwd wordt, of de slechte keuzes, wroeging, boetedoening, het maken van nieuwe keuzes en eventueel verder gaan komt allen voorbij. Magnolia lijkt naast de droog tragisch toon veelal een psychologische reden te benadrukt dat niets zonder reden gebeurt en alles vroeg of laat een prijs heeft.

Kostelijk zijn de 'rare' toevalligheden, maar ook de bizarre uiteenzetting in het begin. Tevens is dat het karakter van Cruise, Mackey. De grootste façade met de meeste schade erachter. Iemand die een bizar gedrocht voor zichzelf gecreëerd heeft als compensatie. Vermakelijk, beschamend en stuitend zijn de lezing hoe de vrouw te temmen. Het interview dat langzaam aan spaak loopt en waar de zekere Mackey als sneeuw voor de zon smelt, is erg mooi opgebouwd. Stuitend overigens ook hoe hij zich zelf vol overtuiging staat te verkopen, zijn hielenlikkende assistent Captain Muffy op de achtergrond grijnzend, wat een lul, en wat een heerlijk afloop wat het interview betreft waar Mackey zich als een kind gedraagt. Zo is de koffie scene tussen Claudia en de agent ook best wel kunstig en goed geacteerd zo heen en weer lopend naar de keuken. Wat overigens aan Earl opvalt is dat de uiteindelijk relativering, spijt en inzicht pas op het laatst komt, tenminste in zijn geval. De problemen voor iedereen lijkt alleen maar te groeien naar mate de film vordert en tevens opvallendde onzekere Mackey bij zijn vader, van de vrouwen temmende compensatie façade is niets meer over.

Naadloos lopen de verhalen in elkaar over en vervelen geen moment. De veel te serieus en onhandige agent, stresskip Claudia, Linda en haar geweten, het slecht behandelde slimme kind, de naar erkenning hunkerende Donny, allen prima rollen overigens van Walters, Reilly, Moore, Macy en Blackman. Cruise spant uiteraard de kroon, terechte prijs overigens, en valt Hoffman juist op als buitenstaander die met recht een toevalligheid en buitenstaander genoemd kan worden. Maar is dat wel zo? Want hij is de juiste man op de plek om de wens van Earl te realiseren. Iets waardoor de cirkel wat dat betreft weer rond is. Een contrast overigens met de andere verhaal lijn rond Gator. Niet alleen stort zijn wereld in, zo lijkt zijn dochter ondanks haar schade eerder toe aan goede keuzes dan Mackey dat dan weer is. Een erg aparte spiegelwerking in die zin. De muziek mag ook met recht genoemd worden die zo nu en dan burgerlijk qua toon is, iets dat in eerste instantie in alle tragiek contrasterend lijkt. Maar daar zit wellicht ook weer een nuance in, want kennen alle levens niet dergelijke tragiek? In principe zien we de gebruikelijke stress, spanning en problematiek de we allen van tijd tot tijd doormaken.

Magnolia is tragisch, droog, pijnlijk, vermaakt, geeft een inzicht in wat we veroorzaken, hoe we zelf zijn geworden, hoe voor jezelf op te komen of het juiste doen, en heeft vooral een relativerende werking. Iedere huis heeft zijn kruis blijkt maar weer. Maar waarom nu die titel...Magnolia..iemand?

Over terugblikken, coincidenties, inzicht wat we geworden zijn, spijt over mishaps, en dat met de begeleidende muziek van Aimee Mann... en dan in extenso uitgesponnen dat het voor de acteurs een regelrechte tour de force moet zijn geweest. Voor de in huilie-huilie films gespecaliseerde Julianne Moore niet echt een uitstap natuurlijk. Voor de tegendraads gecaste Tom Cruise des te meer. Maakte indertijd in de bios grote indruk vooral op de manier dat het verhaal met docu intermezzos werd gebracht. Nu wat minder, half sterretje er vanaf. Curieus: Jason Robards zegt op z'n sterfbed dat ie 65 is... maar hij ziet er wel uit als 90. Regisseur Anderson was er indertijd behoorlijk in z'n nopjes over, maar heeft de film later ook wel wat erg lang genoemd.

Magnolia is een enerverende mozaïekfilm waarin verschillende levens door toeval met elkaar verknoopt raken. Ondanks de zware thema's en moralistische boodschap weet regisseur Paul Thomas Anderson alle verhalen door een tragikomische insteek toch behapbaar te houden. Het grote minpunt daarbij is dat het wel erg lang duurt allemaal. Dat wordt gecompenseerd door enkele cinematografische hoogstandjes en bovendien ijzersterke cast - met een buitensporige Tom Cruise in een Andrew Tate-achtige rol als hoogtepunt. Magnolia ontvouwt zich als een prachtige bloem, maar je moet wel geduld hebben om daar in volle glorie van te kunnen genieten.

3,5 * Lang maar krachtig