Magnolia (1999)

zo, wat een zit was deze magnolia... nu dan eindelijk maar eens gezien.


en ik moet zeggen dat het een flinke teleurstelling was. Bij dit soort films gaat het er allemaal om of de film je weet te grijpen, of de personages, achtergronden. regie, en symboliek je weten te boeien. Bij mij gebeurde dit helaas te weinig voor een hogere score.

de personages varieerden van redelijk interessant tot absoluut doodsaai. Het hele gedeelte van de agent en de coke snuivende vrouw deed me absoluut niks, net als de beide quiz kids . Tom Cruise en Philip Baker Hall deden het wel aardig met hun personages, maar dit word dan weer afgewisseld met een vreselijke julianne moore. Zij sloeg echt de plank volledig mis in deze film. Philip Seymour Hoffman deed het wel leuk, maar kreeg jammer genoeg te weinig schermtijd om echt wat boeiends te doen in de film.



Het is me ook een enorm raadsel waarom er nou weer ineens een stortvloed aan kikkers naar beneden moest komen, ja ok we snappen het, het is symbolisch, het is een plaag uit de bijbel, en ja het kleine slimme jochie reageerde niet verrast, waaruit blijkt dat het misschien wel een nieuwe kleine messias is nou hoezee, maar met de rest van de film heeft dat bitter weinig te maken.

dit was m'n 3rde Anderson... en voor mij al de 3rde keer dat ie me teleurstelt. (met punchdrunk love, en there will be blood sloeg hij de plank ook mis.) dus ik denk dat ik voorlopig wacht met nog een film van hem zien.

voor nu: 2*

Voor de tweede keer herzien, en ditmaal viel mij vooral op wat voor een prachtige flow het camerawerk heeft. Vooral in het begin wordt er meerdere malen gebruik gemaakt van veel in en uit zoom werk en een razendsnelle montage en dat werkt perfect. Zonder ook maar één keer geforceerd over te komen krijgen we een goed beeld van wie bij wie hoort, en wordt er binnen een aantal minuten een volledige baken gelegd for things to come.

Het gevaar bij dit soort ensemble films kan zijn dat niet elk verhaal volledig tot z'n recht komt, of zelfs dat sommige verhalen maar weinig boeien, een soort van filler zijn, om de andere verhalen meer kracht bij te zetten. Niks van dit geldt bij Magnolia, ik had al vanaf de eerste keer dat ik 'm zag het gevoel dat elk verhaal genoeg aandacht krijgt, en diep genoeg uitgewerkt wordt om interessant te blijven. - Sommige verhalen krijgen (uiteraard) meer aandacht dan andere, met name de verhouding tussen agent Jim en de drugsverslaafde Claudia eist de meeste screentime op, maar dit met een logische reden. De thema's (eenzaamheid, trouwheid, vergeving, de zoektocht naar geluk) die Anderson in Magnolia wilde uitwerken is in die verhaallijn dusdanig aanwezig dat deze gewoon iets meer aandacht verdient dan andere verhalen, waar bijvoorbeeld maar één van de themas behandeld wordt.

Een ander thema dat sterk tot uitdrukking komt is toch wel "the sins of the father". In zeker drie gevallen zien we overduidelijk de uitwerking en gevolgen van de acties van een vader. Een vader die er nooit was, een vader die geen liefde toont, een vader die misschien wel téveel liefde heeft getoond... en in twee van deze gevallen komt ook de vraag naar voren hoe om te gaan met dit verleden, verpakt in een zin die vaak terugkeert; We may be through with the past, but the past ain't through with us.

Tom Cruise krijgt, en verdiend in zeker zin ook, veel aandacht met zijn rol. Het was voor mij ook een openbaring dat die man eindelijk eens weer z'n ware acteertalent liet zien. Na Magnolia (en Eyes Wide Shut uit hetzelfde jaar) heeft 'ie zijn niveau in elk geval gelukkig redelijk op pijl weten te houden. Maar dan nog, ook al kreeg 'ie alle aandacht, het is niet Tom Cruise die schittert, althans, niet alleen hij, Melory Walters, John C Reilly en Julianne Moore kunnen er ook wat van. Vooral Moore krijgt in maar in een klein aantal scenes de tijd om een met zichzelf in de knoop zittende, in en in trieste, gekwelde vrouw te spelen, en dat doet ze subliem. Die blikken van haar, die tranen, het voelt zo écht...

Magnolia zet je aan het denken, weet je te raken, en verrast ook nog. Ook na een derde keer weet de film nog steeds ontzettend te boeien. De film biedt gewoon zoveel stof tot nadenken. Kortom, een meeslepend meesterwerkje..

Jaren geleden een keer gezien, vond het toen een alleraardigste film. En gister weer gezien en vond hem bijkans nog mooier. Ik lees soms reacties dat die 3 uur voorbij lijken te vliegen.
Volgens mij heeft dat mede te maken met de muziek, welke steeds doorloopt door de verschillende scenes en verhalen. Op die manier blijf je er goed bij.

Verder is het tempo perfect; dan weer rustig, dan weer snel wat scenes van de verschillende verhalen achter elkaar; vervolgens een wat vlot humoristisch stukje en dan weer een rustige uitdieping van een personage en/of relatie. Uitstekend gedaan.

Wat minder vond ik toch hoe de verhalen zogenaamd met elkaar samenkwamen. Sommige waren toch wel wat vergezocht en leken wel een beetje geforceerd in elkaar te worden geweven (bijvoorbeeld de 'plassende' Stanley, welk plotje met een nachtkaars uitgaat en de man met de beugel leek ook wel een beetje van de hak op de tak te springen. Correct me if I'm wrong).

Verder een prima film, heerlijke avond ontspanning en een bijna perfecte regie met prachtige shots (en leuke camera-technische foefjes). Dat kun je aan meester Paul Thomas Anderson (There Will be Blood) wel overlaten.

Om onbegrijpelijke redenen heb ik hier lange tijd een gevoel van aversie voor gehad. Misschien omdat de film door zo'n groot publiek op handen wordt gedragen en ik er nooit zoveel mee kon. Weet nog dat ik het nogal teleurstellend vond allemaal, ook al had ik van te voren geen idee wat ik kon verwachten. Heb de film gisteravond, een paar jaar verder, nog maar eens een kans gegeven.

Vond het nu wel een mooie en vooral complete film. Magnolia bevat alles. Een gedenkwaardige opening, menselijke personages, indrukwekkende scènes, een uitmuntende cast en fraaie muziek (terwijl ik dit tik blijft Wise Up onverminderd afspelen, wát een nummer) .

Wat me ook opviel is het hoge tempo van de film. De verschillende verhaallijnen worden moeiteloos afgewisseld en het vlotte camerawerk levert met name de eerste anderhalf uur een hoop dynamische scènes op. Vind het bij de meeste films al vervelend als ze langer dan honderd minuten duren, hier vlogen de drie uur voorbij. Vond het zelfs jammer dat de film was afgelopen.

Spookt een dag later nog steeds door m'n hoofd en volgens mij wordt de film van nog een herziening alleen maar rijker. Vond de zang- en kikkerscène nu nog een beetje vanuit het niets opduiken. Verder een prachtige, thematisch sterke film, en duidelijk Andersons beste.

Oke Snatch is gevallen, dit uur neemt iemand anders mijn top 10 over en dat is Magnolia. Wat een uitmuntende film is dit. Alles klopt
Het begin, het midden het einde, de muziek, de personages. Ik kan weinig tot niks bedenken wat iemand hier fout aan kan zien.

Ik zat gewoon meteen in de film omdat de eerste 15minuten wonderschoon zijn, de ondersteunende muziek sleept je gelijk helemaal mee. En wat een topcast speelt hierin. Zag Julianne Moore een paar avonden geleden nog in Next, waar ze naar mijn mening slecht acteerde. Maar hiermee maakt ze alles goed. Iedereen doet het overigens top, terwijl ik met sommige acteurs weinig had. Het nummer "One Is the Loneliest Number" is overigens geweldig. En na het weerzinwekkende tempo(en serieus ik hou van een snel tempo) komt een deel waarin we echt super dialogen zien en beter kennis maken met de personages.

En precies in het midden van de film komt weer zon overweldigende tempo versnelling die een halfuur aanhoudt En je wilt blijven kijken(maar ik moest toch echt even naar de wc )

En dan het regiewerk, ik heb nog nooit regiewerk gezien dat zo perfect was. het begin was al geniaal en dan moet de rest nog komen. There will be blood was goed, maar dit slaat echt alles. En ik ben nu echt benieuwd naar het andere werk van Paul Thomas Anderson. En echt een diepe buiging voor deze vakman.

En na het midden krijgen we nog een overload met beladen dialogen om uiteindelijk naar de climax te leiden. En het was geweldig. Net zoals Apollinisch al zei deze film bevat alles, dialogen, personages, super begin, super einde, geweldige muziek en prachtig werk van de regisseur.

2010 is nog jong maar ik heb mischien al de beste film gezien in 2010, en er zijn heel wat verschuivingen geweest in mijn top10 met 12 monkeys. Lotr en nu Magnolia. En het is pas 15 januari.

Ik weet niet of deze film snel zijn 1e plaats zal afstaan, maar voor nu verdient hij dit zeker. wat een formidabele film is dit

* * * * *

Ik heb deze film laatst eens herzien en het blijft een sterke film die het "It just can happen"-gebeuren op zijn best weet uit te beelden. Dat eine is toch machtig mooi, verpestte voor mij zeer zeker de film niet.

Alle karakters zijn interessant om te volgen. Ook de parallellen die je tussen sommigen kan trekken maken het een heel interessante film. Enig minpuntje vond ik de continu herhalende muziek die op een gegeven moment op je zenuwen gaat werken.

Als gevolg van Aimee Mann die weer eens door mijn luidsprekers giert, heb ik toch maar besloten om eens een stuk over Magnolia te schrijven.

Magnolia is namelijk een heel aparte film. Het onderscheid zich van andere films o.a. op het gebied van Thematiek, de mozaik-stijl die deze film bezit (In die tijd was er naar mijn weten nog geen film die deze film op dat gebied evenaarde), niet te vergeten: De sublieme soundtrack.

De openingscene was echt onbeschrijfelijk geniaal. 3 verhalen die zo enorm toevallig zijn, dat het gewoon niet voor te stellen valt. Hier komt al meteen de thematiek naar voren: Wat is toeval eigenlijk? (Overigens vond ik vergiffenis, tegenstrijdigeheden en rechtvaardiging) ook een wezenlijke rol spelen, maar die kwamen later in de film pas aan bod)
Dit vond ik toch wel de mooiste, en die heb ik even gekopieerd:

.A 17-year-old boy, Sydney Barringer, attempts suicide by jumping off the roof of his apartment building; this attempt became a "successful homicide" when he was accidentally shot by his mother (Miriam Margolyes) as he fell past his own apartment window. His parents regularly argued and threatened each other with a shotgun that was normally kept unloaded. Unbeknownst to them, Sydney had loaded the gun a few days earlier hoping they would make good on their threats to kill one another. As a result, he unwittingly became an accomplice in his own murder. The irony is that a newly installed protective netting for window washers on the building's exterior below their apartment would have saved his life if he had not been hit by the shotgun blast that he himself had loaded.

Door deze sterke opening zat ik eigenlijk meteen in de film. Vervolgens start de kennismaking met het eerste personage, als ik me het nog goed herriner, was dit de Police Officer Jim Kurring. De andere personages die daarop volgen zijn dan:

- Former TV producer Earl Partridge
- Nurse Phil Parma
- The wife of Earl Partridge, Linda
- The author of 'Seduce And Destroy' Frank Mackey
- Cocaine Addict, daughter of Jimmy Gator, Claudia Gator
- Gameshow Host Jimmy Gator
- Wizkid Stanley Spector and his neglectful father Rick Spector
- A former wizkid, Donnie Smith

Ondanks sommige familierelaties binnen deze personages, lijken de verbanden nogal stug. Maarja, wat is toeval? Al deze mensen staan uiteindelijk in verband met elkaar. Letterlijk of Figuurlijk.

Ik zal bij elk personage mijn visie geven en/of de verbanden aangeven die ik er zelf gevonden heb.

Police officer Jim Kurring:
is een heel mooi voorbeeld van tegenstrijdigheid; De vieze woorden van een klein jongentje dat rapt vind hij niet gepast. Maar wanneer deze agent een date heeft met een vrouw, die ook wat "vieze woorden" eruit floept, vind hij dit helemaal geen probleem.

Earl Partridge & Linda Partridge:
Ik neem deze samen omdat ik dat zelf makkelijker uit te leggen vind.
Earl Partridge nadert het einde van zijn leven met het verzoek aan zijn nurse om zijn zoon te vinden. Wat eigenlijk al vrij eenvoudig te concluderen is uit de setting is dat Linda met Earl getrouwd is voor het geld. Zij is zelf een schone jonge vrouw, die getrouwd is met een stokoude man. (In de huidge maatschappij betekent dat maar een ding). Het mooie aan deze verhaallijn is dat Linda nooit van Earl hield, maar nu hij stervende is, ze echt de gevoelens voelt aanwakkeren. Ze voelt zich schuldig over het feit dat ze getrouwd is met hem voor het geld en tegelijkertijd allemaal andere mannen had. De tegenstrijdigheid hierin wordt pas later duidelijk namenlijk: Als Earl aan Phil opbiecht dat hij zelf ook allemaal buitenechtenlijke relaties heeft gehad, zonder dat Linda daar weet van heeft. Linda voelt zich dus schuldig over onrecht dat haar zelf ook is aangedaan. Hier komt duidelijk een stuk rechtvaardiging en vergiffenis in voor. (in mijn optiek)

Nurse Phil Parma:
Deze persoon had niet heel veel te bieden naast het luisterend oor zijn van Earl en de persoon die Frank Mackey (De zoon van Earl zou vinden).

Frank Mackey (Author of Seduce & Destroy)
Dit was een zeer interessant personage (Heel erg sterk gespeeld door Cruise)! Hier zijn ook weer tegenstrijdigheden te ontdekken. Frank Mackey zit in zijn praatsessies vele mannen te leren hoe ze de ene na de andere vrouw kunnen verslinden. In zijn sessies plaatst hij vrouwen in het vakje 'bezit'. Later, als Frank bij zijn vader komt wordt hij hartstikke boos op hem. Hij wilde eigenlijk niets met zijn vader te maken hebben, nadat hij hem en zijn moeder had verlaten. Wat rechtvaardigt deze haat jegens zijn vader? Hij is zelf nu de grondlegger voor vele mannen die vrouwen hetzelfde aan zullen doen. Hij is zelf geen spat beter? Heel erg duidelijke tegenstrijdigheden.

Claudia Gator:
Over claudia is in mijn optiek niet veel te vertellen. Vergiffenis komt wel terug bij haar; ze kan haar vader niet vergeven voor wat hij haar vroeger had aangedaan. Overigens houdt ze de schijn op tegenover politieagent Jim.

Jimmy Gator:
Deze man zit duidelijk met zichzelf in de knoop. Hij heeft geen contact meer met zijn dochter wat hem van binnen kapot maakt. Hij is niet eerlijk geweest en zal de consequenties moeten dragen. Hij is stervende en zijn dochter weigert hem te vergeven. In verloop van het verhaal maakt hij ook aan zijn vrouw duidelijk wat hij ooit met de dochter heeft gedaan. Deze is totaal overdondert en verlaat hem zodat hij in zijn eentje zal sterven. De punten vergiffenis en rechtvaardiging kwamen hier duidelijk naar voren. Hij kon niet vergeven worden, want wat hij heeft gedaan is niet te vergeven. Daarom is het eigenlijk ook gerechtvaardigd dat hij in zijn eentje zal moeten sterven. Hij heeft dit verdient.

Stanley Spector:
Deze hoogbegaafde jongen zit vast in het web van zijn vader. Hij moet continu aan een spelshow mee doen van zijn vader, die hier zelf alleen maar beter van wordt. Hij is veruit de slimste en is gedwongen om altijd maar te leren. Hij wordt niet meer als kind gezien maar alleen als een manier om geld te verdienen. De rechtvaardiging zit als het aan mij ligt erin op het moment dat hij in zijn broek piest. Hij heeft nu zoveel schaamte dat hij niets meer kan antwoorden en dus verliezen ze. (De schuld ligt bij de mensen die geld verdienen aan hem, hij mocht niet naar de wc gaan terwijl hij nodig moest, gerechtvaardigd is het dus dat zij hun zin niet krijgen)

Donnie Smith:
Eigenlijk is dit het trieste verlengde van Stanley Spector. Ikzelf vond dit het meest interessante personage. Deze wizkid is ook opgelicht door zijn ouders, en nu hij een volwassen man is, is het een man die gefaald heeft in het leven. Hij raakt zijn baan kwijt en besluit dan het geld van zijn voormalig baas te stelen. Nadat hij dit gedaan heeft komt hij terwijl hij wegrijdt tot besef dat hij fout bezig is. Wat rechtvaardigt het geld stelen? Hij is zelf bestolen en daarom zou hij nu ook geld van anderen mogen stelen? Op dat moment beseft hij dat hij fout is, en zet zijn fout recht. De scene in de bar was trouwens geweldig. (o.a. door het geweldige 'Goodbye Stranger' van Supertramp)

De kikkerregen

Ik merk dat sommige mensen deze film aanvallen op dit stuk van de film. De hoofdlijn van deze film is dat al deze verschillende mensen, die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, toch met elkaar in verband staan. Dat is toch hartstikke toeval? Dit toeval wordt even benadrukt door de grenzen te verleggen. De kikkerregen is iets wat niet mogelijk is, of in ieder geval niet mogelijk lijkt. Het doelt er in mijn optiek dus op dat wat echt onmogelijk lijkt, toch echt mogelijk is. (Wat in de openingscene ook al naar voren wordt gebracht)

Waar ik nog apart even over nagedacht heb is het moment dat Politieagent Jim ziet dat Donnie op een gebouw aan het klimmen is. Jim veronderstelt dat Donnie aan het stelen is, terwijl Donnie juist het geld terug aan het brengen is. Op het moment dat Jim het ziet draait hij om met zijn auto, om daar dus naar toe te rijden. Maar precies op het moment dat hij met zijn stuur draait valt de eerste kikker, op het raam van de auto. Ik dacht eerst dat dit eigenlijk betekende dat het toeval wilde dat Jim Donnie niet op zou pakken. (Omdat dit niet rechtvaardig zou zijn tegenover Donnie).

Ik heb deze in het filmhuis mogen zien in een eenmalige voorstelling. Magnolia heeft in alle opzichten mijn verwachtigen overtroffen. De geweldige soundtrack van Aimee Mann resulteerde erin dat iedereen tijdens de film, maar ook nog tijdens de aftiteling heeft genoten.

Zoals ik volgensmij al eerder heb vermeld:

Magnolia was een lesje in Toeval, Rechtvaardiging, Samenloop van omstandigheden en ten slotte vergiffenis.

Een lesje dat als het aan mij ligt de volle score verdient!

Ik had Magnolia al een paar keer eerder gezien op moviemeter, en gister zag ik hem eindelijk liggen in de Mediamarkt (Quality Film Collection) en daarom nam ik mij kans. Gister gelijk gekeken.

Erg bijzondere en aparte film. Op het begin schrik je even van alle karakters en personages die je opeens moet volgen, maar wanneer de film vordert leer je de personages steeds beter kennen en heb je eindelijk een beeld van wie we nu precies volgen.

Alles klopte in de film, de muziek was erg zorgvuldig en bijna perfect uitgekozen (wel veel zeik-nummers, moet ik eerlijk bekennen) en het camera werk was ook erg goed bedacht en uitgewerkt. De verschillende (muziek)stijlen doen het goed in een film met zoveel hoofdpersonen.

Een ode aan alle actrices en acteurs die meegewerkt hebben aan deze film. Hoe dramatisch sommige rollen ook waren: alles was geloofwaardig. Ik kreeg wel uiteindelijk een voorkeur voor bepaalde verhalen (de politieagent en het verslaafde meisje), omdat je er zoveel volgt, kies je gewoon het verhaal uit wat jouw het meest aangrijpt. Niet te min voor de film.

Ik ben helaas niet zo slim om Bijbelse verwijzingen en andere achterliggende betekenissen te snappen en te achterhalen, ik weet wel dat de film niet zo maar is bedacht. De zorg, de passie en de orginaliteit waren heel goed en kwamen goed naar voren, zodat alleen genieten nog mogelijk was.

Ik ben het overigens wel eens met sommige berichten hieronder. De speelduur van deze film duurden echt te lang voor mijn gevoel. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen lange films. Maar sommige scènes vond ik te lang, en konden, naar mijn inzien, ingekort worden.

4,5* Denk dat ik deze film nog meerdere malen zal gaan bekijken en ook zou moeten kijken om het beter te begrijpen. Aanrader voor iedereen!

Zeer goede film. Het principe van de film is er goed en origineel uitgewerkt. Een topcast die goede rollen neerzet. De teksten van de film gaan volgens mij nog dieper als ik snap, dus een herziening zal ik nooit uitsluiten. Mooi camerawerk, de muziek vond ik persoonlijk niet helemaal geweldig, maar paste soms wel perfekt bij de film.

Poeh, dat was me wel een lange zit. Gelukkig was het eerste deel echt heel goed, want anders had ik hem niet in één dag afgekeken. De film begon goed en, ondanks dat er vrij weinig gebeurde en er totaal geen voortgang in zat (qua Waar gaat dit heen?), bleef het toch boeien. En dat zegt wel wat voor iemand die altijd minstens één aanknopingspunt moet hebben. Echter duurt de film toch te lang om echt 3 uur lang zo door te kunnen gaan. Na ruim 2 uur heb ik de film dan op pauze gezet, omdat ik het anders echt niet vol zou hebben gehouden. Even later, na het boodschappen doen, de film weer aangezet en mijn vermoeden werd bevestigd. Het einde is gewoon niet zo als die had gemoeten. Het voelde gewoon niet goed. En dan vooral die kikkerregen. Ik vond het echt een grote anticlimax en zonde van de hele film.

Hele gewone, realistische en vooral boeiende film die geruïneerd (beetje overdreven) wordt door het einde.

4,0*

Echt een hele aparte film, dit werk van PT Anderson.

De scheidingslijn tussen een sterk ontroerend drama en wat onsamenhangende filosofische troep is echt heel dun in dit geval.

Welke kan valt het balletje in dit geval op?

De film begint gelijk in moordtempo door wat verhaaltjes te introduceren. PT Anderson wil niet dat je dit stukje helemaal onthoudt, maar alleen als herkenning introduceert. Langzaamaan wordt duidelijk dat we het verhaal van meerdere personages. PT Anderson verknipt elk verhaal in verschillende partjes. Vervolgens ziet de kijker per dag wat partjes. De eerste dagen zijn dit hele kleine partjes, en het tempo ligt enorm hoog. Samen met de korte, vluchtige strijkers als muziek zijn de eerste paar dagen snel voorbij.

Gelukkig is het allemaal makkelijk te volgen (deels ook omdat er, eerlijk gezegd, weinig gebeurd).

Daarna wordt het allemaal iets langdradiger, en naast de hysterie ook een beetje saai. Alles wat er rest is de symboliek die PT Anderson wil meegeven in de vorm van de verschillende personages.Thema's als vergiffenis, zonde, ontrouw, liefde en gezondheid komen er allemaal aan te pas. Ik moet zeggen dat dit me allemaal niet zo trok. Dat hele gedoe van vergiffenis trok me niet genoeg. Waarschijnlijk komt dit vooral omdat ik geen binding had met de karakters. Misschien komt dit door het gebruik van partjes, maar ik had dus totaal geen medelijden met de man die wordt ontslagen, het kind dat onder druk van z'n vader staat, de stervende man die z'n zoon wil zien.. En deed me totaal niets. En dat is toch wel jammer, aangezien het toch wel essentieel is in een film als Magnolia.

Wat overblijft is een levensles dat je het leven zelf kunt maken, en het leven je niet overkomt. Helaas kan die boodschap deze film voor mij niet de Top 250 inloodsen. Wat overblijft is een film die een boodschap wil overbrengen, maar nimmer de kijker bereikt.

Het acteerwerk is wel van erg hoog niveau. Dit is de eerste rol van Cruise die mij overtuigt van zijn kwaliteiten, maar ook de resterende rollen van Macey, Hall, Reilly en Moore zijn stuk voor stuk van hoog niveau. Daar heb ik toch wel ontzag voor als kijker.

Daarnaast gebruikt PT Anderson ook gebruik van een erg diverse, bijna luchtige score om zijn film kracht bij te zetten, waar hij in mijn ogen zeker in slaagt.

Het einde van de film is zachts gezegd heel apart te noemen. We zien langzaam hoe alles weer op z'n plek valt, en de algehele boodschap kracht wordt bijgezet.

Al met al zeker geen slechte film, maar slaagt er in mijn ogen niet in om de kijker echt te overtuigen van de boodschap die het mee wil geven. Om terug te komen op mijn eerste alinea, ik wil dit zeker geen onsamenhangende filosofische troep noemen, maar het meesterwerk wat dit poogt te zijn is het ook zeker niet.

'' I really do have love to give. I just don't know where to put it. ''

Het werd tijd om Magnolia weer eens te zien, na al die jaren. Ondertussen ben ik ook ouder, is mijn (film)kennis wat breder geworden (althans, dat hoop ik) en ik was nieuwsgierig hoe ik na al die tijd de film opnieuw zou beleven. Zou hij me verrassen? Zou hij tegenvallen? Weet hij me nog net zo te raken als dat ik mij herinner van vroeger?

Ja, nee, ja.

Magnolia is een prachtige, eigenzinnige film over menselijk leed en onmogelijke toevalligheden. Het is fascinerend, boeiend en het kent mooie, emotionele momenten. Mede door de lange speelduur heb ik de herziening lang uitgesteld. Dit is geen film om 'zomaar' even tussendoor te kijken, maar ik ben blij dat ik er de tijd voor heb genomen. De (lange) vertelling is zeker geslaagd. De tientallen hoofdpersonages zijn divers, interessant, intrigerend en weten te overtuigen. Dit natuurlijk dankzij de geweldige sterrencast. Zelfs Tom Cruise wist me te raken (niet direct, het eerste uur bleef ik de behoefte voelen hem een stomp te verkopen, maar ach), en dat zegt al heel wat.

We kennen het allemaal: schuldgevoelens, gewetenskwesties, spijtbetuigingen.. hoe ga je er mee om? Dat maakt juist dat deze film zo 'dichtbij' weet te komen. Het is menselijk en herkenbaar. In Magnolia krijg je te zien dat alle personages op een andere manier met hun demonen en problemen omgaan. Het is nergens over the top of storend emotioneel. Er wordt niet gepoogd de kijker een morale levensles door de strot te douwen, integendeel. Je krijgt de levensverhalen te zien van personen waar je snel empathie voor voelt en die je langzaamaan een beetje beter leert kennen. De twists in die verhalen houden het interessant. Dit is ook wel nodig, want na 2 uur leek Anderson even in herhaling te vallen en werd het een tikkeltje langdradig. Er zitten tenslotte wel heel.. erg.. .veel.. dialogen.. in.

Mijn oog viel deze keer vooral op de Philip's (Baker Hall en Seymour Hoffman) terwijl ik me nog goed herinnerde dat het tijdens de eerste kijkbeurt voornamelijk John C. Reilly was die mijn aandacht trok. Maar: geen enkele acteur of actrice hoeft onder te doen voor de ander, dat is het mooie van deze film. Ik was zelfs even verrast toen ik Felicity Huffman zag. Ik kon me haar totaal niet meer herinneren, dus om mijn 'Desperate Housewife' te zien vond ik erg leuk.

En nu proberen de stille hoop te houden dat Cruise ooit nog eens beseft dat hij dit soort rollen óók kan spelen, in plaats van de troep waar hij zich de laatste jaren tot verlaagd. Hij kan beter dan dat, dat bewijst hij maar weer in deze film.

Ben het voor een x wel met Nosepicker eens.

Vond het een vage film, met nogal wat lacunes in de samenhang tussen de verschillende verhalen.

Anderson slaagd erin om tranen uit mijn ogen te laten komen. Zelfs bij herzienning.
Deze film is sterk en straalt zijn kracht zeer goed uit, die 3 uren zijn echt niks van mocht er zelfs nog 2 uren bij zijn. Het blijft gewoon van begin tot einde intressant. Vanaf de intro had ik al meteen zeer goede hoop, een film over toeval moet wel leuk zijn. En bij de aftiteling wist ik één ding: this is one of the best movies ever!

Er zijn zeer veel dingen die mij heel hard bijblijven, zoals de muziek van Aimee Mann. Erg goede zangeres en de muziek is zeer mooi gebruikt in dit meesterwerk. Het gaf een extra sfeertje, en dan die Wise Up scéne: Prachtig

Dan blijft het verhaal mij bij, zoals ik daarjuist al vermelde straalt dat kracht uit. Het blijft intressant en met de zeer goede acteerprastaties is het bijna perfect te noemen.
Ik was wel zeer verwonderd over Tom Cruise die hier zijn beste rol ooit speelt, hij ging er wel echt in op vooral die scéne dat hij langst zijn vader's sterfbed staat.

De kikkerregen is ook nog zo'n scéne die mij bij blijft, het gad zoeits apparts aan het einde, en zeker met al die drama's die er dan gebeuren. Best wel treurig!

Wel ik kan blijven goed praten over deze film, daarom staat ook in men top 10. En daar blijft die staan! Al 2 keer gezien en heb weer zin om hem te zien. 3 uur puut genieten. Goud waard. 5*

Wat een geweldige ervaring!

Dit is de 2e film die van mij een 5 sterren notering krijgt.

De film raakt mij op allerlei punten, zo goed in elkaar gezet en wat een geweldig verhaal.

Tranen in mijn ogen door deze film alles klopt gewoon. Meer heb ik er ook niet over te zeggen gewoon een meesterwerk.

Deze film lag een aantal jaren op de plank, maar vandaag ben ik er eindelijk aan toegekomen om te kijken. Ik hoopte op een soort van verbeterde versie van Traffic. Wat ik een uitstekende film vond. Misschien door de hoge verwachtingen toch wat teleurgesteld.

De muziek, het camerawerk, de acteurs en de settings waren allemaal prima in orde.

Waar ik meer moeite mee had was het verhaal. Hierboven staat omschreven dat het allemaaal zo 'goed' is omdat het echte mensenlevens zijn, maar dat vind ik juist totaal niet. Een rijtje van zaken die in het normale leven gewoon niet gebeuren:

- een quizkandidaat die in zijn broek plast: normaal zou je gewoon naar de wc mogen of al gaan van tevoren

- een presentator met kanker die live neergaat en vervolgens toch weer doorgaat met de uitzending

- een journalist die in de pauze van een conferentie even voor de camera de psycholoog gaat lopen spelen

- een gesprek in een cafe tussen de oude man en de oude wizz-kid waar echt geen touw aan vast is te knopen (ik hang al 15 jaar in kroegen, maar heb nog nooit zo'n raar gesprek gehad)

- een volwassen man die een beugel wil kopen omdat hij dan denkt dat de barman van hem gaat houden

- een eerste date waarbij de vrouw hysterisch zit te janken waarna er direct wordt gezoend
Het enige wat ik dacht was: wat zou het toch heerlijk zijn als er eens film zijn waar mensen gewoon als mensen reageren en waar dingen gebeuren die normale mensen overkomen. Maar goed, dan valt er waarschijnlijk niks te filmen.

Dat de verhaallijnen verder 'knap' in elkaar overlopen vind ik helemaal niet. Althans, daar krijgt een film geen extra sterren bij me voor. Zoiets is supereenvoudig te bedenken. Zelfs op het niveau van een romcom als 'Love Actually' wordt precies hetzelfde trucje uitgehaald. Pietje is de bediende van Bertje en Bertje blijkt weer de broer van Truusje te zijn. Vijf minuten brainstormen op een whiteboard en je schuift zo'n verhaaltje in elkaar.

Met de moraal van het verhaal (fouten en vergeven) is inderdaad zo oud als Hollywood zelf en wordt niet vernieuwend uitgewerkt.


De slotscene met kikkers (dat gebeurt inderdaad wel eens, maar niet in die mate) sloeg al helemaal nergens op. Het is niet zo dat als het kikkers zou regen niemand meer kan autorijden en alle auto's overde kop slaan.

Conclusie: op zich heeft de film veel goede punten, maar de irritaties over zoveel ongeloofwaardige zaken en een totaal gebrek aan verhaal kregen bij mij de overhand.

3*

Beste mozaiekfilm ooit gemaakt. Een film over het leven in al z'n facetten. Echt geweldig!

Imponerend, vooral in zijn opeenvolging en wisseling van scènes fraai gecomponeerd werkstuk, dat er vrij goed in slaagt iets van de kenmerkende 'poëzie' van popliedjes in beelden om te zetten. Wat een popsong in minuten doet, doet deze film in uren, maar dat is inherent aan beide 'media' (muziek en een dichtregel kunnen duizend beelden oproepen), en door de strakke structurering weet Anderson de volle lengte van de film de aandacht vast te houden.

Dat 'pop'-procedé - in felle kleuren geschetst sentiment, op de rand van kitsch of ver daaróver, dat in zijn beste vormen tegelijkertijd wel degelijk aan echte onderliggende emoties of problemen kan raken - heeft natuurlijk wel zijn beperkingen. Het lijkt vaak niet verder te gaan dan twee dimensies: de oppervlakte, en de schaduwzijde, die zich - ook in de personages en situaties van deze film - niet of nauwelijks daaronder bevindt, en vaak overduidelijk over die oppervlakte heen valt. De onderliggende conflicten worden ons vrij snel - of in ieder geval uiteindelijk in een oogwenk - glashelder ingepeperd.

Als het echt goed gedaan wordt, kun je erop vertrouwen dat dieper liggende lagen door de toeschouwer/hoorder zelf gevoeld of 'gezien' worden. Voorzover die daarnaar zoekt, natuurlijk.

Anderson koos ervoor om toch zélf die extra dimensie toe te voegen, het als het ware voor ons uit te spellen. En dat is altijd linke soep, want je loopt dan het risico dat levensgrote waarheden (in dit geval over toeval, het verleden dat nooit voorbij is, schuld en vergeving) in even zo grote open deuren veranderen.
Maar zelfs dat hoeft geen probleem te zijn, als de vorm overtuigend blijft. Wat dat betreft kun je deze film inderdaad het beste als een soort (pop)opera zien, zoals Reinbo ergens opmerkte.

Persoonlijk heb ik over bepaalde zaken mijn twijfels, en die hebben vooral te maken met de neiging van Anderson tot door-construeren, om ietwat geforceerd tot een eenheid te komen, en dingen naar een soort 'closure', een oplossing, te duwen.

Verder vind ik het gesuggereerde verband tussen de inleidende 'freak accidents' en bizarre 'toevalligheden' en de rest van de film bepaald niet sterk.

En wat te denken van het bommentapijt van kikkers? De associatie met de Bijbelse plaag lijkt voor de hand liggend, maar is bij nadere beschouwing niet erg zinnig. Dat is echt (onderdeel van) een ander verhaal, dat alleen met de allerbeste wil van de wereld aan de verhalen in deze film is te koppelen. En als dat wel kan, dan kun je net zo goed alles met alles verbinden, en wordt alles metafoor voor iets anders (ik weet dat er mensen zijn die dat graag zien).

Als metafoor voor een bijzondere toevalligheid, een out-of-the-blue gebeurtenis, of een 'wonder' dat soms 'nodig' is als katalysator van een ommekeer dan? Zou misschien kunnen, maar zoals iemand op IMDb opmerkte, de tendenzen die het dan in gang zou moeten zetten, waren op dat moment al aanwezig.

Ik moet wel zeggen dat dit laatste fantastisch in beeld is gebracht. Eén van de hoogtepunten in de film, die verder natuurlijk hoe dan ook een uitbarsting van acteertalent en filmisch vakwerk is.

Ook mij deed de film toendertijd in eerste instantie sterk denken aan 'Short Cuts', Robert Altman's briljante collage van een aantal levens in Los Angeles, gebaseerd op enkele korte verhalen van Raymond Carver. Maar nader beschouwd zijn de overeenkomsten slechts zeer oppervlakkig, en de verschillen des te groter. Nou ja, een literaire short story en een popsong zijn natuurlijk ook heel verschillende dingen.

Wow, dat ik deze film al zo lang (anderhalf jaar of zo) op m'n pc had staan en sinds gisteren pas gekeken. Dit had eigenlijk meer met de lange speelduur te maken, maar eenmaal aan deze film begonnen deerde mij dat echt niet meer.

Wat een pracht van een film is dit zeg, het wordt lekker rustig opgebouwd en de personages worden stuk voor stuk uitgebreid geïntroduceerd en gedurende de film zie je ook wat voor relatie ze met elkaar hebben en/of hoe ze tot elkaar in verband staan.

De muziek is overigens ook erg opmerkelijk te noemen, zoals dat je steeds 'Dreams' van Gabrielle bij Donnie hoort of dat iedereen opeens meezingt met 'Wise Up'.

Het einde vond ik een beetje raar met al die kikkers, uiteraard een verwijzing naar het boek Exodus. Maar dit kwam letterlijk uit de lucht vallen, erg imponerend te noemen.

Ondanks dat er geen actie inzit en het eigenlijk alleen maar om het verhaal draait mede mogelijk gemaakt door het sterke acteren een dikke 4,5 sterren.

Tegen alle verwachtingen in ontzettend genoten van deze prent. Van het vlotte tempo, tot de strakke montage, de passende soundtrack, het kon me allemaal best bekoren.

Zelfs dat overdreven kijk-hoe-zielig-ik-ben gejank waar ik zo'n bloedhekel aan heb, kon de sfeer niet verpesten.

Personages ook een pak boeiender dan in Boogie Nights. Al ben ik wel nog steeds geen fan van Tom Cruise. Maar gelukkig geen Wahlberg in deze film

Geef mij maar Hoffman, wat een heerlijke kop heeft die man toch

Indrukwekkende film, waar ik vooraf toch een beetje tegenop zag vanwege de lange duur, maar de film heeft me geen moment verveeld. Komt natuurlijk doordat er meerdere verhalen afspelen gedurende film, maar ze sluiten allemaal mooi aan en de thema's zijn sterk. Naast dat het aangrijpend is valt er ook nog redelijk wat te lachen, mede door de rollen van William H. Macy en John C. Reily en hun knulligheid, en natuurlijk Tom Cruise. Maar Cruise liet ook de dramatische kant goed zien, hele sterke rol van hem. Heb eigenlijk niks aan te merken op de hele cast. Wat ook erg belangrijk was deze film. Goede muziek ook, vond de scene waarin iedereen meezong ook vrij sterk.

4*

Ik had 'Magnolia' al heel lang in de kast liggen, maar hij is eigenlijk uit het oog geraakt. Gisteravond dan toch maar bekeken.

De film beviel me goed, viel me mee en viel me tegen. Het wisselde eigenlijk een beetje af. Het acteerwerk is echt heel goed van de gehele cast. De verschillende verhaaltjes in het meerendeel ook wel, waarvan ik het verhaal van de stervende vader het meest interessant vond. Ook de soundtrack was mooi. Maar op de een of andere manier wist het niet altijd volledig mijn aandacht vast te houden. Hij viel me dus toch wel een beetje tegen. Ik kan echter wel begrijpen dat mensen dit goed vinden en misschien kwam het ook een beetje door mijn stemming (beetje moe). Dus ik zal de film absoluut nog eens een herkijk-beurt geven. Al moet ik toegeven dat er toch wel interessante scenes en fragmenten voorbij kwamen, en ik heb me absoluut niet verveeld. De film krijgt dus wel een voldoende.

De 'kikker-regen' vond ik bijv. dan wel weer een bijzondere scene. Een beetje mysterieus.

3*

Lange tijd deze film niet meer gezien en het werd stilaan tijd. Anderson kon me ook al overtuigen met films als Boogie nights, Punch-drunk love en There will be blood. Een geweldige regisseur, waar we hopelijk nog meer van te zien krijgen.

Er is al veel gezegd en geschreven over de film. En ondertussen zijn er al meerdere mozaïekfilms gemaakt waar je het vergelijk mee kan maken. Maar waar oudere mozaïekfilms (als je wikipedia er bij haalt vallen titels als Star Wars, The Godfather, Pulp Fiction etc er ook onder) meer bestonden uit losse stenen die een geheel vormen, zorgt Anderson hier voor een vooruitstrevende montage die meer dan ooit de stukken aan elkaar kan lijmen. Zowel met montage als met muzikale ondersteuning, sfeer die overlapt bij verschillend scènes of monologen die doorgaan terwijl het volgende al in beeld komt.

In tegenstelling tot moraliserende films als Crash valt het filosofische gedeelte (religie, toeval, bestemming, ...) hier nog mee en wordt het ook niet prioritair. Dit gaat over gelijkgestemde gevoelens, hoe alles z'n gevolgen en oorzaken heeft en vooral hoe veel zaken met elkaar verstrengd zijn. De nadruk ligt gelukkig hoofdzakelijk op de sfeer in de film. En het mag gezegd worden dat Anderson ook aandacht heeft voor acteerwerk. Het is de eerste keer dat ik Tom Cruise echt zie acteren, maar ook de andere acteurs doen het geweldig.

De herziening is geslaagd en de film is me nu beter bevallen dan vroeger. 3 uur was hier zeker niet te lang.

Wtf is up with the frogs??

Ik had gehoopt dat daar nog een uitleg van zou komen ofzo. Zo'n onrealistisch geheel in een verder realistische film.... ik weet nog niet wat ik daar van vind.

Verder heb ik me best vermaakt, al was hij wel erg lang, en is niet elke verhaallijn even interessant. Die van Macy had wat mij betreft geschrapt kunnen worden (ook omdat ik die man niet kan uitstaan, weet niet wat het is, iets met z'n hoofd) en het plot van de politieagent en Claudia is ook niet bijster interessant.

Ik heb een aantal mooie, grappige, ontroerende, spannende dingen gezien, alles zit er eigenlijk wel in. Beetje weinig liefde misschien, nu ik er zo over nadenk.
Grote pluim voor Julianne Moore, ze acteert geweldig, net zoals Philip Seymour Hofmann. Oh, en het slimme ventje. Eigenlijk was het acteerwerk van iedereen dik in orde.

De muziek vond ik soms storend aanwezig. En ik had verwacht dat de verhaallijnen echt allemaal op een punt bij elkaar zouden komen, maar dat gebeurde niet echt, was een beetje een teleurstelling.

Voorlopig krijgt deze film gevoelsmatig 3,5 ster van me, maar dat kan bij herziening (als ik weer een keer zin heb in die lange zit) wellicht nog hoger worden. Als ik meer symboliek en subtiliteiten in ga zien.

Ik ben eigenlijk nooit zo ondersteboven van een meervoudig plot waarbij we de levens van een aantal personages tegelijkertijd onder de loep mogen nemen. Gelukkig heeft Magnolia een cast waarvan elke acteur zijn emoties goed over weet te brengen en zo wordt het dus niet zomaar een samengeraapte toestand zonder enige overtuigingskracht maar juist een erg boeiend geheel die je aandacht continu vast weet te houden. Wel vond ik dat het hele gebeuren met de spelshow wat korter mocht duren en de slimme Stanley en presentator Jimmy Gator vond ik niet zoveel toevoegen aan de rest. De muziek hoeft van mij nooit zo nadrukkelijk aanwezig te zijn maar heel erg dramatisch werd het ook niet. Grappig dat ze in de auto van Donnie Smith steeds dat nummer van een of andere meidengroep terug lieten komen. Deze William H. Macy zette trouwens een prachtrol neer en heeft zoals altijd weer alle pech van de wereld (zo breekt zijn sleutel af en valt hij met zijn tanden, die geen beugel nodig hadden, op straat). Verder hebben we weer te maken met een bewegende camera dat volgens mij iets typisch is voor Paul Thomas Anderson. Het einde met de regende kikkers is zeer bijzonder en het is leuk om de reactie te zien van de betrokkenen spelers, ongeacht de nare situatie waarin zij verkeren. Zulke gekke ideeën kan ik altijd wel waarderen.
Veel bekende namen, veel toeval, vele mooie scènes.

Wat een film!

Normaal heb ik niet zo veel met films waar niet echt niks van actie of enge stukken in zit alleen deze film bleef me maar boeien. Iets wat ik sinds into the wild niet meer meegemaakt heb. Alle door elkaar lopende verhaal lijnen zijn heel interessant en je leert alle personages snel kennen. Ze acteren stuk voor stuk uitmuntend en hun karakter is geweldig uitgewerkt. Ik persoonlijk was vooral fan van het verhaal met dat jongetje in die quiz interessant om te zien. Ik denk dat dit bij iedereen anders ligt gebaseerd op dingen die je in je leven mee gemaakt hebt. De reactie van John Lee Hooker, althans wat hij zegt over de quiz show ondersteunt dit weer. Dan komt de ''denderende'' finale (die hadden jullie nog niet gehoord he ) Waar ik eerst een wtf momentje had alleen toen die man weer ging vertellen vond ik het toch een mooi stukje omdat ik het doel er van begreep of dacht te begrijpen. Hij heeft wel degelijk over het einde na gedacht, dat doet me wel goed

De voorkant en dus ook titel van de film vond ik heel goed appart allemaal een deel alleen toch een beetje hetzelfde.

Het stukje dat ze dat liedje gaan zingen doet misschien wat goedkoop aan maar heeft mij wel geraakt.

Al met al een enorm goede film die je geen seconde verveelt van de toch lange 3 uur

5*

Zoals wel vaker het geval blijkt te zijn met zogenaamde topfilms, bleek ook Magnolia niet echt iets voor mij te zijn. Meestal komt altijd hetzelfde probleem terug: het verhaal dat me nauwelijks weet te boeien. Dat was dan ook tevens het geval bij het bekijken van deze film; en aangezien het toch wel een lange zit is, is dat natuurlijk een jammere zaak. Ik zeg wel niet dat alle verhaallijnen even saai waren, integendeel: de verhaallijn met de agent vond ik best te pruimen. Verder heb ik natuurlijk ook niet te klagen over de sterke cast... Nu ja, je mag dan al een sterke cast hebben, ze moeten het natuurlijk ook nog waarmaken in de film zelf...wat in Magnolia zeker het geval was. Ten slotte vraag ik me ook nog af wat de bedoeling was van die hopen kikkers die op het einde uit de lucht vielen... dat sloeg toch werkelijk nergens op!

Mezelf als filmfan beschouwend is het toch wel schandalig dat ik nu pas deze film gezien heb.
Wel al veel over gehoord en het is duidelijk dat dit weer een film is die twee uitgesproken kampen oplevert, voor of tegen.

En ik zit duidelijk in het eerste. Ik heb 3 uur op het puntje van mijn stoel gezeten voor een film die het toch hoofdzakelijk van dialogen moet hebben. Stuk voor stuk betrof het zeer menselijke pesonages die in absouluut herkenbare situaties terechtkwamen, zeer menselijke gevoelens en gedachten tentoonspreidden, neergezet door een uitermate sterkspelende cast. Dat de regisseur de verschillende personages zo mooi aan elkaar weet te koppelen is alleen maar een kers op de taart. Zelfs daarzonder zou ik hier al van genoten hebben.

De twee meest besproken scenes liedje en kikkers vond ik allezins een meerwaarde! De eerste bezorgde me kippevel de tweede een zeer aangename WTF ervaring.

De bijna constant aanwezige soundtrack werd me op bepaalde momenten wel teveel, wat dan ook ineens mijn enige puntje van kritiek is.

Deze nog eens van onder het stof gehaald en Magnolia blijft een wervelend kijkspektakel. Onwaarschijnlijk hoe strak PTA hier de touwtjes in handen weet te houden. Een virtuoze beeldvoering, een verschroéiend tempo en een fenomenale acteursregie.

Anderson haalt zoals steeds het allerbeste uit zijn cast. Echt zo'n film waar de acteurs de performance of a lifetime neerzetten. Iedereen stijgt boven zichzelf uit, maar vooral Moore, Cruise, Reilly en de wat minder bekende Melora Walters zijn verbluffend. Julianne Moore in die apotheek... denk niet dat ik ze ooit beter bezig zag.

Dan hebben we nog de muziek en die werkt al even wonderwel. Wise Up is zo één van die scènes die voor altijd op mijn netvlies staan gebrand.

Magnolia wist mij opnieuw verrassend diep te raken, eigenlijk nog een pak meer dan ik had gedacht. Een van dé grote Amerikaanse films. 4,5*

Het begin van de film was even inkomen. Je word doodgegooid met namen en verschillende situaties. Toen ik voor de gein even op Select drukte zag ik dat ik nog 3 uur te gaan had! Dat was wel even schrikken maar het was nergens voor nodig. De tijd ging snel want na ongeveer een uurtje beginnen de verhaallijnen erg boeiend te worden en wil je hem graag afzien. Op dat moment zat ik te denken aan een 3* - 3,5* maar toen kwam die kikker scene en je merkt hoe goed iedereen acteert. Ik vond dat echt een geniale scene.

3,5* - 4*