Magnolia (1999)

Niet mijn soort film. Geweldig acteerwerk: eens. Niet 12 in een dozijn: meer dan eens. Zeer goed uitgewerkt: eens.

Maar: voor mij totaal niet interessant. Ik houd niet van depressieve films. En blijkbaar ook niet van films waarbij je eerst 3 dagen moet nadenken om de diepere betekenis te achterhalen. Iedereen neemt het leven al zo serieus, waarom dan ook diep moeten nadenken bij een film? Dat is altijd de vraag die ik mezelf stel na dit soort films. Doe mij maar goede films, zonder twee, drie of vierdubbele bodems.

Ik weet nu waarom ik deze film zoveel jaar op de plank heb laten liggen. Al kreeg ik het idee tijdens het kijken dat ik de film al vaker heb gezien (maar ik weet het niet zeker)... Dat zegt genoeg, lijkt me.

Na een tijdje weer eens herzien. Blijft een meesterlijk filmpje met een vreselijke vlotte eerste twee uur en en geniaal slotstuk. 5* maar zal 't niet gelijk in de top 10 zetten.

Wat een geweldige opening heeft deze film met al die bizarre dodelijke ongelukken met toevalligheden. Vooral die met de duiker was hilarisch

Het begin vond ik overigens eigenlijk ook het beste van deze hele film en ook wel het meest luchtige. De rest van het verhaal is zeker goed en datzelfde geldt ook voor de opbouw ervan. Alleen vond ik het soms te langdradig (zoals de stukken met de stervende man) en duurde de ontknoping(en) (wel goede, m.u.v. de belachelijke kikkers) ook veel te lang want na circa. 2 uren was ik wel toe aan de ontknoping(en). En dan is nog ruim een uur best een lange zit. Dat het misschien ook wat te langdradig was had te maken dat dit eigenlijk puur een drama is (erg serieus en ook wel allemaal sober/duister) en er weinig vrolijke/leuke momenten inzitten (alleen het begin met Tom Cruise die overigens prima speelde). Voor een film die drie uren duurt had dat er voor mij best meer ingemogen. De verschillende samenhangende verhaaltjes waren best goed en ook wel boeiend en de vele verschillende figuren met al hun eigenaardigheden deden het in het algemeen ook best goed hoewel ik niet iedere persoon even boeiend vond (zoals William H. Macy). Al met al is dit wel een goed sober drama maar had het voor mij makkelijk een uur korter gekund.

Qua verhaal kun je deze film misschien nog het best vergelijken met de film "Short Cuts" maar die kijkt zich beter weg en bevat ook veel meer leuke momenten waardoor de duur van ook 3 uren beter uit te zitten is.

Fascinerende mozaïekfilm door middel van tastbare thema's. Knap hoe Anderson ondanks dat, z'n vele lijntjes en de speelduur toch een behoorlijk tempo weet te genereren en eigenlijk nergens op een valse noot is te betrappen. Het gezamenlijke liedje is op het randje, maar Earl's monoloog die als een soort voice over gaat dienen is even imposant. Opwindend is dan weer de manier waarop via de quiz en gedreven muziek het spul aan elkaar wordt gelinkt.

Sowieso een prominente rol voor muziek in met name de eerste twee uur, waarmee de keren dat het stil wordt, waarbij het verleden zich wreekt, onmiddellijk de aandacht trekken. Ik kreeg ook dit keer de indruk dat in het derde uur de schwung er eventjes uit is, maar Anderson heeft nog wat in petto. Wat je ook van de regen mag vinden, bijzonder is het zeker. Toch dapper om zo'n humane film zo'n soort noot mee te geven. Macy's gebit is de kers op de taart.

Ik had ontzettend veel van deze film verwacht, want hij ligt me ontzettend goed, en mensen wiens smaak ik waardeer vinden hem ook ontzettend goed. Waren mijn verwachtingen hoog? Wellicht, want hij viel toch wat tegen.

Magnolia is een film die verschillende levens laat zien, waarvan de verhaallijnen zich op enkele punten doorkruisen. Wat dat betreft is het vergelijkbaar met Babel, die ik erg tof vond. Magnolia lijkt zich, gezien de eerste en laatste scene, wat te focussen op het aspect toeval en dat dingen soms juist geen toeval kunnen zijn. Sowieso vind ik drama's waar je als het ware een kijkje krijgt in het leven van ogenschijnlijk normale mensen altijd erg mooi.

Dat vind ik in Magnolia ook best mooi gedaan, dat wel. Hetgeen wat me echter het meest tegenstond was het einde (de kikkerregen). Ik vond het simpelweg te vergezocht, en te overdreven. Ik wist niet helemaal goed wat ik ervan moest denken, maar ik kan er niet zoveel mee. Daarbij miste het naar mijn idee juist een mooie eindscène die de verschillende levens op een erg mooie manier aan elkaar verbindt. De kikkerregen, of ie nou belachelijk is of niet, slaagde daar in mijn ogen niet in.

Verder was het in zijn genre een prima film, maar het miste net wat extra's om echt een topper te zijn. Ik kon best genieten van de verschillende verhaallijnen, het was prima geacteerd, er was allemaal weinig op aan te merken, en ik vind het ook zeker geen slechte film. Maar... het mist gewoon iets. Het overtuigde me niet, al heb ik met plezier gekeken.

Overigens had het alsnog zeker een aantal zeer mooie, geslaagde scènes, zit er een mooie boodschap in, ga je aardig meeleven met de personages. Prima dus, maar niet goed genoeg om écht te overtuigen.

Gisteren dan Magnolia eens gezien. Hij viel mij persoonlijk nogal tegen na de vele lofbetuigingen hier. Ik begreep de titel ten eerste al niet, dus dat moest ik even opzoeken.

"elk bloemblaadje leidt een zelfstandig leven, maar is via de knop van de bloem ook met andere bloemblaadjes verbonden. Precies zo zijn de levens van de personages in Magnolia met elkaar verknoopt."

Ok, dat was me dan duidelijk. Toen wilde ik nog weten hoe ze op het krankzinnige idee kwamen om een surreëel tintje mee te geven aan de film door het op het laatst kikkers te laten regenen. (deze scene alleen heeft overigens 5 miljoen dollar gekost)

Ik zat echt met open mond te kijken en dacht "wat heeft dit te betekenen". Ook maar even gaan opzoeken.

"Regisseur Anderson heeft de kikkerscène het hart van zijn film genoemd. De scène verwijst naar de proloog, waarin een aantal urban legends wordt verteld, rare dingen die toch gebeuren, zoals in de film wordt gezegd. Maar hij verwijst ook naar de bijbel, die bron van archetypen: naar de tien plagen die Egypte teisteren als de farao het joodse volk niet wil laten gaan. God stuurt, om zijn volk te verlossen, kikvorsen die het hele land bedekken: de tweede plaag. Dat staat in Exodus 8, vers 2, en Anderson kondigt die interpretatie herhaaldelijk aan door de cijfers 8 en 2 een belangrijke rol te geven in zijn film. Zo staat het getal 82 op een vliegtuig, op een dak en op een muur, zegt een speler in het casino dat hij een 2 nodig heeft en klaagt hij dat hij een 8 krijgt, en meldt het weerbericht een kans van 82 procent op regen."

Ok dan waren dat de onduidelijke zaken voor mij.

Ik vond Magnolia ten eerste erg lang duren. Het werd hier en daar zelfs wat saai. Bijna geen van de personages deden mij wat. Ik vond Philip Seymour Hoffman weer eens veruit de beste rol spelen van de hele cast. Knap, aangezien hij meer een ondersteunende rol heeft in het geheel. Cruise is niet geschikt voor dit soort films vind ik. Hij komt te geforceerd over.

Het verhaal vertelt over het geweten van de mens. We zien de donkere zijdes van het leven, hoe mensen met hun problemen dealen en uiteindelijk op zoek zijn naar verlossing.

Na de kikkerregen zie je dat alle hoofdpersonen gaan inzien dat ze hun leven tot nu toe niet goed hebben geleid. Ze komen tot inkeer.

Ik vind het altijd wel erg knap van een regisseur om zo'n mozaïek-film tot een mooi samenkomend einde te verwerken. De hoofdpersonen zijn allemaal een kleine schakel in het grote geheel.

Wat betreft de muziekkeuzes kan ik alleen maar erg positief zijn. Het nummer Wise Up past net als bij Donnie Darko's Mad World perfect bij wat de kijker tot dan gezien heeft. "Het houdt niet op, totdat je verstandig wordt" laadt de gehele dekking van Magnolia.

Kort samengevat vind ik de symboliek achter Magnolia erg mooi, maar de uitvoering wat langdradig. De personages zijn niet zo interessant en de invulling van de vele acteurs/actrices laten wat te wensen over. De sfeersetting is erg mooi en donker. Het gaat eigenlijk alleen maar om de mensen die je in beeld ziet. De rest van de wereld lijkt niet te bestaan in San Fernando Valley, waardoor je je in een cocon waant die zich stukje bij beetje ontpopt.

Voor nu 3 sterren !

Goed.

Magnolia omspeelt de valkuilen die een mozaïekfilm van drie uur met zich mee zou kunnen brengen door een stevig tempo aan te pikken en het lukt behoorlijk om dat aan te houden.
Maar toch is er ook een valkuil waar ik op voorhand wel wat schrik voor had: te veel personages en plotjes. Veel personages zijn leuk en hun verhaallijn aandoenlijk, maar evenveel personages halen er soms de angel uit.
Niettemin komen de verhaallijnen uiteindelijk min of meer harmonieus samen. De symboliek van de kikkerregen ontgaat me echter.

Een niet te vergeten pluspunt is uiteraard ook de ruime cast. De regisseur dient hier wel wat pluimen voor te krijgen, want zelfs Tom Cruise komt bij momenten geloofwaardig over.
Philip Seymour Hoffman had een meer dankbare rol verdiend, maar het is zonder enige twijfel John C. Reilly die er met kop en schouders bovenuit steekt, hetgeen mij aangenaam verrast.

Paul Thomas Anderson zorgt andermaal voor mooie lange shots. De camera doet het werk en al de rest is bijzaak, zo lijkt het wel: een aanpak die ik alleszins kan smaken. Het zorgt ervoor dat zelfs tijdens de minder boeiende verhaallijnen nog genoeg te beleven valt.
De muziekkeuzes vind ik dan weer opmerkelijk, bij momenten zelfs afschuwelijk. Daar hebben helaas meer van zijn films last van.

3,5

Why are frogs falling from the sky?

Magnolia is zo'n film die je ooit eens in je leven gezien moet hebben. Althans, dat heb ik toch al meermaals gehoord toen ik eens tegen vrienden zei dat ik de film nog nooit had gezien. Ik heb de film indertijd dan ook gekocht in de Quality Film Collection uitgave (met extra film bij) en sindsdien stond hij dus netjes in mijn kast want 3 uur film, je zet het niet altijd even snel op. Vandaag dan eindelijk eens tijd vrijgemaakt en die 3 uur leken wel een serieus pak langer te duren.

Zeker het laatste uur is er teveel aan en dat is jammer want als de film op zo'n 2 uur had afgeklokt, dan had er sowieso een hogere score in gezeten. Tot op dat punt was er sprake van een heerlijke opbouw (Donnie die zijn liefde verklaart aan de barman, Frank die staat te twijfelen aan de telefoon of hij nu wel of niet terug contact wilt met zijn vader, Jim die zijn wapen is kwijtgeraakt, ...) maar dan kabbelt de film gewoon verder en dan vallen er op eens kikkers uit de lucht. Ja, gewoon een hele hoop rubberen kikkers en vanaf dan had ik het echt wel gehad. Gelukkig duurde de film dan niet meer zo lang maar het was de spreekwoordelijke druppel. Zonde eigenlijk want de opening met de urban legends deed me hopen op een heerlijke film. Vooral ook omdat de meeste verhaallijnen me wel konden boeien. De ene wel meer dan de andere natuurlijk want zo vond ik het hele stuk rond Donnie niet echt passen terwijl de hedendaagse versie in de vorm van Stanley wel erg geslaagd was. Wel leuk om de vele connecties tussen de verschillende personages te ontdekken. Volgens mij heb ik er nog wel een hoop gemist (net zoals met de verwijzingen naar de bijbel) maar het zorgde wel nog voor een leuk tijdverdrijf.

Uiteindelijk toch nog een voldoende vanwege een uitmuntende cast. Het is pas mijn tweede Anderson film, de andere is Punch Drunk Love, maar het was me al opgevallen dat acteurs onder zijn regie wel eens compleet anders uit de hoek komen. Zo ook met Tom Cruise die hier een vrij atypische rol speelt maar dat wel erg degelijk doet. Het is echter Julianne Moore die mij compleet wist weg te blazen in haar performance als Linda Partridge, de vrouw van de dodelijk zieke Earl Partridge. Ik ben haar al wel eens een aantal keer tegen gekomen in films maar hier is ze wel enorm sterk bezig, hands down de beste rol die ik tot nu toe van haar heb gezien. Veel bekende acteurs ook nog in de bijrollen en één daarvan is John C. Reilly. Ik associeerde hem eigenlijk altijd met vrij flauwe komedies maar ik begin meer en meer fan van hem te worden doordat hij dit toch wel sterk weet te spelen. Zeker in samenspel met Melora Walters die Claudia speelt is het echt genieten.

Een film die door menig filmfan vol lof wordt beoordeeld maar eerlijk gezegd, ik zie het niet. Magnolia zit op zich wel leuk in elkaar maar duurt veel te lang en de miniclimax op ongeveer 2 uur is een stuk beter dan de uiteindelijke apotheose. Niet echt fan van maar de uitstekende cast maakt erg veel goed, het is echter niet genoeg.

2.5*

Voorlopig geef ik vier sterren voor deze mooie en boeiende film. Alleen... het einde kwam wel heel erg uit de lucht vallen. Ik vond dat weinig passen in de film, opeens nam het een hele vreemde wending die me helemaal uit het verhaal wist te halen. Een meer realistisch einde had ik beter gevonden.

De film had trouwens wel wat korter gemogen (en gekund). Desondanks toch wel een interessante film.

Toen de film gedaan was wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Maar na een aantal dagen stond deze film al in mijn top 20 aller tijden. Ik wist niet meteen wat ik van de zangscene moest vinden, maar die vind ik uiteindelijk ook legendarisch. Wie durft dat nou aan? ik vind de zangscene nog veel iconischer dan de bekendere kikkerscenePrachtige film!

Magnolia is zo’n typische film die je nu eenmaal moet gezien hebben en een paar dagen geleden was het eindelijk zo ver, maar het bleek niet de topper te zijn die ik verwachtte.

Wel zijn er twee positieve dingen die ik wil onthouden van deze film. Hetgeen me wel aanspreekt aan deze film is dat ze erg hoopvol is. Dan denk ik vooral aan Claudia die haar glimlach eindelijk terugvindt door vriendschap en liefde te krijgen van Jim. Diezelfde Jim lijkt dan toch de liefde van zijn leven eindelijk gevonden te hebben. Ook voor Stanley ziet de toekomst er hoopvoller uit dan Donnie op diezelfde leeftijd. Hij durft zijn vader wel te confronteren met de extreme druk die hij hem oplegt.

Het tweede positieve punt aan Magnolia is de cast. Ondanks dat er veel personages zijn, kan ik niet iemand aanduiden die tegenviel. Vooral Reilly en Walters acteren op een erg hoog niveau als agent Jim en Claudia. Het samenspel tussen die twee was echt genieten. Ook Tom Cruise valt hier in positieve zin op. Ik had de hoop al opgegeven, maar na Eyes Wide Shut en deze Magnolia blijkt hij toch te kunnen acteren. Verder weten Macy en Hoffman me meestal wel te bekoren.

Waar de film voor mij tekort schiet zijn de verschillende verhaallijnen. Buiten de verhaallijn van Jim en Claudia, konden de andere verhaallijnen me amper boeien. Tom Cruise als TV-persoonlijkheid, Earl Partridge die op sterven ligt en zijn vrouw die compleet hysterisch wordt, de quiz waarvan de presentator aan kanker lijdt. Geen enkel kon me echt boeien en de verbondenheid tussen elk van deze personage waar iedereen vol lof over is, deed me maar heel weinig. Die kikkerregen tenslotte vind ik ook maar een anticlimax. De betekenis ervan is wel duidelijk, maar ik ben sowieso een tegenstander van onlogische/onrealistische gebeurtenissen in een film die toch erg realistisch is.

Magnolia is zo’n typische film die je raakt of niet. Bij mij doet het niet bijzonder veel. Paul Thomas Anderson is voor mij een wisselvallige regisseur. Punch-Drunk Love vond ik matig, There Will Be Blood was goed en Magnolia had ik beter verwacht. Benieuwd wat Boogie Nights brengt.

3*

Traag en onboeiende personages.

Ik verwachtte veel van deze film, maar het bleek toch niet mijn ding.

Een redelijk geslaagde herziening. Het zal meer dan vijf jaar geleden zijn dat ik deze film voor het eerst zag, maar er was me niet meer bijgebleven dan dan het personage van Cruise en de kikkerregen.

Dus een hoop personages om opnieuw te leren kennen, en één van de sterke punten van de film is dat er veel personages zijn die vaak ook echt mooi zijn, ook al zie je dat niet meteen aan de oppervlakte. Het algemene thema lijkt te zijn dat iedereen op zoek is naar hoe vrede met zichzelf en zijn/haar omgeving te krijgen, hetgeen een thema is dat me aanspreekt en dat in de film ook heel mooi uitgewerkt wordt. Het absolute hoogtepunt is de lange monoloog van het personage Earl tegen zijn verpleger, maar ook de mijmeringen van agent Jim mogen er zijn. En ook nu vond ik het personage van Cruise erg sterk. En ook al herinnerde ik me nog de kikkerregen, ook nu kwam het bij mij over als een klap in het gezicht als soort van wake-up call. Ik snap dat niet iedereen er wat mee kan, maar voor mij werkte het.

Sterke personages kunnen niet zonder sterke acteerprestaties en die zijn er dan ook volop. Ik weet nog dat ik bij de eerste keer dat ik Magnolia zag verbaasd was door Cruise. Ik heb inmiddels vaker gezien dat de man wat kan, maar toch vraag ik me af of hij ooit een rol beter heeft ingevuld. Verdere sterke punten van de film zijn de lange shots waar iemand gevolgd wordt, waarna de focus ineens verlegd wordt naar een passant enzovoorts.

Als één van de mindere punten wil ik toch de muziek noemen. Hoewel ik de nummers van Aimée Mann wel aardig vond, was de overige muziek soms erg aanwezig en repetatief waardoor ik erg nerveus werd. Verder merkte ik dat ik soms toch een beetje de aandacht verloor, de film is wel erg lang, en misschien toch iets te lang.

Uiteindelijk een bijzondere en interessante film, die zeker weet te raken, maar niet vrij van zwaktes is. 3,5*.

In 1999 was ik 19. Direct gegrepen door Magnolia, niet in staat om alles te begrijpen maar gretig genoeg. Door de jaren heen zijn minstens 4 kijkbeurten gevolgd waarbij telkens nieuwe zaken opvallen of Andere emoties opvallen. Nu wederom indrukwekkend en ik krijg gelijk weer zin de al te lang uitgestelde neiging om There Will Be Blood te herkijken te vervullen, die ik pas een keer gezien heb. That won't do.

Maar als ik mensen een ding zou mogen meegeven over deze film dan zou het zijn, om hem uitgerust en kalm te kijken. Het gevoel hebben Magnolia 'niet te snappen' na een één keer kijken is vrij normaal. Niet dat het heel moeilijk is, maar de manier waarop het in elkaar steekt heeft baat bij repeated viewings. And it does pay, imho.

Anderson is zijn materiaal volledig meester, het camerawerk is sterk, de acteurs stelen scène na scène en Aimee Manns soundtrack is uitstekend.

8.5/10

Is Magnolia een perfecte film? Nee. Daarvoor slepen sommige stukken, vooral die met de grootste tragiek, wat te lang aan, is het personage van William H. Macy te veel een karikatuur, heeft Julianne Moore (hoewel ze bij vlagen echt briljant is) iets te lang op de Hilde Van Mieghem Academie voor Plotseling Hysterisch Uitvallen gezeten en werd ik in sommige scènes iets te horendol van de strijkers die maar bleven aanzwellen. Maar he, de intro is geweldig, Tom Cruise speelt hier de rol van zijn leven (net als Philip Seymour Hoffman en de kleine Jeremy Blackman) en de kleine verhalen zijn op een schitterende manier en met een enorm oog voor detail verweven tot een groter verhaal. En dan heb ik het nog niet over die legendarische regenbui gehad. Magnolia is dus niet perfect, maar wel een sprankelend en prachtig in beeld gebracht geheel.

Te lang, te langdradig, te vergezocht ....

Wat was dit een lange zit om 'm uit te kijken zeg, my God!

Ik wilde echt begrijpen waarom deze film zo'n hoge score heeft.

Schiet mij maar lek, ik snap het niet.

In mijn ogen vleesch nog visch. Oersaai!

Goede sterrencast dat wel... maar zelfs dat kon het verhaal voor mij niet boeiend maken.

Een matige dramafilm...

Redelijk/saai verhaal...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs William H. Macy, John C. Reilly,

Philip Baker Hall, Alfred Molina, en Luis Guzmán ...

Niet te moeite waard...

Zie hier dus absoluut niet de genialiteit van in.

Laat ik maar beginnen met de cast. Al vrij snel in de film wordt er een stortvloed aan personages geïntroduceerd, die lang niet allemaal even interessant zijn. Verrassend genoeg vond ik Tom Cruise nog het sterkst uit de hoek komen met een erg leuk personage, Macy en Moore vond ik dan bijvoorbeeld weer erg irritant. Van de rest kun je niet echt zeggen dat ze slecht acteren of zo, maar de meeste personages boeide me gewoon totaal niet.

De film is voor mij ook een soort overload aan dramatiek op veel momenten. In het begin was het nog wel oké om te volgen, maar op het gegeven moment was ik gewoon nog weinig geïnteresseerd als de personages weer met hun probleempjes op kwamen draven, en hun bijbehorende gejank en geschreeuw. Zo'n beetje de hele film lang had ik het gevoel naar een soort van soapserie met een wat hoger budget te zitten kijken, met als verschil dat er hier op het einde nog wat moraaltjes tegenaan geflikkerd werden. Met de zogenaamde levenslessen en symboliek kan ik ook vrij weinig aangezien het nou geen thema's zijn die me echt aanspreken, en al helemaal op die manier waarop ze in Magnolia tot uiting zouden komen.

Enkele lichtpuntjes verder zijn dat de film er visueel soms vrij degelijk uit ziet, de editing erg in orde was en dat er zo af en toe nog wel een leuke scene voorbij kwam, zoals bijvoorbeeld de intro en de kikkerregen. Al bij al een behoorlijk overgewaardeerd stuk cinema in mijn ogen. Jammer, had er best wat van verwacht. 2,0*.

Ik heb deze film ooit op vhs en een gewone beeldbuistv gezien en toen maakte hij nauwelijks indruk op mij, Vandaag nog eens opnieuw bekeken in hd kwaliteit en nu komt hij pas echt tot zijn recht. Deze film is eigenlijk veel te lang, maar als je het absurde en totaal overbodige eerste kwartier doorkomt en niet op de stoptoets drukt, wordt je beloond met een drama over diepmenselijke gevoelens, over de zwakheden en gebreken van ieder mens. Schitterende cast en ook een voortreffelijke muzikale omlijsting. Ook een paar minpunten die de film een halve ster kosten. Naast het al eerder vermelde domme begin, is er na een dikke twee uur een passage waarin alle personages een liedje meezingen, ook op het sterfbed of na een overdosis morfine. Dat is ietwat vreemd en eigenlijk niet gepast, ook al is het een mooi liedje. Op het einde van de film valt er letterlijk nog een leuke verrassing uit de lucht. 4 sterren

Geweldige film waarbij het verhaal zeker niet in één zin te omschrijven is, maar je wel grijpt van de eerste tot laatste seconde. Veel verschillende verhaallijnen en personages die mooi en soms verrassend met elkaar verbonden zijn en naadloos één geheel vormen. Camerawerk, muziek en montage zijn prachtig en perfect op elkaar afgestemd (al direct zichtbaar bij de introducties van de personages). Een sterke cast en wat mij betreft het magnum opus van Paul Thomas Anderson.

Fijne herziening.

Had er een beetje schrik van omdat de meer recente PTA films best grote tegenvallers waren. Het was ook al even geleden dat ik Magnolia gezien had, dus de mogelijkheid op verval zat er zeker in. Gelukkig was daar weinig van te merken.

Deze PTA is vooral een stuk luchtiger. Er zit echt een hoop drama in, maar door een aantal visuele toetsen (en vooral een quirky score) zorgt PTA ervoor dat het nooit een loodzware film wordt. Acteerwerk is ook op niveau en hoewel het gebeuren rond toeval misschien iets té nadrukkelijk een antwoord lijkt op courante filmkritiek, zijn de intro en outro segmenten erg leuk.

Nee, heeft nog niks van z'n kracht moeten inboeten, dit blijft een erg fijne PTA. Persoonlijk hou ik nog iets meer van Punch-Drunk Love, maar qua prestatie en omvang is dit veruit PTA's beste film.

4.5* en een uitgebreide review

Goede film maar maakt minder indruk dan 15 jaar geleden.

Was ik toen aangenaam verrast door de opening, nu vond ik die introductie onnodig. Want hoewel toeval wel een rol speelt wat betreft die gameshow was dat soms wat gezocht, en gaat de film toch vooral over spijt en vergeving.

Er wordt goed in geacteerd, Anderson heeft natuurlijk een zeer goed ensemble gestrikt, waarin met name Tom Cruise, Philip Seymour Hoffman en Philip Baker Hall overtuigen. Maar er is eigenlijk geen zwakke schakel. Ook camerawerk en soundtrack zijn meer dan OK, en de film heeft subtiele humor en aardige vondsten. Maar toch. Ik zie er geen meesterwerk in, wat ik bij There Will Be Blood wel meer heb, iets dat sluimert, iets wat bekijlft, meer dan alleen wat je op het scherm ziet.

Ijzersterke film die tot op de dag van vandaag indruk weet te maken. De soundtrack van de film is eveneens een pareltje! De volle 5 sterren

Anderson is een meester in het brengen van energieke, lang doorlopende scènes. Dat wordt duidelijk na het zien van zijn films. Telkens weer komen deze heerlijke momenten terug die zijn klasse op vlak van montage en spelen met muziek bevestigen. Hierdoor blijft deze Magnolia zijn volledige speelduur luchtig en raak je geïntrigeerd door de personages.

Dat is meteen ook het tweede sterke punt, vele acteurs geven het beste van zichzelf (Cruises beste rol ooit wat mij betreft) en hierdoor komen de personages tot leven. Moeilijk om hierna niet geraakt te worden door de intensere scènes, die er dan ook genoeg zijn. Het geheel is mierzoet te noemen, zonder dat het in de buurt komt van de valkuilen van het genre.

Magnolia stevende dus lang op een ideale filmervaring af, helaas moest het einde me tegenvallen. Want ik kwam bedrogen uit. De fameuze kikkerregen was ergens wel leuk én logisch, toch kreeg ik het gevoel dat deze wending gebruikt werd omdat het op was. Ik kreeg de impressie dat de makers zelf niet goed wisten waar ze naartoe hadden gewerkt.

PTA neemt heel wat hooi op de vork, en heel wat regisseurs zouden zich er bekaaid vanaf maken en hun gewrocht overstelpen met pretenties, maar hij is de klasbak zelve om het in goede banen te leiden. Een ensemblefilm waar de eindjes niet aan elkaar geknoopt zijn onder een zogenaamd overkoepelende thematiek, maar waarbij het echt voelt alsof de talrijke personages links- dan wel rechtsom met elkaar van doen hebben.

Wordt het dan nergens te karikaturaal? Je zou kunnen zeggen dat H Macy de verloren ziel verpakt in de ultieme schlemiel wel erg pregnant vertolkt. Zeker als je zijn rol in Fargo en Boogie Nights in je achterhoofd neemt, lijkt het soms iets wat nogal voor de hand ligt en krijgt het daarom iets al te voorspelbaars. Zijn rol had dan ook niet per se door hem vertolkt hoeven te worden, het zijn nochtans PTA's filmische kwaliteiten die de scenes an sich toch iets idiosyncratisch geven. De camera die de lucide blik van Macy op de barman volgt is even duizelingwekkend als beklijvend. Ook Macy's gesprekspartner aan de bar is treffend en niet zonder betekenis gekozen; hij belichaamt de onverschilligheid en vlakheid van de wereld waarin Macy zich zo unheimisch voelt; hij vormt de antagonist op Macy's geïdealiseerde droomwereld waarin vervoering en de meeslependheid van de liefde centraal staan in plaats van het understatement en nuchterheid van Macy's disgenoot.

Verder speelt Cruise de rol van zijn leven als geflipte mafketel die maniakaal zijn heimelijke haat jegens zijn vader op hordes vrouwen botviert. Een personage om je in eerste instantie te bescheuren, maar waar je in zijn laatste scenes toch ineens compassie voor gaat voelen. Het psychologische steekspel met zijn interviewster, waarvan aannames die je er in eerste instantie van maakt -namelijk dat ook zij op den duur gaat zwichten voor zijn charmes- behoorlijk misleidend zijn, behoort tot een van de meest imposante tweegesprekken in de filmhistorie.

Enige echte minpuntje is dat de score in de eerste twee uur van de film bij vlagen nogal drammerig is. Dit is jammer want de schwung, die het sowieso al bezat en dat is een compliment, krijgt hierdoor op momenten een ietwat gekunsteld karakter. Hierdoor krijgt het niet de holistische fluïditeit van bijvoorbeeld Scorsese's Goodfellas of Inarittu's Birdman.

Dit is waarschijnlijk zo een like it or hate it film, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het begin was wat aan de saaie kant maar voor de rest bleef Magnolia nog wel redelijk onderhoudend. Het is mijn eerste keer dat ik deze film zag en ik kan wel zeggen dat ik absoluut geen fan was van There Will Be Blood. Ik ben ook geen fan hiervan, maar het sprak mij wel iets meer aan. Ik keek "geboeider" al heb ik veel pauzes genomen.

Hoewel een deel van de film gaat over hoe de verhaallijnen met elkaar verbonden zijn, kreeg ik met de meeste personages slechts sporadisch een lichte connectie. Doordat het zo fragmentarisch is, zeker in het begin, zal deze film vast beter tot zijn recht komen bij een tweede kijkbeurt. Nu de 3 uur om zijn wil ik eigenlijk meer zien ondanks dat ik me vooral door het eerste uur heb moeten worstelen. Het is een raar gevoel. Het lijkt alsof ik de film niet echt afgemaakt vind en toch ook weer wel.

Anderzijds gaat het over liefde, aanvaarding, vergeving en natuurlijk toeval. Met als hoogtepunt natuurlijk dat het kikkers begint te regenen en zelfs de agent zijn pistool dat uit de lucht valt. Als je me binnen een paar jaar zou vragen wat ik nog van Magnolia weet is het waarschijnlijk de vallende kikkers. Een pluspunt is misschien dat, ondanks dat er eerder clichématige huiselijke thema's gebruikt worden, de film nergens voorspelbaar aanvoelde. Ik had totaal geen idee hoe deze film uiteindelijk ging verlopen.

De soundtrack was prima alhoewel ik niet denk dat er een lied zal bijblijven, tenzij ik de soundtrack nog is beluister. Ik ben sowieso al niet goed met muziek te linken met titels of groepen. De acteurs? Die deden het goed. Desalniettemin was het een beetje vreemd om Cruise in deze film te zien spelen, dat wel. Moore is zeker niet mijn favoriet en zelfs vrij irritant hier. Op de rest van de cast heb ik weinig aan te merken, het was zelfs grappig om Clark Gregg te zien in een kleine bijrol bij de show. Voorlopig 2.5*.

“Why are frogs falling from the sky?”

Schitterend. P.T. Anderson heeft met Magnolia een film gemaakt waar de ambitie, originaliteit, visie en vooral vakmanschap vanaf spat. Het is geen sinecure om zoveel personages te introduceren en het tegelijkertijd overzichtelijk te houden, maar Anderson slaagt daar voortreffelijk in. Gesteund door geweldige acteurs waarvan er niet één teleurstelt. In drie uur tijd wil Anderson laten zien dat het lot een aantal personen bij elkaar kan brengen, of dit nu positief of negatief uitpakt verschilt per persoon. En als het lot het niet doet, dan doen de kikkers het wel...

Magnolia is zeker een drama, maar er zit ook erg veel humor in de film. Op geheel eigen wijze weet de regisseur beide bijna achteloos te combineren. Cruise, Baker Hall, Walters, Macy, Moore, Reilly, Blackman etc. Allemaal leveren ze een geweldige prestatie af. Ze spelen allemaal personages waar je in drie uur tijd echt om gaat geven of juist gaat verafschuwen (of beide). Een recensie over Magnolia kan je niet eindigen zonder de weergaloze muziek te benoemen. Het deuntje op de achtergrond zorgt in eerste instantie voor de nodige luchtigheid, maar na twee uur wordt het ook wat dramatischer en sfeervoller. Met Macy's tune (Dreams van Gabrielle) als humoristische tegenhanger. Het einde met die blik en dat schitterende lachje van actrice Melora Walters maakt het helemaal af.

Originele, doch bizarre film. Niet zozeer in concept (verhalen die in elkaar verweven worden komen wel vaker voor - hoewel vooral in latere jaren - maar de manier van verfilming is bijzonder: de camera die verschillende mensen blijft volgen als ze zich van kamer verplaatsen (ook al zijn dit nevenpersonages), de muziek die sluimerend op achtergrond blijft lopen (een dik uur! omdat alles "goed" loopt in hun leven?, het continu switchen tussen verhaallijnen, de ommedraai van spijt (iedereen die liedje zingt), de keuze van de nummers (it's not going to stop, 1 is the lonelinest number, ...), het verschil tussen de 3 delen (denial - regret - forgiveness), en bijhorende weersvoorspelling (cloudy - regen - opklaring) en muziek (continu - af en toe - pure stilte), het in elkaargeweven geheel, en zo kan ik nog even doorgaan. Een film die zoveel unieke elementen heeft die het maken tot wat het is geworden, en toch... Het is een film die je het eerste uur een kans moet geven (de muziek die sluimerend op achtergrond blijft lopen stoort een beetje en doet vermoeden dat er iets spectaculairs staat te gebeuren op korte termijn), maar eens je in het verhaal gezogen bent sleurt het je mee, en verbaast je vlak voor het einde nog maar eens met de befaamde kikkerplaag. Vandaar de samenvatting: een bizarre, doch intrigerende film, en voor mij voorlopig een 3,5* waard.

Ik zag Magnolia deze week twee keer na elkaar omdat ik na de eerste keer met een onbevredigd gevoel achter bleef. Vooral het einde met die kikkers vond ik erg eigenaardig. Mede door de uitstekende cast en mooie uiteenzetting van het mozaïekverhaal wou ik hem nogmaals bekijken.

De film intrigeerde me van in het begin met die mooie nostalgische anekdotes rond de dood en de toevallige, vaak bizarre omstandigheden, die daarmee gepaard gingen. Anderson trekt deze verhalen door naar de 12 personages van de film en ook rechtstreeks naar de kijker. Deze vaak banale realiteiten maken ook deel uit van óns leven en ook ons leven is een aaneenschakeling van falen, successen, crises en toevalligheden. Magnolia is een film die drie uur lang je bestookt met erg veel informatie, volgepropt met emoties. Het is een rollercoaster en ik was wellicht door vermoeidheid niet de volle drie uur bij de les. Het is trouwens ook niet mijn sterkste eigenschap om in films een groot aantal personages te onthouden en te plaatsen, laat staan in mozaïekvorm. Ik raak dan al gauw het noorden kwijt. Gelukkig bleef het vrij chronologisch zonder ingewikkelde flashback of –forwards.

Wat volgt is een uiteenzetting van diverse karakters die elk hun emotionele bagage met zich meezeulen uit het verleden en daar uiteraard mee in de knoop zitten in hun huidige leven. Wroeging, vergeving, liefde, … het zijn allemaal emoties die erg sterk aan bod komen. Earl Partridge levenseinde komt nabij en heeft spijt omdat hij zijn (destijds minderjarige) zoon en zieke vrouw in de steek liet. De scènes tussen hem en Frank (Tom Cruise) aan het sterfbed waren ijzersterk alsook de telefonisch gesprekken tussen Frank en thuisverpleger Phil (Philip Seymour Hoffman). Ook het andere oudje, Jimmy Gator (Philip Baker Hall), is stervende en biecht aan zijn vrouw op waarom zijn dochter hem niet meer wil zien. Wat volgt is een confronterende scène waarbij medelijden over gaat naar walging. Het plaatst ook meteen de harde vernietigende reactie van zijn dochter toen hij meldde dat hij dodelijk ziek was.

En zo heeft elk personage wel zijn issues. Het ‘issue’ van de sullige flik (John C. Riley) was misschien nog het meest aandoenlijk: hunkerend naar liefde en geborgenheid probeert hij tijdens een interventie een aan drugs verslaafde vrouw te versieren. Hun basis voor een relatie moet gebouwd worden op volledige openheid en vertrouwen, alsof het verleden (en de daaraan gekoppelde verzwegen ongemakkelijkheden) élke nieuwe relatie ooit in de weg komt te staan. Alsof met openheid en klaarheid de zonden worden weggewassen en het geluk hen kan tegemoet komen. De zondigheid van de personages loop als rode draad door de film heen. Het is voor mij dan ook de enige verklaring waarom die kikkers er aan te pas komen – verwijzend naar het boek Exodus en de zondige Egyptenaren. In dat opzicht vond ik die weerberichten die een paar keer de revue passeerden goed gevonden. Het regent niet toevallig pijpenstelen wanneer de openbaringen in het leven van de personages tot uiting komt.

Een ander topkarakter was Frank Mackey, de geobsedeerde seksgoeroe die van vrouwen een object maakt onder de heerschappij van alfamannetjes. Dat interview met die vrouwelijke reporter (geweldig!) net als de scènes met Phil en Earl. Toch één van de betere rollen die ik al zag van Cruise, samen met Eyes wide shut. Het personage van William H. Macy vond ik het minst boeiend.
Magnolia is een interessante film gebleken, met verborgen boodschappen en symboliek. Gezien de opbouw, sterke acteerprestaties, inventiviteit en durf van Anderson een nipte 4,0*.

Gister herzien. Wat een waanzinnige film. Het eerste uur behoord tot het beste wat ruim 100 jaar filmkunst ons gebracht heeft. Zwierig, groots en meeslepend. Ik vond de film iook absoluut niet te lang, want in het laatste deel brokkelt het geheel bewust af. Dat is nu eenmaal minder lekker om naar te kijken, maar ik heb me geen seconde verveeld of op de klok gekeken.

PTA geeft een masterclass soap maken. Fantastisch geacteerd (wat een waanzinnig goede cast heeft hij ook weer), briljant in beeld gebracht en ongelooflijk knap gemonteerd. En knap in elkaar gewoven. Het vette melodrama is de buitenste schil, maar onderhuids speelt zich een veel killer drama af.

Meesterwerk!