Heisei Tanuki Gassen Ponpoko (1994)

Geweldige film . Schitterend idee en ook met veel meer creativiteit geanimeerd dan de films van Miyazaki. Het verhaal was iets minder inspirerend, maar wel aangenaam om zien en er zat tenminste wat venijn in. Transformerende wasberen, het idee alleen al eigenlijk .

Wasberenfilm die een beetje een ADHD `er probeert na te bootsen. De film bevat enkele leuke scènes, zoals de constatering van de wasberen dat ze het menselijk ras nodig hebben omdat ze anders geen pepperoni pizza meer kunnen veroberen. Daarnaast ook enkele vlotte dialogen en een fijne manier van vertellen. Door de ogen van de liefhebbende wasberenvriend, kon een situatie plotsklaps een draaiing maken van 360 graden. Bv. 2 wasberen, die uiteindelijk toch voor elkaar vallen, trouwen en 4 kindjes krijgen Erg komisch! Jammer alleen van dat ecologische gedoe, vond ik een beetje misstaan. Veel beter gedaan in Princess Mononoke.

Wat mij enorm tegenstond was de tekenstijl. Ik had moeite om me ervoor te interesseren en na verloop van tijd had ik het wel gehad met die vele witte kleuren in zwarte lijntjes. Dit zorgt toch wel voor een punt aftrek. Eindelijk een film over wasberen en dan in tegenstelling tot de voorkant van de dvd hoes nog geen eens volledig ingekleurd. Jammer, een gemiste kans. 3*

Wonder boven wonder lag de geïmporteerde versie van Pompoko bij de lokale Van Leest. Wie ben ik dan om hem te laten liggen? Na enig vooronderzoek hierover verwachtte ik een kinderanime, met Totoro in het achterhoofd. Dit beeld wordt aan het begin ook bevestigd, maar al snel wordt de film een 'volwassen jas' aangetrokken. Of is het toch andersom? Een film voor volwassenen met een kinderjas aan. In het laatste geval zit de jas dan wel krap!

Er heerst in ieder geval geen twijfel over de wasberen zelf, want die zijn ronduit briljant! Ze vormen de humoristsche dragers van een serieuze boodschap: de ecologsiche lading van de film wordt gedekt vanuit hun eigen standpunt. Het is hierdoor waarschijnlijk onmogelijk om niet met die beestjes mee te leven...

De pogingen om de mensewereld uit hun leefterrein te weren leveren zeer memorabele scenes op. Hoogtepunt hiervan is zonder twijfel de optocht van gremlins en geesten! Een ware betovering voor de kijker, met passende muziek eronder... Verder had ik het werkelijk waar niet voor mogelijk gehouden wat een wasbeer allemaal met zijn testikels kan bewerkstelligen. Ik zou haast zeggen dat ik jaloers was

Het einde van de film is eveneens noemenswaardig. Een perfect voorbeeld van hoe een onbevredigend einde bevredigend kan zijn. Herziening vindt vast spoedig plaats, maar nu eerst maar even laten bezinken. Hoewel ik met stellige zekerheid kan zeggen dat mijn enthausiasme over Pompoko voorlopig op het huidige niveau blijft!

Dik verdiende 4,5*

Dit vond ik ook het grootste stoorpunt. Zo nu en dan zag ik geanimeerde PomBären. Zeer lelijk. Tevens waren de vele feest-scenes ook schaamteloze kopiën van elkaar, maar dan in spiegelbeeld of zo.

De milieu-boodschap wist me gelukkig wel te bekoren, alhoewel die er inderdaad flink ingeramd werd. Moralistisch gemopper in kinderfilms weten veelal mijn goedkeuring te verkrijgen.

Toch is Pom Poko veelal een vrolijke boel, met prachtige animaties, en leuke muziek, en interessant (m.n. de mythologische segmenten). Een half uurtje korter was toch beter geweest.

Vooruit, toch maar 3,5*. Maar zeker niet het beste uit de Ghibli studio's.

Minste Ghibli die ik tot nu toe zag, maar dat is nog altijd 3,5 sterren waard. Het is hier al eerder opgemerkt, maar het duurt allemaal wat te lang. 2 uur lang naar transformerende beertjes kijken die hun leefomgeving proberen te beschermen is iets te veel van het goede. Had beter bij een korte film van een minuut of twintig gepast. En de mensen die zeuren over moraaltjes bij Disney, moeten de Ghibli films nog maar eens goed bekijken. Verder wel weer behoorlijk vermakelijk.

Op bepaalde momenten heb ik absoluut genoten van Pom Poko. Visueel is de film een feest om te kijken en een aantal karakters zijn uniek.

Nadeel van de film is vooral het tempo en de overbodige en herhalende scènes. Op zich heb ik er geen probleem mee als een film al deze 2 uur duurt, maar als er zoveel herhaling optreedt gaat dat toch wat irriteren. Toch keek ik deze film voor het grootste deel met een glimlach op mijn gezicht en dat beschouw ik altijd als een groot pluspunt.

Ik vind dit eigenlijk een van de leukere animes doe ik tot nu toe zag. Ik ben het met de kritiek eens dat hij te lang duurt (er had makkelijk een half uur vanaf gekund), maar het is toch wel een vermakelijk filmpje. De moraal vind ik hier niet zo storend, omdat de moraal eigenlijk al ingebouwd zit in het uitgangspunt. Als je een film maakt over wasberen die hun thuisplaats beschermen tegen een nieuwbouwwijk die daar gebouwd moet worden heb je al automatisch een boodschap, of je nou wil of niet. Al is dat laatste stuk waarin die wasbeer tegen de camera praat om ons te vragen of we voortaan het milieu niet willen vervuilen iets teveel van het goede.

Er is genoeg leuks te zien hier. Gewoon een zeer aangename animatie-avonturenfilm. Opvallend genoeg geldt mijn gebruikelijke animekritiek over het te weinig bewegen van de beelden niet in deze film. De wasberen lijken hier eindelijk eens leven. Mooie optochtscène ook.
3,5*

Na de Yamadas en Hotaru no Haka stelt Takahata hier toch een tikkeltje teleur. Nu lag de lat met die twee titels ook best hoog, dus een slechte film wil ik Pompoko zeker niet noemen, maar toch wist de film me nergens zo te raken en vermaken als die andere twee van Takahata die ik heb gezien.

Pompoko zit vol geestige momenten en stikt van de kleur, fantasie en creativiteit. Zeker het eerste half uurtje is bijzonder leuk. Desondanks zakt de film na dit sterke begin behoorlijk in en na een uurtje had ik het eigenlijk wel gezien. Vervolgens komen er nog best een paar schitterende momenten voorbij (de optocht, met name, is erg mooi), maar het duurt jammer genoeg te lang en verloor daardoor aardig wat kracht.

3,5 sterren.

Hmmm ik was hier niet zo kapot van. Het verhaal werd niet zo goed uitgelegd, waardoor ik om de 10 min geen idee meer had waar t overging. Daarnaast raakte ik ook een beetje geïrriteerd door het gebruik van de alwetende verteller die om de 2 minuten weer iets had toe te voegen.

Die rare beesten waren wel lekker kiddy en konden mij wel door hun onhandigheid af en toe goed laten lachen .

Btw...ik vond die beesten wel min of meer op hobbits lijken. Ze zitten de hele tijd te springen en te dansen en te vreten.

2.5*

Aardig, maar ik had er meer van verwacht.

Transformerende wasberen doet allereerst een beetje apart aan, maar went al snel en het levert al snel grappige situaties op, onder andere door de fixatie op de ballen van de beestjes. De ongein gaat wel ten koste van de sfeer die andere films van Takahata kenmerkt. Toch schemert het af en toe door, zoals in de shots van de velden waar de wasberen in hun realistische vorm rondlopen, en ook de optocht heeft zeker iets. Maar op het punt van sfeer had ik toch wat grotere verwachtingen. Het opeenvolgen van meerdere mislukte plannen gaat op een gegeven moment ook vervelen, mede door de lange speelduur.

Wat erg positief is, is dat er een eco-thema wordt aangesneden zonder dat het drammerig wordt zoals in Miyazaki films als Nausicaa en Mononoke Hime,

3,5*.

Na het zien van een aantal Studio Ghibli films, is deze Pom Poko toch wel een beetje een vreemde film tussen meeslepende films als Spirited Away, Castle in the Sky, Grave of the Fireflies en zelfs Princess Mononoke.

Levend in de rijke Japanse natuur leven de Tanukis, een soort van wasberen, met een raar talent voor feesten en transformeren. De mensen kappen elk stukje bos om een nieuwe leefomgeving voor de mensen te creëren. Dit onderwerp is vandaag de dag nog steeds aanwezig. Dat is ook een beetje waar de film de mist in gaat. Het ecologische aspect wordt te veel naar de voorgrond gebracht, en het voelt dan ook een beetje aan als een propaganda film voor Greenpeace. Het maakt de film gewoon erg moeilijk om door te komen, en het is steeds weer een herhaling op een herhaling op herhaling. Een beetje teveel van het goede. De karakters worden best leuk neergezet, en het is dan ook jammer dat diegene die je juist moeten meeslepen in de film wat naar de achtergrond worden gedrukt. Ook door de hoeveel aan karakters heb je er op de duur geen idee meer van wie nou wie is. Toch zitten er genoeg leuke scènes in de film en is het transformeren een leuk idee en mooi om te aanschouwen. Jammer dat ze dit allemaal in twee hele lange uren hebben gestopt. Na een uur heb je het wel gehad en verlang je naar het einde. De regisseur kiest er echter voor om er nog een uur aan te plakken.

Hoewel de film soms erg saai is, zitten er nog hele leuke momenten in die je aandacht nog enigszins vasthouden. Zoals gezegd zijn de scènes met het transformeren erg leuk gedaan en de animatie ziet er mooi uit. Ook de parade is schitterend gedaan. Het einde is zoals je zou verwachten maar maakt toch wel indruk. Je wordt echter achtergelaten met een leeg gevoel. De karakters en de plot waren niet meeslepend genoeg om je de in de wereld en de 'vibe' van de Tanukis te slepen.

1.5*

Best een leuk en vermakelijk filmpje dit.

Takahata laat met deze film zien, dat hij ook een enorm fantasierijke film kan maken. De Tanukis zijn bijzondere wezens dat is wel zeker. Soms zijn ze lekker lomp, soms lekker vrolijk, maar daarnaast zijn vooral hun transformaties in van alles en nog wat erg bijzonder om te zien.

Ondanks het ietwat moralistische verhaaltje kon ik goed meeleven met de Tanukis. Takahata voorziet het verhaal verder van humor en laat ook enkele visuele hoogstandjes zien, waarvan de schitterende parade het absolute hoogtepunt is.

Ik heb hier bij momenten erg van genoten, al zaten er soms ook wat mindere stukjes tussen. Takahata laat in ieder geval zien ook enorm fantasievol te zijn, al mist deze film het magische gevoel dat de films van zijn langenoot Miyazaki vaak wel oproepen bij me.

3,5*

Pompoko is een Ghibli dat wat voelt als een tussendoortje. De film van Takahata is daarnaast altijd voelbaar verschillend van Miyazaki’s. Takahata lijkt veel meer een boodschap te willen doorgeven, daar waar Miyazaki liever een mooi sprookje maakt en de kijker een beetje laat zweven in de motieven. De boodschap van Pompoko moge duidelijk zijn, de mens die de flora en fauna steeds meer terugdringt en de natuur (in de vorm van wasbeer-achtigen) keert zich tegen deze ontwikkeling.

Ik kan me goed voorstellen dat de meningen over deze film sterk verdeeld zijn op basis van Westerse POV’s en Japanse. De folkore van transformerende wasberen is mij totaal onbekend maar schijnbaar in Japan een welbekend sprookje. Dit komt ook weer terug in Operation Poltergeist, wat voor Japanners vast een feest van herkenning moet zijn.

Wat ik wel minder aan de film vind is de speelduur. Met 2 uur zit je voor animatiebegrippen toch aan de hoge kant, en dat zorgt ervoor dat de film (vooral in het midden) wat langdradig wordt. Dat had denk ik niet gehoeven. Wel is de manier van vertellen (een narrator) erg fijn en voelt een beetje alsof je naar een docu kijkt, waarschijnlijk precies waar Takahata op gemikt heeft.

Het stijltje zelf is trouwens erg prettig om naar te kijken. De natuur is leuk vormgegeven en de wasberen zien er erg kindvriendelijk uit. De animaties en kleurenpallet zijn van goed niveau dankzij de transformaties. Maar achteraf kan ik misschien wel concluderen dat het nooit echt een memorabele toevoeging zal zijn aan het repertoire van de studio.

Transformerende wasberen met een ecologische boodschap

Mijn eerste kennismaking met Studio Ghibli was bijna exact 5 jaar geleden (er zit een verschil van 8 dagen tussen) met een gedubte televisie-uitzending van Howl's Moving Castle op de BBC. Beviel me erg goed trouwens maar sindsdien eigenlijk nooit meer iets van de bekende Japanse animatiestudio gezien. Ik was al langer van plan om daar eens iets aan te doen en aangezien Pompoko tegenwoordig met Japanse audiotrack en Nederlandse ondertiteling in de budgetbak is te vinden voor nog geen 3 euro, was dit een ideale start om dat plan in werking te stellen.

Vroeger deerde het me niet zo of een film gedubt was of niet maar tegenwoordig begin ik toch wel erg hard naar versies met een originele audiotrack te trekken. Zo is naar het schijnt in de gedubte versie van Pompoko elke verwijzing naar testikels verwijderd en dan censureer je toch wel een groot deel van de film. Voor de rest is Pompoko een soort van Japanse versie van Beestenbos is Boos geworden. De mens is volop bezig de natuur te vernietigen en Takahata probeert dit aan te klagen aan de hand van de Tanuki, een soort van mythologische wezens die in Japan erg populair zijn. Het is in ieder geval een leuk concept en de boodschap wordt gelukkig niet enorm hard in je strot geramd. Er is ruimte genoeg voor flink wat humor (onvoorstelbaar wat de Tanukis allemaal met hun edele delen uitrichten) en de wezentjes op zich zijn aandoenlijk genoeg om als hoofdpersonen te fungeren. Het is dan ook zonde dat de film op zich in het midden wat verzwakt. Na operatie Poltergeist had ik het allemaal wel wat gehad en ook de voice-over begon wat op mijn systeem te werken.

Al kun je je dan nog altijd wel wat vergapen aan de mooie animatie. De natuuromgevingen zien er mooi uit maar ook het design van de Tanukis is erg leuk. Al begon ik op den duur wel last te hebben om de minder opvallende Tanukis uit elkaar te houden. Een personage zoals Gonta herken je direct maar bij de anderen had ik wat meer last. Ik heb het op de site al vele malen eerder gezegd maar ik blijf dit soort animatie toch verkiezen boven alle CGI waarmee de films van tegenwoordig worden vol gestoken, al zijn daar ook wel weer uitzonderingen in te vinden. Pompoko bevat dan ook een aantal erg geslaagde scènes (voornamelijk de transformaties maar de optocht tijdens operatie Poltergeist steekt er toch met kop en schouders bovenuit) waardoor ik een aantal herhalende fragmenten er voor lief bij neem.

Ik heb me er toch wel mee geamuseerd. Beetje zonde dat de film niet wat korter is want nu sleept hij wat in het midden doordat je van de ene poging naar de andere gaat en dat verveelt na een tijd. Op animatiegebied ziet dit er heerlijk charmant uit en de wezentjes op zich zijn knoddig genoeg om de film te dragen.

3.5*

Deze Ghibli is een wat vreemdere film, er is namelijk een nadrukkelijk aanwezige maatschappij-kritische boodschap en er wordt zelfs in gezongen. Het draait om de Tanuki een wezen uit Japanse folklore die lijkt op een wasbeerhond met een vergroot scrotum. Ze zijn overal in Japanse straatbeeld te vinden. (ook Super Mario kan bv.veranderen in een tanuki.) Deze beesten hebben een extra bijzonderheid, ze kunnen zichzelf transformeren in zowat alles wat ze zien. Hun plekje wordt plots bedreigd door een groot bouwproject van de mens. De tanuki's moeten dan samenwerken om hen te verjagen en zo hun leefgebied te kunnen behouden. Die boodschap is nog wel goed, maar het schort meer aan een gedegen uitwerking. Het verhaallijntje over de Tanuki is vrij kort en kent hierdoor veel herhalende scènes. Visueel gezien is de film ook een allegaartje. Realistisch ogende scènes worden afgewisseld met cartooneske passages. En dat is jammer! Toch zijn er ook een paar prachtige scenes en vooral operatie Poltergeist is een hoogtepunt. De tanukis gaan naar de stad van de mensen, en houden daar een soort parade waarbij ze zich metamorfoseren enge en vreemde wezens. Desalniettemin is het nog aardige film!

Ik hou wel van films waar een bepaalde boodschap of moraal aanwezig is. Deze Pom Poko verhaalt wel heel duidelijk de strijd van de imperialistische ingesteldheid van de mensheid tegen de natuur toen de wereldstad Tokyo aan zijn expansie begon. Moest hierbij ook geregeld terugdenken aan de huidige ontbossing van de regenwouden.

Zeer interessant thema waarbij de Tanuki's de strijd aangaan met de mensen om hun leefgebieden te vrijwaren. Het eerste uur was ik vervolgens erg lovend over de film waarbij ook de verschillende strategieën om het probleem aan te pakken aangekaart werden. De Poltergeist-wijze kwam het vaakst in beeld en was best grappig, maar ook andere oplossingen van vreedzaam samenleven tot loodrechte confrontaties kwamen aan bod.

Prima dus, maar na anderhalf uur had ik het wel gezien. Te repetitief op den duur. Visueel prima en ook met de nodige humor, maar het kon wel een stuk korter.

Het relaas van een groep wasbeerhonden met de gave om zich te transformeren in iets of iemand. Met het verdwijnen van hun leefruimte, moeten ze creatief zijn om zich te weren tegen de betonbouw. Een ecologisch verhaal dus, niet het enige van Ghibli. Daar is zeker niets mis mee. Pompoko pakt vooral uit met de leuke wezens en de toegankelijke fantasie. Visueel is het niet altijd zo bijzonder en de film mist de charme van de meeste andere Ghibli films. Desondanks blijft het een leuke film met een interessant verhaal.

Erg fijne herziening.

Eén van de Ghiblis die ik het minst gezien heb denk ik, al heb ik geen idee waarom eigenlijk. Takahata stelt zelden teleur, ook hier valt het weer op dat hij eigenlijk beter met z'n materiaal omgaat dan een Miyazaki. Dit mag dan wel een eco-gedreven film zijn, het voelt nergens echt stroef of drammerig aan.

Visueel is het uiteraard dik de moeite, zelfs voor een film die bijna 30 jaar oud is. Enkele scenes die eruit springen (zoals het een anime betaamd, een geweldige parade), een aantal "special skills" van de wasberen die onuitwisbaar zijn, en vooral ook leuke personages en een vlotte invulling van het verhaal.

In ieder geval weer vol van genoten. 't Is jammer dat Takahata niet eens actiever was. Hij heeft een geweldige legacy achtergelaten, maar érg veel films heeft hij niet gemaakt, zeker niet als je kijkt naar de lengte van z'n carriere. Dat maakt een film als Pom Poko nog net iets specialer natuurlijk.

4.0* en een uitgebreide review

Een uur lang is dit een enorm vermakelijke film. Leuke setting, geinige wezentjes, visueel prima getekend en oprecht grappige momenten (als tijdens een minuut stilte om de tegenstander alle wasberen in lachen uitbarsten en gaan feesten - zwarte humor maar enorm geestig). Maar dat houdt de film simpelweg geen twee uur lang vol. Veel scènes daarna voelen overbodig en de centrale plot wordt een beetje losgelaten waardoor ook de urgentie in de film verdwijnt en het allemaal wat los zand wordt en ook simpelweg minder interessant, minder vermakelijk en neigend naar verveling. Het einde is dan nog wel fraai. 3,0*.