Saw X (2023)

Saw X, John Kramer en Amanda Young zijn weer terug! Ze zien er intussen natuurlijk 20 jaar ouder uit en dat terwijl deze film zich afspeelt tussen Saw en Saw II. Is deze Saw X een terugkeer naar de glorie van weleer? Hij is in ieder geval een stuk beter dan de laatste drie Saw films. Maar is hij zo goed als de eerste 4-6 delen?

Deze keer zit er meer verhaal in de film, en ook is Tobin Bell nu veel meer te zien. Hij wordt nu meer dan ooit afgeschilderd, niet als een schurk maar als de held die zijn verdiende wraak wil nemen. Je staat als kijker eigenlijk de hele film aan zijn kant en wil niets liever zien dan dat slachtoffers het loodje leggen, het liefst zo gruwelijk als mogelijk. Het nadeel hieraan is, dat John Kramer/Jigsaw niet meer die mysterieuze, angstaanjagende psycho uit de eerste Saw films is die achter de schermen de vernuftige death traps bedient. Kramer praat deze keer ook vaak met zijn slachtoffers. Het is ook vreemd om hem als naïef, ziek oud mannetje te zien die redelijk gemakkelijk om de tuin wordt geleid. Dat past niet echt bij het karakter van de gewiekste Jigsaw.

Een ander belangrijk minpunt in Saw X is dat degene die het meeste verdiend om een (gruwelijke) dood te krijgen (een goede rol van het voormalige Noorse model Synnøve Macody Lund), als enige overleeft. De kills zijn wel oké, maar na tien Saw films hebben we de meeste traps wel al gezien en het is blijkbaar moeilijk om nieuwe inventieve traps te bedenken (Ik vind het wel moedig dat er deze keer een kind in een trap terechtkomt).

De plottwist die we aan het einde van elke Saw film weer krijgen, is deze keer nogal matig uitgewerkt en makkelijk te voorzien. In de eerste Saw films krijg je aan het einde steeds een "wow"-gevoel, en dat ontbreekt bij Saw X toch wel een beetje. Ook ziet alles er nogal 'netjes' uit, terwijl de kijker in de eerste films bijna tetanus zou krijgen alleen al bij het zien van de smerige kamertjes vol troep, bloed en roestige voorwerpen. Blijf overigens even zitten voor de post-credit scene!

"I still have a lot of work that needs to be done."

Na een hoop lovende berichten had ik misschien iets te hoge verwachtingen voor dit vervolg, maar gelukkig doet het je als fan wel even terugdenken aan de oude tijden.

'Saw X' speelt zich af tussen de gebeurtenissen van deel één en twee. Hier volg je de zieke John Kramer die als laatste reddingspoging naar Mexico reist om van zijn kanker af te komen. Er blijkt namelijk een experimentele procedure te zijn die wonderen verricht. Logischerwijs blijkt het te mooi om waar te zijn en ontdekt hij dat de hele operatie oplichterij is. Dus is het aan Kramer om weer aan de slag te gaan met zijn welbekende traps.

Voor de verandering staat nu John Kramer centraal in het verhaal. Dit biedt nieuwe inzichten omtrent zijn achtergrond en drijfveren. Je zou kunnen stellen dat men daar wellicht iets te veel tijd insteekt, maar ik vond het zeker wel wat hebben. Alhoewel de eerste helft bijna op een dramafilm lijkt; de opbouw kon bondiger.

Zodra de slachtoffers eenmaal in de traps zitten, springt de film gelukkig wel in stroomversnelling. Er zijn verscheidene toffe traps aanwezig die voor veel bloederige situaties zorgen. Hierbij mogen de karakteristieke taperecorders, Billy en hulpje Amanda uiteraard niet ontbreken. Dit alles wordt voorzien van een gruwelijke montage en sterke audio. Het is alleen jammer dat men sommige plotwendingen te makkelijk afwikkelt.

Al met al is dit toch een vermakelijk vervolg geworden. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra verrassing. Wat mij betreft mag er nog een deel komen.

Dikke 3,0 sterren.

Ik mag mezelf toch een über Saw-fan noemen, maar ook ik moet toegeven dat het na Saw III, toch wel dat echt machtige wat was verloren, ook al bleef het steeds meer dan vermakelijk en het betere in z'n genre. Maar waar Saw (2004) de volle punten kreeg, de 2 vervolgfilms beide een 9/10, zakte ik bij Saw IV (2007) tem Saw VI (2009) naar 8/10 en kregen de 3 daaropvolgende Saw-films uit 2010, 2017 en 2021 nog 'maar' een (kleine) 7/10, da's vrij laag vr mij als fan vh genre en de reeks, dus snap dat het gemiddelde vanaf Saw 3D (2010 onder de 3/5 bleef hangen met 2,78/5 om bij Spiral: From the Book of Saw (2021), zelfs te stranden op een kei matig gemiddelde van 2,56/5. Dus zag duidelijk die dalende lijn, maar ervaarde zelf zeker nog genoeg vermaak, maar leek altijd nog eerder dat tikkeltje minder, dan die hoop op een stuw opwaarts. (Excuses voor de lange intro).

Maar jawel hier is ie dan Saw X, de tiende film uit de Saw-reeks, flikt het onverhoopte dan toch nog en weet me terug iets te presenteren, waarbij ik terug een dik vet YES-gevoel kreeg en nog krijg. Met John Kramer aka Jigsaw (Tobin Bell), volledig in dé hoofdrol. Ook de vernieuwde invalshoek en de toch weer fijne nieuwe martel-games. Ook dat ie er nu bij aanwezig is, geeft dat extra en natuurlijk het einde, heerlijk. Oef zou je zeggen, na al die jaren is 'X' het knal-nummer, die de Saw-reeks geeft wat het verdiend. Jup echt weer ontzettend mee vermaakt, zoals het hoort

Dikke 9/10.

Een iets diepgaandere verhaallijn in deze verrassend boeiende, nieuwe Saw.

Interessant om Tobin Bell meer op de voorgrond te zien voor, tijdens en na de welbekende games. De laatste 2 delen (in het specifiek JigSaw) kunnen niet tippen aan de kwaliteit die deze film met zich mee brengt, alhoewel het teleurstellend was dat deze film weinig toevoegt aan het verhaal van deze mooie reeks.

De traps waren niet anders dan het gemiddelde dat we gewend zijn en haalden nergens echt het niveau van de eerste 5 delen.

Van mij mag het hierna wel klaar zijn met de reeks, mocht er geen connectie meer inzitten met de nieuwe en oude gebeurtenissen. Saw X is bovendien een mooi afsluitende naam.

3 sterren

Saw X

De zoveelste SAW film, maar deze is net wat anders.

Dit keer kijken we mee in het leven van John Kremer en zijn gevecht om kanker te verslaan. Hij krijgt de kans om een riskante en experimentele medische procedure te ondergaan, maar dit gaat niet volgens plan, omdat hij opgelicht blijkt te zijn en nu zint Kremer op wraak.

Heel interessant om te zien dat John Kremer nu vooral op de voorgrond te zien is. Dat maakt het verhaal ook direct een stuk interessanter, omdat hij toch vaak de spil van de Saw franchise is. En natuurlijk moeten we Amanda niet vergeten die hem zoals gewoonlijk meehelpt in het kidnappen en de ''games''. De traps zijn niet heel innovatief meer, maar vielen niet tegen. Probeer maar eens wat nieuws te verzinnen na 10 SAW films. Wat me bij de SAW films wel vaak opvalt is dat je bij sommige games behoorlijk weinig tijd krijgt.

Het einde zag iedereen wel aankomen denk ik. Net als in andere SAW films kun je vaak een twist verwachten. Ik had zo gehoopt dat Cecilia het niet zou overleven, maar nadat de plannen van John iets gewijzigd waren kreeg de grootste oplichtster de aller makkelijkste game voor haar kiezen. Jammer dat ze er zo makkelijk vanaf komt, but If someone is able to win a game, they have earned their life.

3,5 sterren.

Eens met umbra, eindelijk weer een Saw film op Saw-niveau. Een echte verademing na de teleurstellende Jigsaw (2017) en het nog veel slechtere Spiral: From the Book of Saw (2021). Extra pijnlijk nu je Tobin Bell ziet en realiseert dat die man ons Spiral had kunnen besparen. Ik dacht destijds dat ie ermee gestopt was en dat we een nieuw tijdperk ingingen, maar niet dus.

Tobin Bell is terug als John Kramer, Shawnee Smith als Amanda en de echte fan had ook wel vrij snel door dat Costas Mandylor - Hoffman - zijn intrede ging maken. Dit was natuurlijk al duidelijk vanaf het moment dat John Kramer telefonisch aan 'een' detective vraagt om informatie. Mooi hoe ze dat hebben opgebouwd. Eerst een vage telefoongesprek tussen John Kramer en een detective, waarbij je de stem van de detective niet hoort. Even later hoor je zijn stem dan wel, maar nog geen gezicht... en dan in de after-credit scene zien we 'm gewoon. Ik vond Hoffman altijd een geweldige personage, dus dit was wel even een moment van vreugde.

De plot is hierboven uitgebreid beschreven, daar valt verder weinig aan toe te voegen. Het is ideale voer om een reeks gruwelijke games te rechtvaardigen. Deze games vereisen flinke offers van de deelnemers. E.e.a. zal vast te maken hebben met wraak, want zo ken ik John in die tijd eigenlijk niet. Amanda kon bijv. ontsnappen zonder er fysiek iets permanent aan over te houden om maar een voorbeeld te noemen.

De twist voel je na 10 delen natuurlijk van mijlenver aankomen. Dat het een vooropgezet plan was van John om "gegijzeld" te worden door Cecilia en Parker is dan ook geen verrassing. Desondanks blijft het bevredigend onder het genot van "Hello ZEPP".

De after credits scene is om meerdere redenen geweldig. We zien de badkamer waar het allemaal begon. We zien Hoffman. We zien de "kankerpatiënt" die John erin geluisd heeft zijn verdiende loon krijgen. Kort en krachtig.

Wel moet ik zeggen dat ik enorm ben geschrokken van Shawnee Smith. Ik begrijp dat zij ook een dagje ouder is maar holy f***, ik vond haar bij vlagen onherkenbaar. Ik vermoed dat er botox en/of plastische chirurgie in het spel is geweest. Erg jammer voor zo'n mooie vrouw, zij heeft dat helemaal niet nodig.

Je kan me wel 100 uur geven om iets binnen een Saw-trap te voltooien, maar ik zal hoogstwaarschijnlijk zelfs dan alsnog falen. John Kramer, oftewel Tobin Bell, geeft zijn slachtoffers hier vervolgens zelfs maar 3 minuten. Regisseur Kevin Greutert keert na 13 jaar (zal het een voorteken zijn?) terug naar de bekende Saw-reeks en trekt daarbij meteen het grote spel uit de kast. Ik moet de andere films nodig herzien, maar qua traps is Saw X een stuk grafischer en gemener dan een hoop van die andere delen. Zeker gedurende de tweede helft moest ik een aantal keer even uitblazen om de intensiteit behapbaar te maken, maar dat is meteen de kracht van deze film. Na de introductie maakt Greutert er moeiteloos een doorlopend intense ervaring van die je pas gedurende de eindcredits weer loslaat. De eerste helft bevat voornamelijk opbouw en uitdieping rond het personage van Bell. Het blijft een meer dan degelijke acteur, maar logischer of sympathieker worden zijn streken er niet mee. Het levert daardoor een nogal merkwaardige slotfase op met veel misplaatst moraal. Je zou iemand maar 2 minuten (de eerste minuut was verspild) geven om een stuk van zijn hersenen eruit te snijden en vervolgens gaan klagen dat iets niet eerlijk is. Daarnaast komt de drang om in iedere Saw-film een nieuwe twist te plaatsen slecht uit, het levert in het geval van Saw X namelijk vooral een slotfase op die het teveel moet hebben van karikatuur en toeval. Het blaast ook een deel van de rest van de film om, aangezien Synnøve Macody Lund vrijwel iedereen probeerde te helpen met tips in/over zijn of haar trap, maar uiteindelijk verklaart dat ze haar collega's liever laat overlijden. Dan kan je net zo goed je mond houden, toch? Ook de handen voor het oog van dat kind trekken was merkwaardig, want ik neem aan dat hij het afgehakte hoofd en de torso tegen die tijd al heeft gezien.

Al bij al levert deze zeer intense en vermakelijke horrorfilm precies op wat je (als liefhebber) zoekt, maar inhoudelijk steekt het amper boven de rest van de reeks uit. Het bijzonder hoge gemiddelde ontgaat me dus een beetje, maar de verhoging van bloedvergieten en grafische beelden is makkelijk toegegeven. Binnenkort de andere films weer eens herzien voor broodnodige herbeoordeling.

Saw X, nooit gedacht dat er nog eens een Saw-film zou verschijnen die kan rekenen op lovende reviews. Na een fantastische eerste film en behoorlijke vervolgen zakte de reeks best ver weg, soms nog aardig, maar met als dieptepunt de laatste film Spiral. Zo Saw-onwaardig. Het had allemaal niks meer met de reeks te maken. En toen kwam deze reboot van de reeks. Een film die eindelijk weer begrijpt waarom horrorliefhebbers van Saw houden. Het domste wat de reeks ooit heeft gedaan is John Kramer vroeg laten sterven. Hij was deze reeks. De martelmachines zijn erg tof, maar zijn verschijning was zo belangrijk. Na zijn dood zag je hem alleen nog in flashbacks en met saaie copycats die zijn werk imiteerden, maar het nooit zo boeiend wisten te krijgen. De verhaallijnen werden totaal idioot en niet meer te volgen en de films werden alleen nog maar een gorefestijn zonder ziel.

Saw X brengt ons John terug in de hoofdrol en maakt hem zelfs belangrijker dan ooit. Als terminale kankerpatiënt zoekt hij naar een redding en denkt deze te kunnen vinden bij een praktijk waar hij geopereerd kan worden. Als blijkt dat hij totaal is bedonderd, mogen die mensen boeten voor hun zonden. Het is gek, maar als kijker heb je gewoon sympathie voor deze John Kramer en gun je het de mensen die eraan gaan in de apparaten zelfs, want wat een stelletje laffe schoften ben je als je dit terminale mensen aan doet. En dan is Saw plots weer even Saw. Alles klopt weer. De enge John die toekijkt hoe mensen naar zijn tapes luisteren en in doodsangst zich moeten verminken in bijzonder aangename valstrikken. Zo af en toe vond ik het echt onsmakelijk worden (de hersenoperatie-machine, brr) en dan is Saw wel op zijn best. Ook zijn de varkensmaskers en de driewieler weer aanwezig, net als handlanger Amanda (die is er niet knapper van geworden in die 20 jaar...) en de bekende soundtrack + de hypermontage die zo passend was bij deze reeks.

Uiteraard volgt nog een ''grote'' twist. Het was niet echt een verrassing dat John alles onder controle had, ook al leek hij dat niet. Wel spijtig dat de naarste persoon nog het minste moest lijden, maar toch vond ik het een heel aardig slot. Misschien moeten we allemaal niet te kritisch doen, want ik vond een aantal dingen wel rammelen aan uitleg, maar het stoorde me zeker niet.

Dit was gewoon een toffe ervaring en ik durf dit deel wel veruit de beste Saw film na het origineel te noemen. Plus, in de mid-credits komt nog een oude bekende terug en ik hoop dat we dan ook nog enkele delen gaan krijgen. Wel graag in de periode voor John zijn dood, want zonder hem hoeft het van mij niet.

4*

Nog eens een goede Saw film, zijn er niet teveel gemaakt. En sommige begrijpen blijkbaar niet waarom mensen naar een site met film reviews gaan. Dit is niet om al te weten wat er gebeurt in de film en ook niet om een korte samenvatting nog eens te lezen van de film, nee ze gaan gewoon kijken wat de mensen van de film vonden....

Alweer het tiende deel uit de franchise en het voelt alsof dat regisseur Kevin Greutert carte blanche heeft gekregen! Nu had hij ook wat goed te maken want ook zwakke Saw 3D, het zevende deel (Saw VI ook maar was nog oké) is door hem gemaakt. Na de eveneens zwakke prequel Jigsaw (2017 ) en spinoff Spiral (2021) was er door de mensen er achter vermoedelijk meer vrijheid geven met als resultaat in het beste Saw -vervolg in jaren. (voor mij was dat tot en met deel 3(2006)

Het verhaal speelt zich ergens tussen de eerste twee delen af. John en Amanda (Tobin Bell en Shawnee Smith) hadden al een aantal films geleden het loodje gelegd, maar zijn daardoor wijselijk teruggebracht voor dit deel. Door simpelweg van perspectief te wisselen en achter Jigsaw te staan, weet het onderscheidend uit de hoek te komen. Deze keer is het ook persoonlijk. De rest van het verhaal laat zich raden. Maar de straffen lijken iets beter gerechtvaardigd bij de misdaden te passen dan in sommige voorgaande hoofdstukken.

Saw X neemt de tijd voor zijn opbouw (die ook een paar scenes die er niet toe doen bezit) maar gaat in de tweede helft lekker los en levert creatieve vallen en de daaruit voor vloeiende lugubere scènes. Als je een tiende deel, die met elk deel slechter werd, zo fantastische wrede en inventieve martelingen neerzet, dan heb je echt wel een hele goede film voor horrorfanaten gemaakt en dat verdient een dikke voldoende!

Verrassend sterke comeback van de gruwelijke filmreeks, voorzien van een vernuftig plot dat zich tussen deel 1 en deel 2 afspeelt. De focus ligt hier volledig op een zieke en wanhopige John Kramer (Tobin Bell), een slimme zet die overwegend goed uitpakt. De film neemt aanvankelijk rustig de tijd, met weinig schokkende gebeurtenissen, tot ongeveer halverwege, wanneer de boel volledig los gaat. Dan komen fans van de serie volledig aan hun trekken. Jammer dat regisseur Kevin Greutert het niveau niet weet vast te houden tot het einde. In de finale zakt de film een beetje in en wordt niet alles bevredigend afgerond. Jammer, want tot die tijd is dit één van de betere delen.

"Hello, everyone. It's time to play a game. You all pretended to cure me. But what I have planned for each of you, is very real.”

Zo, dat was me het bioscoop bezoekje wel, en het was het zeker waard. Dat is het eerste wat ik wel wil zeggen. Overigens ook heerlijk dat je de bioscoopzaal mag delen met tien andere mensen, die allemaal boven ons zaten. Dus we hadden alle ruimte, het was heerlijk stil en zo konden we toch heerlijk genieten van deze film. En dat is ook wel iets wat ik heb gedaan. Ik denk dat het vooral komt door de waardeloze delen in deze serie die we de laatste jaren hebben gekend, dan noem ik bijvoorbeeld een ‘Spiral’ (wat natuurlijk een spin-off was maar, wel de naam gebruikt) maar, eigenlijk vind ik de hele reeks sinds de vierde deel al vrij matig. Hier voelde het eigenlijk wel weer wat venieuwend? Of ik ben gewoon te kritisch geweest.

Hoewel ik heel enthousiast klinkt, ben ik niet over alles van deze film positief. Zo vond ik sommige stukken in de film misschien iets te langdradig. Dat was voornamelijk het begin, waar de zieke John Kramer te horen kreeg dat hij een terminale kankersoort heeft, en via een man binnen zijn praatcirkel te horen krijgt over een speciale kankerbehandeling, waar Kramer wel in geïnteresseerd is. In goed vertrouwen reist hij af naar Mexico-Stad in Mexico, waar hij de Pederson behandeling aangaat. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn, en tijdens de operatie ziet hij zelf dat ze bezig zijn in zijn hersenen. Wanneer hij ligt bij te komen, en een zogenaamd drankje drinkt, wilt hij Gabriela (waar hij toch een zwak voor kreeg) een cadeau brengen. Dat was de plaatselijke tequila. Eenmaal aangekomen ziet hij dat de praktijk (en ook Gabriela) met de noorderzon vertrokken waren. Hij gaat op een klein onderzoekje uit en komt erachter dat alles wat daar gebeurde, niet echt was. Hij werd zwaar opgelicht. Dat ontdekte hij omdat ze het filmpje hebben achtergelaten waar een hersenchirurg aan het werk was, wat dus eigenlijk een educatief filmpje was, en niet de hersenen van Kramer.

Na zijn vondst besluit hij dat eenieder toch een straf horen te krijgen. En dan gaan eigenlijk de standaard Saw praktijken weer lopen. Want iedereen die eraan meehielp wordt ontvoerd en moet een spel spelen. Zelf vond ik direct het eerste spel met Diego het leukste, ook het bloederigste in mijn ogen. Die was wel heel tof. De spellen daarna waren leuk, ietwat simpel en ook het einde had een stuk leuker gekund. Dit is het moment dat Cecilia en Parker opgesloten werden in dat hok, en er een gas naar binnen werd gepompt. In mijn ogen had dat toch wat harder gemogen, zeker aangezien zij de aanrichtster was, en Valentina in mijn ogen een lugubere dood had.

Het verhaal vond ik dus héél erg tof. Eentje die wel weer leuk was om te volgen. De eerste plottwist vond ik dan wel weer gaaf (die ik ook heb verteld in mijn spoilers), de tweede vond ik dan weer niet zo geslaagd, en misschien wat te cliché. Tobin Bell zit er weer heel lekker in, dat was een prachtige rol. En hij kan het gewoon nog steeds. De rest van de cast deden het allemaal ook wel leuk, vond de rol van Synnøve Macody Lund ook wel fijn.

Voor de fans zeker eentje die je gewoon weer kan kijken. Met Greutert terug aan het roer is het een geslaagde zit geweest. En ik vond het zeker ook een hele leuke film. Jammer overigens dat ze nu minder gebruik maken van de bekende pop, dat was in mijn ogen toch het symbool van de film, en zo bleef het altijd heel erg mysterieus. Nu is die pop er eigenlijk maar ingedrukt, en kwam te geforceerd over. Ook even wachten tot aan het eerste stukje met de credits voorbij is, het is nog niet helemaal afgelopen.

Enfin, gewoon weer een film die leuk is in de franchise. En zeker na het eerder benoemde waardeloze deel vond ik dit wel weer een fijne zit. Oud en vertrouwd, heerlijk in het straatje.

Eindelijk weer een Saw die terug in de buurt komt van de drie eerste delen. Het begint precies als een biopic over John Kramer, maar het wordt dan ineens erg bloederig en goor. Lang geleden toch dat ik soms toch wel wat expliciet vond. Het vorige deel was erg zwak. Jigsaw vond ik wel meevallen van de broeders Spierig. Ik moet wel zeggen dat ik nooit de delen ertussen gezien heb. Ooit komt het er wel eens van.

Een geheel objectieve mening over deze film kan ik eigenlijk niet geven aangezien ik een enorm fan ben van de SAW reeks (en ja alle delen)

Deze film geeft in het begin een goede inkijk in de mens John Kramer waarna hij op zijn manier keihard wraak neemt op wat hem is aangedaan.

Echt vernieuwend is het natuurlijk al lang niet meer maar wel weer geweldig om het driewielertje te zien dat de instructies geeft voor een spel met gruwelijke gevolgen.

Heerlijke Horror zoals het bedoeld is, ik ben fan en blijf fan

Eindelijk nog een keertje Halloween met een nieuwe Saw. Het is toch wel een goed deel geworden. De film nam zeker zijn tijd om een verhaal te vertellen. De nadruk lag bij deze film toch iets minder op de vallen, al zijn ze er zeker nog. De focus lag veel meer op Jigsaw (en mindere mate Amanda) zelf. Blijf zeker nog even zitten tijdens de aftiteling, want er volgt nog een scène.

Na wat mindere delen en het prutswerk met Chris Rock, eindelijk weer een redelijk deel in de Saw reeks. Het verhaal stelt niet heel veel voor maar dient weer als kapstok voor wat lekkere doordachte kills. De vaart zit er lekker in, met een aardige openings kill. Daarna volgt er enige opbouw waarbij je als kijker al weet waar het naar toe gaat. Helaas is de twist in het verhaal niet heel sterk wat het uiteindelijk tot een vrij standaard horror werkje maakt, maar prima te genieten is voor genre fans. 3.0/3.5

Tenzij ik iets gemist heb, ging John Kramer de pijp uit in Saw III, maar hij blijkt alive and kicking. Spelen de gebeurtenissen in deze film zich dan eerder in de chronologie af? Dat is niet geloofwaardig want hij is en ziet er twintig jaar ouder uit dan op de dag dat hij stierf. Ik heb het niet opgezocht, maar dit lijkt veeleer een reboot te zijn met alternatieve story line. Hoe het ook zij, het verhaal hangt met haken en ogen aaneen. Hoe Kramer zijn hele martelinstallatie naar Noorwegen verscheept gekregen heeft overnight is maar één van de vele vragen die onbeantwoord blijven. Zelfs zijn pop was er bij. Zat die in de handbagage of zo?

Enfin, deze hele film slaat nergens op, maar de kills zijn gaaf en het is weer eens wat anders in deze uitgemolken franchise.

De beste Saw-films zijn die met Tobin Bell en dat heeft Kevin Greutert in dit tiende deel begrepen. De film is een stuk persoonlijker, Kramer pakt oplichters aan die hem te grazen hebben genomen. De traps zien er goed uit, maar er zijn er al betere geweest. Op dat vlak is het misschien zelf wat braafjes (alhoewel, er zijn misschien gewoon niet zo heel veel traps). Het is in elk geval fijn dat de film met Bell en Smith back to the basics gaat.

Ondanks dat ik eigenlijk wel klaar was met de "Saw"-reeks, die voornamelijk bekend staat om zijn beruchte valstrikken en gruwelijke scènes, heb ik dit tiende deel toch gisteravond in de bioscoop gezien (daar heb ik destijds ook de eerste vier delen van "Saw" gezien). Dat had te maken omdat ik eigenlijk naar "Five Nights at Freddy's (2023)" wilde gaan in de bioscoop, maar omdat ik daar vanaf heb gezien, is het uiteindelijk deze film geworden (ik wilde namelijk per se een horrorfilm zien in de bioscoop). En achteraf gezien was het zeker geen slechte keuze, want dit deel is best aardig (zeker t.o.v. de vreselijke slechte delen 5 t/m 8, is er eigenlijk ook een deel negen geweest?) en het bevat ook een hoop smerigheid. "Saw X" zit namelijk weer vol met bloederige "traps", die kijkers flink wat nachtmerries kunnen bezorgen.

"Saw X" speelt zich af tussen de gebeurtenissen van "Saw (2004)" en "Saw II (2005)" en vertelt het onbekende verhaal van John Kramers (Tobin Bell) meest persoonlijke spel. Na een tip van een doodzieke man, te weten Henry Kessler (Michael Beach), die wonderbaarlijk genezen is, reist John na een telefoontje van dokter Cecilia Pederson (Synnøve Macody Lund), het brein achter de operaties, naar Mexico om een riskante en experimentele medische procedure te ondergaan in de hoop dat zijn kanker geneest. Maar al snel ontdekt hij dat de operatie oplichterij is en maakt hij zich op voor wraak.

Het duurt eigenlijk best lang voordat de echte gruwelijkheden (de bloederige "traps") te zien is. Want naast een kort voorproefje met een oogbalstofzuiger (zie filmposter) en rollende oogballen, wat een fantasie blijkt te zijn van John in ziekenhuis als hij daar iemand fout bezig ziet, duurt het nog wel een poos voordat je bloed ziet. Het duurt daarnaast ook lang voordat John eindelijk op die Mexicaanse operatietafel ligt. Daarbij maak je wel kennis met de slachtoffers van John, te weten de Mexicaanse taxichauffeur Diego (Joshua Okamoto), de mooie dokter Cecilia Pederson, hulpje Gabriela (Renata Vaca) waar John een zwak voor heeft, anesthesioloog Mateo (Octavio Hinojosa), verpleegster Valentina (Paulette Hernandez) en de zogenaamde herstelde Parker Sears (Steven Brand), die in het echt een relatie heeft met Cecilia Pederson.

Als John na de operatie denkt dat hij genezen is en terug gaat naar de geheime operatielocatie om o.a. Gabriela te bedanken met een fles gekochte Tequila (die kreeg hij namelijk ook van haar). Komt hij erachter dat de operatie oplichterij is en maakt hij zich op voor wraak en de eerste persoon die in een bloederig "trap" belandt is de Mexicaanse taxichauffeur Diego, die het verrassend genoeg wel overleefd, weliswaar wel met wat schade aan zijn armen Daarna schakelt hij ook hulp in en belt hij met een detective (dat blijkt in de extra scène tijdens de aftiteling te gaan om detective Hoffman, gespeeld door Costas Mandylor, die ook al te zien was in deel 3 t/m 6) en ook krijgt hij hulp van de vrouw Amanda Young (Shawnee Smith), die ook te zien was in deel 1 t/m 3 en deel 6. In "Saw 1" maakten we al kennis met haar toen ze het slachtoffer werd van John's spel. Ze slaagde erin om te ontsnappen uit de zogenoemde "reverse bear trap" en werd uiteindelijk het hulpje van John in de vervolgdelen.

Samen met haar vangt hij dan verkleedt in varkenspakken Mateo (die in het echt een schoonmaker is in een dierenkliniek), Gabriela (die in het echt een drugsverslaafde is), Valentina (die in het echt een hoertje is) en dokter Cecilia Pederson (die een bedriegster is) en sluit hij ze op in de geheime operatielocatie. Waar we na circa 50 minuten eindelijk de echte bloederig "traps" te zien krijgen waarvoor je een "Saw" film bekijkt. En John's slachtoffers zitten natuurlijk niet zomaar in deze bloederige "traps", want hij wil hen een lesje leren, maar wel op zijn eigen voorwaarden. En ook zien we dan weer de heerlijke creepy pop Billy op zijn driewieler, maar helaas wel pas na circa 75 minuten.

Het lange wachten loont zich zeker voor de "Saw"-fans, want dan krijgen we drie misselijkmakende scènes (vooral de eerste twee) te zien bij drie bloederige "traps" in een tijdsbestek van 30 minuten, waarbij afgezaagde benen, beenmerg, uitgetrokken darmen (alle drie m.b.t. Valentina), hersenen (m.b.t. Mateo) en verbrande huid (m.b.t. Gabriela) in de rondte vliegen. Ondertussen is ook Parker Sears aangekomen bij de operatielocatie, die zogenaamd verhaal komt halen omdat hij ook bedrogen is geworden.

In de laatste circa 20 minuten van de film volgt dan de ontknoping en daarin zitten een aantal leuke en misschien ook wel verrassende wendingen (m.b.t. Parker Sears en Cecilia Pederson en de laatste overleeft het ook op het einde), en John zelf belandt dan ook in een bloederige "trap" (en dan letterlijk, waarbij liters varkensbloed van toepassing zijn) en daarbij speelt ook een Mexicaans kind, te weten Carlos (Jorge Briseño, die wel nodig eens naar de tandarts moet gaan ) een belangrijke rol, die John heeft leren kennen op de operatielocatie (voordat hij zogenaamd geopereerd werd) en die hij geholpen heeft met het repareren van een wiel van zijn fiets.

Als John dan op het einde wegloopt samen met Amanda Young en Carlos, is de film na circa 110 minuten afgelopen, maar al vrij snel tijdens de aftiteling krijg je dan nog een extra scène (velen hadden toen de zaal al verlaten, er zat sowieso veel vreemd volk in de zaal zoals verliefde stelletjes, een paar homo's en groepjes vrouwen) te zien, waarbij we Henry Kessler (de tipgever van John) in een bloederige val zien en ook zien we dan wie de detective was waarmee John belde, namelijk Hoffman.

De horrorfilmreeks "Saw" wordt wéér nieuw leven in geblazen, met ditmaal opnieuw horrorregisseur Kevin Greutert (die bij alle "Saw" films in diverse rollen betrokken was) aan het roer. Door simpelweg van perspectief te wisselen weet "Saw X" best verfrissend uit de hoek te komen en onderscheidt dit deel zich van de andere vervolgen. Gelukkig is ook weer de inmiddels 81-jarige acteur Tobin Bell terug als de sadistische psychopaat in de hoofdrol en ook actrice Shawnee Smith (die ik er overigens vond uitzien als Dee Dee Ramone van de punkband "Ramones") als meedogenloze handlanger doet weer mee.

Tobin Bell speelt buitengewoon goed als John Kramer en in "Saw X" krijgt hij de kans om een hele andere kant van zichzelf te laten zien. Een kwetsbare oude man die beseft dat het einde van zijn leven nadert, maar toch vastbesloten is om zijn lugubere werk voort te zetten. De film doet in ieder geval moeite om sympathie op te wekken voor de geschifte seriemoordenaar, die we natuurlijk al kennen uit de rest van de reeks. En verder vond ik de 47-jarige Scandinavische Synnøve Macody Lund wel een opvallende verschijning en dat vooral vanwege haar schoonheid.

Saw staat synoniem voor veel bloed en innovatieve vallen en dat is in "Saw X" natuurlijk ook weer aanwezig en het bloed en de lichaamsdelen vliegen je ook om de oren. Ik vond het overigens geweldig om te zien hoe creatief men omging met de darmen van Valentina, die als touw gebruikt werden. Dat deed me een beetje denken aan de zeer overdreven maar wel zeer leuke Actie / Misdaad film "Machete (2010)".

Fans van de filmreeks zullen genieten van dit sterke deel waarin Tobin Bell weer in topvorm is als John Kramer / Jigsaw en ook is het leuk dat Amanda Young (Shawnee Smith) en Mark Hoffman (Costas Mandylor) weer van de partij zijn. De film bevat het meest persoonlijke verhaal dat we ooit hebben gezien over hem en daardoor is dit toch één van de betere delen uit de reeks. "Saw" is nooit revolutionair geweest (op het eerste deel na dan), maar met deze terugkeer zijn ze aardig op weg om nieuw leven in de franchise te blazen. Nu is het hopen dat ze deze stijgende lijn kunnen vasthouden. Ik had die hoop eigenlijk al opgegeven.

Ik ben minder vertrouwd met de Saw franchise dan de meesten hier wellicht. Ik zag er een aantal, maar heus niet allemaal. Ik vond het vaak veel van hetzelfde en voelde dat de kwaliteit en creativiteit wat verloren was. Het was te merken aan de quoteringen die ook in dalende lijn gingen. Deze X kreeg echter betere reviews, dus ik was wel benieuwd.

Zich afspelend tussen de eerste en de tweede film, op een moment dat John Kramer zwaar ziek is. Er is bijzonder veel aandacht in de film voor het persoonlijke leven van John Kramer. Hij is terminaal en is wanhopig op zoek naar een mirakel. Ik vond het best boeiend die extra diepgang, nou ja, verduidelijking, aandacht voor de persoon achter Jigsaw.

De traps zijn zoals steeds wel leuk en ingenieus, maar ik had niet de idee dat ze beter of anders waren dan in de andere films. Eerder nog eens soortgelijk, met hetzelfde concept en idee, alleen in een ander kleedje.

Eindelijk weer eens een echt goede toevoeging aan de Saw-franchise.

De gekozen aanpak verschilt nogal van de vroegere delen uit de reeks. Niet eerder was de rol voor John Kramer (Jigsaw) zo groot en zo zeer gericht op zijn persoonlijke leven. Het zorgt voor een opmerkelijke dynamiek waarbij de Jigsaw-killer in feite ineens de good guy is voor wie je sympathie krijgt. Het werkt, al was zijn innige vriendschap met dat Mexicaanse jongetje misschien net even over de top.

Qua verhaal wint deze het van de meeste eerdere Saw-films, qua sfeer is hij anders maar zeer sterk. De traps zijn van vergelijkbaar niveau als in de overige delen: ingenieus en creatief. Niet heel anders dan anders, al sprong de oogbalzuiger er wel een beetje bovenuit.

Het enige wat ietwat tegenviel was de ontknoping. Voor Cecilia Pederson en haar partner had ik toch een wat bruter lot verwacht. De trap die Jigsaw voor hen had gezet viel wat tegen en Pederson overleeft het zelfs.

Ook nieuw is dat deze Saw liefst twee uur duurt, waar de vorige delen steevast op anderhalf uur klokten. Die twee uur voelden echter geenszins als lang en waren van begin tot eind de moeite waard.

Aardige poging om de uitgemolken horror franchise van elan te voorzien. Met de terugkeer van John Kramer, lugubere traps en hectoliters bloed zit het qua fan service wel goed. Alleen alles wel met een nogal lange aanloop en een bijzonder onbevredigend einde. Beter dan de meeste voorgangers heb ik me laten vertellen - maar dat zegt denk ik meer over die delen dan over X.

3,0 * Nog steeds tikkeltje afgezaagd

Ondanks een wel erg langzame opbouw waarin je naar een aflevering van ER lijkt te kijken, komt het uiteindelijk wel los allemaal. Al met al moet hier natuurlijk gewoon 20 minuten uitgeknipt worden, maar goed. Prima traps, een sterke Jigsaw en een extra gore scène met beenmerg waar je nog wel een paar keer aan terug denkt.

Ook voor de niet ervaren volger van de franchise is dit goed te kijken.

3,0*

Tobin Bell alias John Kramer is er weer bij wat dan ook een betere Saw film als gevolg heeft. Hij speelt zijn rol weer overtuigend en het verhaal, ook al is het allemaal heel simpel om te volgen , weet te boeien tot het einde. Uiteraard zijn de ingenieuze en bloederige valstrikken die het doen waarbij de gore sterk aanwezig is. Deze Saw zit ergens tussen Saw en Saw II waarbij John Kramer wanhopig zoekt naar een middel om te genezen van zijn kanker in de hersenen. Alleen naar het einde toe verliest de film wat kracht door een ongeloofwaardige toevoeging van een kind en de valstrik voor plan B. 7,5/10

De cyclus van martelhorror weet maar van geen ophouden. Bijna 20 jaar na het nimmer geëvenaarde Saw, vertelt het 9e vervolg hoe John Kramer/Jigsaw [Tobin Bell] met hulp van Amanda [Shawnee Smith] op de inmiddels wel bekende wijze wraak nam op de mensen die hem tevergeefs lieten hopen dat ze hem met een cocktail van medicijnen en een operatie konden genezen van een terminale vorm van kanker. Opnieuw moeten we toezien hoe bordkartonnen personages zich al gillend en huilend proberen te bevrijden uit Jigsaws martelwerktuigen. Bells deelname is een pluspunt, maar het mag wel eens afgelopen zijn met deze vorm van martelvoyeurisme.

Matige film over een man met kanker die zijn laatste hoop vestigt op een experimentele operatie. Het zoveelste deel alweer binnen de Saw-reeks. Zoals verwacht meer van hetzelfde en de film heeft dan ook niets nieuws te bieden. De diverse sadistische spelletjes zijn wel weer leuk verzonnen, maar op een gegeven moment heb je het wel gezien (het gaat ook te lang door).

Altijd lekker wegkijken de hele saw reeks en bij elkaar hebben ze zonder dat je het weet veel met elkaar te maken. Toch vond ik deze op de machines na toch iets tegenvallen. Een 7 geven vond ik echt teveel. Het ging allemaal net een beetje te snel en te rommelig en dat is juist wat aan de andere delen zo goed is. Maar goed als je van dit soort films houd waar het toch veel om het gore gaat zit je bij saw natuurlijk al snel goed. Leuke wegkijker maar wel een van de mindere van de saw reeks.

Na zoveel films is het nog maar afwachten of dit deel wel goed zou zijn.......

Maar hij valt zeker niet tegen. Natuurlijk gebeurd er niks nieuws meer, maar toch is het een goede horror film geworden.

Gewoon weer gruwelijke moorden met gore scenes. En vreselijke slachtoffers, waardoor je minder moeite hebt dat ze het loodje leggen.

Ik ben een stuk of zes delen geleden al afgehaakt bij deze franchise, maar 'Saw X' (2023) weet de boel weer enigszins terug te brengen tot de kern. Interessante morele dilemma's en een heleboel gore. Het valt me wel op dat horrorsequels vaak een iconische superschurk terugbrengen op een manier dat je sympathie voor hem/haar gaat krijgen. Als de ideeën op raken, dan moet je van de antagonist een antiheld maken. Maar ik geef toe dat John Kramer (Tobin Bell) er zich met zijn morele kompas prima voor leent om hem neer te zetten tegenover psychopaten zonder principes. Het is alleen jammer dat 'Saw X' (2023) een deurtje openlaat voor een nieuwe sequel. Op zich is deze terugblik ook weer niet zóóó interessant dat het meteen weer uitgemolken moet worden.

Positief:
- De terugkeer van John Kramer.
- De verzorgde uitwerking van het verhaal, hetgeen wat er in horrors vaak aan ontbreekt. De lange opbouw heeft mij op geen enkel moment gestoord, integendeel.

Negatief:
- De stompzinnige acties van de mensen in de traps, zoals je bovenbeen eraf zagen en niet bedenken dat je leeg kunt bloeden en de kans klein is dat je het overleeft aangezien je niet in een ziekenhuis bent of je schedel open zagen om een deel van je hersenen eruit te snijden en niet bedenken dat je dat never nooit gaat overleven of er als een kasplantje uit komt.
- De ongeloofwaardig hoge pijngrens van diezelfde mensen. Als je je bovenbeen eraf zaagt of je hersenpan open zaagt zou elk mens gillen als een varken (en waarschijnlijk het bewustzijn verliezen), maar deze mensen schreeuwen wat en kunnen het verder prima handlen.
- De ongeloofwaardige gevolgen van de traps. Blijkbaar kun je een stuk uit je schedel zagen en een stuk uit je hersenen snijden en gewoon bij bewustzijn blijven en normaal blijven praten.
- Bij het inleven in het feit dat de film zich afspeelt tussen deel 1 en 2 helpt het niet mee dat Jigsaw en Amanda 20 jaar ouder zijn. En prima als Amanda een kort pittig kapsel wil, maar what the hell was dit? Het zag er echt niet uit.
- Een belachelijk onrealistisch scenario met dat kind. Kind komt in een horrorsituatie terecht, ziet bloed en een in stukken gezaagd lichaam, wordt in een trap gezet en krijgt vele liters varkensbloed in zijn mond en gezicht, maar hey, geen enkele paniek en wanneer hij van Kramer iets krijgt kan er zelfs een grote lach vanaf. Bespottelijk slecht.
- De oneerlijkheid van de zogenaamd eerlijke games. Na dat afgezaagde been wordt ze alsnog onthoofd omdat het beenmerg niet snel genoeg wordt gewogen en de tijden voor de traps zijn veel te kort waardoor ze bij voorbaat al kansloos zijn.
- Waar ik me in de hele reeks al aan erger is die groene filter die over de films wordt gelegd. Vooral als er buiten wordt gefilmd ziet dat er onrealistisch uit. Je ziet geen natuurlijke kleuren maar een groene waas. In deze film vind ik het een beetje groen/geel.

Per saldo kan ik niet op een voldoende uitkomen en zo heb ik de film tijdens het kijken ook ervaren. Ik ben een fan van de reeks, maar ik begrijp de positieve recensies voor Saw X echt niet. De eerste Saw was een openbaring, een absolute vernieuwing in dit genre. Die heb ik een 10 gegeven. Daarna vond ik alle delen hoge cijfers halen, tot Saw 3D. Die kreeg een onvoldoende. Spiral gaf ik nog een ruime voldoende, maar die moet ik nog maar eens herzien.

5/10 (naar boven afgerond)