Joker (2019)

De gemiddelde score op IMDb liegt er ook niet om, dus zullen er wel gewoon een hoop mensen deze film goed vinden. Daar gaat moviemeter toch niet kapot van?

Ja, daar kwam ik helaas te laat achter. Gewoon weer een opmerking die off topic is en geen enkele discussie verder helpt. Een "hullie doen het ook" die geen enkel punt maakt. Jammer dat ik er in getrapt ben.

Gisteren wezen kijken in de bios....

Aardige film, zeer goed geacteerd maar wel zwaar overrated.

Mijn persoonlijke mening is dat er veel betere films zijn die lager scoren.

Ik twijfel. Ik lees door al het gelul heen positieve dingen (serieus, misdaad, sterk plot, traag) en negatieve dingen (arthouse, donker psychologisch drama)

Als gemini man niet ergens in de voorpremière draait, dan pak ik hem waarschijnlijk mee.

Is Joker trouwens ook als spannend te omschrijven?

Nee niet echt spannend.

Dat beweer ik helemaal niet. Beetje gek aangezien ik hier Onderhond heb zitten verdedigen. Jij hebt het alleen over trolstemmen en provocaties. Ja, dan vind ik een 0,5 meer op dat lijken dan een volle mep score. Maar als ze fatsoenlijk worden onderbouwd vind ik beiden prima.

Wat een geweldige acteur is die Joaquin Phoenix toch .wat een geweldige film .flabbergasted

Wat heeft ie nou met iets hiermee te maken?

“Knock, knock..”

Eindelijk heeft de Joker, bestempeld als de meest indrukwekkende en populaire schurk van DC Comics, zijn standalone solo-film! In deze film genaamd Joker (ja, zonder ‘The’..), kruipt acteur Joaquin Phoenix, over wiens voornaam men zich nog wel eens afvraagt hoe de uitspraak luid, in de huid van deze geschminkte psychopaat. De acteur is van alle markten thuis, in 2018 speelde hij nog Jesus in de film Mary Magdalene! In de film Suicide Squad zagen we nog acteur/zanger Jared Leto een iets wat teleurstellende Joker neerzetten. De meest bekende Jokers zijn toch wel Jack Nicholson en Heath Ledger, die in The Dark Knight (2008) de lat wel heel erg hoog legde! Na Ledger had bijna niemand het meer over de Joker van Nicholson. Phoenix slaagt er in een gelijkwaardige Joker neer te zetten zoals Ledger deed en hij doet met deze rol een mooi eerbetoon aan zijn overleden vriend.

Het vergt ook heel wat van de acteurs om zich goed te kunnen inleven in de rol van deze psychopaat. Joaquin Phoenix heeft er in ieder geval heel wat voedsel voor moeten laten staan om de nodige kilo’s kwijt te raken, wat voor hem als veganist misschien makkelijker te doen was dan bijvoorbeeld voor een groot vleeseter. Zie het tragische verhaal van Heath Ledger, die in 2008 stierf op 28 jarige leeftijd, nog voordat The Dark Knight in première ging. Was dit niet gebeurd dan had de afsluiter van The Dark Knight trilogie er waarschijnlijk heel anders uitgezien en had Jared Leto waarschijnlijk de rol nooit gekregen. (Denk ik dan..)

Nu in 2019 is deze manisch gestoorde stripschurk weer helemaal terug op het witte doek! De trailer van Joker zag er al erg veelbelovend uit. De critici vermeld dat Phoenix als Joker nog verknipter oogt dan zijn voorgangers, op dat gebied zet ik hem liever gelijk met Ledger. Deze film van Philips geeft je een kijkje in het leven/hoofd (o.a. de scene waarin hij zogenaamd in het publiek bij Robert De Niro‘s Murray zit en de relatie met de buurvrouw die zich in zijn hoofd afspeelt. Daarover vraag ik me toch af: heeft ze haar schot door het hoofd nu gekregen of niet?) van Arthur Fleck uit Gotham, die met zijn gebreken niet past binnen de normen van de maatschappij. Overdag verdiend hij zijn geld als clown en s ‘avonds probeert hij door te breken als stand-up comedian. Hij ontdekt echter dat het een harde wereld is en wordt eerder uitgelachen dan toegelachen. Phoenix heeft al veel lof ontvangen voor zijn rol en volgens mijn mening is dat terecht! Phoenix wordt ook al ‘getipt’ een grote kans te hebben om een Oscar (wat vriend Heath Ledger ook gelukt is) te winnen. Ik vond ook de scene tegen het einde van de film erg sterk wanneer Joker, nadat hij live op TV Murray doodschoot (ook een super sterke scene trouwens!), van de als clown verkleedde relschoppers de aandacht en lof krijgt waarna hij zo verlangde. (Ik ga er even van uit dat dit zich niet afspeelde in zijn hoofd.) Die scene in die politie-auto, ook een mooi eerbetoon aan Heath Ledger overigs.

“Send in the clowns..”

Met Joker en Pennywise in IT: Chapter Two, zijn de horrorclowns weer helemaal terug in de bioscopen! Al zijn deze clowns wel een stuk angstaanjagender dan de typische kinder- en carnavalsclowns, dankzij films zoals deze kijkt men af en toe toch anders tegen deze geschminkte entertainers aan. Naast kinderen en tieners zijn er ook veel volwassenen die last hebben van een clownfobie, waar de horrorclowns in films een groot aandeel in hebben. Ik kan me nog herinneren dat het clownachtige popje op het fietsje uit de Saw films me destijds behoorlijk de stuipen op het lijf bezorgde! Ach ja, zolang je de realiteit en de verbeelding maar uit elkaar kan blijven houden (wat Arthur in deze film niet echt lukt..) is er niets aan de hand lijkt me. Joker is heel zeker een aanrader voor The Dark Knight fans of voor liefhebbers van goede anti-hero films!

Joker zal precies de ontwikkeling zijn die het (grote) publiek nodig heeft.

De super-antiheld ontdaan van spandex/shining armour, special effects en grootschalig spektakel, maar met een psychologische benadering; een inkijkje in de degeneratieve mentale stabiliteit van een John Doe. Toegegeven: Joker is daar waarschijnlijk de ideale figuur voor; zijn gekte is van het meest menselijke soort en zijn ontstaansgeschiedenis bevatte ooit een emmer chemische troep, maar geen rare wetenschap, buitenaardse invloeden of radioactiviteit. Jammer genoeg zijn de middelen die Phillips toepast al net zo weinig subtiel dat aan de opdringerigheid ervan niet te ontkomen valt.

Aanzwellende violen, dreunende bassen en getergde, in slowmotion-draaiende hoofden met grimassen. Het deprimerende bombast neemt toe naarmate de Joker meer vorm krijgt en er is geen twijfel mogelijk: Phillips onthaalt hem als een god, verrezen uit de sociale apathie van de maatschappij om hem heen. Zijn toorn is het antwoord op het groeiende gebrek aan respect, solidariteit en fatsoen. Fleck is het kankergezwel dat Gotham uit verwaarlozing en normvervaging gekweekt heeft.

Wat ik wel knap vind, is dat Flecks belevingswereld zelf - zijn vele getergde blikken en verbale uithalen ten spijt - wat op afstand blijft. Aanvankelijk is dat storend, maar in de tweede helft werkt het de morele dubbelzinnigheid wel goed in de hand. Ook de afwezigheid van een good guy, maakt dat je Joker nog wel binnen zijn eigen parameters kunt benaderen en met hem meeleeft.

En nee, dan bedoel ik niet door die bakken met drama die hij blijkbaar in zijn leven over zich uitgestort gekregen heeft. Zo obvious dat zelfs hij zijn eigen (doorgedraaide!) persona op een gegeven verklaart: iedereen zou er gek van worden. Phillips bestookt hem namelijk met opzichtige hoeveelheden ellende en zeker het eerste half uur is de opsomming, gepaard met de op afstand gehouden hoofdpersoon, tegen het ergerlijke ostentatief.

Nee, het sterkst is Joker als we met hem mee neerwaarts-spiralen, als het ongewis blijft waar we nu getuige van zijn geweest; realiteit of waanzin. Zoals zijn eerste optreden, waarvan het fiasco verbloemd wordt, of de buurvrouw die even zijn vriendin leek. Maar net als die psychotische belevingen lekker beginnen te broeien, onthult Phillips de waarheid al. Omdat hij uiteindelijk toch zijn punt wil maken.

Of ja, omdat hij Fleck zijn punt wil laten maken. Omdat Fleck de eloquentie en helderheid nodig heeft om het punt van Phillips nog eens letterlijk te doen herhalen. Er is zo weinig ruimte voor interpretatie in deze film. De hapjes zijn even op maat gesneden als bij vele andere commerciële studio-films. Het is een andere benadering van een bekend recept, maar nog altijd met dezelfde dwingende instructie hoe we het dienen te eten.

Phoenix dan, die genoeg klasse in huis heeft om zijn personage op consistente wijze te laten afglijden en duidelijk de ruimte krijgt om zijn ding te doen. Geloofwaardig, maar ook met de kenmerkende uitbundigheid die The Joker eigenlijk altijd een beetje irritant heeft gemaakt. Zijn lachjes en aandoening waren mij wat te veel, maar Phoenix was voor mij wel degene die fascineerde, waar je naar bleef kijken; degene die de film en het personage nog een beetje bij elkaar hield.

Uiteindelijk een erg boeiende film, waarbij de tijd voorbij vloog, maar die in subtiliteit, intrige en ambiguïteit tekort schiet om als echt meesterwerk beschouwd te worden, of zich genoeg weet te onderscheiden van de mainstream-werkwijze. Allicht zet Joker genoeg in beweging - en de richting kan ik alleen maar toejuichen - maar op zich vind ik dat, zoals wel vaker, de eerste niet meteen de beste is, deze weinig verrassingen herbergt en te opdringerig zijn punt maakt, zowel audiovisueel als qua script. Iets wat in een fictieve stad een beetje gemakzuchtig overkomt. 3,5*

Alleen maar positieve dingen dus

Once upon a time in Hollywood (DiCaprio en Pitt) zal een grote concurrent zijn voor de Oscar voor beste acteur.

Vanochtend gezien sublieme film, ik verwacht dat veel Oscars deze komt opgaan. Beste film beste acteur.

Ach wat maken we ons eigenlijk toch druk om 0,5 en 5,0 sterren. Als de film dadelijk meer dan 1000 stemmen opgehaald heeft zijn de fanboys en de recalcitranten in de massa verloren en staat de film waar hij hoort. Ik denk niet dat de 0,5 stemmen ook maar iemand weghoudt die anders naar de film was gegaan. De 5 sterren daarentegen zullen wel mensen naar de bios lokken en dat is alleen maar goed.

Zo ook tig andere acteurs/rollen dit jaar, waarom DiCaprio specifiek?

Je vergeet natuurlijk in je verhaal dat de meeste mensen zich al van tevoren inlezen in een film. Wat voor genre, welke acteurs, welke regisseur? En vind ik dat leuk? De kans dat mensen een film gaan bekijken die in hun straatje past is natuurlijk veel groter dan dat ze een film bezoeken die ze vooraf niets lijkt. Het is dus veel aannemelijker dat er meer 5en dan 0,5en vallen.

Vind jij echt dat de massa de kwaliteit van een film bepaalt? Onbegrijpelijk.

[quote]

Wie dan? De enkeling of verhevene?

Volgens mij zijn zaken als serieus, sterk plot, traag juist eerder typische kenmerken van arthouse cinema.

De massa bepaalt het cijfer dat een film op moviemeter of IMDb krijgt. En dat is logisch, omdat dat cijfer een gemiddelde waardering van de massa aangeeft.

Kwaliteitsbepaling moet je persoonlijk maar doen, denk ik.

[quote]

Nee. JIJ zelf! Het individu.

Eens!

Ben het wat betreft de prestatie van Phoenix wel eens met de reviewer van de Guardian. Kwaliteit moet niet gemeten worden in de hoeveelheid screentime, maar in kwaliteit van die performance. Het is toch een beetje van dik hout zaagt men planken.

En vergeet ook de Irishman of 1917 niet, daar zullen ook kanshebbers in zitten. Zo lijkt het al met al een sterk filmjaar te worden.

[quote]Ramon K schreef:

Dat heet smaak maar zegt niets over de kwaliteit.

[quote]Timba69 schreef:

'Kwaliteit' is niet objectief te vast te stellen in kunst, hoe graag ik ook zou willen dat dat wel zo was.

Het is sowieso al niet objectief vast te stellen wat kunst is.

Er zijn net zoveel definities van kunst als dat er mensen zijn die kunst trachten te definiëren.