Midsommar (2019)

Vandaag de director’s cut gezien. Het blijft een mooie en aparte film, maar ook met de extra speelduur weet Ari de sekte nergens echt tot leven te brengen. Het blijft daardoor ongeloofwaardig en is vaak zelfs wat karikaturaal. Zonde, want daardoor wordt het ook nooit echt spannend of eng. Echt een gemiste kans, want verder heeft de film natuurlijk best wat te bieden.

3,5

Is die het waard voor de rest? Interessante toevoegingen aan de 147 minuten cut? Anders wil ik die ook nog weleens zien. Het internet bracht me in ieder geval weinig duidelijke informatie.

Nee, het is niet erg anders. Wat mer interviews vanuit de studie die ze doen en een extra offering, maar niks bijzonders.

Mocht je de film echt geweldig vinden, dan word je wellicht wel blij van die extra minuten, maar het verandert niks aan het verhaal.

Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken?

Wat moet ik precies meenemen uit deze film? Dat je vooral geen drugs moet doen omdat je dan geofferd wordt door een sekte? Of dat je een familie terug kunt krijgen in diezelfde sekte?

Midsommar voelt voor mij grotendeels aan als een willekeurige horrorfilm waar mensen te dom zijn om te beseffen waar ze zich nu precies in bevinden. Dat hun perceptie vertroebeld wordt door een glas pis hier of een schaamhaar in je cupcake daar, is voor mij niet genoeg om het te vergoelijken. Fuck it, na het zien van die foto's van een of andere commune op hun mobiel zou dat voor mij al genoeg zijn geweest om dat ticket naar Zweden te annuleren. Maar goed, persoon A moet naar locatie B anders hadden we geen film.

Wat wél een geinig aspect is, is dat de film, die je dus kunt typeren als horrorfilm, zich (bijna?) volledig afspeelt in (dag)licht. Waar horrorfilms normaal gesproken veel spelen met licht en donker, probeert Aster hier spanning te creeëren zonder die truc. Das op zich wel een compliment waard. De muziek draagt voldoende bij aan spanningsopbouw, het acteerwerk van Pugh (vooral als ze weer een breakdown ervaart) is goed en gelovige mensen zijn sowieso creepy, dus je hebt genoeg om op terug te vallen. Probleem is alleen dat de film behoorlijk voorspelbaar is en je een groot gedeelte gefrustreerd doorbrengt door domme beslissingen en reacties van personages.
Eerlijker wijs moet ik bekennen dat ik veel goed had, maar het einde me niet helemaal zo had voorgesteld. Pugh leek aangeschoten wild met die voorspelbare nominatie tot May Queen en aangezien er meestal weinig goeds terecht komt van uitverkoren jongedames in een cult leek het een een-tweetje. Maar natuurlijk is deze film bedoeld als een rouwproces voor het hoofdpersonage. Iets waar ze doorheen moet. Waar ze haar lul van een vriendje moet loslaten en haar familie terug moet vinden. Dat setup en een verwachtingspatroon niet helemaal overeenkomen met dat einde is wat mij betreft wel zonde. Er blijven genoeg vragen over aan het einde van de film, veel dingetjes worden niet uitgediept en zoals ik al heb aangegeven kun je vraagtekens zetten bij het geheel dat Midsommar heet.

Een freaky film die sterk deed denken aan Asters eerste film Hereditary en zelfs enkele thema's leent.

Voor wie Hereditary heeft gezien, is Midsommar redelijk bekend terrein: in het algemeen heeft Midsommar een sombere, duistere toon en een ongemakkelijke sfeer. Sektes en communies hebben in horrorfilms sowieso al een verdachte reputatie en met films als Wicker Man in het achterhoofd is aardig te voorspellen waar dit creepy zomerkampje heen gaat.

Het plot ontvouwt zich op niet al te complexe wijze en is aardig te voorspellen; de voortekenen zijn immers overal aanwezig, van vreemde blikken tot symbolische afbeeldingen die al één en ander lijkt te verklappen. Wat dat betreft is Midsommar niet echt een verrassing. Wel wordt het overeind gehouden door het sterke acteerwerk van Florence Pugh, die me een beetje deed denken aan een jonge Kate Winslet met de stem van Jennifer Lawrence. Ook de prachtige cinematografie, het gebruik van daglicht en open terrein maakt het net even wat beter dan de gemiddelde horrorfilm.

Qua cijfer twijfelde ik tussen 3,5* en 4*. Ik vind het niet echt origineel en te voorspelbaar, maar het grijpt je wel en houdt de aandacht goed vast (en dat voor een Director's Cut van bijna 3 uur).

Trap er niet in mensen. Trap er niet in!! Want Midsommar is....niet best! En dit is nog zeer zacht uitgedrukt.
Natuurlijk, je kan deze film vanuit vele perspectieven bekijken. Als je onaangenaam verrast wilt worden, dan zou deze film wel eens een succes voor je kunnen zijn. Als je puur vanuit een horror-perspectief deze film kijkt en je voelt mee met de hoofdpersonages, dan is dit precies de film die je zoekt. Want het is pure horror.
Maar deze horror heeft een heel groot minpunt: het is namelijk een pure gimmick!!
Want hoe mooi je de film ook vormgeeft, d.m.v. de decors, de sfeer, de muziek, de acteerprestaties; je moet wel in staat zijn om een degelijk verhaal af te leveren.
Deze film heeft geen verhaal. Het beetje verhaal wat het heeft, wordt gebruikt om allerlei wanstaltige en gore ideeën van stal te halen die je je maar kunt bedenken.
Want, wat maakt het uit, het draait allemaal om een sekte. Ze geloven ergens in. Wat dan? Nou, dat kom je niet te weten. Da's ook lekker niet belangrijk joh! Het is een excuus om wansmakelijke en wanstaltige gebeurtenissen de revue te laten passeren. Het hoeft ook allemaal niet uitgelegd te worden. Want waarom zou je? Alle ideeën die in de film voorbij komen, zijn pure afleiding. Het betekent niets!

Het is knap, want iemand met een beetje fantasie, kan zo op deze manier een horror-scenario bedenken. Als het maar lekker gruwelijk en eng is. Het hoeft nergens op te slaan. Echt niet!!
Nou wel dus!! Een echte horrorfilm moet je meeslepen met een verhaal die je aan het eind een idee geeft, wat er allemaal aan de hand is. Maar deels houd een horrorfilm het ook in het midden. Anders zou een deel van de mystiek en geheimzinnigheid er onder kunnen lijden.
Hier gaan op een gegeven moment álle remmen los. Anything goes!! Ja ammehoela!!

Wat de regisseur wel goed doet hier, is je laten meeleven met het hoofdpersonage. Een jonge vrouw, die getraumatiseerd geraakt en in een diepe rouw gedompeld is, na een extreem familiedrama, waar ze haar beide ouders en zus verloren heeft.
Om naar afleiding te zoeken, stemt ze in voor een trip naar Zweden voor een bezoek aan een afgelegen gemeenschap. Maar daar aangekomen, wordt ze geestelijk zwaar op de proef gesteld, door de gebeurtenissen die zich langzamerhand voltrekken. Aan het eind van de film is ze door zich zo te laten meeslepen, zo geestelijk door de mangel gehaald, dat ze aan het eind veranderd is in een psychisch wrak. Leuk joh!!
Maar omdat je sympathie voor haar hebt, want dat krijg je, komt het einde van de film hard aan. Maar aan de andere kant: heeft ze hier, samen met haar vrienden, niet om gevraagd? Ze hadden, na de overigens spectaculaire sprong van de rotsen door twee sekteleden, gewoon keihard moeten wegrennen en zich ver maar dan ook ver moeten distantiëren van dit clubje idiote randdebielen. Maar zo dom als dat ze zijn, laten ze zich lekker beïnvloeden door het zooitje ongeregeld. Lekker ongeloofwaardig. Zeker voor een stel op het oog redelijk intelligente mensen. En als dan de rest van je groep één voor één op mysterieuze wijze verdwijnen, zouden bij voorbaat alle alarmbellen moeten gaan rinkelen.

Sorry, maar het komt gewoon heel ongelukkig over allemaal. En eenmaal voorbij het punt dat je doorhebt dat het echt nergens meer over gaat en ook nergens heen gaat, raakt het ook niet meer. Want alles wat zich voltrekt, is een grote beerput van van de pot gerukte ideeën die ogenschijnlijk heel bijzonder en spannend in elkaar steken, maar dat niet zijn. En als je dat eenmaal doorhebt, dan kom je erachter dat het een excuus is voor een wansmakelijke, wanstaltige film die pretendeert heel wat te zijn, maar qua inhoud zwaar te wensen over laat.

Avoid like the plague!!

Want in welke andere ' so called' horrorfilm gaat dit anders?

Alle ingrediënten die je hier met zorg benoemd worden horrorfilms van gemaakt.

En als je snappertje het niet zo goed doet bij deze opmerking, tipje, ga wat horrorfilms kijken. Er schijnen op deze site wel wat aanraders te staan.

Zeer apart dat je dit zo opmerkt. Even voor de duidelijkheid: ik heb scheepsladingen horrorfilms gezien. Van meesterwerken tot draken van films. Er staan er zelfs een aantal in mijn top tien!

Natuurlijk weet ik waar een horrorfilm aan dient te voldoen, maar in het geval van Midsommar heiligt het doel de middelen niet.

Midsommar is kolderiek, absurd, niet eng en heeft mij totaal niet bekoord. Maar goed, volgens mij is mijn frustratie en argument in mijn bericht een duidelijke boodschap over hoe ik over deze film denk.

inderdaad een drama deze film...waste of my time

Ari Aster heeft meteen de smaak te pakken. Nog amper een jaar na Hereditary breidt hij zijn loopbaan uit met de zekere Midsommar. Deze doet er nog enkele schepjes bovenop.

Om te beginnen lijkt het er erg op dat Ari Aster niet bepaald een lachertje is; of... in de momenten dat hij zijn films heeft geregisseerd bijvoorbeeld in een diepe verdriet verkeerd; om wat het ook mag zijn. In Hereditary wist hij ook de kijker diep in zijn hart te raken, en bij Midsommar herhaald hij het nog een keer. Wat we ook begrijpen is dat Ari Aster wel echt iets heeft met rituelen, sektes en hekserij.

De film begint met een paar vreemde mailtjes die Dani naar haar zus stuurt. Dani staat bekend als een impulsief meisje, en dat is ook de reden waarom Christian met haar gebroken heeft; en zijn vrienden hem overhalen om afstand van haar te houden. Echter zorgt een traumatisch familiedrama ervoor dat Dani beter niet alleen gelaten kan worden. Het meisje is helemaal kapot en kan nu wel wat steun gebruiken. Een jaar na de gebeurtenissen wordt ze nog altijd achtervolgd door die verschrikkelijke nacht en ziet er brood in om, uit afleiding, bij haar studievrienden aan te sluiten voor een reis naar Zweden; georganiseerd door de mysterieuze Zweedse student Pelle. En dan niet zomaar een reis.

De personages zijn om te beginnen al erg goed en medelevend neergezet, met Dani als uitgangspunt. Het mooiste vind ik dat de persoonlijke kwesties ook op de achtergrond blijven spelen, maar dat het nu echt tijd is voor een buitensporige vakantie. Namelijk bij een hippiecommune in Halsingland (provincie bestaat echt). En vanaf het moment dat er een lange warme zomerse week op hen staat te wachten; gezien het 9 dagen niet donker zal gaan worden, de paddo's uit de bagage worden gevist, nieuwe vrienden maken onder andere toeristen en ze zich laten bewonderen door de haast wel sprookjesachtige sferen en de wel behoorlijk vriendelijke mensen; werkt de film als een slow burner toe naar de hel. De 147 minuten waren echt niet misplaatst.

De eerste dagen lijkt alles nog koek en ei te zijn. De ietwat vreemde rituelen en taferelen, dat er de hele dag door wel een paar muzikanten aanwezig zijn die de sfeer erin houden, het vele gehuppel en gedans... de zon en de sfeer die de vrolijkheid erin houdt. Maar dan keert het tij toch wel langzaam. Die zelfmoord van die rots is het startschot.

En ja, het mag misschien nog wel schaars zijn, maar de horrormomenten zijn toch echt wel gruwelijk. Al is het ook meer het psychologische gedeelte die met de rest genadeloos aan de haal gaat. De jongeren laten zich steeds meer manipuleren en beginnen al snel dingen in de smiezen te krijgen, wanneer de eerste genootschappen beginnen te verdwijnen. Die sektelid verkleed in Marks huid was een van de beginnende hoogtepunten.
Ook heb ik wel moeten lachen bij die scene waarbij Christian tegen die omgevallen boom aanpist; waar nou net het stoffelijke overschot van de familie's gestrooid ligt... En dan die reactie van die oude vent.

In de loop van de film zit je wel steeds met de vraag: Waar gaat dit heen? Alle wegen lijken in deze kwestie wel naar Rome (of in dit geval Halsingland) te leiden. Verdere indrukwekkende knooppunten zijn: die dans, waarbij Dani vervolgens als koningin wordt beschouwd, en die rituele seksscene... Ook die scene waarbij die groep vrouwen met Dani meehuilen is een totale vorm van waanzin!

En waar vele horrorfilms vaak al voorspelbaar worden, is Midsommar maar niet bij de kladden te grijpen en wordt je om de tien minuten verrast. Natuurlijk weet je wel dat alle buitenstaanders dood gaan... Maar de manier waarop... daar kom je pas op het laatste nippertje achter. De laatste shot met die grijnzende gehersenspoelde Dani als stempel, is een regelrechte blijver!

Ondanks alles aan Zweden refereert, maar het is toch wel altijd erg opmerkelijk dat Hongarije werd verkozen voor de opnamelocatie. Desalniettemin valt er evengoed over de locatie wel wat te zeggen; want je waant je soms bijna, met al die folklore-elementen, in de middeleeuwen. De snikhete broeierige sfeer die de nadruk legt, het natuurgebied... Ook de soundtrack was perfect. Soms zelfs een beetje Boards of Canada achtig.

Ja, Ari Aster mag van mij voort gaan zetten!

5,0*

Hereditary was al niet echt een succes voor mij dus een 2 ,5 uur durende Aster film over een of andere sekte/hippies die aldus sommigen nogal wat overeenkomsten heeft met The Wicker Man (nog zo een film waar ik niet veel aan vond) het zou een mirakel zijn moest deze film in mijn straatje passen. Maar goed toen die werd genomineerd bij de horrordraft leek er dan toch geen ontkomen aan. Een film die veel lof oogst, toch een klein beetje nieuwsgierig wat er zo bijzonder aan moet zijn.

Een film die ook redelijk wat kijkers trekt die het horrorgenre niet meteen op de eerste plaats hebben, is toch al een teken aan de wand voor mij. Ted Kerkjes zijn mening waardeer ik wel maar hij is niet iemand die ik vaak tegenkom bij het horrorgenre.

Wat kan ik zeggen na het zien van deze lange, veel te lange film? Mooie omgeving al is het wel een beetje kaal. Aan bloemen was er kennelijk toch geen tekort getuigen de laatste scènes. Waar kwamen die dan vandaan, uit een ondergrondse serre? Bomen zijn leven maar een dode boom was een soort schrijn en wee degene die het waagt zijn natuurlijke behoefter ertegen te doen. Ok verboden te wateren bordje had dit euvel natuurlijk kunnen verhelpen. Ergens ging ik hopen dat die voorouders als stinkende zombies uit de grond gingen komen om de dader te straffen, maar helaas. Natuurlijk niet, het is niet zulke film.

Na een lange aanloop krijgen we dan een eerste echte schokkende scène voorgeschoteld met name waar de twee ouderlingen de sterfplichtige leeftijd hadden bereikt en zich de dood in mochten/moesten springen. die laatste aardse actie bleek ook niet gemakkelijk want je moest ook nog goed kunnen mikken zodanig dat je moet je hoofd op een rots zou terechtkomen die voor een instant death zou moeten zorgen. Aangezien je dit moeilijk op voorhand kan oefenen kan dat wel eens fout gaan, zo bewijst de 2de springer. Vriendelijk toch om hem met 2 welgemikte slagen van de andere bewoners om hem naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Daarmee was de aanvankelijke gruwel van de eerste sprong al meteen teniet gedaan.

Er volgden nadien sporadisch nog wel wat schokkende scènes alleszins ik veronderstel dat ze toch schokkend moesten overkomen. Ik denk dat ik The Wicker Man toch een beetje te hard heb aangepakt want dat was wel degelijk verontrustend en allemaal ernstig bedoeld. Dit kan ik totaal niet zeggen van Midsommar. De protagoniste het arme kind werd de meikoningin, ze zag er uit als een levende bloemenboom maar ach ze was eindelijk gelukkig. Haar vriendje mocht nog even voor teddybeer gaan spelen, wat lief toch. Maar het meest schokkende was natuurlijk de seksscène. Kan je het al voorstellen een pas getrouwd stelletje dat lekker ouderwets pas voor de eerste keer met elkaar naar bed gaan op hun eerste huwelijksnacht? Een intiem moment moet het worden. Maar kennelijk zijn ze niet alleen want daar staat de hele familie, vrienden en kennissen in hun nakie. Ze beginnen te klappen, ritmisch te hijgen en kreunen. Ze zetten misschien muziek op met een opzwepende beat "Face down ass up that's the way we like to f...".

Eigenlijk mag er van bij dus ook wel bij staan dat het een (zwartgallige) comedy is. Ik wilde wel maar kon het al gauw niet meer serieus nemen. Eigenlijk kan ik Ari Aster voorlopig niet serieus nemen als maker van verontrustende horror. Natuurlijk ligt dat volledig aan mij die de totaal de kunst niet begrijpt van zulke films maar "so what" of "et alors"?

John Milton schreef:

(quote)

Ik wou net zeggen...

De fout van Zandadder hij moest deze zo nodig nomineren. Maar zoals ik al zei Wicker Man is wel in mijn achting gestegen nu.

ach ja, anders had ik het wellicht gedaan, ware het niet dat ik skipte. Maar niets voor jou, nee.

Ach ik heb me wél geamuseerd met het schrijven van een voor mijn doen lange recensie. Zie je Shadowedaf en toe wil ik wel eens afwijken van mijn formul om kort en krachtig te reageren maar dan wel niet minder krtisch. Midsommar is dan ook een uitstekende film om te riffen. Nu ben ik stiekem benieuwd of Aster nog ergere films kan maken.

Ik heb getwijfeld of ik deze moest kijken, aangezien ik geen held ben met horror en ik Hereditary, na wat ik erover gelezen en gehoord had, zeker niet wilde zien.
Deze film leek me anders; vooral bij daglicht, weinig tot geen schrikmomenten. Wellicht wat gore, maar dat kan ik op zich wel handelen.

Denk dat het eerste half uur à drie kwartier nog wel het sterkste was. De dood van de twee ouderen die van de klif af springen is voor de film het shiftpunt, maar voor mij denk ik het hoogtepunt.

Daarna wordt alles eigenlijk hoe langer hoe saaier. Op een gegeven moment raakte ik het een beetje zat. Omdat alles zo lang duurt en het vrij lang uitgesponnen is kon ik me er ondanks de steeds erger wordende gruwelijkheden niet meer zo voor interesseren, ook omdat je er een steeds groter 'pff, ja hoor' gevoel bij krijgt. Het point of view van de hoofdpersonen wordt tegen het einde ook afstandelijker, de binding valt wat weg en de angst of directe beleving krijg je dan niet meer echt mee. Dat zorgt ervoor dat je bijna puur als fly on the wall zit te kijken naar een reeks grotesker wordende rituelen die me, ondanks de bizarre inhoud daardoor toch niet meer zo erg konden boeien.

Interessant geschoten en mooi gedaan is het natuurlijk wel, en het heeft ook een vrij uniek sfeertje allemaal, dus daar verdient het nog best punten voor, maar voor de rest kon ik er niet zo heel veel mee.

3*

Midsommar is een film die net als Ari Aster’s eersteling Hereditary (2018) niet bol staat van de schrikeffecten. De film gebruikt andere methoden om de kijker te verontrusten en angst aan te jagen. Dat moet ook wel want de locatie leent zich niet goed voor rechttoe rechtaan horror. De film speelt zich bijna geheel af in een door zonlicht overgoten vrije ruimte en dat maakt het minder gemakkelijk om een succesvol horrorscenario in werking te zetten.

In Midsommar loert het mogelijke gevaar niet achter iedere donkere hoek. In Midsommar is het kwaad niet onzichtbaar en springt het niet op onverwachte momenten tevoorschijn. Dat verrassingseffect dat een fijn aspect is van een horrorfilm ontbreekt hier totaal.

Heel erg is dat niet. Het verhaal heeft genoeg andere verrassingen in petto. Het verhaal volgt geen logisch pad en zit vol onverklaarbare gebeurtenissen. Al na een paar minuten op de zonovergoten weide (de belangrijkste filmlocatie) , bevindt de kijker zich in een surrealischtische vertelling en wordt hij omringd en gegrepen door een grote hoeveelheid merkwaardige voorvallen.

Gevoelens van verstikking en verontrusting dringen zich op. De filmbeleving heeft wel iets van een wandeling door drijfzand. Je zakt steeds dieper weg in de mysterieuze, onwerkelijke en afstotelijke maar tegelijkertijd ook fascinerende wereld van een Zweedse gemeenschap en haar curieuze goddeloze gebruiken.

De gebeurtenissen zijn merkwaardig. Niet elke gebeurtenis wordt echter verklaard. Achter het zichtbare verhaal doemen telkens vele interpretatiemogelijkheden op. Die kun je wijdlopig gaan beschouwen. Dat is leuk. Je kunt ze ook negeren en nog steeds een fijne kijkbeleving hebben. Ik deed beide. De film is lang en na een bepaalde tijd was ik het interpreteren wel zat en focuste ik me op het zichtbare beeld en liet de bijgedachten grotendeels varen. Minder vermoeiend en ook leuk.

De film gaat over emotie. Over angst. Over isolement. Over vriendschap. Over vervreemding. Over van alles en nog wat. Om al die emotionaliteit goed uit te drukken zijn goede acteurs vereist. En die zijn er. Vooral Florence Pugh is top. Zij speelt hoofdpersonage Dani. Een psychisch instabiele vrouw die samen met wat vrienden een kijkje neemt in de communale gemeenschap. Ze lijdt aan angststoornissen en heeft paniekaanvallen die na een familietragedie zijn verergerd. Heel geloofwaardig, die Pugh.

Net als in Hereditary onderzoekt de film de emotionele golven die trauma’s en geestelijke pijn kunnen veroorzaken als een persoon onder druk komt te staan. Afwisselend breekbaar en krachtig acterend, worstelt Pugh zich door het emotionele drijfzand heen dat afkomstig is van haar vrienden, van de gemeenschap en van zichzelf.

De mooie fotografie en het fijne camerawerk zorgen voor een zintuiglijk feestje. Het felle zonlicht, de blauwe hemel, de helwitte gewaden van de communeleden, de moderne kleding van de vrienden in hun bonte kleuren en de ontluikende kleurrijke natuur. Al die losse elementen worden samengevoegd tot een caleidoscopisch geheel dat er prachtig uitziet, maar dat ook een voortdurende onheilspellende sfeer afgeeft. Het ziet er verontrustend mooi uit, zou je kunnen zeggen.

Fijne film. Ik ben wel nieuwsgierig naar de volgende van Ari Aster.

Ik vind het geen enge film. Wel heel apart en vrij spannend. Ik moest er even in komen. Ik vind ‘m origineel, ik vind het beeld en de kleuren mooi en ik houd wel van de mysterieuze, vervreemdende sfeer. Goed acteerwerk. Interessant geheel. 4*

Hier kan ik nou niet op wachten op netflix !

En daarom heb ik 'm nu vast gekeken...

Maar zou geen verkeerd Netflixfilmpje kunnen zijn..

Een film over sektes, waarbij ik toch al moeite mee heb om hun gedrag te aanschouwen (dansen, fladderen, etc) en zowiezo zijn fanatieke gelovigen toch al eng, ziet het er verder wel bijzonder fraai uit.

Wel erg traag en duurde ook ontzettend lang, maar de onderhuidse spanning die continu aanwezig is en een prima cast weten het nog net interessant te houden.

13-dozijnen-film.

Dat is één uit 156!

Noem eens een een stel films die op Midsommar lijken? Die zijn er nauwelijks.

Als jouw term een poging was om de film beroerd te noemen, dan geef ik je wel groot gelijk

Totaal door overdonderd . Ik kreeg wat geruchten mee dat dit wel anders onderscheidend is , en achteraf gezien toch wel erg graag ik de bios gezien .

Er is zo ontzettend veel aandacht gegeven aan details , maar ook de soundtrack is zo treffend .

Geen minuut heb ik mijn aandacht voelen verslappen .

Dat is extra knap want mede door de veie details en de prachtige vormgeving heb je soms niet door dat er even niet heel veel gebeurd . Zelfs de “saaie “momenten zijn nog steeds indrukwekkend .

Je kunt het wellicht op meerdere manieren interpeteren , maar uiteindelijk moet je net als de hoofdrol spelers de controle laten gaan , en worden opgenomen in deze nachtmerrie .

Af en toe in verbluffende verbazing .

Wat een verhaal ,

de rituele zijn soms iets te gecontroleerd , dat is niet erg , maar omdat het er wel heel erg Veel zijn , verliest het soms een klein beetje de geloofwaardigheid .

Maar dat is een klein puntje van kritiek , en stoorde me niet heel erg .

Het is een meesterwerk .

Niets meer en niets minder .

Verontrustend , en niet zoals meestal in horror , in het donker maar juist in het constante licht, wat het een lucide koorts droom maakt .

Wat een ervaring . Ongelofelijk .

Ik ben nu ook echt wel fan van Ari Aster .

Er zijn bronnen dat zijn volgende project een komedie word .

Hij heeft nu de lat wel heel hoog gelegd . Maar als hij de komende jaren iets nieuws uitbrengt ga ik zeker naar de bioscoop ..

Heeft iemand al de versie van drie uur gezien by the way ?

4,5*

Dit was een gevalletje "waste of my time"

Bizar! Ik ben erin getrapt.. Deed me aan Wicker Man met Johny Cage denken, ook zo bizar en slecht. Warning!

Well....

Mooie setting, naargeestige sfeer. Maar not my cup of tea. Ik vraag me nog steeds af waar ik naar gekeken heb haha. Speelduur voor mij ook veel te lang.

Opvallend. Zo gauw films via Netflix te zien zijn, vliegen de waarderingscijfers omlaag. Hoe zou dat toch komen?

Ik zie drie mogelijkheden:

1) Een vooroordeel tegenover alles wat op Netflix verschijnt

2) Mensen die 'm nu pas zien wisten dat het geen film voor hen was

3) De film kan maar een klein publiek aanspreken