Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Wie was nou die gast in dat bed op de ranch waar Brad Pitt op bezoek kwam, en hebben we Charles Manson voorbij zien komen?

Inderdaad!

Bij de films van Tarantino moet ik het altijd even laten bezinken. En na een tweede keer kijken is het dan juist extra!

Er zijn weinig regisseurs die dat kunnen bewerkstelligen.

Ok. Ik ben een groot film fanaat met een enorme verzameling films. Betekent dat dan automatisch dat ik "verstand" heb van film? Mijn kennis is groot in alle genres. Ik heb mijn favoriete regisseurs; daar is Tarantino er niet een van, maar als regisseur vind ik hem zeker goed, maar er zijn betere naar mijn mening. Met deze film heeft hij een van zijn weinige missers te pakken. Hoewel ik zeer zeker de liefde voor film in elk shot zie en het acteerwerk van geheel de cast dik in orde is vond ik het verhaaltje wat te dun om een film van bijna drie uur te dragen. Daarnaast zitten er veel te veel shots in van mensen in een auto of op een paard, die bleven dan ook nog oneindig duren. Daarnaast zal het niet het gehele publiek afweten van het Manson-lijntje. Snap ik de film? Jazeker, maar ik vond hem simpelweg saai van het begin tot het einde. Nee, deze Tarantino komt niet in mijn verzameling. Twee sterren. 2*

I'm as real as a donut, motherfucker

Er was een tijd dat ik de nieuwe Tarantino meteen in de cinema ging kijken, maar een aantal externe factoren zorgden ervoor dat het even duurde vooraleer ik eindelijk in mijn stoeltje kon plaatsnemen. Ik vreesde voor een lawine aan spoilers, maar het bleef op dat vlak eigenlijk redelijk rustig. Collega's en vrienden waren verdeeld over de film maar waar het juist aan lag? Dat kon niemand echt benadrukken. Ook mijn gezelschap was het niet unaniem eens over de kwaliteit van de 9e film van één van mijn favoriete regisseurs.

En het grappige was, we zijn alledrie grote fan van Tarantino en zijn werk en toch vond de ene het de slechtste film uit heel zijn oeuvre, was de andere eerder middelmatig tevreden en dan had je ondergetekende die hier eindelijk de Tarantino van weleer inziet. Gevoelsmatig is dit dan ook een stukje beter dan The Hateful Eight en Django Unchained maar dat komt misschien ook omdat het bronmateriaal me nauw aan het hart ligt. Het Hollywood van weleer, die Italiaanse spaghettiwesterns (toevallig in de afgelopen maand nog de 2 Ringo films van Duccio Tessari gezien), die sfeer, die muziek, ... Toegegeven, de film komt gigantisch traag op gang. Het is pas wanneer Cliff Booth in de commune komt dat je het gevoel krijgt dat er iets begint te knetteren en ook maakt Tarantino soms wel erg vreemde keuzes (de portrettering van Bruce Lee is naar mijn gevoel wel erg onrespectvol) maar wat maakt het allemaal uit wanneer hij er zo'n indrukwekkend einde aan weet te breiden. Iedereen die een beetje mee is met de filmgeschiedenis kent op zijn minst toch de grote lijn in de Charles Manson/Sharon Tate/Roman Polanski tragedie en eerlijk gezegd, het voelde niet goed aan dat Tarantino juist dit drama ging gebruiken als kapstok voor zijn film.

Maar Tarantino zou Tarantino niet zijn mocht hij daar vakkundig een eigen twist aan geven. Eigenlijk had de titel al genoeg aanduiding moeten zijn, maar ik vind het erg geslaagd hoe dit zich afspeelt in zijn eigen universum. Net zoals dat de Basterds indertijd Hitler hebben afgemaakt, overleven Tate en haar vrienden het drama omdat de regisseur een loopje met de werkelijkheid neemt. In een geweldig korte maar gewelddadige climax wordt een stuk van de Manson bende even een kopje kleiner gemaakt en kom je eigenlijk met een geweldig goed gevoel aan de aftiteling. Rechtvaardigheid zegeviert en de engelachtige Tate mag nog een heel leven lang het grote scherm sieren. Ik heb niet veel films gezien met Tate (het niet al te geweldige The Fearless Vampire Killers schiet me zo meteen te binnen) maar naargelang ik het me herinner is er weinig aan te merken op de performance van Robbie. Eigenlijk enorm knap zelfs hoe ze met een zeer beperkte en kleine rol toch zoveel indruk weet te maken.

Eerlijk is eerlijk, het merendeel van de aandacht gaat dan ook naar de tandem Leonardo DiCaprio/Brad Pitt en daar is niets mis mee. Twee van de grootste acteurs van onze tijd en die blijken gewoon erg goed op elkaar ingesteld te zijn. Vaak krijg je nogal veel haantjesgedrag wanneer je zo'n twee namen de hoofdrol geeft, maar DiCaprio en Pitt heb overduidelijk veel lol in hun rol en ook gewoon in hun scènes met elkaar. Dat neemt echter niet weg dat dit voor de rest qua cast weer om van te smullen is. Een aantal Tarantino regulars met onder andere Bruce Dern, Kurt Russell, Zoë Bell en Michael Madsen maar ook veel nieuwkomers met bijvoorbeeld Al Pacino. Veel rolletjes stellen bijzonder weinig voor, maar er straalt gewoon zoveel liefde voor het vak vanaf dat het echt genieten is. Visueel ook wel weer de moeite (die verzonnen filmfragmenten zijn leuk en sterk hoe ze DiCaprio in The Great Escape hebben gewerkt) maar Tarantino's voetenfetisj loopt nu wel een beetje de spuigaten uit. Die van Pussycat past nog wel mooi bij het personage, maar die van Tate voelde geforceerd aan.

Wel geen typische trunk shot? Dat is volgens mij ook de eerste keer dat hij dat laat liggen, hoewel hij er hier wel ruimte genoeg voor had. Maakt verder weinig uit, een regisseur is meer dan zijn gimmicks en bij Tarantino mag je dat letterlijk nemen. Het publiek lijkt enorm verdeeld te zijn en dat is goed, dan gaat hij er sowieso nog wel een paar maken aangezien hij op een hoogtepunt wilt eindigen. Van mij mag het hier stoppen, maar er mogen ook nog met gemak 9 andere bijkomen..

Dikke 4*

Liep ik 2½ week geleden na een uur de zaal uit omdat ik de film maar niks vond, gisteravond de film een herkansing gegeven en ja, ik vond 'm toch helemaal niet slecht. Vooral vanaf het moment dat de hippies hun entree maakten heb ik mij uitstekend geamuseerd. Het laatste half uur waarbij alle remmen los gingen is natuurlijk typisch Tarentino. Bovendien ook zeer verrassend, tenminste als je de geschiedenis van Charles Manson en zijn volgelingen kent.

Mooiste scène vond ik die van Brad Pitt en het hippie meisje tijdens het autoritje naar het hippiekamp. Ook de jaren 60 songs die je aan de lopende band hoorde waren erg goed.

3,5* met kans op verhoging

Amusant en teleurstellende film a la The Wanderers/ Boogie Nights (ensemble film/cast) over 2 levende anachronismen die erachter komen dat ze hun beste dagen wel eens gehad zouden kunnen hebben. Dit omdat de Amerika verandert van old school naar hippy. Dat had je ook in The Wanderers. Boogy Nights ging over de overgang van de sjieke jaren 70 naar de VHS massa-porno-consumptie olv Ronald Reagan.
Een zelfverzonnen geschiedenis (plus sommige films) over Hollywood van 1969, eerder een sfeerschets. Pitt doet zijn Snatch ding en DiCaprio als eeuwige huilerige neuroot is ook best leuk.
Verwacht geen verhaal maar losse anekdotes. Sommige scenes zijn grappig zoals Pitt vs. Lee. Het audio commentaar op F.B.I. zelfs geniaal. Het einde was naar mijn besch. mening ridicuul.

MMMMhh toch een groeier ... zeker na opzoeken van the manson family... alleen spijtig dat dit in de ver 3 uur durende film iets te weinig aan bod komt...had mss iets meer spanning gegeven .

zeker omdat ik 'the summer of love' iets interessanter vind dan een acteur die zijn tekst vergeet.

maar toch sluipt de film langzaam in me.

0.5 omhoog

3.5*

Nog maar een keer gegaan en ook nu vloog de bijna 3 uur voorbij. Ik vond hem bij herziening eigenlijk nog beter dan de eerste keer dat ik hem zag. Toen had ik een andere film verwacht, nu wist ik wat ik kreeg en daardoor genoot ik er denk ik meer van.

Vermakelijk. Wel vraag ik me af waarom mensen altijd moeten lachen bij extreem/luguber geweld, zoals het geval was in deze film (einde). Iedereen lag dubbel in de bioscoop. Ik heb dat zelf niet, vind dat soort scenes eerder naar.

Once upon a time in Hollywood is een film met veel sfeer. Met mooie dialogen, met mooie scenes, met goed acteerwerk, met mooie oude auto's, met prachtige beelden en met geweldige jaren '60 muziek. En Tarantino neemt een loopje met de feiten uit de geschiedenis. Dat kun je als grappig ervaren, maar je kunt dat ook een beetje irritant vinden. (Zo denk ik dat Bruce Lee een unieke, geweldige vechtsporter is geweest, die bijna onverslaanbaar was, maar Tarantino denkt er anders over en vindt Bruce Lee maar een verwaande man, en laat de eerste de beste Amerikaanse stuntman korte metten maken met Bruce Lee.)

Ik denk dat dit een meesterwerk is, maar ik zal de film vaker moeten zien. De film is in mijn beleving 10 x beter dan The Hateful Eight, waar ik maar moeilijk doorheen kwam.

Verwacht geen enorme actiefilm, verwacht geen ontzettend spannend verhaal. Het is meer een soort sfeerbeeld van die tijd, eind jaren zestig. Dit is geen moeilijke filmhuis film, maar (ironisch eigenlijk) ook geen typische Hollywood film.

Hoewel de film wat lang duurt en een tikkeltje langdradig is, word je toch ook in de film gezogen en maak je zeker een unieke ervaring mee als je deze film "beleeft", en gaat de tijd ineens snel voorbij.

Goede acteurs, goede scenes, goede soundtrack, goede sfeer, goede beelden... het is wel een feel-good-movie te noemen. Ik vind het een aanrader, zeker als je open staat voor een niet zo alledaagse film. Onderga deze film, en geniet er van!

Tarantino fans mogen deze film niet missen, maar dat is vanzelfsprekend.

PS. Deze "recensie" heb ik geschreven na er een paar maal over nagedacht te hebben. Ik moest de film eerst een maandje laten bezinken.

Tarantino doet het opnieuw.

Fantastische film met onverwacht einde waar ik vooral moest lachen van de geschockeerde reacties van het gepensioneerde publiek in de zaal.

Magistrale ode aan de beginjaren van tv films en cinema.

Afrader voor "fucking hippies".

klik

Ad Astra niet gezien, maar zijn rol in Ouatih vind ik absoluut geen oscarmateriaal. Leuk hoor, maar het is gewoon een lekkere rol, niet uitzonderlijk moeilijk of knap gespeeld. Vind DiCaprio al een stuk beter, maar die heeft m net gehad....

Gelukkig zit jij niet in de jury.

Ben ik niet politiek correct (of gevoelig) genoeg voor. Mijn stem gaat vooralsnog naar de hoofdrolspeler uit Der Goldene Handschuhe.

Ik zie zelden een film voor de tweede keer, zelfs niet op dvd maar deze wel twee keer gezien. De slotscene is hard maar ik moest, net als de rest van de zaal er voor de tweede keer weer om lachen.
Di Caprio die de vrouwelijke freak te lijf ging met een vuurspuwer

gewoon steengoed tot in alle details en verhaallijn. hij heeft zijn kunst opnieuw kracht bijgezet. goede rollen van de cast ook!

Oké, picture this. Ik ging Once Upon A Time... In Hollywood kijken zonder te weten wie die hippies waren. Ik ken Polanski niet echt goed en Sharon Tate enkel van naam. Ik wist dus niets van hun geschiedenis.

Op het einde van de film zat ik als een klein kind te kraaien van plezier, puur en alleen omdat ik dacht dat die hippies gewoon hippies waren. Wat zou mijn reactie geweest zijn als ik wist wie het werkelijk waren?

Na de film ging ik wat lezen op Wikipedia, en toen viel het allemaal op zijn plek en is mijn waardering voor het slotakkoord des te groter.

In de USA zal de relatie tussen Sharon Tate en de hippies allicht bekend zijn - ik kende Tate en had uiteraard ook gehoord van de werkelijke aard van de hippies - maar de link kende ik niet.

Hoe dan ook: die ervaring is symptomatisch voor de film: deze leunt wel èrg op visuele gimmicks en een enorme kennis van Hollywood uit die tijd.

Dat eerste kan ik met mijn enigszins geoefende filmkijker-oog nog heel erg waarderen. Sterker nog: het was dè reden om deze film te gaan zien (en dan krijg je een geweldige performance van DiCaprio en Pitt, elk op hun eigen manier, als bonus).

Natuurlijk is het visueel om door een ringetje te halen. Geen andere film heeft het tijdsbeeld van 1969 ooit zo overtuigend tot leven gewekt als deze.

Er zitten talloze knappe shots in van mensen in een auto of op een paard, waarbij de camera op fenomenale wijze meerijdt op een dolly/jib of hoe hij het ook maar voor elkaar gekregen heeft, maar na een tijdje is het een beetje too much. Je snakt dan naar wat inhoud.

Als je dus op dat punt bent aangeland, waar je ècht wilt dat het verhaal een beetje vaart gaat maken, krijg je het tegenovergestelde: vele zinloze shots van voeten (waarbij de voetzolen van Tate vies zijn, en de voeten van dat hippie-meisje lelijk).

Maar dat tweede aspect - Tarantino veronderstelt de kijker een wandelende filmencyclopedie te zijn. Sorry, zoveel films en series uit 1969 ken ik niet. Soms helpt hij je door op een feestje de namen van o.a. Steve McQueen gewoon in beeld te zetten, maar had dat bij die hippies nou ook niet even gekund?

Maar toch. We zien Rick Dalton als schurk in een cowboy-serie. We zien hem lange scènes opnemen maar komen niet te weten hoe het afloopt. Nu schijnt het zo te zijn dat deze scènes remakes zijn van een echt bestaande serie, maar die ken ik niet. Sorry, Quentin.

Het is echt een film voor liefhebbers van film. Ik reken mezelf daartoe, maar aangezien ik er nog geen 25% van de verwijzingen uit haal, is de doelgroep wel een héél select publiek.

3,5 sterren

P.S. de scènes met Bruce Lee zijn weliswaar wat respectloos maar daarom des te kostelijker. Dat kreetje van Brad Pitt...

“Tarantino veronderstelt de kijker een wandelende filmencyclopedie te zijn.”

Ik denk eerder dat Tarantino niet meedoet aan de mode alleen tieners, twintigers en dertigers te willen bedienen, maar ook ouder publiek. En dat publiek is even bekend met die oude sterren (hé, Mama Cas! en Steve McQueen, en dat zijn vast Polanski en zijn jonge bruid) als de jeugd met Justin Bieber en Lady Gaga. De Helter Skelter-moorden zijn zeker bekend en berucht ook ver buiten de grenzen van Amerika. Dat dat voor jonge mensen minder geldt, heeft kennelijk geen rol gespeeld voor Tarantino, dat stimuleert alleen maar dat ook nieuwe generaties zich in dat gruwelverhaal verdiepen, dat in een klap de jaren ‘60 uitluidde.

Voor wie wel bekend is met dit drama was de benadering spot on, omdat het constant als een zwaard van Damocles boven iedere scène hangt. En de uiteindelijke afloop, waarbij de gebeurtenissen ineens een totaal andere wending nemen dan de werkelijkheid en er precies datgene met deze lafhartige moordenaars gebeurt wat velen hen al die jaren hebben toegewenst, is uitermate bevredigend.

Buiten dat vond ik het verhaal van de tweederangs acteur en zijn stuntman een prima kapstok, mede door het goede acteerwerk van beiden.

Gewoon echt heel goed. Het doet precies wat de titel belooft. Het geeft je een sprookje over Hollywood. Ik kan zo snel gewoon ook geen kritiek bedenken. Het kabbelt rustig door met dromige, geromantiseerde jaren 60 Hollywood beelden en muziekjes, fijne Tarantino dialogen houden je bij de les met interessante karakters om uiteindelijk fantastisch af sluiten. Want dan bedenk je je hoe het echt gegaan is: hoe teleurstellend en boosmakend dat einde is (of zou zijn, in deze film): kan ik alleen maar zeggen - wat super goed gedaan.

Ik heb nu al zin om hem te herbekijken

Once Upon A Time is vooral een trip down memory lane voor de grootmeester zelf. Tarantino's ietwat langdradige nostalgie rondom Hollywood anno 1969 kon mij namelijk maar moeilijk bij de les houden. Het is vooral het sterke acteerwerk van Pitt/DiCaprio en het heerlijk absurde einde (halve * erbij) die de film dragen. Na Jackie Brown de minste Tarantino-film, maar zeker de moeite waard om te aanschouwen.

Zeer leuke film. De grappigste film van Quentin. Zeker de scene met Bruce Lee die vond ik geniaal. Zeker de moeite waard voor een goed avond

Ik wist eigenlijk pas na de film dat dit over de zaak van Sharon Tate/Manson familie ging (wel ooit eens wat over gehoord). Ik zat al de hele film te wachten tot het verhaal van Sharon samenkwam met die van Leo/Brad, maar eigenlijk is dat dus soort van de 'grap' van Tarantino De film begon traag, hele film was redelijk traag, maar ik vond dat niet echt heel storend eigenlijk, want elk shot is bijna een genot om naar te kijken, en er wordt de tijd genomen om alles mooi op te bouwen. Vond het ook wel verfrissend na z'n laatste films die vooral hetzelfde truckje herhalen. Toch had er van mij wel iets meer mogen gebeuren, maar het is een leuk kijkje in het leven van een acteur in Hollywood. Het zit vol humor, maar geeft toch ook wel vooral een triest beeld. Zat toch ook met een dubbel gevoel de film te kijken vanwege de vele minderjarige vrouwen die zich aangetrokken voelen tot oudere mannen, in een tijd waarin de Epsteins het nieuws domineren. Ook het feit dat dit de eerste film is van Tarantino sinds zijn breuk met Weinstein lijkt het ook een poging een andere blik te geven op de 'metoo discussie'. Waar natuurlijk niet per se iets mis mee is. Ook nog te bedenken dat Roman Polanski ooit is veroordeeld voor sex met een 13-jarige in L.A.. De laatste scene was weer old school Tarantino vermaak, hilarisch ook met die LSD-sigaret. Mocht ook wel na 2,5 uur opbouw Brad steelt hier de show, en dat zeg ik als Leo fanboy.

Cliff is een held. Heerlijke sound typische dialogen en nikszeggende zooi. Mooiste zijn de scènes met cliff in de hoofdrol.

Tarantino speelt op een leuke wijze met filmclichés en verwachtingspatronen en heeft menig easter egg in deze film verstopt. Er zitten referenties aan zijn eigen films in en binnen de film refereert hij ook weer aan de films waarin de hoofdrolspelers hebben gespeeld. Hij wisselt ook knap in genres terwijl dat niet te ongemakkelijk voelt. De tand des tijds zal deze film waarschijnlijk niet doorstaan, omdat het te weinig een op zichzelfstaande film is. Daarnaast is de verhaallijn met Sharon Tate nogal saai en loopt de film op 2/3e wat vast op het moment dat de filmcarrière van Dalton zich verplaatst naar Italië (veel voice-over en gejaagd tempo). Tussen de 3,5 en 4 sterren. Ik rond naar boven af, omdat het gevoel van het plezier waarmee de film gemaakt is goed op mij is overgestraald.

Inmiddels 4x in de bioscoop gezien en wat blijft dit toch een heerlijke film zeg! De soundtrack inmiddels op dubbel vinyl besteld. Ik kan hier steeds meer van genieten en de film lijkt serieus bij iedere kijkbeurt beter te worden.

De details die Tarantino toepast zonder terug te vallen in goedkope CGI effecten, sterker nog de enige keer dat we spreken over CGI is als we Rick Dalton in The Great Escape zien. Liever moeite doen dan CGI gebruiken, petje af! Daarbij komt ook nog eens het heerlijke trage tempo zoals we gewend zijn van oudere films, wat een verwelkoming als je ziet hoeveel middelmatig spul er uit komt. Dankjewel meneer Tarantino!