Once upon a Time in... Hollywood (2019)

Quentin Tarantino’s ‘Once Upon a Time in Hollywood’ to Be Re-Released – Variety

Ik wacht wel op de blu ray....

Inderdaad eerst maar eens wachten op de blu-ray. Sinds ik deze film voor de tweede keer heb gezien, begint het me steeds meer te dagen hoe geniaal de rol van Di Caprio is. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat een acteur een acteur speelt, maar hij doet dit zo ontzettend overtuigend, dat het ook niet meer opvalt dat je naar een acteur zit te kijken. En juist in andere films begint het me steeds meer op te vallen dat je naar acteerwerk zit te kijken. Voorheen was ik nooit zo bezig met het bestuderen van de acteurs die in werkelijkheid een script volgen, maar tegenwoordig lukt het me maar moeilijk om personages los te zien van de acteur. Zo is Joker voor mij Joaquin Phoenix en absoluut geen joker. Snapt iemand het nog?

Van mij mag de film hier ook wel terugkomen in de bios met die extra scènes, maar dat zal vast niet gaan gebeuren. Hopelijk staat de lange versie inderdaad wel gewoon op de blu-ray maar vast wel toch?

Once Upon A Time In Hollywood terug in bioscoop met extra scènes | NU.nl

Goh... ik begin toch een beetje het gevoel te krijgen dat als je één Tarantino gezien hebt, je ze allemaal gezien hebt.

Zijn stijl is idd steeds dezelfde, maar het is wel leuk dat hij steeds een ander genre bij de hoorns vat. Gelukkig is hij ook wijs genoeg om na 10!films iets anders te gaan doen. Mij verveelt het nog niet.

Een iets andere film dan dat we van Tarantino gewend zijn. Geen 'chapters', geen lange dialogen meer en minder geweld. Niks mis mee, want waarom zouden we 9 keer naar hetzelfde kunstje moeten kijken, als het ook anders kan. Dat bewijst hij wel met deze 'Once upon a Time ... in Hollywood, dat het dus ook anders kan.
Het heeft prima uitgepakt als je het mij vraagt. De film wordt gedragen door momenteel de beste acteur van Hollywood mister DiCaprio himself en door Brad Pitt. Ook zeker een pluim voor Brad Pitt, een heerlijk- en overtuigende rol zet hij hier neer als de rechter hand van Dalton (DiCaprio), Cliff Booth. Maar DiCaprio is ook gewoon weer geweldig, zoals altijd. Niet zijn beste rol, want dat blijft voor mij zijn personage Jordan Belfort in TWOWS. Maar hij laat weer in een aantal scènes zien waarom hij zo geroemd en gewild is in Hollywood. Al Pacino is waarschijnlijk gecast om de naam ‘Pacino’, want dit is een rol die makkelijk door een andere acteur vervuld had kunnen worden. Ik denk dat hij maar plus- minus 10 minuten in de film te bewonderen was. Jammer vond ik ook dat Madsen er heel even in voorkomt, het schijnt dat hij meer te zien was maar dat de bepaalde scènes maar dat deze uitgeknipt zijn.

De jaren ’60 sfeertje is perfect gecreëerd! Je wordt heerlijk meegezogen in het Hollywood wereldje van de jaren ’60, nota bene het jaar ’69. Ja, de sfeer is uitstekend en de soundtrack niet minder. Maar toch moet ik wel even kwijt dat bepaalde scènes toch overbodig waren. Althans ze voegen weinig tot niks toe. Maar dit gezien vanuit een ander perspectief, is dit precies wat Tarantino voor ogen had. Een scene voor ogen hebben en het gewoon willen filmen en in de film stoppen. Ongeacht wat het publiek ervan vindt. Tarantino beschouwt deze film dan ook als een persoonlijke film, een ode aan Hollywood maar ook aan zichzelf als het ware. Ik denk dat de verwachtingen voor heel veel mensen erg hoog zijn, gezien de cast, Tarantino, zijn vorige werken en dan toch een beetje bedrogen uit de bioscoop komen. Je hebt een bepaalde verwachting van zijn films en dan pakt het anders uit dan anders.

Maar waar ik mijn review mee opende, dit is alleen maar mooi (vind ik). Uiteraard is dit niet zijn beste werk, maar ik heb mij uitstekend weten te vermaken! Is haast ook onmogelijk, tenzij je niet verder kijkt dan je neus lang is. Want er is kwaliteit genoeg in deze negende film van Tarantino. Alleen wil ik nog wel één aspect benoemen die ik erg jammer vond, dat Dalton de vlammenwerper pakte en dat Aziatische meisje in zijn zwembad kapot brandde. Waarom? Ze was al halfdood. Daarnaast was ze niet in staat om Dalton nog te vermoorden, dat was niet eens haar missie. Grappig was het wel, daar niet van, maar ja dat is Tarantino hé! ****

De film is eigenlijk veel te lang. Maar het laatste half uur is fantastisch. Je moet wel wat voorkennis hebben van de geschiedenis van Marlon Manson, want anders had deze film een 2.5 gescoord.

Leuke film. Ik ben geen fan van het werk van Tarantino, met name door zijn grove gewelddadige keuzes, maar deze film viel in goede aarde (einde een beetje daargelaten, natuurlijk).
Er gebeurt niet heel veel, maar alles is met smaak in beeld gebracht, en zoals al eerder opgemerkt speelt DiCaprio een heel mooie rol. Alles in de film etaleert een overgangsperiode in de Amerikaanse cinema in de jaren 60, mooi gedaan.

Je hebt gelijk haha

Laat die tiende maar zitten, Quentin.

De slechtste Tarantino film. Waardeloos verhaal en pas op dat je niet in slaap valt.

Verschrikkelijk...

Mee eens. Tarantino de filmmaker heeft een geweldige stijl, maar juist door altijd die stijl te gebruiken worden zijn films steeds meer voorspelbaar. Het "geniale" is er ondertussen wel vanaf.

Ik vond zijn laatste juist weer heel geniaal. Misschien omdat het over Hollywood gaat, een favoriet onderwerp van mij. Maar ik vind m ook mooi verfijnd. Hoe hij speelt met onze verwachtingen. Het creëren van een artificiële werkelijkheid, het Droste effect van een scene binnen een scene, de speelse montage. En altijd leuke rollen, goed gespeeld en vol plezier. Heb m drie keer gezien en kijk reikhalzend uit naar de volgende. Misschien niet zijn beste, maar wel de leukste Tarantino. Top 3 van 2019!

Ok, die Bruce Lee scene....

Hoe kan iemand als Quentin Tarantino nu zeggen dat hij een enorme Bruce Lee fan is en hem dan zo neerzetten. Zo ongeveer alles wat Bruce Lee had en was, ontbrak bij de acteur die hem speelde. Alleen de beweginkjes leken een beetje. Maar zijn uitspraken klopten niet. Zijn lichaamsbouw klopte niet. En iedereen die films van Bruce Lee hebben gezien (en dan vooral zijn demonstraties) weet dat hij zo snel was in zijn stoten en trappen, zonder daarbij van zijn plek af te komen, dat het onmogelijk was om zijn kracht en snelheid tegen hem te gebruiken. Daarbij was het juist Bruce Lee die de tegenstander doorzag en niet andersom. En zelfs als het nog wel was gelukt... Dat Brad Pitt hem vechtend bij zou kunnen houden zonder martial arts achtergrond sloeg echt helemaal nergens op.

Verder kwam de film heel erg traag op gang vond ik.

Wellicht moet je de theorie van Schwartz nog eens in ogenschouw nemen. Want die wordt met de Bruce Lee scene heel slim toegepast.

Ik ben overigens ook Bruce Lee fan, maar hij vocht nooit om het echie, dus hoe goed hij echt was zullen we nooit weten. Verder leuk toch om daar een beetje mee te spelen.

Het duurde even voor dat ik echt lekker in de film zat. En dat is de eerste film van Tarantino waar ik dat bij had. Maar achteraf vond ik het toch weer een hele goeie film. De jaren 60 sfeer is wel heel mooi weer gegeven. DiCaprio speelt weer echt heel goed en Brad Pitt deed het ook helemaal niet verkeerd. Vind het wel leuk dat Tarantino de moord op Sharon Tate helemaal veranderd heeft, en dat de leden van "The family" zoals de Manson sekte heette het huis van de buren namen ipv de woning van Tate. Zo veranderde hij ook al de moord op Hitler in Inglourious Basterds Als je een Tarantino liefhebber bent dan kan je deze film vast wel waarderen. En zoals ik al zei, moet je even door het begin heen maar dan word het weer een echte Tarantino.

Voor het eerst gekeken nu maar zal pas na meerdere keren kijken er een cijfer aan hangen. Het loont wel om na het kijken van de film ,op internet de eastereggs of hoe je het wilt noemen op te zoeken. Blijkt dan dat ik weinig kennis heb van jaren 60 films en series. Maar vreemd is dat niet natuurlijk, ik ben van 1979. Ik had trouwens verwacht dat sharon tate vermoord zou worden door de Manson family zoals het gegaan is zeg maar ..

De WEB-DL is zeker uit, gelijk meer reviews

Zo, deze film was een hele zit, met 4 ingelaste pauzes. Man, wat een rommel zootje deze film. Een scene van dit een scene uit dat. Ik hoop dat Quentin Tarantino niet vaker van dit soort shit maakt. Ik ben 58 jaar en vanuit de luiers groot geworden met series en films op de tv en ben bekend met films ect vanaf de stomme filmtijdperk tot met heden en heb een enorme filmcollectie vanaf die tijd met, waar ik mijn leven lang genoeg aan heb om te herzien. Deze film is een regelrechte aanfluiting voor Hollywood. Ik kijk liever een goede docu over de glorie jaren van Hollywood, dan naar dit soort waardeloze producties en dan ook nog van een geroemde regisseur als Quentin Tarantino en acteurs Leonardo DiCaprio en Brad Pitt. Ik als doorgewinterde filmliefhebber met meer dan voldoende filmkennis en kijkervaring, kan met deze film dan ook helemaal niets. Een 1.0

Anybody order fried sauerkraut ? Burn, you Nazi bastards !

Bovenstaande tekst komt overigens niet uit "Inglourious Basterds (2009)" van Quentin Tarantino maar uit deze film en Quentin Tarantino heeft een reputatie waar het gaat om zijn liefde voor filmgeschiedenis en "Once Upon a Time in ... Hollywood" is daarin opnieuw geen uitzondering. Het is een regelrechte ode aan de industrie ten tijde aan de gouden jaren van Hollywood. Met zijn negende film heeft Tarantino wel ieder genre inmiddels belicht en deze lijkt zichzelf te onderscheiden van zijn andere films.

"Once Upon A Time In... Hollywood" geeft ons een kijkje in de wereld van het oude Hollywood van 1969 (de jaren 60 sfeer spat van het scherm en ook qua muziek). Hoewel de film zich voornamelijk focust op twee fictieve personages, te weten Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) en Cliff Booth (Brad Pitt), volgt de film ook enkele mensen, zoals Sharon Tate (Margot Robbie), die echt bestaan hebben. We volgen Rick Dalton die worstelt met zijn identiteit als acteur in Hollywood en zijn zoektocht naar rollen in film en televisie, die hem weer op de kaart moeten zetten. Zijn zorgzame stuntman Cliff Booth volgt hem (is tevens zijn chaffeur), maar maakt ook zijn eigen avonturen mee en staat ook zijn mannetje. Sharon Tate staat wat meer op de achtergrond gedurende de film, maar haar verhaallijn krijgt desondanks een sterkte conclusie.

Daarnaast bevredigt Tarantino zijn behoefte om de geschiedenis te herschrijven met de aanwezigheid van Sharon Tate en de Manson Family. Net als in "Inglourious Basterds (2009)" kleurt hij niet binnen de lijntjes, waardoor de historische gebeurtenissen niet verlopen zoals verwacht, en dat resulteert in deze film in een verrassend en keihard einde (begeleidt met fraaie muziek van de Amerikaanse psychedelische rockband "Vanilla Fudge" met het nummer "Illusions of My Childhood- Part One"), wat ik niet zag aankomen. Want i.p.v. dat Sharon Tate, Jay Sebring, Voytek Frykowski en Abigail Folger vermoordt worden (wat in 1969 dus echt gebeurt is en dan op zeer brute wijze met heel veel messteken), worden nu hun moordenaars (drie Manson-aanhangers, en twee vrouwen, te weten Sadie en Katie, en één man, te weten Tex Watson en hij heeft destijds echt meegedaan met de moordpartij) op geweldige wijze gedood in het huis van Rick Dalton (waar Cliff Booth ook is) en dat o.a. met de hond (Pitbull) van Cliff Booth, een blik hondenvoer (welke Cliff Booth keihard in het gezicht van een vrouw gooit), Cliff Booth zelf (slaat het gezicht van een andere vrouw helemaal tot moes met o.a. een telefoon, filmposter, muur en tafel) en een vlammenwerper (die Rick Dalton nog van een film had)

Het verhaal zelf is matig tot zwak (op het einde na dan), maar wist mij desondanks wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt maar liefst 160 minuten). Deze film is vooral komisch (het is dan ook natuurlijk een Komedie / Drama film) en dat is te danken aan de geweldige dialogen (daar is Quentin Tarantino misschien wel de beste regisseur in) en door de uitvoering ervan door de acteurs. Met name Leonardo DiCaprio en Brad Pitt zijn op hun allerbest in deze film en de vriendschap van hun personages is duidelijk zichtbaar.

"Once Upon A Time In... Hollywood" toont ook meerdere scènes uit een aantal films (zoals "The Fourteen Fists of McCluskey", een soort van "Inglourious Basterds", en van mij zou die film gerust Quentin Tarantino's tiende film mogen worden) en series (zoals "Bounty Law") waarin DiCaprio's Rick Dalton een rol heeft (meestal als cowboy). Deze scènes zijn tot in detail gefilmd, waardoor ook de werkwijze en de kunst van het maken van films getoond wordt. Dit is bijzonder interessant en indrukwekkend en laat duidelijk Tarantino's liefde zien voor het maken van films en het oude Hollywood.

Een andere liefde (beter gezegd fetish) van Tarantino is ook weer te zien, namelijk vrouwenvoeten en dat o.a. van Margot Robbie's personage Sharon Tate, als deze in de bioscoop een film van haarzelf gaat bekijken en dan haar voeten op de stoel voor zich legt. En verder ook de voeten van Margaret Qualley in de rol van hippie Pussycat (die één van de volgelingen is van Charles Manson), als deze ze op het dashboard van een auto legt en daarna tegen Cliff Booth (die haar heeft opgepikt langs de weg) zegt:

"Want me to suck your cock while driving ?"

Het verhaal bevat ook een aantal leuke scènes, zoals het feest op het landgoed (De Playboy Mansion) van Hugh Hefner (oprichter van het erotische blad Playboy) en een filmset, en daarin zie je dan veel bekende acteurs en actrices uit die tijd zoals acteur Steve McQueen (gespeeld door Damian Lewis), zangeres en actrice Mama Cass (maakte deel uit van de band "The Mamas and the Papas"), zangeres en actrice Michelle Phillips (maakte ook deel uit van de The Mamas and the Papas) en Bruce Lee. De scène met Bruce Lee (die perfect werd nagespeeld door Mike Moh) en stuntman Cliff Booth op de set van een film was sowieso genieten geblazen en is ook zeer komisch om te zien en dat mede omdat Bruce Lee er dan van langs krijgt van Cliff Booth en dat zowel verbaal als fysiek.

Ook voor deze film heeft Quentin Tarantino weer een gewelde cast verzameld (velen hebben al eens meegespeeld in een film van Quentin Tarantino) want buiten de al eerder genoemde Leonardo DiCaprio, Brad Pitt en Margot Robbie zien we verder (weliswaar in kleine rolletjes) Al Pacino, Damian Lewis, Dakota Fanning, Emile Hirsch, Timothy Olyphant, Michael Madsen, Zoë Bell, Kurt Russell, Lena Dunham, Luke Perry (dit jaar overleden) en Julia Butters. De laatste mag dan misschien een onbekende zijn, maar ze is zeker noemenswaardig, want ze speelde haar rol als kindactrice Trudi Fraser zeer leuk en goed.

"Once Upon A Time In... Hollywood" is gewoon een film met fantastische acteerprestaties, geweldige dialogen, prachtige sets en het is ook duidelijk een liefdesverklaring van Quinten Tarantino aan het oude Hollywood. Ik kan me voorstellen dat iemand deze film misschien saai en langdradig vindt, maar ik heb me er gewoon goed mee vermaakt. Ik vind het zeker niet de beste film van Quentin Tarantino, maar wel gewoon weer een goede van hem.

P.S. voor degene die een film willen zien wat er destijds echt gebeurt is met Sharon Tate en meer willen weten over Charles Manson en zijn sekte (die verbleven op de "Spahn Ranch", wat ook in deze film voorkomt in dat in een sterke scène), oftewel de "Manson Family", die moeten anders maar eens kijken naar de Drama / Misdaad film "Helter Skelter (1976)", of de remake ervan "Helter Skelter (2004)".

Zoveelste excuus om een zoveelste extreem gewelddadige Amerikaanse k*tfilm te maken. De wereld zou een betere plek worden als Hollywood in zee schoof.

Zo gewelddadig is het toch helemaal niet? Op dat vlak zijn de Fransen en de Aziaten doorgaans veel extremer. Je bent kennelijk weinig gewend... Zou eerder stellen dat Hollywood een beetje slapjes is de laatste jaren.

Wel een aparte opmerking voor iemand die The Raid 2 en Django Unchained 4* geeft.

Vergeet eastern promises vooral niet ...

Nou...... ik heb nu een uur de prent bekeken en weet bij god niet wat ik met deze enorme saaie woordenbundel moet. Blijft de film zo of gaat het ook nog ergens heen? Anders hoef ik mijzelf niet verder pijnigen.

Ik ben geen fan van Quentin met zijn babbelzieke scripts, en voor Leonardo DiCaprio en Brad Pitt zal ik niet van de hoogste toren blazen, maar wat een saaie hoofdpersonen zeg. Normaliter pers ik er nog wel een 3**/3,5** uit voor de regisseur, maar dit, dit eerste uur is gewoon weg een worsteling geweest.

Ik moet nog maar zien of ik nog verder kom in dit slappe thee verhaaltje.

Ik zou niet verder kijken. Als de sfeer en de personages je niet gepakt hebben, zal dat ook niet meer veranderen, vermoed ik.

Ik zou naar het einde spoelen. 'Gebeurt er eindelijk eens wat', pik je je dosis actie weer even mee en doorrrr....