The Lodge (2019)

Film begint ijzersterk, maar ik vind het halverwege ene beetje terugzakken. En de laatste 15-20 min zijn ook niet echt denderend. De sfeer en het geluid zijn subliem. Verder uitstekend acteer- en prettig camerawerk. Maar na afloop dacht ik oké is alles nu misgegaan vanwege een zieke grap van de kinderen? Dat de nieuwe vriendin van hun vader niet gewenst is begrijp ik best, maar dit vind ik echt een idiote grap. De vrouw in kwestie heeft psychische problemen (zijn ze van op de hoogte) en is afhankelijk van medicatie, maar ze verstoppen het. Zelfs kinderen van deze leeftijd moeten snugger genoeg zijn om geen medicijnen te verstoppen. De vrouw begint de realiteit uit het oog te verliezen en de kids gaan vrolijk door met hun spel.

De vrouw is als jong meisje slachtoffer geworden van een dodelijke sekte en heeft een trauma opgelopen. De kinderen zien haar als een psychopaat, maar uiteindelijk zijn de kinderen de psychopaten. De kinderen gedragen zich verstandig, normaal en soms zelfs bezorgd/betrokken. En dat maakt het in het begin verwarrend. De vrouw raakt compleet van het rechte pad en ze beleefd opnieuw het trauma en deze keer moeten de kinderen het ontgelden!

Goede film, maar de film probeert meer te zijn dan het is.

Spannende, sfeervolle film. De kinderen spelen weergaloos. De film begint met een erg heftige scène. Film was net iets te lang, waardoor mijn aandacht soms wegzakte. In het sfeertje van Hereditary. 4 sterren

Het begin van de film doet sterk aan Hereditary denken. Daarna lijkt de film meer de gebruikelijke, wat clichématige, horrorkant op te gaan maar evengoed blijft de film intelligent met elementen uit verschillende (intelligente) klassiekers als The Shining en The Others (naast Hereditary), hetgeen een verademing is nu horror vaak synoniem is met hersenloze pulp en wansmaak. De film lijkt ook wat op Ich Seh, Ich Seh, hetgeen een eerdere film is van de regisseurs, maar dan met een Hereditary-infuus hetgeen voor mij de kwaliteit heeft verhoogd.

Al met al mengt de film intelligent drama en intelligente horror met horrorclichés, inclusief schrikmomenten, zodat het beide publieken zou kunnen aanspreken (al getuigt de reactie voor de mijne dat de film wellicht eerder tussen wal en schip valt) en ik vond de mix in ieder geval goed werken: de film is daardoor tegelijk realistisch, boeiend, spannend, intens en eng. Waarschijnlijk een van de beste horrorfilms van de laatste 10 jaar.

Beetje een mixed bag.

Keek hier al naar uit sinds de première op Sundance vorig jaar en heb bewust geen trailers gekeken omdat ik er zo blind mogelijk in wilde gaan. Het eerste uur is echt heel sterk en sfeervol en ik had geen idee welke kant het op zou gaan, ik dacht dat dit mijn soort film zou gaan worden omdat hij zo erg onder mijn huid ging zitten en de focus op de personages ligt in plaats van doorsnee schrikmomenten, maar het stortte compleet in na de soort van twist. Het werd voorspelbaar en ze probeerden te veel richtingen op te gaan met een achteraf gezien simpel plot. Het leunt te veel op elementen uit andere arthouse horrorfilms zoals The Shining (1980) en Hereditary (2018) waar verder eigenlijk niks mee gedaan wordt. Een gemiste kans.

Wel een kleine voldoende dankzij de sterke sfeer en omdat ik nog steeds liever dit soort horrorfilms in de bioscoop zie dan de duizendste Conjuring of Annabelle.

Zeer goed geacteerd door hoofdrolspelers Riley Keough, Jaeden Martell en Lia McHugh en voorzien van een kippenvelbezorgende score door Danny Bensi en Saunder Jurriaans. Jammer dat er in het eerste uur - afgezien van een moment dat in ieder geval lichtelijk doet denken aan Damien: Omen II (1978) - niks gebeurd. Bovendien slaat het verhaal helemaal nergens op, maar wie daar niet wakker van ligt zal deze horrorfilm waarschijnlijk aanzienlijk hoger waarderen.

The Lodge begint sterk, situaties loodsen de hoofdrolspelers naar een soort The Shining-achtige locatie. Het zaaien van verwarring over wie goed of slecht is zagen we deze regisseurs al eerder doen bij Ich Seh Ich Seh. De vaart ebt gaandeweg de film echter wat weg en er gebeurt in het middenstuk van de film weinig, terwijl de acteerprestaties wel steeds goed blijven. In de Euroscoop-zaal waarin ik zat zakte de aandacht wat weg, waardoor het slot niet helemaal binnenkwam. De kracht van Ich Seh Ich Seh vond ik een zwakte bij deze The Lodge. Maar in elk geval wat anders dan de doorsnee horrorfilms. 3 sterren.

Subliem. Franz en Fiala borduren voort op hun eerdere werk, waardoor de vergelijking met Hereditary een beetje flauw voelt. Buiten één opvallende overeenkomst (het metaforische gebruik van een poppenhuis, iets wat in Daniel Isn't Real (2019) ook al terugkwam... opvallend) zou ik niet te zwaar wegen aan vergelijkingen tussen beide films. Het is niet alsof Aster met Hereditary dit 'genre' (laten we het 'artsy met een duidelijke nadruk op het menselijk drama' noemen) heeft (her)uitgevonden. Wel opnieuw gepopulariseerd (maar dan moet Robert Eggers eigenlijk eerst genoemd worden) en dat is exact de reden waarom we dit aan 't grote publiek gepresenteerd zien worden in de bioscoop. Een verademing binnen het huidige genre-klimaat, al gok ik dat het van korte duur is. Het zijn bepaald geen crowd pleasers en bovendien films die vooral excelleren op het gebied van cinematografie. Je verwacht ook niks minder met Bakatakis - vooral bekend van z'n werk voor Yorgos Lanthimos.

Prachtig indringend camerawerk. Dicht op de huid of observerend (het statische dollhouse-effect) en vergezeld door een fenomenale soundtrack. Enkele originele keuzes zoals het stuk met de orgel. Verder heel klinisch en minimalistisch van opzet en met een klassieke touch. Qua stijl/sound ligt het 't dichtste bij The VVitch: A New-England Folktale (2015) , zweverig unheimlich. Erg onder de indruk ook van Riley Keough, die al vaker érg solide rollen neerzette in bovendien interessante films, maar nog nooit zo dragend was. De hele film valt of staat zo'n beetje bij haar rol die continue de kijker op twee, drie of vier gedachtes moet laten hinken. Nu al één van de meest enerverende genrefilms van het jaar. En we zijn pas net onderweg...

'Scary as Hell'

Dat is me net iets overdreven

Ik vond het in het begin tem ruim halverwege wel fijn sfeertje hebben, maar ik miste toch wel spanning in het verder verloop vd film, vond Grace wel nice. Horror vond ik dit allerminst eigenlijk, drama met een zweem van thriller. En bovennatuurlijke kracht, euhm is ze niet gewoon krikri en spelen de kids hiermee. En anders heb ik het totaal gemist Dubbel gevoel hou ik over bij deze film.

Verfijnde Horror.

Sfeervol, stijlvol en vol (traag) drama. Ik hou er van. The Lodge slaagt er op alle punten makkelijk in. Daarbij overtuigend acteerwerk waarbij de kids zelfs verbluffend goed in hun rol zitten.

Na een ontzettend sterk begin dacht ik dat deze film Ich Seh Ich Seh (2014) ging overtreffen. De inspiratie of ode aan Hereditary (2018) is overduidelijk en daar is ook niks mis mee. Wat ik wel jammer vind is dat het uiteindelijk vooral een herhaling blijkt te zijn van Ich Seh, Ich Seh . Dat is toch wel een dingetje.

Drama / Horror.

Vergelijking met Aster is snel gemaakt. Familie drama met wat horror elementen. Het heeft een traag tempo met hier en daar een dramatische explosie die door het trage tempo hard kan aankomen. Het door de kop schieten van Silverstone leek een startsein te geven voor een gekke film. Helaas blijft de film daarna wel erg lang concentreren op het drama. Ergens kun je zeggen dat dit wel logisch is. Want in basis is het idee de relatie tussen een stiefmoeder en haar stiefkinderen. Anderzijds zet het scenario ook veel horror elementen in om de kijker zo op het verkeerde been te zetten. Zo voelt haar enige overlevende uit een cult een beetje flauw aan. Het is de uitleg waarom ze steeds gekker wordt, maar het is ook weer net iets te overdreven gezocht. Waardoor het het drama wat ondermijnt.

Bij Aster heb ik dat ook vaak, dat hij niet graag een volbloed horror maakt en daardoor allerlei drama elementen toevoegt, maar uiteindelijk een beetje vast zit in zijn eigen valkuil. Waardoor je op dramatisch vlak een beetje onvoldaan achterblijft en op horror vlak ook. Hij heeft de mix ook nog niet perfect weten uit te voeren naar mijn mening.

En ook hier is het niet perfect uitgevoerd. Er zitten wel genoeg leuke dingen in. Je merkt dat de regisseurs een sfeer willen creëren en het acteerwerk is heel netjes, en de twist vond ik wel erg geestig. Het is zo vreselijk van de kinderen dat het wel weer leuk is. Maar het mist overal net dat beetje extra.

3+ sterren.

Regisseurs- en schrijversduo Veronika Franz en Severin Fiala maken met The Lodge hun tweede speelfilm na het aangename Ich Seh Ich Seh (2014). In die film ging het om een vrouw die na een gezichtsoperatie niet meer door haar kinderen wordt herkend en derhalve door haar kinderen in het afgelegen huis waar ze wonen wordt geterroriseerd.

In The Lodge gaat het om een vrouw die gedurende een korte periode met twee kinderen in een afgelegen huis moet samenleven en door hen vijandig wordt bejegend. Hm. Veel overeenkomsten dus. Op papier althans. Tijdens de film heb ik amper nog aan de eersteling gedacht.

Vanaf de eerste minuut heeft de film een onheilspellende sfeer. Al in de korte proloog die dient om de personages en hun omstandigheden bij de kijker te introduceren en die besluit met een stevige uitbarsting, sijpelen de eerste duistere voorgevoelens door. Als de lokatie dan ook nog eens verandert van steriele stadswoning naar groot houten chalet in de bossen, worden de onheilspellende voorgevoelens definitieve gevoelens.

Een afgelegen huis in midwinter. Omringd door een ijzig en besneeuwd landschap en moeilijk bereikbaar door de bijna onbegaanbare wegen. Om afgesneden te zijn van de beschaving is in een horrorfilm geen gewenste situatie. Dergelijke plekken dringen zich vaak aan personages op als een naargeestig soort vagevuur. Het zijn vaak plaatsen vol religieuze symboliek. Het zijn plaatsen die vragen om loutering van de ziel. Het zijn plaatsen die vragen om sinistere ervaringen. En die gebeuren dan ook. Sommige het gevolg van inbeelding. Sommige niet.

De film is terughoudend in verhalende ontwikkelingen. De film beperkt zich lange tijd tot het consolideren van de onheilspellende sfeer die zo vaardig werd opgebouwd. De camera registreert genadeloos kleine oneffenheden in de onderlinge verhoudingen tussen de personages. De personages kampen met open wonden van onverwerkte trauma’s, zijn weinig spraakzaam en gedragen zich ongemakkelijk. Een houding die je als kijker eenvoudig overneemt. De camera doet in dat opzicht goed werk.

De camera doet meer en laat het interieur van het huis steeds vanuit een ander perspectief zien, waardoor claustrofobisch wordt toegevoegd aan onheilspellend. Een heerlijke duistere sfeer is het. Een sfeer die zelfs nog iets meer verduisterd wordt en zelfs een surrealistisch laagje krijgt door het uiterst effectieve gebruik van de monotone klanken die het muzikale behang vormen.

Het moge duidelijk zijn. De film legt de focus op de sfeer. En op de personages. The Lodge is psychologische horror. The Lodge is ook drama. Dat is ook logisch als personages met onverwerkte trauma’s bijeen worden gebracht in een geïsoleerde opsteling. Die bekrompen situatie alleen al creëert ongemak en beklemming. In deze film geen jumpscares en opdringerige spannende muziek. Hier gaat het er subtieler aan toe.

Onder deze omstandigheden is het ijzig wachten op de uitbarsting. Die komt ook, maar duurt tamelijk kort en staat niet goed in verhouding tot het lange wachten. Hoe aangenaam dat wachten dan ook is geweest.

The Lodge is traag. The Lodge kent weinig verhaal. Desalniettemin is The Lodge vooral een fijne, boeiende en sfeervolle trip naar de afgrond van de menselijke psyche.

Aan de trage kant en qua sfeer net niet verstikkend en claustrofobisch genoeg, maar deze horrorfilm heeft zeker zijn beklemmende momenten. Vanaf het begin zit de onderhuidse spanning er ook direct goed in. De cast is prima en het ziet er allemaal piekfijn verzorgd uit, maar de film mist gewoonweg net dat beetje extra om echt indruk te maken.

Een fijne film die ietwat kabbelend begint maar langzaam maar zeker een smoel krijgt.

Zodra pappa weg is, blijven de kinderen en hun stiefmoeder achter en heerst er een negatieve sfeer. Zodra het iets beter gaat tussen de drie, ontstaat er een mysterieuze spanning in de lodge waarbij niemand de ander vertrouwt totdat ze erachter komen dat er mogelijk iets gruwelijks aan het gebeuren is. Slaan de stoppen door of zijn ze aan het hallucineren?

Of, kunnen ze zelfs niet meer hallucineren? Een prima film die we waarderen met een 7+.

Toch iets meer van verwacht.

Goodbye Mommy was een veelbelovend debuut, ook The Field Guide to Evil viel mij niet tegen. Op zich blijft deze film ook wel herkenbaar werk van het duo, maar ik vond het net allemaal iets minder strak. Misschien omdat de stijl ondertussen wat originaliteit mist, of omdat ze teveel gesettled zijn in het arthouse/horror stijltje dat de laatste tijd wel vaker boven komt drijven.

Visueel is het aardig, maar voor een film als deze mag het toch nog net wat meer zijn. Strak in beeld gebracht, af en toe een shot dat er bovenuit springt, maar ook redelijk veel doorsnee werk wat een beetje druilerig oogt. De soundtrack ben ik ook geen fan van. Wat gepluk aan een viool moet extra spanning brengen, maar ook daar dezelfde kritiek. Niks mis met een minimalistische score, maar dan moet het gewoon beter.

Acteerwerk wel goed, qua opzet ook best interessant, al vond ik ook daar dat he wel iets subtieler gemogen had. Zo ligt het drama er wel erg dik bovenop (overlevende van een sekte moet oppassen op twee kindjes wiens moeder zelfmoord gepleegd heeft omdat hun vader er met haar vandoor ging) en zijn de spelletjes van de kinderen wel érg slim. Ze leken me eerlijk gezegd niet echt oud genoeg om een ophanging te faken, noch om een voorpagina van een krant na te maken.

Het is het vaak allemaal nét niet, wat jammer is want het talent is er duidelijk wel. Nu vond ik het net iets teveel drama, iets te weinig geslaagde horror. Maar slecht is het niet, zeker niet voor wie van slow burners houdt.

3.0*

Redelijke thriller/horrorfilm. Het verhaal is aardig en kent een leuke plottwist. De uitwerking is verder okay. De opbouw is voldoende en de film is wat mysterieus en kent de nodige spanning. Echt zenuwslopend wordt het niet. Het einde is wat vaag en niet helemaal bevredigend. Verder is de sfeer prima. Het acteerwerk is goed. Zeker Keough zet een goede rol neer. Leuk om Silverstone weer eens te zien. Vermakelijk tussendoortje. 3.0/3.5

Redelijke film waarin twee kinderen een paar dagen alleen doorbrengen met hun stiefmoeder in een berghut. Behoorlijk traag en ook wat eentonig. Maar de sfeer wordt er goed ingehouden (vooral ook door het wat afwijkende camerawerk). De mix tussen toch vooral drama en een vleugje horror werkt hier wel prima.

Eigenlijk weet je als kijker lang niet welke weg de regisseur wil inslaan en dat vind ik wel een pluspunt.

Positief is ook het camerawerk en de sfeer want die zorgen toch wel de nodige horrorelementen, ook al blijft de film op dat vlak vrij braafjes. Het huisje in het verlaten sneeuwlandschap in de bergen vormt natuurlijk een sfeerrijke kader voor deze film die de kijker lang met vraagtekens laat zitten. Het slot is ook niet te voorspellen. 6,5/10

De setting, acteerprestaties en de technische kwaliteit zijn prima in orde. Maar het Oostenrijkse regisseursduo Severin Fiala en Veronika Franz spelen met hun de eerste grote Engelstalige film een beetje op te veilig. Ze wijken niet heel ver af van de formule waarvan ze weten dat die al eerder heeft gewerkt. (hun prima debuut Ich Seh Ich Seh (Goodnight Mommy) uit 2014)

De film is een zogenaamde slow-burner, bevat nergens CGI en gaat verder voor onderhuidse horror. Nu hint de film in tweederde van de tijd ergens op. Van begin tot eind hangt er voelbare spanning. Het poppenhuis speelt een rol in de film maar uiteindelijk gebeurt daar niet veel mee. Het diende slechts als stemmingmaker. Ook andere opgeworpen hints komen nergens meer terug. Ze krijgen geen uitleg of vervolg, ze diende slecht één doel: spanning opbouwen. Het zijn alleen trucjes voor sfeer en dat vond ik toch een groot mankement aan deze film. Er zat zeker potentie in deze film, maar dan had men met de ontknoping wat beter uit moeten pakken. Slecht was het niet maar ik had hier wat beters van verwacht.

Aardig is misschien nog om te vermelden is dat: hoewel haar rol maar klein is, de moeder niemand minder dan Alicia Silverstone is. En dat de film mede geproduceerd is door Hammer, het oude Britse horrorhuis.

Best een aardige thriller. Het is eigenlijk geen horror. Je ziet vaak ruimtes, alsof je door een kijkdoos kijkt. Dat is leuk gedaan. Verder spelen de kids goed en hangt er een 'creepy' sfeertje, maar niet heel intens. Het gaat ook allemaal soms iets te traag. De twist naar het einde toe is leuk gedaan. De kids hebben dit geniaal bedacht, maar het wordt niet helemaal goed uitgewerkt. Het einde vind ik te makkelijk te open. Niet bevredigend. De kinderen zijn de hele tijd best slim bezig en laten zich dan wel makkelijk overhalen, zo lijkt het althans.

The Lodge is een fijne sfeervolle film die goed profiteert van een goede setting en een fijne cast die goed om weet te gaan met het bronmateriaal. Bij vlagen zit er spanning in de film en wordt het net even wat anders gebracht. Hierdoor komt het niet als een alledaagse horrorfilm over qua sfeer. Jammer genoeg is het vertrekpunt van de film wat ongeloofwaardig. wie laat zijn twee kinderen nou dagenlang alleen met een door het verleden gewelde vrouw, terwijl ze elkaar nog nooit hebben gezien. Daarnaast lag het er iets te dik bovenop dat die kinderen met haar zouden gaan fucken, omdat ze dat krantenartikel hadden gevonden. Echter doen zij dit wel heel professioneel, dat had wel een tikkeltje minder gemogen, bijvoorbeeld met die perfect nagemaakte krantenkoppen en het fake ophangen Gelukkig herstelt het einde zich enigszins en wordt het ietwat gebrekkige plot daarmee goed gecompenseerd.

3,0*

Gegarandeerd griezelen.

Voor wie zin heeft in een sterke griezelfilm biedt The Lodge prima verpozing. Geen gedoe met onrustige handycams, maar statig geschoten scènes die bijdragen aan het kalme verteltempo. De film is niet alleen mooi geschoten, maar het scenario mag er eveneens zijn.

Als filmliefhebber schieten diverse titels door het hoofd, de invalshoek blijkt echter net iets anders te zijn. Gelukkig maar, want als kijker word je graag verrast, helemaal binnen het genre waar de paden regelmatig platgetreden zijn. Het is fijn dus dat de spanning juist oploopt in plaats van af.

De vertolkingen zijn puik en de winterse setting sfeervol. Desolate vakantiehuizen doen het altijd goed, maar hier zijn de details dubbel doordacht. Behalve het keurige camerawerk is er een centrale rol weggelegd voor een angstaanjagend poppenhuis dat een extra dimensie toevoegt. Griezelen is gegarandeerd.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Je moet je wel even over het bijna tergende langzame tempo heen zetten .

want dat zat mij in eerste instantie best dwars . Toen ik dat eenmaal opzij had gezet en na een uur een idee kreeg welke kant dit verhaal opging was ik in de ban van het kwaadaardige einde .

je kan je wel je vraagtekens zetten bij het feit dat de vader uitgerekend deze vrouw alleen laat met zijn kinderen in dit huis . maat ach , als het resultaat is deze gruwelijke zieke originele horror , knijp ik wel een oogje dicht .

3,5*

Gaaf.

Duidelijk 1 van de betere horrorfilms van het afgelopen decennia. Tevens was dit mijn eerste aanraking met dit duo, dus dat levert weer motivatie op om hun andere film Ich Seh Ich Seh een keertje op te zetten. In ieder geval vond ik The Lodge een spannende en sfeervolle film die goed doorpakt.

Dat dit op voorhand niet door iedereen gewaardeerd gaat worden staat vast, maar de sfeer die Fiala en Franz hier neerzetten is toch van hoog niveau. Het hutje is geweldig ingericht en tijdens de avonduren krijgt het een angstaanjagende uitstraling. De donkere hoekjes, cinematografie en details zijn dik in orde en zorgen voor een verzorgde horrorfilm.

Daarnaast is het acteerwerk sterk en Keough weet zichzelf behoorlijk te overtreffen. Normaal krijgt ze vaak ondankbare rollen, maar The Lodge is het vrolijke visitekaartje dat laat zien dat ze ook sterke hoofdrollen kan spelen. ook Martell en McHugh doen het naar behoren en spelen geloofwaardig genoeg.

Verder hangt er een aardig kil sfeertje, en de dreiging wordt vaak goed opgebouwd. Hier en daar zitten er een aantal bijzondere regiekeuzes bij (zoals dat er harde orgelmuziek door een spannende scene wordt gemonteerd), maar in het algemeen wordt het niveau hoog gehouden. Het is jammer dat deze film uiteindelijk geen echte hand-voor-je-ogen horrorscenes bezit en iets te veel leunt op een wat ongeloofwaardige wending.

Verder is dit een behoorlijk sfeervolle horrorfilm waar ik met volle toeren van heb kunnen genieten. Goed opgebouwd, visueel sterk uitgevoerd en uitstekend acteerwerk. Het blijft ten alle tijden mysterieus, al lijkt de lijn snel duidelijk te zijn. Gelukkig vermaakt The Lodge goed en weet veel uit zijn beperkte concept te halen. Absoluut 1 van de betere horrorfilms afkomstig vanuit 2019.

Deze film liet mij na afloop met enkele vraagtekens achter. Heb ik iets gemist? Blijkbaar wel omdat ik bij het lezen van de vele berichten nogal eens het woord twist hoorde vallen. Die is mij enigszins ontgaan en daar ik er niet tegen kan een film niet helemaal begrepen te hebben zat er dus voor mij niets anders op deze film nog een keer te bekijken maar nu wel met Nederlandse ondertiteling. En ja hoor, op het einde werd mij nu alles duidelijk. Prima thriller na herziening, hoewel niet direct horror of het moet die heftige scène in het begin van deze film zijn. De zelfmoord van Laura, de moeder van die kinderen . Wel een van de meest heftige zelfmoord- scènes trouwens die ik ooit in een film gezien heb. Ook het einde mocht er zonder meer zijn. Oh die arme kids . Verder uitstekend acteerwerk hoewel op visueel vlak mij de film enigszins tegenviel.

3,5* na herziening.

Deze eens bekeken en het kon me maar matig boeien. De film was nogal religieus getint en ik kon er niet veel mee.

Het was minder m'n ding.

Boetedoening

The Lodge is al net zo’n grote boetedoening voor de kijker, als dat het voor de hoofdrolspeelster is. Er is weliswaar volop sfeer aanwezig, maar dit blijkt niet genoeg. Een schokkende start hield mij aanvankelijk op het puntje van mijn stoel, totdat het verhaal steeds meer dood begon te bloeden.

Ik had het verhaal in eerste instantie ook niet begrepen, omdat ik dacht dat Grace begon te hallucineren vanwege het niet kunnen nemen van haar medicijnen. En hoewel het ongetwijfeld een aandeel zal hebben gehad in haar steeds verder afbrokkelende gemoedstoestand, blijkt een belangrijke factor het duivelse spelletje te zijn wat de twee kinderen met haar speelden.

Dit spel is zo intens gemeen en geraffineerd dat het er sterk op lijkt dat de twee kinderen twee psychopaten in de dop zijn. Echter is het naast deze twee aspecten met regelmaat ook sterk ongeloofwaardig. Ik noem het nep ophangen (en hoe professioneel dit eruitzag), het overlijdensbericht en het drogeren slechts als enkele voorbeelden. Deze zaken zijn veel ongeloofwaardiger dan wanneer Grace zich deze zaken in zou beelden ten gevolge van het niet nemen van haar medicijnen en waar ik in eerste instantie ook vanuit was gegaan. Wellicht ook het doel van de regisseur dat je hier als kijker niet meteen aan denkt, maar zorg dan wel dat je je plottwist kunt verkopen aan de kijker. De kinderen hadden wel een manipulatief spel met haar kunnen spelen, maar het was realistischer geweest wanneer dit veel minder professioneel en uitgebreid was gedaan.

Naast het feit dat de plottwist ongeloofwaardig was, ging ook het trage verloop mij steeds meer tegen staan. Ik kan mij daarnaast ook goed vinden in het bericht van cantforgetyou die stelt dat het einde te gemakkelijk open gelaten is. Potentie heeft deze film zeker, maar na een vliegende start wordt deze potentie helaas niet waargemaakt. Zonde.

2,0*

No matter how brightly the fireplace burns, the lodge never warms up !! Dat is een beschrijving die ik ergens las en ik kan het daar wel mee eens zijn, het is niet barslecht en ik heb mij er mee geamuseerd maar het is ook geen topper en traaaaaaaaaaaaaaaaag

Viel er van in slaap...

De Oostenrijkse Ich Sehe Ich Sehe zit nog in mijn geheugen, en deze twee vrouwen verruilden het Alpenland voor Amerika om een film als The Lodge te maken. Ik heb het lang uitgesteld om deze te zien, maar nu is het er eindelijk van gekomen. En halen de regisseuses het niveau van hun debuut?

Zeker weten. Ondanks de sfeer en het klimaatomgeving anders is, zie ik hier zelf ook de gebruikelijke overeenkomsten met het debuut. Twee verwante kinderen, een afgelegen huis en een vrouw met mentale problemen, en waar de kinderen zo hun vragen over hebben. Maar het pakt wel anders uit.

Al heel snel kruipt The Lodge onder je huid en lijken de mindfucks al snel op te duiken. We volgen een huisvader wiens ex-vrouw de zoon en dochter aflevert. Er ontstaat al meteen een ongemakkelijke sfeer. De wond van de scheiding is nog lang niet geheeld en wanneer vader over nieuwe trouwplannen begint met zijn nieuwe liefde lijkt er iets bij moeders te knappen.

Zodanig dat ze zichzelf neerschiet. De kinderen verkeren in diepe verdriet (Dochtertje Mia meer dan zoontje Aidan althans) en tijdens de begrafenis lijken alle schuine ogen op vader te zijn gericht. Dan volgt er een nieuwe drempel. De kinderen zouden wel eens een keer kennis moeten maken met zijn nieuwe geliefde; genaamd Grace, maar deze lijken het absoluut niet te zien zitten. En al helemaal niet om met haar in een vakantiehut ergens in de afgelegen besneeuwde toppen opgescheept te zitten. Je zou denken aan concurrentie, maar volgens zoon Aiden is er wel meer aan de hand. Echter dat de broer vooraf onderzoek heeft gedaan en zo te weten komt dat Grace, deze nieuwe geliefde, een voormalig sektelid was lijkt wel iets te snel te worden weggegeven. Of kan het nu juist wel degelijk spannend worden, nu ze Grace nog moeten ontmoeten.

Ze trekken naar het huis en Grace lijkt nog wel een beste sympathieke vrouw. De setting in dat blokhut in sneeuw is meer dan fantastisch en ook qua ontbreken van soundtracks weet de film onder je huid te kruipen en soms een mindfuck te worden. Op de juiste timingen weten de makers je de rillingen te bezorgen of je voor te bereiden. En laat ik hier nu ook eens een hele originele jumpscare te hebben meegemaakt. (Dat ze tijdens het slaapwandelen ineens achter een orgel staat) Misschien is het feit dat je van de afkomst van Grace weet, toch helemaal zo verkeerd nog niet... Maar waar gaat het in hemelsnaam heen?

Dat lijkt slechts voor de kijker in te vullen zijn. Het kan zijn dat Grace op de vlucht is voor de sekte, maar het zou ook niet onrealistisch zijn dat de ouders van de kinderen al tot de sekte behoorden en dat die zelfmoord van hun biologische moeder een soort ritueel is. Het einde is in ieder geval weer net zo akelig en het volgende minuut daarin zag ik niet aankomen. Heftig!

Ja, dit was horror zoals het moet zijn en dat is te danken aan het Europese bloed. Het blaast al die popcorn-horror in ieder geval frapant opzij. En onderwerpen over sektes komen altijd wel goed uit de verf. Je weet bij voorbaat dat het al absoluut niet goed zit. En dan moet de rest nog komen...

4,5*

"You're not welcome here!"

Het Oostenrijkse duo verlegd hun grenzen, en na het waanzinnig vette Ich Seh, Ich Seh komen ze met een Amerikaanse variant, verhult in eigenlijk een net iets ander jasje maar wel met dezelfde bedoeling. Wederom een vermakelijke filmavond maar, ik snap best wel dat de film moeilijk te volgen is voor sommigen, het is dan ook best een leuke slowburner horror, en verwacht dus ook gewoon geen bloedfestijn of overmatig gore. Dat staat ook gewoon niet in het woordenboek van deze twee.

De film opent overigens al direct goed. Waar *de zelfmoord van hun moeder vrij snel is, en je die eigenlijk ook wel aan zag komen door het bordeline gedrag in het begin, en het feit dat hij dus met zijn nieuwe vriendin wil trouwen, en zij duidelijk nog wel wat in hem zag is de druppel*. Tof gedaan, brengt gelijk de emotie hoog. De film gaat daarna ook door op een leuk niveau om toch de cast te leren kennen, en eigenlijk wordt je daarna ook gewoon steeds dieper naar beneden gezogen.

Het verloop van de film vond ik ook best leuk maar, het is allemaal gewoon niet net zo krachtig als Ich Seh, Ich Seh is. En dat mis je toch wel een beetje. Hoewel het leuke psychologische horror is vond ik het na een tijdje ook wel prima, mocht het misschien soms iets sneller en vond ik het einde opzich best tof maar misschien iets te afgekapt. Over het algemeen gewoon een prima film!

Aidan en Mia zijn twee jonge kinderen waarvan de moeder zelfmoord heeft gepleegd nadat hun vader haar verlaten had. Ze komen samen met hun toekomstige stiefmoeder Grace vast te zitten in een afgelegen vakantiehuis tijdens een hevige sneeuwstorm. Terwijl hun vader weg is, beginnen er vreemde en verontrustende dingen te gebeuren, en Grace's traumatische verleden komt langzaam naar boven. Hierbij beginnen de grenzen tussen werkelijkheid en waanzin te vervagen.

"The Lodge" is een grimmige horrorthriller met religieuze resonanties die langzaam de spanning opbouwt met een beklemmende sfeer en goede acteerprestaties. De regisseur creëert een claustrofobisch gevoel, waarbij de kijker soms op het puntje van zijn stoel zit. Ondanks de effectieve spanning en psychologische diepgang, mist de film echter de impact en originaliteit om echt een topper te zijn. Hoewel het gegeven interessant is, voelt het niet helemaal bevredigend aan. Redelijk.

Aparte horrorfilm met enkele sterke momenten, maar ook een aantal zwakkere. Wat ik zeer zwak en vergezocht vond was het complot van de kinderen om de vrouw in de war te brengen. Eigenlijk verpestte dat de film voor mij een beetje. De kinderen vielen daarmee ook wel erg uit hun karakter. Het acteer- en camerawerk was wel goed. Al met al vond ik deze film matig geslaagd.

De film deed me hard denken aan de vorige film van het regisseursduo Fiala-Franz, Ich Seh Ich Seh (Film, 2014). Er zijn wel wat gelijklopende ideeën met Ich seh ich seh. Vooreerst slaagt het duo er opnieuw in een unheimliche sfeer neer te zetten. Sommigen zullen dit ervaren als saai, maar ik ervoer een constante ongemakkelijke gevoel daar in die blokhut.

Niet in het minst door de aanwezigheid van de stiefmoeder en daar is haar verleden niet vreemd aan, hoewel ze best sympathiek overkomt en haar best probeert te doen. Je zet de kat dan ook bij de melk door je kinderen alleen met haar achter te laten. En toch is het geen rechttoe rechtaan plotlijn.

Dat laatste is naast de sfeerschepping het pluspunt van de film. Niet zo sterk als Ich seh ich seh, maar zeker de moeite voor wie houdt van arthouse horror met een link naar het religieuze en psychologische.